คงคิดได้แล้วกระมัง

“ฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ  ฝ่าบาท” 

เสียงร่ำไห้ของมู่กงกงดังขึ้นน้ำเสียงน่าเวทนานัก  เพราะนี่ก็ผ่านไปครึ่งชั่วยามแล้วที่ฝ่าบาทยังมิทรงยอมเสด็จออกมาจากห้องรับรองในตำหนักตงชางเลยแม้แต่น้อย  ด้านมู่กงกงเองก็มิรู้ว่าจะต้องทำเช่นไรต่อไปดี  จึงทำได้เพียงแอบลอบเงี่ยหูฟัง  สถานการณ์ต่างๆ อยู่ภายนอกเท่านั้น  จนกระทั่งเวลาผ่านไปเนิ่นนานราวครึ่งชั่วยาม  องค์ฮ่องเต้หวังเจี้ยนเฉิงในสภาพเลือดท่วมตัว  จึงได้เปิดประตูตำหนักตงชางออกมาด้วยสีหน้าเคร่งขรึมเป็นอย่างยิ่ง

แม้จะทรงรู้สึกเจ็บปวดรวดร้าวมากในอกเพียงใดก็ตามแต่  แต่พระองค์ก็มิได้ทรงเรียกหาสุรามาดื่มดับความเจ็บปวดแต่อย่างใด  พระองค์เพียงมุ่งหมายพระทัยจะเสด็จไปแช่พระวรกายเพื่อผ่อนคลายความตึงเครียดยังบ่อน้ำพุร้อนเพียงเท่านั้น  แต่ทว่าเพียงเดินไปได้มิ

กี่เก้า  องค์ฮ่องเต้หวังเจี้ยนเฉิงก็ได้ทรุดตัวลงไปนั่งอยู่ที่พื้นพร้อมกระอักเลือดออกมามากมาย  อีกทั้งยังมีเลือดกำเดาไหลออกจาก

รูจมูกทั้งสองข้างราวกับสายน้ำหลาก

มู่กงกงเห็นดังนั้นแล้วก็รีบวิ่งเข้ามาประคององค์ฮ่องเต้หวังเจี้ยนเฉิงเอาไว้ในทันใด  พร้อมกรีดร้องขึ้นมาราวกับคนเสียสติว่า

“หมอหลวง  ใครก็ได้รีบไปตามหมอหลวงมาที่ตำหนักตงชางที  ส่วนเหล่าทหารองครักษ์รีบมาพาฝ่าบาทกลับเข้าไปในตำหนัก

ตงชางเดี๋ยวนี้”

สิ้นคำสั่งของมู่กงกงขันทีในตำหนักผู้หนึ่งก็ได้รีบไปตาม

หมอหลวงมาโดยเร่งด่วน  เหล่าทหารองครักษ์เองก็รีบนำตัวของ

องค์ฮ่องเต้หวังเจี้ยนเฉิงกลับเข้าไปในตำหนัก  แต่เมื่อพวกเขาเข้ามาข้างในตำหนักแล้ว  ต่างก็พากันอ้าปากกว้างด้วยความตะลึงงัน

เมื่อพบเจอเข้ากับสภาพข้าวของภายในตำหนักที่ทุกอย่างต่างพังยับลงไปไม่มีชิ้นดี  อีกทั้งสภาพข้างในตำหนักเอง  ยังมิมีที่ว่างใด  ให้พอวางพระวรกายขององค์ฮ่องเต้หวังเจี้ยนเฉิงลงได้เลยแม้แต่น้อย 

แม้กระทั่งมู่กงกงเองก็ยังมิเคยพบเจอเข้ากับความพินาศ

ย่อยยับเช่นนี้มาก่อน  จึงจำต้องนำตัวขององค์ฮ่องเต้หวังเจี้ยนเฉิงเสด็จไปประทับที่ตำหนักตงหลิงที่อยู่ถัดไปและใกล้ที่สุดแทน

มินานเกินรอ  เหล่าหมอหลวงก็ได้เข้ามาตรวจสอบ

พระวรกายขององค์ฮ่องเต้  พร้อมพากันแอบลอบมองหน้าสบสายตากันไปมาด้วยความหนักใจ

พวกเขาพากันทำแผลตามร่างกาย  โดยเฉพาะพระหัตถ์ข้างที่องค์ฮ่องเต้ทรงชกต่อยเข้ากับกำแพงนั้น  เกรงว่าคงต้องกินยารักษากระดูกไปเนิ่นนานหลายวันจนกว่าอาการจะดีขึ้น  นอกจากนี้พวกเขายังได้จัดยารักษาอาการสงบใจให้กับองค์ฮ่องเต้อยู่หลายขนานด้วยกัน  แต่พระองค์กับมิทรงยอมเสวยยาเหล่านั้นเลยแม้แต่น้อย

แม้กระทั่งช่วงเวลาผ่านไปจนถึงยามจื่อแล้วก็ตามแต่  (เวลา 23.00น.)  องค์ฮ่องเต้กลับมิอาจข่มตาให้หลับได้ลงเลยแม้แต่เพียงนิด

พระองค์จึงทรงเสด็จออกมาเดินเล่นที่ด้านนอกอยู่พักใหญ่ 

ใบหน้าหล่อเหลานั้นกลับมีสีหน้าเคร่งเครียดพร้อมทำหน้านิ่วคิ้วขมวดขึ้นมาอีกครา  ก่อนพระองค์จะทรงแหงนพระพักตร์ขึ้นมองไปบนท้องฟ้าด้วยประกายตาเศร้าโศกอย่างลึกซึ้ง

มู่กงกงแอบลอบมององค์ฮ่องเต้หวังเจี้ยนเฉิงมาจาก ณ ที่ไกลๆ จนกระทั่งเห็นว่าองค์ฮ่องเต้หวังเจี้ยนเฉิงทรงเสด็จกลับเข้าตำหนักตงหลิงไปแล้ว  มู่กงกงก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก  ก่อนจะเดินทางไปที่ตำหนักตงชางกำชับบ่าวไพร่ทุกคนให้ช่วยกันทำความสะอาดตำหนักตงชางให้สะอาดเรียบร้อยทุกซอกทุกมุมเพื่อที่องค์ฮ่องเต้จะได้เสด็จกลับไปประทับต่อ

อรุณรุ่งมาเยือนอีกครา  ในวังต้องห้ามแห่งนี้  ร่างสูงใหญ่ในชุดคลุมมังกรสีทองอร่าม  ออกว่าราชการแผ่นดินด้วยท่าทีสุขุม  ก่อนจะทรงนั่งนิ่งฟังคำกล่าวของขุนนางในเรื่องงานล่าสัตว์ในอีกมิกี่วันที่จะมาถึงนี้ด้วยสีหน้าเรียบเฉย  ถึงอย่างไรองค์ฮ่องเต้หวังเจี้ยนเฉิงก็ทรงหมายพระทัยจะมอบหมายให้ขุนนางคนใดคนหนึ่งได้ดูแลความเรียบร้อยทั่วไปในงานล่าสัตว์นี่อยู่แล้ว  ตัวของพระองค์เองทรงเสด็จไปเป็นประธานในพิธีก็เพียงแต่เท่านั้น 

อีกทั้งพระองค์ยังมิทรงมีความปรารถนาที่จะล่าสัตว์ใดมาถลกหนังของมันทำผ้าพันคอให้กับสนมองค์ใดด้วย  เรื่องเทศกาล

ล่าสัตว์อะไรนี่จึงมิได้ถือว่ามีความสำคัญอันใดกับพระองค์เลยสักนิด

การประชุมเหล่าขุนนางในการออกว่าราชการเช้านี้จึงมิได้กินเวลาอันใดมากมายนัก  องค์ฮ่องเต้หวังเจี้ยนเฉิงเองก็ทรงมีรับสั่งให้เหล่าขุนนางที่ได้รับอนุญาตให้ติดตามไปเข้าร่วมงานเทศกาลล่าสัตว์ในครั้งนี้ด้วยไปเตรียมตัวให้พร้อม  นับจากนี้ไปจนถึงงานเทศกาล

ล่าสัตว์จะมิมีการประชุมอันใดในท้องพระโรงนี่อีกแล้ว

หลังเสร็จสิ้นจากการออกว่าราชการ  องค์ฮ่องเต้หวังเจี้ยนเฉิงก็ทรงเสด็จกลับตำหนักตงชางไปด้วยสีพระพักตร์อันเคร่งขรึม

ในแต่ละวันของพระองค์ล้วนผ่านพ้นไปด้วยความเรียบง่าย  หากมิอ่านสะสางฎีกาไปจนถึงยามดึกดื่น  ก็ทรงฝึกซ้อมอาวุธอยู่กับเหล่าทหารเพื่อลดทอนอาการปวดศีรษะที่เกิดขึ้นอยู่เป็นระยะด้วยความตั้งใจ

หากจะพูดถึงเรื่องอาการปวดศีรษะนี้  มู่กงกงที่คอยถวายการดูแลรับใช้องค์ฮ่องเต้หวังเจี้ยนเฉิงมาเมื่อครั้นพระองค์ยังเล็กเองก็ยังมิทราบถึงสาเหตุในการปวดศีรษะขององค์ฮ่องเต้อย่างกระจ่างแจ้งชัดเจนนัก

เขาจำเหตุการณ์ได้เพียงแค่ว่า  หลังจากที่องค์ฮ่องเต้ทรงเสด็จกลับจากการประพาสออกเยี่ยมดูบ้านเรือนและวิถีชีวิตความเป็นอยู่ของประชาชนทางตอนใต้ก็เริ่มที่จะมีอาการปวดศีรษะขึ้นมาบ้างอยู่เป็นพักๆ แล้ว

เหล่าหมอหลวงก็ล้วนแต่พูดไปในแนวทางเดียวกันว่า

องค์ฮ่องเต้ทรงมีความเคร่งเครียดกับการบริหารราชกิจเพียงเท่านั้น  มิได้เกิดจากการถูกวางยาพิษแต่อย่างใด  การรักษาจึงล้วนกระทำไปเพียงช่วยประคับประคองและบรรเทาอาการปวดศีรษะไปในแต่

ละครั้ง  มิสามารถรักษาให้หายขาดได้

จวบจนกระทั่งเวลาผ่านไปได้อีกเพียงมิกี่วันก่อนจะเข้าสู่

ช่วงงานเทศกาลล่าสัตว์  องค์ฮ่องเต้หวังเจี้ยนเฉิงจึงทรงมีรับสั่งให้ช่างตัดภูษาจากกองภูษาหลวงไปทำการวัดตัวตัดเย็บชุดแต่งงานให้กับองค์หญิงเฟยฮุ่ย  ซึ่งในตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา  พระองค์ก็ได้ให้คนไปสอดแนมมาก่อนแล้วว่าองค์หญิงเฟยฮุ่ยนั้นเป็นเช่นไรบ้าง  หลังจากได้รับทราบข่าวมาว่าองค์หญิงเฟยฮุ่ยได้ประพฤติตัวสงบเรียบร้อยดีในตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา  องค์ฮ่องเต้หวังเจี้ยนเฉิง

ก็ทรงรู้สึกเบาสบายพระทัยขึ้นมาเป็นอย่างมาก 

เกรงว่าการตบเรียกคืนสติของพระองค์เมื่อคราก่อนนั้นคงจะช่วยทำให้น้องสาวตัวดีของพระองค์มีความเป็นผู้เป็นคน  มีความคิดที่เติบโตเป็นผู้ใหญ่ขึ้นมาอยู่บ้างมิมากก็น้อยแล้วกระมัง...