บทที่ 2

ลู่อีซวงได้สติขึ้นมาทันที เหงื่อเย็นไหลซึมเต็มแผ่นหลัง

นางฝืนพยุงตัวลุกขึ้น เอ่ยด้วยเสียงอ่อนแรงจนสั่นเครือ “หม่อมฉันไข้ขึ้นจนเลอะเลือน จึงพูดจาเหลวไหล… เมื่อครู่นี้เพียงคิดว่าตัวเองป่วยหนัก คงมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่นาน จึงพูดว่าจะจากไป…”

สายตาคมกริบของเซวียนหยวนอี้กวาดมองใบหน้านาง แล้วยิ้มอย่างเย็นชา “ข้าเห็นว่าเจ้ายังมีเรี่ยวแรงเปล่งเสียงเสียงดังฟังชัดดีนี่”

พูดจบ ก็สะบัดฉลองพระองค์เดินจากไป

ทันทีที่ประตูตำหนักปิดลง ลวี่หลัวก็พุ่งเข้ามาอีกครั้ง

“บังอาจนักนะที่มายั่วยวนฝ่าบาท! ข้าจะทุบตีเจ้าให้ตาย!”

นางกระชากเส้นผมของลู่อีซวงอย่างแรง แล้วจับศีรษะกระแทกเข้ากับเสาเตียงอย่างโหดเหี้ยม

ลู่อีซวงที่พิษไข้ยังไม่ลดอยู่แล้ว ถูกกระแทกจนหน้ามืดตาลายวิงเวียนไปหมด

นางคิดจะขัดขืน ทว่ากลับไม่มีแม้แต่เรี่ยวแรงจะยกมือขึ้น

ฝ่ามือของลวี่หลัวระดมตบลงมาดั่งสายฝน ปลายเล็บข่วนใบหน้านางจนเกิดรอยเลือดเป็นทาง

“เจ้าคิดว่าฝ่าบาทจะสนใจเจ้าจริงๆ รึ? ก็แค่ของเล่นชิ้นหนึ่งเท่านั้นแหละ!” ลวี่หลัวถีบเข้าที่กลางอกของนางอย่างจัง

ความเจ็บปวดแล่นเข้ามา นัยน์ตาลู่อีซวงพร่ามืดและหมดสติแน่นิ่งไปในที่สุด

เมื่อลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ก็มีเสียงกรีดร้องโหยหวนอย่างแสนสาหัสดังแว่วมาจากในลานด้านนอก

“ฝ่าบาท! หม่อมฉันสำนึกผิดแล้วเพคะ หม่อมฉันมิบังอาจอีกแล้ว ได้โปรดเมตตาละเว้นชีวิตหม่อมฉันด้วยเถิด...”

ลู่อีซวงฝืนพยุงตัวลุกขึ้น มองผ่านช่องหน้าต่างเห็นลวี่หลัวถูกกดตัวอยู่บนม้านั่งลงทัณฑ์ โดยมีขันทีสองคนสลับกันโบยไม้กระดานลงไป

สะโพกของนางเนื้อแตกยับเยินจนชุ่มเลือด เสียงร้องไห้คร่ำครวญค่อยๆ แผ่วเบาลง

เซวียนหยวนอี้เอามือไขว้หลัง ฉลองพระองค์มังกรสีดำขลับโบกสะบัดพริ้วไหวไปตามสายลม

เมื่อทรงรู้สึกถึงสายตาที่มองมา จึงหันไปมองลู่อีซวงที่อยู่ข้างหน้าต่าง แววตาฉายรอยรังเกียจออกมาวับหนึ่ง

“ไร้ประโยชน์สิ้นดี” เขาก้าวยาวเข้ามาในตำหนัก “ถูกผู้อื่นรังแกถึงเพียงนี้ยังไม่รู้จักรายงานงั้นรึ?”

ลู่อีซวงคุกเข่าหมอบราบกับพื้น หน้าผากแนบกับพื้นหินเย็นเฉียบ “หม่อมฉันน้อมรับความผิดเพคะ”

เซวียนหยวนอี้บีบคางนางอย่างแรง บังคับให้นางเงยหน้าขึ้น “จำฐานะของเจ้าเอาไว้ เจ้าเป็นแค่สิ่งของที่ตระกูลลู่ส่งมาให้ข้าระบายอารมณ์ นอกจากข้าแล้ว ใครก็ไม่มีสิทธิ์แตะต้องเจ้าทั้งนั้น”

“เพคะ” ลู่อีซวงตอบเบาๆ แต่หัวใจกลับเย็นเยียบ

ที่แท้เขาก็แค่ไม่อยากสูญเสียเครื่องมือรองรับโทสะไปเท่านั้นเอง

เมื่อเห็นว่านางไม่ได้เป็นอะไรมาก เซวียนหยวนอี้ก็ยกเท้าเดินจากไป ทิ้งไว้เพียงคำสั่งประโยคหนึ่ง “ตามมา ฝนหมึกให้ข้า”

ลู่อีซวงเดินตามไปยังห้องทรงพระอักษร ค่อยๆ ฝนหมึกให้อย่างระมัดระวัง

แต่ไม่คาดคิดว่าแผลที่มือจะปริออก เลือดหยดลงบนแท่นฝนหมึกทีละหยด จนหมึกกลายเป็นสีแดงคล้ำ

“ปัง!”

เซวียนหยวนอี้ขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ ก่อนหยิบตลับยาขี้ผึ้งทาข้างๆ ปาใส่หน้าผากของนาง

“ไสหัวไป! เรื่องขี้ผงแค่นี้ยังทำไม่ได้ ไร้ค่า!”

ตลับยาขี้ผึ้งกระแทกทิ้งรอยแดงไว้บนหน้าผากของลู่อีซวง ก่อนจะกลิ้งตกลงพื้น

นางเก็บมันขึ้นมาเงียบๆ และได้ยินเสียงเย็นชาของเซวียนหยวนอี้ตรัสขึ้น “สองวันนี้เจ้าไม่ต้องมาปรนนิบัติหน้าข้า งานเลี้ยงวังหลวงวันไหว้พระจันทร์ให้เจ้ารับผิดชอบ หากเกิดความผิดพลาดอีก ข้าจะเอาชีวิตเจ้า”

“รับพระบัญชาเพคะ”

ลู่อีซวงกุมหน้าผากที่บวมแดง ก้มหน้าถอยออกไป

หลังจากทายาและจัดการบาดแผลลวกๆ เสร็จ นางก็เริ่มไปเตรียมงานเลี้ยงในวัง

ทว่าหัวหน้าขันทีหลี่กลับเดินตามมา เอ่ยปากคล้ายอึกอักว่า “แม่นางอย่าได้โศกเศร้าไปเลย ฝ่าบาททรงสงสารที่มือของเจ้าบาดเจ็บ จึงได้จงใจมอบหมายให้เจ้ามาเตรียมงานเหล่านี้ หากพระองค์ทรงกริ้วจริง ๆ มีหรือจะยอมปล่อยเจ้าไปง่ายดายถึงเพียงนี้?”

ลู่อีซวงส่ายหน้า แล้วเอ่ยเสียงเบา “หัวหน้าขันทีล้อข้าเล่นแล้ว”

เซวียนหยวนอี้เกลียดชังนางมาแต่ไหนแต่ไร จะมาเวทนาสงสารนางได้อย่างไรกัน?

ก็แค่รำคาญที่นางขวางหูขวางตา ทั้งยังมือไม้ซุ่มซ่ามเท่านั้น

เมื่อเห็นว่านางไม่ยอมเชื่อ หัวหน้าขันทีหลี่ทำได้เพียงถอนหายใจอย่างหมดปัญญา

สองวันต่อมา งานเลี้ยงวังหลวงวันไหว้พระจันทร์ก็จัดขึ้นตามกำหนดเวลา

บรรดาขุนนางชั้นผู้ใหญ่ต่างพาฮูหยินเข้าร่วมงาน ลู่ชิงอี๋และองค์ชายสี่ก็มาร่วมงานด้วยเช่นกัน

ทั้งสองจับมือกันแนบข้างลำตัว ความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดและกลมกลืนของพวกเขาสร้างความอิจฉาให้กับทุกคน

หลังจากที่พวกเขานั่งลงแล้ว องค์ชายสี่ก็จัดกระโปรงของลู่ชิงอี๋อย่างเอาใจใส่ และฉากอันกลมกลืนของทั้งสองก็เป็นที่ประจักษ์แก่สายตาของทุกคน

“ฮ่องเต้เสด็จ!”

น้ำเสียงแหลมสูงของหัวหน้าขันทีหลี่ดังก้องไปทั่วท้องพระโรง ผู้คนนับไม่ถ้วนต่างลุกขึ้นถวายบังคม

ลู่อีซวงเดินตามหลังเซวียนหยวนอี้ ทรงแสดงสีหน้าราบเรียบไร้ความรู้สึก ดูสงบนิ่ง

ทว่านางกลับสัมผัสได้ลางๆ ว่าสายตาของเขายังคงจับจ้องไปที่คู่ของลู่ชิงอี๋ที่อยู่เบื้องล่างตลอดเวลา

เขากำลังริษยา ทว่ากลับเก็บงำอารมณ์ไว้อย่างมิดชิด

งานเลี้ยงดำเนินไปอย่างราบรื่น แต่บรรยากาศรอบกายของเซวียนหยวนอี้กลับยิ่งกดดันขึ้นเรื่อยๆ

ทันใดนั้น ฝ่ามือใหญ่ข้างหนึ่งก็กระชากร่างนางเข้าไปในอ้อมอก

ลู่อีซวงลนลานทำอะไรไม่ถูก จนกระทั่งได้ยินเสียงผ้าเนื้อดีฉีกขาด ถึงได้ตื่นตระหนกเข้าใจแจ้งว่าฝ่าบาทคิดจะทำสิ่งใด

“ฝ่าบาท... อย่าทำที่นี่เลยเพคะ...” นางเอ่ยปากอ้อนวอนด้วยเนื้อตัวสั่นเทา