เข้าสู่ระบบ“เรียกว่าลับหรือไม่ข้าไม่แน่ใจ แต่ว่าครั้งนี้ข้าจะกำชับพวกเขาไม่ให้แพร่งพรายเรื่องของเราออกไปดีหรือไม่”หลงฮ้าวหน้าเปลี่ยนสีไปในทันที จากท่าทีระแวงกลายเป็นปั้นปึ่งแทน“อ้อ แท้จริงแล้วท่านก็อายที่จะมีตำนานเรื่องเล่ากับข้า เซียงฮวากับหลงฮ้าว ไม่ดีตรงไหนหรือ ข้าเสียใจนะ”เป็นอีกครั้งที่เขาทำให้ข้าอ้าปา
บทที่ ๑๕๒รักนิรันดร์พิธีรับตำแหน่งเทพบุปผาของข้าไม่ได้ยิ่งใหญ่อลังการอย่างที่ใครคิดไว้ ช่วงเช้าเข้ากล่าวคำสาบานต่อหน้าเทียนตี้และเทพเซียนชั้นสูงทั้งหลาย ตอนบ่ายกลับมาเลี้ยงฉลองที่แดนบุปผาไปจนถึงช่วงหัวค่ำ ไร้แววหลงฮ้าวเข้าร่วมแม้ข้าจะคิดไว้แล้วว่าเขาคงไม่เข้าร่วมงานด้วย แต่เมื่อถึงเวลานั้นจริง ๆ
หวงผิงมีสีหน้าตกใจเล็กน้อย ย้ำว่า ‘เล็กน้อย’ ไม่นานก็กลับมานิ่งไร้อารมณ์เช่นเดิม“หน้าตาที่คล้ายกับสามีของเพื่อนนี่ยิ่งมองยิ่งรู้สึกเหมือนเป็นบาปในจิตใจ ขอถามท่านเรื่องจินเกาฉายได้หรือไม่ ตอนนี้เขาไปอยู่ที่ใดแล้วเจ้าคะ”“เขายังไม่บรรลุระดับสิบ เดิมทีก็ไม่สามารถขึ้นมาเป็นเทพฝึกหัดได้อยู่แล้ว แต่ก็ไม่
บทที่ ๑๕๑กุหลาบดำสระสัตบงกทั้งเก้าเกิดขึ้นมาได้เพราะพลังบริสุทธิ์จากเหล่าเทพเซียนในแดนบุปผาที่เทพบุปผาทุกรุ่นสะสมมาตลอดระยะเวลาที่ดำรงตำแหน่งแต่เดิมสัตตบงกชควรให้ผลเป็นน้ำอมฤต ทุกห้าพันปีจะมีเพียงหยดเดียวเท่านั้น เป็นไปได้หรือที่สิ่งกำเนิดใหม่จะเปลี่ยนเป็นดวงวิญญาณแทนมิหนำซ้ำวิญญาณที่ว่านั้นยังค
จื่อเจี่ยนเฉิงเองก็อึกอักท่าทางแปลกไป ดูท่าเรื่องที่จะเล่าต่อจากนี้เขาคงรู้สึกว่ามันเกินไปที่จะพูด“มันกระดากปากจนพูดยากถึงเพียงนั้น!”เขาพยักหน้าตอบ ข้าจึงลองคาดเดาคำตอบอยู่ในใจ เมื่อพิจารณาถึงเหตุผลที่พอจะเป็นไปได้แล้ว หรือว่า…“พวกเขาเป็นแบบเว่ยอู๋เซียนกับหลานวั่งจีหรือไม่”“ใครอีกล่ะนั่น/พวกเขาเ
“ข้ามาให้กำลังใจเจ้า เริ่มรู้สึกหรือยังว่าหากเลือกข้าตั้งแต่แรก เจ้าก็จะไม่เป็นเช่นนี้”รอยยิ้มสุภาพแต่สายตาจิดกัดของเขาทำให้ข้าแอบกำหมัดไว้แน่น“เยาะเย้ยข้าหรือเจ้าคะ”“ข้าพูดความจริง”เพราะนี่คือความจริงข้าจึงถอนหายใจยาว แต่ถึงจะเป็นเช่นนั้นข้าก็ยังมั่นใจว่าตนเลือกไม่ผิด“ทำให้ท่านเทพต้องผิดหวังแล
บทที่ ๙๘แสดงตามอารมณ์หยุดตามสมควร(?)วันต่อมาหลังจากเซียงฮวากลับมาจากแดนพิภพก็กลับไปนอนพักเรือนปีกซ้ายของจวนแม่ทัพเหนือนางไม่ได้นอนหลายวันติดต่อกันแล้วจึงได้เลือกให้ร่างกายจมอยู่กับที่นอนตั้งแต่เช้าไปจนถึงบ่าย เหล่าสาวใช้ที่เข้ามาทำความสะอาดเห็นเช่นนั้นจึงได้ไปรายงานเจ้าของจวนไม่เพราะกล้าปลุกคนที
บทที่ ๙๗จะช่วยได้อย่างไร“โดนจับได้เสียแล้ว”จื่อหลีเฮยร่างเดิมแต่ไม่ใช่คนเดิมอีกต่อไปเอ่ยขึ้นด้วยท่าทางเจ้าเล่ห์ เขายังคงนั่งอยู่ที่เก้าอี้ตัวเดิม ไม่อนาทรร้อนใจว่าคนตรงหน้าจะโจมตีตนอีกหรือไม่“จื่อหลีป๋าย เป็นเจ้าเช่นนั้นหรือ” “เป็นข้าเอง สงสัยหรืิอไม่ว่าข้ากลายเป็นเจ้าของร่างได้อย่างไร”“รีบตอบ
บทที่ ๙๖พลังมารเสียงโลหะปะทะกันพร้อมกับเสียงโห่ร้องให้กำลังใจดังขึ้นบริเวณลานฝึกยุทธ์ของพรรคมารจื่อถาน คู่ต่อสู้ทั้งสองคือสมาชิกใหม่ของพรรคทั้งคู่ทำให้การต่อสู้กินเวลาไม่นานก็รู้ผลแพ้ชนะ “เอาละ ชนะแล้วก็ต้องฝึกต่อไป แพ้แล้วก็ต้องยิ่งขยันฝึกขึ้นเรื่อย ๆ เข้าใจหรือไม่”“ขอรับ ท่านประมุขน้อย!”จื่อเ
บทที่ ๙๕คนใกล้ตัว“เสร็จแล้ว มาดูได้เลย”เซียงฮวาถอนหายใจทันทีเมื่อได้ยินคำที่เฝ้ารอ บิดแขนซ้ายขวาขยับคอไปมาก่อนที่จะเดินเข้ามาหาสหายเพื่อดูผลงานการวาดภาพเหมือนของตนเอง “ใช้ได้เลย” “ใช่หรือไม่ ข้าบอกแล้ว เชื่อมือข้าได้เลย”เซียงฮวาเอ็นดูท่าทางของสหาย ยื่นมือไปลูบศีรษะเบา ๆ จากนั้นก็ยกภาพในมือขึ้น







