เรือนราคะ

ซูหนี่ว์รู้สึกว่าร่างกายของนางนั้นเหมือนมีอะไรบางอย่างมาก่อกวน มันเจ็บเหลือเกินเจ็บตรงส่วนนั้น  เจ็บราวกับโดนของแข็งกระแทก ส่วนนั้นอย่างแรง ทำไมความฝันนี้ช่างเหมือนกับความจริงยิ่งนัก บุรุษผู้นั้นขยับร่างกายอันแข็งแกร่งเข้าหาร่างงามที่สลบไปมิได้สติ สองมือหนาใหญ่ลูบไล้ดอกบัวปทุมถันเคล้าคลึงไปมา

          นางรู้สึกซาบซ่านตรงทรวงอก ฝันบ้าอะไรกัน เปลือกตาคู่งามค่อยๆ กระพือขึ้นมา ดวงตางามเบิกกว้างขึ้นกว่าเดิม นางกำลังโดนบุรุษแปลกหน้าข่มเหง ซูหนี่ว์กำลังจะแหกปากขึ้น แต่ทว่ามือหนาใหญ่ได้อุดปากนางไว้

          บุรุษผู้นั้นยกยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย “หนี่ว์เอ๋อร์ อย่าได้แหกปาก ข้าคิดถึงเจ้ายิ่งนัก”

          ซูหนี่ว์กลอกตาไปมามองรอบๆสถานที่แห่งนี้คือเรือนจีนโบราณ นางจำได้ว่า อ่านนิยายเรื่อง เรือนราคะ ในหอพักของมหาวิทยาลัย แล้วเหตุใดจึงมาโผล่ที่แห่งนี้ได้

          เกิดเรื่องบ้าอะไรกับนางกันแน่

          “ข้าลอบเข้ามาในเรือนนอนเจ้า รู้สึกดีหรือไม่” ซูหนี่ว์มองบุรุษวัยกลางคนตรงหน้านาง เขายังเคลื่อนไหวบนร่างกายของนาง

          นางงงไปหมดแล้ว

          หรือว่านางเข้ามาในหนังสือ นิยาย เรื่องเรือนราคะ

          นางอ่านมาถึงเกือบครึ่งเล่ม ถึงตอนที่พ่อสามีหรือนายท่านมู่หรงจิ้น ลักรอบเข้ามาในเรือนนอนลูกสะใภ้ ตาแก่นี่เรียกนางว่าหนี่ว์เอ๋อร์ แสดงว่า นางต้องเข้ามาอยู่ในร่างของหลี่ซูหนี่ว์เป็นแน่แท้

          “ท่านพ่อพอเถอะเจ้าค่ะ” ซูหนี่ว์บอกตาแก่มู่หรงจิ้น

          ดูท่ามู่หรงจิ้นจะไม่หยุดง่ายๆ หลายวันมานี้ มู่หรงจิ้นไม่ได้มาหาลูกสะใภ้อย่างหลี่ซูหนี่ว์ เพราะเขาต้องไปส่งผ้าที่เมืองหลวงซีอานกว่าจะกลับมา ใช้เวลานานนับเดือน เขารู้สึกคิดถึงลูกสะใภ้คนนี้ยิ่งนัก

          ซูหนี่ว์รับรู้ได้ถึงความใหญ่และยาวของแท่งหยกแท่งนั้น

          “หนี่ว์เอ๋อร์ อย่าบอกข้าให้หยุดเลย ตอนนี้ข้าไม่ไหวแล้ว”

          มู่หรงจิ้นปรายตามองช่องแคบบุปผางามที่มีน้ำหวานล้ำไหลออกมาไม่หยุด ดูท่าลูกสะใภ้ของเขา ก็อดกลั้นไม่ไหวเหมือนกัน มิเช่นนั้นน้ำหวานที่หวานล้ำจากบุปผางามคงไม่ทะลักออกมาเยี่ยงนี้

          ใบหน้าซูหนี่ว์แดงซ่านเลือดลมช่างไหลเวียนดียิ่งนัก ไม่คิดเลยว่าเข้ามาในโลกแห่งนี้นางก็เจอของใหญ่และยาวเสียแล้ว

          มือหนาใหญ่ของตาแก่มู่หรงจิ้นยังคงจับเรือนร่างอรชรกระแทกเข้าที่หว่างขาอย่างสาสมแก่ใจ นางช่างงามยิ่งนัก ถึงแม้ว่านางจะคลอดบุตรชายให้มู่หรงเสวี่ยแล้ว แต่ทว่าเรือนร่างของนางยังคงงดงามอีกทั้งยังอวบอิ่มทำให้บุรุษเพศหลงใหล

          ซูหนี่ว์หายใจอย่างกระชันชิดบ่งบอกถึงความเหนื่อยหอบของนาง “อ่า ข้าจะเสร็จแล้ว” เสียงของ

มู่หรงจิ้นครวญครางขึ้นมาทันที ใบหน้าสี่เหลี่ยมที่เห็นกรามอย่างชัดเจน จมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากหนาได้รูปมีท่าทีผ่อนคลายเป็นอย่างมา เมื่อเขาพาซูหนี่ว์มาถึงสวรรค์ พ่อสามีผู้ราคะจึงได้ถอดถอนแท่งหยกงามสีดำแวววาวระยิบระยับออกมา สายน้ำจากแท่งหยกไหลเข้ากลีบบุปผางามอย่างไม่ขาดสาย

          เสี้ยวเวลานั้นทำให้ซูหนี่ว์ได้หายใจอย่างทั่วท้อง มู่หรงจิ้นไม่ยอมให้ซูหนี่ว์นอนอยู่เฉยๆ เขาจับแท่งหยกยัดเข้าปากนาง นางตกใจไม่น้อย

          “อือ อือ อือ” เรียวปากงามบัดนี้อัดแน่นเต็มไปด้วยแท่งหยกขนาดใหญ่ มือหนาใหญ่จับที่ศีรษะซูหนี่ว์อย่างแรง

          “กลืนมันลงไป เจ้าคงไม่ได้ลิ้มลองรสชาติเยี่ยงนี้มาหลายวันแล้วกระมัง” นางกลืนน้ำที่ขมฝาดลงไปอย่างหลีกเลี่ยงชะตากรรมนี้มิได้ จากนั้นมู่หรงจิ้นยังคงดำเนินฉากรักกับลูกสะใภ้อย่างซูหนี่ว์ไปจวบจนรุ่งสาง…

         “ฮูหยินน้อยเจ้าคะ” เสียงตะโกนที่หน้าเรือนยาใจ ทางด้านซูหนี่ว์พลันปรือตาขึ้นมาพบว่า นางยังอยู่ในเรือนจีนโบราณแห่งนี้ นางยังไม่ได้กลับไปโลกแห่งความเป็นจริง นางจะต้องหาทางกลับไปที่โลกแห่งความเป็นจริงให้ได้ ซูหนี่ว์รีบสวมอาภรณ์ดูท่าตาแก่มู่หรงจิ้นจะออกไปนานแล้วกระมัง

          “เข้ามา” สาวใช้นามว่าเสี่ยวเถาเปิดประตูเข้ามาโดยถืออ่างล้างหน้าเข้ามาด้วย นางล้างหน้าแล้วผลัดเปลี่ยนอาภรณ์หรูหรา โชคดีตาแก่มู่หรงจิ้นไม่ทิ้งร่องรอยไว้

          “ฮูหยินน้อย วันนี้ท่านต้องไปคารวะน้ำชาจางฮูหยิน” ในระหว่างที่เสี่ยวเถาม้วนผมเป็นทรงที่สตรีออกเรือนให้ซูหนี่ว์เสร็จแล้ว เสี่ยวเถาจึงเอ่ยขึ้นเรื่องคารวะน้ำชาแม่สามี

          ซูหนี่ว์พลันนึกถึงเรื่องราวที่นางอ่าน ในเรือนราคะ ว่าทุกๆ สิบวันลูกสะใภ้ต้องไปคารวะแม่สามี อย่างจางฮูหยิน หรือจางเผย ผู้ที่สองขาพิการเกิดตกจากหลังม้าในคราไปล่าสัตว์ในป่า เท่าที่นางอ่านก็มีแค่นี้ที่เกี่ยวกับจางเผย ยังมีอีก

          จางเผยได้ให้กำเนิดบุตรชายถึงสามคน คนแรกคุณชายใหญ่ มู่หรงเสวี่ยอายุยี่สิบห้าปีเป็นสามีของ หลี่ซู

หนี่ว์ รู้สึกว่าเขาจะรักหลี่ซูหนี่ว์เป็นอย่างมาก แต่ทว่าเขานั้นต้องทำงานในฐานะคุณชายใหญ่ของบ้าน เขาต้องไปส่งผ้าตามชนเผ่าต่างๆ กว่าจะกลับมาก็หลายเดือนเชียว

          คุณชายคนที่สองหรือคุณชายรอง มู่หรงลี่อายุยี่สิบสามปี สอบจอหงวนได้ตั้งแต่อายุสิบห้าปี จึงทำให้มู่หรงลี่นั้นย้ายไปอยู่ที่เมืองหลวงซีอาน คนนี้เป็นปีกว่าจะกลับมาเยี่ยมจวน

          คุณชายคนที่สามหรือคุณชายสามมู่หรงเฟิง ซูหนี่ว์พยายามคิดคุณชายสามไปไหน นึกออกแล้วคุณชายสาม อายุยี่สิบปีรับราชการเป็นรองแม่ทัพประจำเมืองหลวงซีอาน นานๆครั้งถึงจะกลับบ้าน กระนั้นที่เรือนมู่หรงจึงมีคนอยู่อาศัยแค่สี่คน มู่หรงจิ้นที่ต้องคอยดูแลกิจการที่เมืองเวยโจแห่งนี้ จางฮูหยิน ฮูหยินเฒ่ามู่หรงทางนั้นอยู่แต่ในเรือนชอบสวดมนตร์ถือศีลกินเจ ไม่ค่อยพบใคร

          หลังจากที่ซูหนี่ว์ไปเคารพแม่สามีแล้ว นางเร่งกลับมาที่เรือนยาใจทันทีและคิดหาทางกลับไปโลกที่นางจากมา หญิงสาวพลางเดินไปมาในเรือนยาใจ

          สตรีวัยกลางคนอุ้มเด็กทารกมาในเรือนยาใจ ซูหนี่ว์พลันมองเด็กทารกด้วยน้อยอายุน่าจะราวๆ หกเดือน หญิงสาวไม่อยากจะอุ้มเด็ก นางจึงสั่งแม่นมเจียง เป็นแม่นมของมู่หรงหวายคือบุตรชายของหลี่ซูหนี่ว์ให้กลับไปที่เรือนอุ่นรัก เรือนนั้นเป็นเรือนที่แม่นมเจียงพักอยู่กับมู่หรงหวายสองคน ทางด้านแม่นมเจียงรับคำแล้วอุ้มมู่หรงหวายออกไป

         เพลานี้นางยืนพิงหน้าต่าง สายตาทอดมองออกไปเห็นหิมะตกหนักอย่างแรง ไม่น่าเชื่อจริงๆ ว่านางจะเข้ามาในโลกนิยายแห่งนี้ แล้วจะกลับไปอย่างไรล่ะ อยู่ในโลกนิยายนางต้องกลายเป็นหญิงราคะ ที่ต้องปรนเปรอพ่อสามี อยากจะบ้าตายเหลือเกิน

          ใบหน้างามพลันขมวดคิ้วคิดอย่างหนักเมื่อหวนคิดเหตุการณ์เมื่อคืน นางกับตาแก่มู่หรงจิ้นเข้าด้ายเข้าเข็มกันอย่างสนุกสนาน แค่คิดก็ขนลุกแล้ว

          ในโลกแห่งความเป็นจริงนางอายุแค่ยี่สิบปีเท่านั้น อีกทั้งยังไม่เคยมีบุรุษในดวงใจหรือคนรักมาก่อนจึงไม่ค่อยได้รู้การเสพสังวาส

          แต่ทว่าโลกแห่งนิยาย เมื่อนางเข้าร่างหลี่ซูหนี่ว์ นางรับรู้ได้ถึงความเจ็บปวด ความซาบซ่านแห่งการเสพสังวาสอย่างชัดเจน สตรีอย่างหลี่ซูหนี่ว์อายุแค่สิบหกปีเท่านั้นเอง เมื่อเช้านี้นางส่องคันฉ่องตอนที่เสี่ยวเถาทำผมให้นาง ดวงหน้าของหลี่ซูหนี่ว์ ช่างคล้ายนางยิ่งนักราวกับว่าเป็นฝาแฝดกันมาก่อน

          ตอนนี้สามีของหลี่ซูหนี่ว์ก็ยังคงไปส่งผ้าตามชนเผ่าต่างๆ กว่าจะกลับมาก็คงเป็นปีหน้า มิน่าเล่าหลี่ซูหนี่ว์ถึงได้โดนพ่อสามีเคี่ยวรำทั้งคืน ทำไมนางนึกถึงสัมผัสที่ตาแก่มู่หรงมอบให้ใบหน้างามพลันแดงขึ้นมาทันที

         ยามราตรีมืดมิดมาเยือนซูหนี่ว์นั่งที่ตั่งยาวใจคอไม่ค่อยดี กลัวว่าพ่อสามีจะย่องเข้าห้องอีก กว่าจะเสร็จก็เกือบเช้า ทำไมนางต้องมาอยู่ในโลกนิยายแห่งนี้ด้วย

          ข้างนอกช่างหนาวยิ่งนัก นางปิดหน้าต่างดีกว่า คิดได้กระนั้นซูหนี่ว์ลุกขึ้นเดินไปหมายจะปิดหน้าต่าง แต่ทว่าเงาร่างหนาสูงโปร่งในชุดดำเข้ามาในเรือนนอนของนางเรียบร้อยแล้ว

          “ท่านพ่อ”

          “อย่าร้องดังสิ หนี่เอ๋อร์” กล่าวจบมู่หรงจิ้นโอบกอดเรือนร่างอรชร

          “ปล่อยข้านะ”

          “หนี่เอ๋อร์เงียบๆ” มู่หรงจิ้นกระซิบข้างหูนางจากนั้นพานางมาที่เตียง

          “ข้าเหนื่อยอย่าทำข้าเลย” ซูหนี่ว์บอกตามตรง

          “คืนนี้ ข้าไม่ทำเจ้าก็ได้ แต่ทว่าวันพรุ่งนี้ ข้าจะไปวัดเฉินบนหุบเขาตั้งใจจะไปถือศีลที่นั้นสักเดือน ข้าขอฮูหยินเฒ่าไว้แล้ว เอาตัวเจ้าไปด้วย”

          “ไม่ ข้าจะบอกเรื่องนี้แก่ฮูหยินเฒ่า” วิธีนี้คือทางเดียวที่นางจะหลุดพ้นจากตาแก่มู่หรงจิ้นได้ ใบหน้างามเอ่ยขึ้นอย่างจริงจัง

          มู่หรงจิ้นพลันยิ้มเย็น มีอะไรกับเขามาตั้งหลายเดือนเพิ่งจะฟ้อง

          “เอาเลย ถ้าเจ้าฟ้อง ข้าจะสังหารมู่หรงหวายเดี๋ยวนี้”

          อะไรกันเขาจะสังหารแม้กระทั่งหลานตัวเอง ดวงตาหงส์จ้องมองแววตาดุจน้ำทะเลลึกของพ่อสามีที่ไร้จิตใต้สำนึกไม่รู้จักผิดชอบชั่วดี

         ภายใต้แสงเทียนกระจ่างมู่หรงจิ้นมองใบหน้างามอย่างเคลิบเคลิ้ม

          “ข้าไม่รู้จะหาคำไหนมาด่าทอท่านอีกแล้ว ช่างชั่วช้าเหลือเกิน”

          “เจ้าไปฟ้องเลย ถ้าเจ้ายังอยากจะให้มู่หรงหวายมีชีวิตอยู่ก็อย่าได้คิด”

          “ข้าจะบอกมู่หรงเสวี่ย”

          มือหนาใหญ่บีบที่คางงามของซูหนี่ว์ หญิงสาวพลันเจ็บปวดยิ่งนัก

          “มันคงตายไปแล้วกระมัง กว่าที่วันนั้นจะมาถึง”

          ขนาดบุตรชายแท้ๆ ก็ยังไม่เว้นชักจะเกินไปแล้ว

          “เขาเป็นบุตรชายของท่านนะ”

          เสียงหัวเราะพลันดังขึ้น จากนั้นล้มลงทับเรือนร่างอรชร ริมฝีปากหนากัดริมฝีปากบางไว้ ทำให้ซูหนี่ว์ไม่มีโอกาสที่จะได้เอ่ยอะไรออกมาแม้แต่น้อย

          มือหนาใหญ่ล้วงลึกลงไปในบุปผางาม กระนั้นสอดแทรกเข้าไปข้างใน น้ำหวานล้ำที่กลีบบุปผายังคงชื่นฉ่ำ

          ดวงตาคู่งามเบิกกว้างขึ้น อีกแล้วนางกำลังเคลิ้มไปกับสัมผัสที่หื่นกระหายที่พ่อสามีมอบให้ เรียวปากหนายังคงตักตวงความวาบหวามหวานล้ำที่ริมฝีปากบางไม่หยุด กระนั้นทำให้สมองของนางอื้ออึง ในที่สุดซูหนี่ว์ไม่อาจหลบพ้นชะตากรรมอันโหดร้ายนี้ได้ มู่หรงจิ้นหอมซอกคอระหง ปลดอาราณ์บางออกทั้งเอี๊ยมสีแดงโยนมันทิ้งลงนอกม่านมุ้ง มือหนาใหญ่นวดเคล้าคลึงปทุมถันทั้งสองข้างที่มีหยดน้ำนมไหลออกมา เรียวลิ้นหนาอันแสนหยาบตวัดไปที่หัวนม รับรสชาติอันหวานล้ำ น้ำนมแม่ลูกอ่อนมันช่างหอมหวานยิ่งนัก

          “อ่า อา อา” ซูหนี่ว์ซาบซ่านนอนบิดเรือนร่างไปมา ตาแก่มู่หรงจิ้นยกยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย ดูท่านางจะติดใจรสราคะของเขาเสียแล้ว ใบหน้าหล่อเหลาที่เต็มไปด้วยหนวดเครา คลอเคลียบริเวณทรวงอกจากนั้นค่อยๆ ไล่มาที่หน้าท้องอันแบนราบงดงามขาวดุจหิมะแรกฤดูเหมันต์ เรียวลิ้นหนาเลียไปเรื่อยๆ จวบจนถึงกลีบบุปผางาม

          ดวงตาดอกท้อทอประกายหื่นกามจ้องมองไปที่ กลีบปุบผางามที่อ้าออกราวกับรับแสงสุริยันตอนรุ่งอรุณ กลีบบุปผาช่างงดงามราวกลีบดอกท้อเบ่งบานในฤดูวสันต์ กลิ่นหอมหวานล้ำยั่วยวนใจยิ่งนัก ริมฝีปากหนาถึงกับต้องเลียปากตัวเอง ซูหนี่ว์รู้ว่าไม่ไหวแล้ว ไม่นะ นางต้องไม่ชอบเรื่องผิดศีลธรรมเยี่ยงนี้ คิดได้กระนั้นนางหมายจะออกจากเตียง แต่ทว่ามือหนาใหญ่ได้สกัดจุดนางไว้

          ทำให้หญิงสาวตัวแข็งทื่อได้แต่กลอกตาไปมา “หนี่ว์เอ๋อร์อยู่เฉยๆ ข้าจะพาเจ้าไปสวรรค์รอบค่ำ” กล่าวจบมู่หรงจิ้น ใช้มือหนาใหญ่ทั้งสองข้าง ผลิกลีบบุปผางามน้ำหวานล้ำไหลออกมา แสดงว่าลูกสะใภ้ของเขาคงหื่นกระหายกระมัง

          มู่หรงจิ้นไม่รอช้าใช้เรียวลิ้นรับรสชาติหวานล้ำของบุปผางาม ซูหนี่ว์ซาบซ่านจนใบหน้าแดงก่ำราวกับผลอิงเถา เรียวลิ้นค่อยๆ สอดแทรกไปในกลีบบุปผางามที่หวานล้ำ

          “อ่า อ่า ข้า” นางเผลอครางออกมา

          กระนั่นให้มู่หรงจิ้นดูดกลีบบุปผางามอย่างหื่นกระหาย เมื่อตักตวงความอิ่มเอมใจแล้ว นิ้วมือสอดแทรกเข้าไปข้างในนั้นราวกับว่า มู่หรงจิ้นกำลังค้นหาสมบัติล้ำค่าในนั้น กว่านิ้วมือจะออกมานานนับครึ่งชั่วยาม ทำให้ซูหนี่ว์แทบจะขาดใจตาย

         กระนั้นเรือนร่างหนาใหญ่รีบปลดอาภรณ์ทิ้ง ท่ามกลางแสงเทียนที่วูบไหว ดวงตาคู่งามของนางมองเห็นแท่งหยกสีดำสนิทที่ใหญ่และยาวอย่างกระจ่าง เขาขึ้นคร่อมร่างนาง จากนั้นเลื่อนตัวไปที่ทรวงอกของซูหนี่ว์

          หญิงสาวฉุดคิดว่าพ่อสามีจะทำอันใดกันแน่ ยังไม่ทันทีจะถามมือหนาใหญ่ง้างปากงามยัดแท่งหยกดำเข้าไปแล้วโยกตัวไปตามจังหวะ

          “ทำให้ข้าพอใจ แล้วข้าจะไม่สังหารบุตรชายของเจ้า” นางเกลียดตาแก่ราคะผู้นี้เหลือเกิน ช่างไร้ยางอายยิ่งนัก ไม่รู้ว่านรกขุมไหนส่งมาเกิด คิดดูแม้แต่เสือมันยังไม่กินลูกของมัน แต่ทว่าตาแก่มู่หรงจิ้นเป็นมนุษย์แท้ๆ เหตุใดจึงกระทำเยี่ยงสัตว์เดรัจฉานเยี่ยงนี้

          มันจุกไปที่ลำคอของนาง รสหวานล้ำเข้าในลำคอจนเกือบจะสำลักตายอยู่แล้ว อยู่เหมือนว่าตาแก่มู่หรงจะมีความสุขยิ่งนัก มือหนาใหญ่ยังคงจับที่ศีรษะนางไม่ยอมปล่อย ขนาดเข้าไปถึงสวรรค์ชั้นฟ้าแล้วแท้ๆ มู่หรูงจิ้นทำท่านั้นนานเกือบครึ่งชั่วยาม