บุพเพทะเลดาว : บทที่ 9

ฝ่ายคิมหันต์ เมื่อก้าวพ้นออกมาจากความจอมปลอมเพื่อผลประโยชน์ของคนด้านในได้แล้ว เขาก็มาหยุดยืนอยู่หน้าตู้โชว์กระจกคริสตัลใสแจ๋วหลังใหญ่ ที่ตั้งอยู่ระหว่างโถงทางเดิน ภายในจัดแสดงรางวัลเกียรติยศของบริษัท เขาไล่สายตาเรื่อยมาจนถึงรางวัลนักธุรกิจดีเด่นของปู่ นายจรินทร์ ภัทรกิจเวคินทร์ ต่อมาก็เป็นของบิดา นายชวาล แต่ทว่ารางวัลล่าสุด กลับไม่ได้เป็นของเขา แต่เป็นของ...    

“นายภาสกร นัทวรกุล นักบริหารดีเด่นประจำปี 2563 โธ่โว้ยไอ้ระยำ  ให้มันได้อย่างนี้สิ ต้องหน้าด้านเบอร์ไหน ถึงกล้าทำแบบมึง ได้ไอ้กร... อย่าว่าแต่กรรมการในบริษัทนี้เลยที่มึงซื้อตัวไปได้ แม้แต่กรรมการตัดสินรางวัลก็คนของมึง” คิมหันต์กำหมัดแน่นพร้อมกับคำรามก้อง ถึงจะรู้ดีว่าฝ่ายตรงข้าม ไม่เพียงใช้ลูกไม้สกปรกเพื่อ

ดิสเครดิตเขาเท่านั้น แต่ภาสกรยังมีวาทศิลป์ และหน้ากากของนักธุรกิจหนุ่มผู้แสนดี สุภาพอ่อนโยน ทำให้ใครต่อใครต่างพากันยกย่อง ดังนั้นถึงแม้จะมีความเก่งกาจเป็นรองเขา แต่ด้วยสายสัมพันธ์ และการซื้อใจกัน ก็ทำให้อีกฝ่ายนำห่างคิมหันต์ไปไกลในสายตาทุกคน

คิดดังนั้น กำปั้นก็รัวเข้ากับกำแพงอีกครั้งด้วยความเจ็บใจ

ไม่มีอีกแล้วทั้งรางวัล และความเชื่อมั่นจากใคร ๆ มันหมดไปพร้อมกับแรงใจของเขาเช่นกัน...

“ก็ดี พาตัวเองไปอยู่ในที่ไกลหูไกลตาผู้คนบ้างก็ดี ขืนยังอยู่ที่นี่ คงได้ฆ่ามันตายสักวัน” ชายหนุ่มกัดกรามจนขึ้นสัน

................

บรรยากาศภายในห้องประชุมสงบลง หลังจากทุกคนได้รับคำยืนยันอย่างแข็งขันจากเจ้าสัวเจี่ยว่าตนไม่เป็นไร แค่มีอาการเจ็บหน้าอกเล็กน้อยเท่านั้น

ภาสกรดูจะเป็นเดือดเป็นร้อนกว่าใคร ชายหนุ่มรีบคุกเข่าลง พร้อมกับรวบมือทั้งสองข้างของเจ้าสัวมากุมไว้ด้วยความเป็นห่วง

“ผมเรียกหมอมาดูอาการคุณปู่แล้วนะครับ คุณปู่อย่าฝืนเลย ตอนนี้เข้าไปพักผ่อนในห้องรับรองก่อนดีกว่าครับ” ดวงตาสีดำจัด พยายามแสดงให้เห็นถึงความจริงใจ แต่คนถูกมองกลับส่ายหน้า

“ลื๊อไม่ต้องห่วงอั๊วหรอกน่า ถอยไปก่อน... อาชวาล ลื๊อให้คนตามดูอาคิมที ป่านนี้เตลิดเปิดเปิงไปถึงไหนแล้วก็ไม่รู้” เจ้าสัวกวักไม้กวักมือเรียกลูกชายมาสั่งการ ความเป็นห่วงทำให้ท่านมองข้ามหัว  ภาสกรไปด้วยความไม่ตั้งใจ

เห็นดังนั้นชายหนุ่มก็เม้มริมฝีปากเป็นเส้นตรง ข่มกลั้นความรู้สึกบางอย่างเอาไว้ ต่อเมื่อเห็นเจ้าสัวจะลุก เขาในฐานะที่ยังประคองท่านอยู่จึงรีบช่วยพยุง แต่ก็อีกที่จะถูกปัดออกอย่างนึกรำคาญ

สายตากรรมการบริษัทแต่ละคนที่มองมา ต่างรู้สึกเห็นใจเขาเป็นอย่างมาก แม้แต่ท่านชวาล บิดาของคิมหันต์เอง ยังรู้สึกว่าเจ้าสัวเฉยเมยกับหลานนอกไส้คนนี้มากเกินไป

“มาๆ กร เดี๋ยวอาพาอากงกลับไปรอหมอตรวจที่บ้านเอง ส่วนนัดเลี้ยงลูกค้าบ่ายนี้ อาฝากกรช่วยดูแลให้ด้วยก็แล้วกัน” ผู้เป็นอา

ตัดบท เพราะดูท่าคนแก่ชักเริ่มหงุดหงิดขึ้นมาอีกรอบ ที่ทุกคนดูจะเพิกเฉยกับการจากไปของคิมหันต์ ภาสกรได้ฟังดังนั้นก็ไม่โต้แย้งอะไร

“ครับคุณอา ไม่ต้องห่วงทางนี้นะครับ เดี๋ยวผมจัดการให้”      คนหนุ่มมองตอบด้วยแววตาเศร้าสร้อย ชวาลจึงตบไหล่ให้กำลังใจ