All Chapters of บุพเพทะเลดาว: Chapter 1 - Chapter 10

ผับเล็ก ๆ ที่คิมหันต์เลือกมาดับอารมณ์ บรรยากาศแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงกับไนต์คลับชั้นสูง ที่ประจำของเขาชนิดเทียบกันไม่เห็นฝุ่น แต่เพราะความเบื่อที่จะเมากับบรรดาเพื่อนงี่เง่าในวงสังคม ผลักดันให้คืนนี้ชายหนุ่ม เลือกที่จะค้นหาความต่าง ยิ่งได้ยินเสียงเพลงโปรดในจังหวะเร้าดังเข้ามากระทบโสต เขาก็ไม่สนใจอะไรทั้งนั้น ตรงดิ่งไปนั่งยังโต๊ะซึ่งอยู่ในมุมที่ดีที่สุดทันที กระหายอย่างเต็มที่ ที่จะได้ย้อมใจตัวเองด้วยเหล้ายี่ห้อโปรด ผู้หญิงสวยๆ สักคน หวังลบลืมเรื่องปวดหัวไปชั่วครู่โต๊ะที่คิมหันต์เลือก ตั้งเยื้องกับหน้าเวทีพอดี เสียงดนตรีจากวงเล่นสดกำลังบรรเลงเพลงดังกระหึ่ม ไม่นานเหล้านอกสนนราคาแพงระยับก็หมดไปเกือบครึ่ง ใบหน้าหล่อเหลาคมคายแดงก่ำไปด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ แต่ถึงอย่างนั้นความโกรธในใจเขาก็ยังไม่จางไป ยิ่งอยู่ดี ๆ เสียงเพลงบนเวทีเกิดเปลี่ยนไปเล่นในจังหวะเนิบช้า นั่นยิ่งทำให้คนฟังหงุดหงิดงุ่นง่านทายาทหมื่นล้านของเจ้าสัวเจี่ย กราดมองตาขวางขึ้นไปบนเวที แต่ทว่า... เมื่อดวงตาคมกริบได้พบเข้ากับเจ้าของดวงหน้าสวยหวาน และเสียงร้องอันมีเสน่ห์ คิมหันต์ก็ถึงกับตกอยู่ในภวังค์ทันทีนักร้องสาวสวยคนนั้น...

เสียงไก่ขันตอนเช้า ปลุกให้คุณอรณีลุกจากที่นอนโดยอัตโนมัติ หญิงวัยกลางคนใบหน้าอารี ยิ้มน้อย ๆ ก่อนตัดสินใจผลักประตูห้องลูกสาว ตั้งใจจะเข้าไปปลุกแม่จอมซน เตือนให้รีบแต่งเนื้อแต่งตัวไปทำงานวันแรก“บัว ตื่นเร็วลูก เดี๋ยวก็สายหรอก วันนี้ทำงานวันแรกไม่ใช่เหรอ” มารดาเขย่าต้นแขนกลมกลึงของเจ้าของผิวเนื้อนวลเนียนอย่างแสนรักใคร่ ฝ่ายเจ้าตัวเองก็รีบงัวเงียตื่นขึ้นมาบิดขี้เกียจ ก่อนจะค่อยๆ ส่งยิ้มหวาน“แม่คะ... เมื่อคืนบัวฝันด้วยค่ะ ฝันว่าเจ้านายของบัวใจดี๊ ใจดี สงสัยจังว่าวันนี้ ฝันของบัวจะเป็นจริงรึเปล่า” บัวชมพูกลั้นใจไขว้นิ้วก่อนโกหกคำโต เพราะแท้จริงนอกจากเธอจะไม่ได้ฝันถึงเจ้านาย คนใหม่ผู้ใจดีแล้ว ยังพลาดไปฝันถึงผู้ชายหยาบคาย ที่ถือวิสาสะขโมยจูบแรกของเธอไปนั่นต่างหาก... ‘ช่างน่าโมโหสิ้นดี’หญิงสาวลุกขึ้นจากที่นอนได้ก็โผเข้ากอดมารดา คุณอรณีเองก็ลูบหลังไหล่ให้ แต่พลัน! มืออบอุ่นคู่นั้นก็ต้องหยุดชะงักลงเหมือนเพิ่งนึกอะไรออก“บัว! แล้วเมื่อคืนทำไมพงษ์พัฒน์ถึงได้มาส่งหนูช้านักล่ะ” คนถามหรี่ตามองด้วยความสงสัย บัวชมพูเลยหน้าเจื่อนไปเล็กน้อย ก่อนพูดกลบเกลื่อน“เมื่อคืนเจ๊เขาต้องทำบัญชีร้านน่ะ

“ไปๆ รีบเข้าไปรับหน้าก่อนเลยอ้อย มาถึงก็ส่งเสียงปึงปัง กระแทกแฟ้มดังปั้ก ๆ ไม่รู้ไปหงุดหงิดมาจากไหน นี่ล่ะน้า ขี้โมโหแบบนี้ไง ถึงซื้อใจบอร์ดไม่ได้” นวลแขว่า ก่อนจะหันหลังให้เพื่อนแล้วเดินออกมา แต่ก็ถูกอัมพรดุไล่หลัง“ถ้าไม่รู้อะไรก็สงบปากไว้บ้างเถอะนวล คนด้านในน่ะ เวลาตั้งใจทำอะไรไม่มีใครสู้ได้หรอกนะรู้ไหม เพียงแค่เข้าสังคมไม่เก่งเหมือนคุณภาสกรเท่านั้นเอง” เลขามือเก๋ารีบแก้ต่างให้ การมีโอกาสได้ทำงานใกล้ชิด จึงพอทำให้เธอได้รู้ได้เห็นอะไรมาบ้าง ต่างจากพนักงานธรรมดาคนอื่น ๆ ที่มีโอกาสได้ใกล้ชิดผู้บริหารเพียงผิวเผินเท่านั้นเมื่อบอกเพื่อนจบ อัมพรก็ตัดสินใจผลักประตูห้องทำงานของเจ้านายเข้าไป ภายในห้องนั้นตกแต่งไม่ต่างอะไรจากเพนต์เฮ้าส์สุดหรูใจกลางกรุง“สวัสดีค่ะคุณคิม เช้านี้เลขาคนใหม่มารายงานตัวแล้วนะคะ ให้อ้อยพาเข้าพบเลยไหมคะ” อัมพรฉีกยิ้มหวานใส่คนที่กำลังยืน หันหลังกอดอกชมวิวทิวทัศน์ของตึกสูงระฟ้าใจกลางกรุงที่ด้านนอก โดยที่อีกฝ่ายไม่ได้ตอบรับ หรือปฏิเสธอะไร ดังนั้นเมื่อไม่มีสัญญาณตอบรับจากเลขหมายที่ท่านเรียก เลขาวัยกลางคนที่เปี่ยมไปด้วยประสิทธิภาพ จึงตัดสินใจค้อมศีรษะลง

“ขอบคุณคุณปู่ และคุณอามาก ๆ นะครับที่ไว้ใจผม” ชายหนุ่มผิวขาวจัด สวมแว่นสายตากรอบบางเฉียบ มาดผู้ดีทุกกระเบียดนิ้ว บุตรชายของ ชวิน บุตรบุญธรรมของท่านเจ้าสัว ลุกขึ้นโค้งคำนับให้ผู้สูงวัยทั้งสอง ขณะเดียวกันทุกคนในที่ประชุมล้วนปรบมือให้การสนับสนุนเขาอย่างกึกก้องจะมีก็แต่เจ้านายหน้าหงิกของบัวชมพูเพียงคนเดียวเท่านั้น ที่ยังคงนั่งไขว้ห้าง เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ มองความเป็นไปต่าง ๆ ด้วยใบหน้าเรียบเฉย“ถ้าอย่างนั้น ธุรกิจอสังหาฯ และการท่องเที่ยวของภัทรกิจเวคินทร์ ก็คงเป็นหน้าที่ของคุณคิมใช่ไหมครับ” นายเมธา หนึ่งในคณะกรรมการเจ็ดคนผู้ร่วมก่อตั้งบริษัท ซึ่งล้วนแล้วแต่มีสายสัมพันธ์อันแน่นแฟ้นกับภาสกร เริ่มชงเรื่อง“ไม่ต้องเป็นห่วงครับคุณเมธา งานนี้ผมเคยทำมาก่อน ผมทำไปพร้อมกันได้” ภาสกรหันไปบอกอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่เจ้าสัวจรินทร์กลับค้านเสียงแข็ง“ไม่ได้ งานด้านเงินทุนของเรามีความสำคัญเป็นอันดับหนึ่งของบริษัท ผู้บริหารต้องทุ่มเทกับมันอย่างเต็มที่ จะแบ่งเวลาไปทำงานส่วนอื่นได้ยังไง” น้ำเสียงผู้ถือหุ้นรายใหญ่ ทั้งยังเป็นเจ้าของบริษัทตวาดเสียงเข้มซึ่งจากคำพูดนั้น ก็เข้าทางกรรมการกลุ่มหนึ่งท

“กรทำดีแล้ว และทุกคนในภัทรกิจเวคินทร์ก็ภูมิใจ” จบประโยคนั้นของผู้เป็นอา คนฟังจึงค่อยมีรอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้น เขารอจนกระทั่งทั้งคู่เดินผ่านประตูออกไป จึงถอนหายใจยืดยาว แล้วหันกลับไปรับฟังรายงานการประชุมส่วนที่เหลือต่อ บอกไม่ถูกเหมือนกันว่าระหว่าง หิน หรือ ใจ ของผู้นำตระกูลภัทรกิจเวคินทร์ ที่แข็งกว่ากัน............บัวชมพูเดินตามอัมพรออกมาจากห้องหลังจบการประชุมด้วยความรู้สึกกลืนไม่เข้าคายไม่ออก สาเหตุส่วนใหญ่คงหนีไม่พ้นความเอาแต่ใจ และเจ้าอารมณ์ของเจ้านายเธอ หญิงสาวนึกภาพไม่ออกเลยว่าเธอจะทำงานร่วมกับคนหุนหันพลันแล่นอย่างนั้นได้อย่างไร“บัวจ๊ะ นี่โต๊ะทำงานของบัวนะ เพราะฉะนั้นใครจะเข้าไปพบคุณคิม ด่านแรกที่ต้องเจอก็คือบัว เรื่องอื่นพี่อ้อยไม่ห่วง ห่วงแค่เรื่องผู้หญิงอย่างเดียว บรรดาคุณๆ ทั้งหลายของคุณคิม ถ้าเป็นไปได้บัวต้องใช้ความพยายามสับรางอย่าให้รถไฟชนกันให้ได้นะจ๊ะ แต่ถ้าไม่จำเป็นจริง ๆ ผู้หญิงพวกนั้นก็ไม่ค่อยมีใครกล้ามายุ่มย่ามที่นี่หรอก เว้นก็แต่พวกสาวสังคมไฮโซจอมมั่นหน้าบางคนเท่านั้น”บัวชมพูได้ฟังอัมพรบรีฟงานในหน้าที่รับผิดชอบของเธอแล้ว หญิงสาวก็ยิ่งเพลียใจ ถือเป็นครั้งแรกที่เธอรู