บทที่ 1.7

“เสิ่นจิ้นหลิงเจ้าค่ะ บุตรชายคนรองเสิ่นจิ้นผิง คนสุดท้องเรียนที่นี่ด้วยนะเจ้าคะ ที่สำนักโอสถอวี่หลิงนามเสิ่นจิ้นซื่อ ได้ยินมาว่ายังมีบุตรสาวอีกสามคนแต่เป็นบุตรสาวที่เกิดจากอนุ”

เหยียนซี...นามที่ไม่สอดคล้องกับคนของจวนผู้บัญชาการเสิ่น แต่เพราะเหตุใดเขาจึงมีป้ายหยกที่ไม่คล้ายเป็นของบ่าวไพร่ หรือแม้กระทั่งคนคุ้มกัน?

“ข้าน้อยยังเคยได้ยินมาว่าท่านแม่ทัพเสิ่นยังมีบุตรชายบุญธรรมอีกคนหนึ่ง เขาเป็นบุตรชายที่ติดมากับอนุคนที่ห้าของแม่ทัพเสิ่นเจ้าค่ะ แต่ไม่แน่ใจว่ามีนามว่าอย่างไร มีข่าวลือว่าเกิดความขัดแย้งจนเขาพามารดาย้ายออกมาจากจวนแม่ทัพเสิ่นเมื่อสองสามปีก่อนหน้านี้”

“หืม...บุตรชายบุญธรรม?”

“เจ้าค่ะ มีข่าวลือว่าเขาโดดเด่นจนเกินไป ตอนยังติดตามแม่ทัพเสิ่นเขาเก่งกาจและเป็นที่กล่าวถึงมากกว่าคุณชายใหญ่จิ้นหลิงอีก ดังนั้นเป็นไปได้ว่าเรื่องนี้ทำให้ตระกูลเสิ่นไม่อาจปล่อยผ่านจึงเกิดความขัดแย้ง”

นึกถึงป้ายหยกที่นางยังคงเก็บไว้แต่ไม่เคยนำออกมาและไม่เคยกล่าวถึง หลิงอวิ๋นถอนหายใจออกมาเสียงเบา “แล้วตอนนี้เขาเป็นอย่างไรบ้างเล่า”

“ผู้ใดหรือเจ้าคะ”

“บุตรชายบุญธรรมแม่ทัพเสิ่นผู้นั้น”

“คล้ายๆ เคยได้ยินว่าเขาทำผิดจึงถูกลดขั้นจากขุนนางฝ่ายบู๊ไปอยู่กับอวี้สื่อต้าฟู[1]นะเจ้าคะ”

ย้ายจากฝ่ายบู๊ไปฝ่ายบุ๋น??

ออกจากจวนแม่ทัพเสิ่นสองสามปีก่อน?

สอดคล้องกับช่วงเวลาที่เหยียนซีกับนางพบกัน เขาเคยฝากนางแจ้งข่าวถึงกุ่ยเหอ ทั้งยังกล่าวว่าเขาปลอมตัวเป็นท่านผู้นั้นและได้รับบาดเจ็บ ส่วนท่านผู้นั้นซ่อนตัวอยู่ที่ฝั่งตะวันตก

ท่านผู้นั้นเป็นใครกันแน่?

“หรือจะเป็นคนสำคัญ?” นางพึมพำกับตัวเอง

ด้านนอกมีเสียงฝีเท้าดังขึ้น เสี่ยวซุ่นจื่อเด็กรับใช้ของบิดาหลิงอวิ๋นเดินเข้ามาหยุดที่หน้าประตู “คุณหนูขอรับ แม่นมหลิวมาขอรับ”

“แม่นมหลิว?!” หลิงอวิ๋นยิ้มกว้าง “ข้าจะไปเดี๋ยวนี้ พี่เสี่ยวหงท่านรีบไปเตรียมชากับของว่างเร็วเข้า ข้าจะพาแม่นมหลิวไปนั่งที่ศาลาเรือนไผ่”

“เจ้าค่ะ”

แม่นมหลิวก็คือแม่นมที่คอยดูแลหลิงอวิ๋นมาตั้งแต่ยังเด็ก สตรีชราใจดีที่คอยอบรมสั่งสอนนางผู้นี้ เคยเป็นถึงนางกำนัลอาวุโสในตำหนักของไทเฮา

“แม่นม” หลิงอวิ๋นเข้าไปกอดสตรีชราที่เพิ่งเดินเข้ามาถึงหน้าเรือน “ท่านมาเหตุใดไม่ส่งข่าวมาก่อนข้าจะได้ให้พี่เสี่ยวหงเตรียมมื้อเที่ยงเอาไว้”

“คุณหนู ไม่ต้องจัดเตรียมอะไรให้ยุ่งยาก ท่านเคยกินอะไรข้าก็กินอย่างนั้น ไม่ต้องมากพิธี อีกไม่กี่วันจะปักปิ่นแล้วไหนให้ข้าดูท่านใกล้ๆ ...นายท่านหลิงดูแลท่านได้ดีจริงๆ ผ่านไปหลายปีท่านยิ่งโตก็ยิ่งงดงามน่ามอง ดียิ่ง”

“ข้าพาท่านไปนั่งเล่นที่ศาลาเรือนไผ่นะเจ้าคะ”

“ได้ๆ”

หลิงอวิ๋นจะครบสิบห้าและล่วงเข้าสู่วัยออกเรือน พิธีปักปิ่นกำหนดแล้ว และจะได้แม่นมหลิวมาช่วยเป็นผู้อาวุโสที่ทำหน้าที่แทนมารดา ทั้งนี้ก็เพราะหลิงหนานไม่ต้องการให้เป็นเรื่องเอิกเกริก แม้ความจริงฮูหยินอัครเสนาบดีเพิ่งเสนอตัวทำหน้าที่นี้ก็ตาม

เขามีข้ออ้างที่ทำให้ทุกคนไม่กล้าตำหนิ หลังจากกล้าปฏิเสธความหวังดีของฮูหยินอัครเสนาบดี นั่นก็คือข่าวสงครามที่กำลังปะทุในเวลานี้นั่นเอง

ที่ศาลาเรือนไผ่ลมพัดเย็นสบายจนน่านั่ง หลิงอวิ๋นนั่งสนทนากับแม่นมหลิวด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

“ได้ยินมาว่าท่านเรียนอ่านเขียนกับนายท่านหลิง เป็นเรื่องดียิ่ง แม้เป็นสตรีแต่ความรู้เป็นสิ่งที่ไม่จำกัด เรียนรู้เอาไว้ย่อมไม่เสียหาย” นางเองก็เรียนเขียนอ่านตั้งแต่ยังเยาว์ด้วยเพราะเติบโตในวัง ดังนั้นจึงไม่เห็นว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องผิดแปลก

“ยามนี้บ้านเมืองเกิดศึกสงคราม ดูแล้วสงครามนี้คงกินเวลาอีกนานเพราะแคว้นเซี่ยมีท่าทีชัดเจนว่าต้องการแบ่งชายแดนบางส่วนที่ฝ่าบาททรงยึดมาจากต้าโจว”

ได้ยินแม่นมหลิวกล่าวหลิงอวิ๋นก็รีบถาม “พี่เสี่ยวหงได้ยินมาจากตลาดว่าแม่ทัพเสิ่นนำทัพด้วยตัวเอง เขาเองก็อายุไม่น้อยมิใช่มีบุตรชายถึงสามคนหรอกหรือเจ้าคะ”

แม่นมหลิวถอนหายใจ “นี่ก็นับเป็นเรื่องที่น่าเสียดายอีกเรื่องหนึ่ง หากมิใช่สามปีก่อนเกิดเรื่องไม่คาดฝัน เกรงว่านอกจากคุณชายใหญ่ ซีฉู่ของเราเองก็คงมีแม่ทัพที่เก่งกาจอีกคน”

หลิงอวิ๋นเลิกคิ้ว “เป็นผู้ใดหรือเจ้าคะ”

“หัวหน้าผู้ตรวจการเหยียนซี บุตรชายบุญธรรมของแม่ทัพเสิ่น”

หลิงอวิ๋นเผลอบีบมือตัวเอง คิดไม่ผิดเป็นเขาจริงๆ บุตรชายบุญธรรมของแม่ทัพเสิ่นผู้นั้น ...เหยียนซี “เกิดเรื่องอะไรขึ้นกับเขาหรือเจ้าคะ”

[1] อวี้สื่อต้าฟู (御史大夫) ตำแหน่งสมุหพระอาลักษณ์ มีสถานะรองจากเฉิงเซี่ยง เป็นผู้ตรวจราชการราชสำนัก