บุตรสาวของอนุผู้นี้จะไม่ยอมเชื่อฟัง

หิมะโปรยปรายบาง ๆ สีขาวต้องสายลมบางเบา ทว่าความงดงามนั้นกลับไม่ช่วยปลอบประโลมความหนาวเหน็บที่กัดกินร่างของหลินชิงหว่านได้เลยแม้แต่น้อย นางนอนอยู่กลางหิมะอันหนาวเหน็บ ลมหนาวพัดโชยร่างบอบบางซูบผอม นางสั่นสะท้านไปถึงกระดูกทุกซี่ ความเจ็บปวดจากการถูกทรมานและความหิวโหยถาโถมเข้าใส่จนเปลือกตาหนักอึ้งหลายปีก่อน นางคือคุณหนูผู้เป็นที่รัก แม้จะเป็นเพียงบุตรสาวอนุที่เกิดจากอนุภรรยาผู้ต่ำต้อยแต่บิดาก็เคยเอ็นดู นางยอมแต่งงานกับแม่ทัพผู้เหี้ยมโหดเพื่อค้ำจุนตระกูล แต่วันนี้ตระกูลกลับเลือกที่จะลืมเลือนนาง ปล่อยให้นางตายอย่างเดียวดายในที่แห่งนี้"กตัญญูหรือ นี่หรือคือผลตอบแทนของการกตัญญูหรือไร" เสียงของนางแหบพร่าอย่างคนที่สิ้นหวัง มือที่เคยบอบบางยกขึ้นกุมอก ภาพใบหน้าของฮูหยินใหญ่ที่ยิ้มแย้มแต่แฝงด้วยความอำมหิตปรากฏขึ้นในมโนสำนึก นางหลับตาลงช้า ๆ ความมืดมิดเข้าครอบงำ ทว่าแทนที่จะเป็นความว่างเปล่ากลับเป็นเปลวเพลิงแห่งความแค้นที่สุมอยู่ในอก ไม่มีอีกแล้วหลินชิงหว่านที่อ่อนแอและยอมคนคนนั้น"คุณหนูเจ้าคะ คุณหนู"เสียงเรียกที่คุ้นเคยดังอยู่ข้างใบหู เปลือกตาที่หนักอึ้งค่อย ๆ เปิดออกอย่างเชื่องช้า แสงแดดอ่อ

นางหันกลับมามองสาวใช้คนสนิทแล้วเอ่ยขึ้น "ไปที่เรือนเก็บของท้ายจวน ข้าจำได้ว่าท่านแม่ทิ้งหีบตำราเก่า ๆ ไว้สองสามใบ ไปเอามาไว้ที่เรือนข้า""ตำราหรือเจ้าคะ แต่คุณหนู ฮูหยินสั่งให้ท่านเตรียมตัวเย็บชุด...""ไปเถอะ" หลินชิงหว่านตัดบทด้วยน้ำเสียงที่ทรงพลังจนชิวเยว่ต้องก้มหน้าและรีบไปทำตามคำสั่งภายในห้องที่เงียบสงบ หลินชิงหว่านเปิดหีบไม้ผุ ๆ ออก กลิ่นกระดาษเก่าและเชื้อราลอยเข้าจมูก แต่นี่คือขุมทรัพย์ที่ไม่มีใครในจวนตระกูลหลินเห็นค่า มารดาของนางเคยเป็นบุตรสาวของหมอยาพเนจร ก่อนที่บิดาของนางรับเข้ามาเป็นอนุ หนังสือเหล่านี้คือตำราการปรุงยาและการคัดแยกสมุนไพรที่ไม่มีในวังหลวงในชาติก่อน นางปล่อยให้มันเน่าเสียไปเพราะมัวแต่สนใจเพียงการเย็บปักถักร้อยเพื่อเอาใจบิดาและฮูหยินใหญ่ แต่ในจวนแม่ทัพที่เต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือดและพิษร้ายในภายหลัง วิชาเหล่านี้ต่างหากที่ช่วยให้คนอยู่รอดนางหยิบพู่กันขึ้นมา ฝนหมึกช้า ๆ พลางหลับตาลงนึกถึงเหตุการณ์ในชาติก่อนในปีนี้ จะเกิดโรคระบาดประหลาดในหมู่ทหารที่ชายแดน และสมุนไพรชนิดเดียวที่รักษาได้คือหญ้าน้ำค้างแข็ง ซึ่งตอนนี้ผู้คนต่างคิดว่าเป็นวัชพืชไร้ค่าหลินชิงหว่านเริ่ม

"ฮูหยินใหญ่ แย่แล้วเจ้าค่ะ ตอนนี้ในตลาดมีคนปล่อยข่าวว่า ที่ตระกูลหลินต้องประหยัดมัธยัสถ์ เพราะนำเงินในบัญชีกลางไปอุดหนุนหนี้พนันของคุณชายรองจนหมดสิ้นเจ้าค่ะ"คำพูดนั้นเหมือนสายฟ้าฟาดลงกลางห้องโถง หลินเจี้ยน คุณชายรองคือน้องชายแท้ ๆ ของหลินรั่วอวี๋ และเป็นแก้วตาดวงใจของฮูหยินใหญ่ ซึ่งเป็นเรื่องจริงที่เขามักแอบไปเข้าบ่อนการพนันอยู่บ่อยครั้งฮูหยินใหญ่หน้าซีดเผือด มือกำแน่นถามอย่างกราดเกรี้ยว "ใครมันกล้าปล่อยข่าวนี้!"นางหันมามองหลินชิงหว่านด้วยความสงสัยทันที แต่กลับพบว่าหลินชิงหว่านกำลังทำหน้าซื่อตาใส "ท่านแม่เจ้าคะ หรือว่าจะเป็นพวกร้านค้าที่ลูกไปสั่งซื้อของหมั้นเมื่อวาน ลูกจำได้ว่าหลงจู๊ร้านทองถามลูกว่าเหตุใดปีนี้ตระกูลหลินถึงสั่งของน้อยลง ลูกเลยเผลอบอกไปว่าช่วงนี้คุณชายรองมีค่าใช้จ่ายส่วนตัวเยอะ ลูกไม่คิดว่าเขาจะเอาไปพูดต่อ" "เจ้าจงใจใส่ความข้า!" ฮูหยินใหญ่ถลันเข้าจะตบหลินชิงหว่านทว่าเสียงเข้มของหลินเจิ้งคุณ ก็ดังขึ้นจากหน้าประตู "หยุดเดี๋ยวนี้!"ใต้เท้าหลินเดินเข้ามาด้วยใบหน้ามืดดำ เขาเพิ่งกลับจากราชสำนักและโดนเพื่อนขุนนางล้อเลียนเรื่องลูกชายล้างผลาญสมบัติจนตระกูลต้องให้ลูกสาวใ

งานเลี้ยงชมบุปผาในวังหลวงมาถึงเร็วกว่าชาติก่อน หลินชิงหว่านก้าวลงจากรถม้าในชุดสีม่วงอ่อนที่ดูสงบเยือกเย็น ทว่าปักลายด้วยด้ายดิ้นเงินอย่างละเอียดลออ นี่คือของขวัญที่เซียวเหยียนบอกไว้ เขาส่งมาให้ก่อนวันงานหนึ่งวัน ชุดที่ไม่ใช่แค่เสื้อผ้าแต่คือใบคุ้มครองที่บอกทุกคนว่านางคือคนของชินอ๋องในอดีตนางไม่เคยได้รับของกำนัลเช่นนี้มาก่อนนางจึงทำได้เพียงก้มหน้าอย่างอ่อนแอทว่า ทันทีที่นางย่างเท้าเข้าสู่เขตพระราชฐานชั้นใน กลิ่นหอมของดอกโบตั๋นที่อบอวลกลับทำให้นางชาวาบไปทั้งตัว กลิ่นนี้เป็นกลิ่นที่นางได้กลิ่นก่อนจะสิ้นใจในชาติก่อน"ซูเฟยเสด็จ" เสียงขันทีประกาศก้องหลินชิงหว่านทรุดกายลงคุกเข่าพร้อมกับเหล่าคุณหนูคนอื่น ๆ หัวใจของนางเต้นระรัวเหมือนกลองรบ ขบวนเสด็จสีทองอร่ามเคลื่อนผ่านไป ทว่าสายตาของสตรีที่ย่างกรายกลับปรายมองมาที่นางชั่วครู่ แววตานั้นเย็นชาและดูหมิ่นดูแคลนซูเฟย สตรีผู้เป็นอาหญิงของหลินรั่วอวี๋ และเป็นคนที่ส่งยาพิษไปให้แก่หลินชิงหว่านในชาติที่แล้วที่แท้คนที่สั่งฆ่าข้าหลังเข้าจวนแม่ทัพ ไม่ใช่ฮูหยินใหญ่แต่เป็นสตรีผู้อยู่เหนือคนนับหมื่นผู้นี้ในงานเลี้ยงชมบุปผา บรรยากาศดูเหมือนจะรื่นเริง ท

สายฝนยามค่ำคืนพัดกระหน่ำจนเสียงลมหวีดหวิวไปทั่วจวนชินอ๋อง หลินชิงหว่านยังคงนั่งอยู่ภายในห้องรับรองที่เขาจัดไว้ให้ นางไม่ได้กลับจวนตั้งแต่วันที่ถูกอุ้มออกมา เพราะสถานการณ์ชายแดนยังต้องการคำแนะนำเรื่องการปรุงยาจากนางอย่างใกล้ชิด เขาทิ้งนางไว้ที่นี่และออกไปข้างนอกกับเหล่าทหารยังไม่กลับเข้ามาปัง!ฉับพลัน เสียงประตูเปิดออกพร้อมกับร่างสูงใหญ่ที่ก้าวเข้ามาด้วยฝีเท้าโอนเอน กลิ่นคาวเลือดและกลิ่นฝนปะทะเข้ากับกลิ่นกำยานในห้องทันที เซียวเหยียนในชุดเกราะที่แตกหักบางส่วนและชุ่มไปด้วยเลือดดวงตาคมกริบดูอ่อนล้าแต่ยังแฝงไปด้วยความดุดัน"ท่านอ๋อง! ท่านบาดเจ็บ" หลินชิงหว่านรีบถลันเข้าไปประคองร่างที่หนักอึ้งของเขาไปที่เตียงตั่ง"แค่พวกกบฏที่ฉวยโอกาสช่วงโรคระบาดลอบโจมตีค่าย อีกกลุ่มเข้ามาลอบสังหารข้าในเมืองหลวง ข้าจัดการพวกมันหมดแล้ว" เขาเอ่ยเสียงแหบพร่า พยายามจะถอดเกราะออกด้วยมือที่สั่นเทา"อย่าขยับเจ้าค่ะ เดี๋ยวหม่อมฉันจัดการเอง"หลินชิงหว่านสั่งการด้วยน้ำเสียงเฉียบขาดที่แม้แต่เซียวเหยียนยังต้องยอมนิ่ง นางบรรจงแกะสายรัดเกราะออกอย่างคล่องแคล่ว เมื่อเกราะหนักหลุดออก ผิวขาวจัดของนางก็เปื้อนไปด้วยเลือดของ