บุตรสาวของอนุผู้นี้จะไม่ยอมเชื่อฟัง

หิมะโปรยปรายบาง ๆ สีขาวต้องสายลมบางเบา ทว่าความงดงามนั้นกลับไม่ช่วยปลอบประโลมความหนาวเหน็บที่กัดกินร่างของหลินชิงหว่านได้เลยแม้แต่น้อย นางนอนอยู่กลางหิมะอันหนาวเหน็บ ลมหนาวพัดโชยร่างบอบบางซูบผอม นางสั่นสะท้านไปถึงกระดูกทุกซี่ ความเจ็บปวดจากการถูกทรมานและความหิวโหยถาโถมเข้าใส่จนเปลือกตาหนักอึ้ง

หลายปีก่อน นางคือคุณหนูผู้เป็นที่รัก แม้จะเป็นเพียงบุตรสาวอนุที่เกิดจากอนุภรรยาผู้ต่ำต้อยแต่บิดาก็เคยเอ็นดู นางยอมแต่งงานกับแม่ทัพผู้เหี้ยมโหดเพื่อค้ำจุนตระกูล แต่วันนี้ตระกูลกลับเลือกที่จะลืมเลือนนาง ปล่อยให้นางตายอย่างเดียวดายในที่แห่งนี้

"กตัญญูหรือ นี่หรือคือผลตอบแทนของการกตัญญูหรือไร"

 เสียงของนางแหบพร่าอย่างคนที่สิ้นหวัง มือที่เคยบอบบางยกขึ้นกุมอก ภาพใบหน้าของฮูหยินใหญ่ที่ยิ้มแย้มแต่แฝงด้วยความอำมหิตปรากฏขึ้นในมโนสำนึก นางหลับตาลงช้า ๆ ความมืดมิดเข้าครอบงำ ทว่าแทนที่จะเป็นความว่างเปล่ากลับเป็นเปลวเพลิงแห่งความแค้นที่สุมอยู่ในอก

 ไม่มีอีกแล้วหลินชิงหว่านที่อ่อนแอและยอมคนคนนั้น

"คุณหนูเจ้าคะ คุณหนู"

เสียงเรียกที่คุ้นเคยดังอยู่ข้างใบหู เปลือกตาที่หนักอึ้งค่อย ๆ เปิดออกอย่างเชื่องช้า แสงแดดอ่อน ๆ ยามเช้าทอแสงบาง ๆเข้ามาทางหน้าต่างไม้ ทำให้หลินชิงหว่านต้องกะพริบตาถี่ ๆ เพื่อปรับสายตา ภาพแรกที่เห็นคือเพดานไม้แกะสลักอย่างวิจิตรบรรจง และผ้าม่านแพรไหมเนื้อดีที่ประดับอยู่รอบเตียง

นางค่อย ๆ พยุงกายลุกขึ้นนั่งอย่างงุนงง ร่างกายที่เคยบอบช้ำจนแทบลุกไม่ไหว กลับรู้สึกเบาสบายและมีเรี่ยวแรงเต็มที่ เหมือนว่าความเจ็บป่วยเมื่อครู่เป็นเพียงฝันร้าย

"คุณหนูฟื้นแล้ว คุณหนูเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ ปวดหัวหรือไม่"

น้ำเสียงกระตือรือร้นดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ร่างของสาวใช้วัยแรกรุ่นผู้หนึ่งปรากฏตรงหน้า ดวงตากลมโตเต็มไปด้วยความเป็นห่วง ใบหน้าของนางยังคงความสดใสไร้เดียงสา หลินชิงหว่านจ้องมองสาวใช้นางนั้นอยู่นาน 

นางจำได้ดีว่านี่คือชิวเยว่ สาวใช้คนสนิทที่ติดตามนางมาตั้งแต่เด็ก ชิวเยว่ที่ถูกฮูหยินใหญ่สั่งโบยจนตายเพราะปกป้องนางในชาติที่แล้ว

"ชิวเยว่" 

เสียงของหลินชิงหว่านแหบพร่า นางยกมือขึ้นลูบใบหน้าของสาวใช้เบา ๆ ความรู้สึกอบอุ่นปนเจ็บปวดแล่นเข้าสู่หัวใจ

ชิวเยว่หน้าแดงเล็กน้อยที่ถูกคุณหนูสัมผัส แต่ก็ยิ้มออกมา

 "บ่าวอยู่ที่นี่เจ้าค่ะ คุณหนูรู้สึกไม่สบายตรงไหนหรือไม่ ให้บ่าวตามท่านหมอมาดูอีกครั้งดีหรือไม่เจ้าคะ"

หลินชิงหว่านไม่ได้ตอบคำถาม นางกวาดสายตาสำรวจรอบห้องอย่างละเอียด ของตกแต่งทุกชิ้นยังคงเหมือนเดิม ข้าวของเครื่องใช้ที่คุ้นตาเมื่อครั้งยังเยาว์วัย ไม่ผิดแน่ที่นี่คือเรือนนอนของนางที่อยู่หลังจวน

นางก้มลงมองมือเรียวเล็กของตัวเอง ผิวเนียนละเอียดปราศจากร่องรอยกร้านแดดและริ้วรอยแห่งความทุกข์ระทมที่เคยปรากฏในชาติสุดท้าย เสื้อผ้าที่สวมอยู่เป็นชุดนอนผ้าไหมสีขาวสะอาดตา

นี่มัน เกิดอะไรขึ้นกันแน่!

ความทรงจำสุดท้ายคือความตายอันเดียวดายท่ามกลางหิมะ แต่ตอนนี้นางกลับมาอยู่ในห้องนอนของตัวเอง ในวัยสิบห้าปีที่ยังไม่เคยพบเจอกับความทุกข์ทนเหล่านั้น

ลมหายใจของนางสะดุดเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยฉายแววเย็นชาอย่างที่ชิวเยว่ไม่เคยเห็นมาก่อน ไม่มีความงุนงงหรือหวาดกลัว มีเพียงความหนักแน่นและความมุ่งมั่นแฝงอยู่ในแววตาคู่นั้น

"ชิวเยว่ วันนี้ วันที่เท่าไรของเดือนใด"

นางเอ่ยถามเสียงเรียบ ทว่าแฝงด้วยน้ำเสียงที่เด็ดขาดจนชิวเยว่รู้สึกได้

ชิวเยว่กะพริบตาปริบ ๆ เล็กน้อยกับคำคำถามที่แปลกไปของคุณหนู แต่ก็รีบตอบออกมา

"วันนี้เป็นวันที่สิบห้า เดือนสามเจ้าค่ะคุณหนู"

วันที่สิบห้า เดือนสาม

หลินชิงหว่านจดจำได้ดี วันนี้คือวันที่ฮูหยินใหญ่จะเรียกนางเข้าไปพบ เพื่อแจ้งข่าวการสลับตัวเจ้าสาวและบีบบังคับให้นางก้มหน้ารับชะตากรรมแต่งออกไปเป็นภรรยาของแม่ทัพผู้เป็นที่เกรงกลัวของคนทั้งแคว้น

ไม่นานสาวใช้คนหนึ่งเร่งฝีเท้าเข้ามาแจ้งข่าวแก่นางพอดี

"คุณหนูรอง ฮูหยินใหญ่ให้มาแจ้งว่าให้คุณหนูเข้าพบเจ้าค่ะ"

 นางเพียงพยักหน้าและยิ้มบางออกมา เป็นรอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏขึ้นที่มุมปากของคนที่รู้ล่วงหน้าแล้วว่าต้องพบเจอกับสิ่งใดต่อไป

"ชิวเยว่ จัดการเรื่องน้ำอาบให้ข้า เตรียมชุดสีเขียวมรกตตัวนั้นด้วย ชุดที่ดูเรียบง่ายแต่เนื้อผ้าดีที่สุด"

นางออกคำสั่งเสียงเรียบนิ่ง

"และหลังจากอาบน้ำเสร็จ จงไปบอกฮูหยินใหญ่ว่าข้ายินดีจะไปพบท่าน"

ชิวเยว่ทำหน้าประหลาดใจกับท่าทีที่เปลี่ยนไปของคุณหนู แต่ก็รับคำอย่างว่าง่าย

"เจ้าค่ะ คุณหนู"

เมื่อชิวเยว่ออกไป หลินชิงหว่านก็ลุกจากเตียง พลางเดินไปที่โต๊ะเครื่องแป้ง นางจ้องมองเงาสะท้อนของตนเองในกระจก ผิวขาวผ่อง ใบหน้ารูปไข่ นัยน์ตาสุกใสไร้ความกังวลอย่างที่เคยเป็นในชาติก่อน

แต่นี่ไม่ใช่ใบหน้าของเด็กสาวไร้เดียงสาอีกแล้ว ภายในดวงตาคู่นั้นซ่อนความมืดมิดและประสบการณ์ชีวิตกว่าสิบปี ความแค้นที่กัดกินวิญญาณได้หล่อหลอมให้นางเป็นคนใหม่

หลินชิงหว่านกำพร้ามารดามาหลายปี บิดาของนางที่ตอนนี้ ตอนที่นางยังไม่แต่งงานยังเอ็นดูนางอยู่บ้าง ทว่าการอบรมในจวนยังคงให้ฮูหยินใหญ่เป็นคนตัดสินใจ ตัวเขาเองมุ่งมั่นหาความก้าวหน้าในตำแหน่งเป็นหลัก จึงไม่มีเวลาพบกันบ่อยนัก

เท่ากับว่านางเป็นเพียงบุตรสาวอนุภรรยาที่โดดเดี่ยวก็คงไม่ผิดนัก ทุกย่างก้าวที่ดำเนินชีวิตมีฮูหยินใหญ่คอยควบคุมเสมอมา เช่นเดียวกับวันนี้ที่มีคำสั่งลงมาและนางก็ขัดไม่ได้