10

10

คนนอนบนเตียงขยับตัวเล็กน้อย คล้ายคนกำลังตื่น แต่ไม่ใช่ เธอกำลังอึดอัดและเกิดความรำคาญ ร่างกายเหมือนถูกรัดด้วยเชือกเส้นใหญ่ ท้ายทอยถูกคลอเคลียไปมา แม้ยามหลับขนเส้นอ่อนๆ บนตัวเธอพร้อมใจกันลุกชัน

          “จะนอน” พัชสนันท์พูดโดยไม่ลืมตา เธอง่วงมาก ง่วงอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ง่วงชนิดที่ว่าไม่อยากลืมตาตื่นก็ว่าได้

          “นอนด้วยคนไง” คนพูดจูบต้นคอเธอเบาๆ ใช้ปลายจมูกเคลียผิวนุ่มหอมไม่หยุด กลิ่นกายสาวเสมือนยาปลุกความเสน่หา เวลานี้ทั่วกายพริษฐ์ร้อนระอุ และร้อนขึ้นเรื่อยๆ จนเขาแทบคุมตัวเองไม่อยู่ ลักหลับพัชสนันท์ให้รู้แล้วรู้รอด “คิดถึงใจแทบขาด...แหวนจ๋า”

          ฝันแบบนี้อีกแล้ว...ฝันว่าตกอยู่ในอ้อมกอดของพริษฐ์

          พัชสนันท์ยิ้มกับความฝัน เธอตระหนักดีว่า มีโอกาสใกล้ชิดเขาแค่ในฝัน ทว่ากลับเป็นช่วงเวลาที่เธอมีความสุขมาก ราวกับน้ำทิพย์ชโลมหัวใจชอกช้ำให้มีชีวิตชีวา หญิงสาวพลิกกายหาร่างหนา หาไออุ่นจากอ้อมกอดเขา พาดลำแขนกอดตอบเขาด้วยรอยยิ้มแห่งความสุข

          พริษฐ์นอนยิ้ม มองดวงหน้าหวานระยะเผาขน ที่เธอคงไม่รู้ว่า เขาลอบหอมแก้ม หอมไปทั่วใบหน้าสวยไม่รู้ต่อกี่ครั้ง จูบปากเธอเบาบ้างหนักบ้าง ตามความคิดถึง โหยหาในจิตใจ แล้วตอนนี้เขากำลังทำเช่นเดิม จรดปลายจมูกลงบนหน้าผาก ไล่มาตามสันจมูกจนถึงปลายจมูก มาหยุดคลอเคลียบนกลีบปากนุ่มแผ่วเบา

          “คิดถึงเหลือเกิน” เขารำพันความรู้สึกเหนือริมฝีปากจิ้มลิ้ม ยังลูบปากเธอไปมา

          ลมหายใจอุ่นกระทบกับผิวเนื้อบริเวณเรียวปาก และกลิ่นลมหายใจที่สูดดม ไม่เหมือนกับฝันคืนวันที่ผ่านมา คำพูดแม้เบา แต่ก็ไหลเข้าไปในหู คล้ายระฆังปลุกให้ตื่นจากนิทรา เปลือกตาสาวเปิดออกอย่างเกียจคร้าน

          นัยน์ตาพัชสนันท์ฉายความตกใจ เมื่อเธอมองเห็นคนตรงหน้าแบบเต็มสองตา เขายิ้มให้เธอ ความอุ่นจากลมหายใจเขา สัมผัสตรงปลายจมูกตน บอกให้รู้ว่า มันไม่ใช่ความฝัน

          “ตื่นแล้วหรือจ้ะเมียจ๋า” เสียงเขาหวานหยด พร้อมกับรอยยิ้มมหาเสน่ห์

          “คุณเซย์”

          “ใช่จ้ะ ผัวเอง” ไม่พูดเปล่า ยังกอดเธอแน่นขึ้น

          “คุณมาอยู่บ้านแหวนได้ยังไง”

นอกจากตกใจ พัชสนันท์งงว่าพริษฐ์มาอยู่บ้านตนได้อย่างไร

          เดี๋ยวนะ...บ้านเธองั้นหรือ

          ใช่บ้านเธอจริงหรือไม่ บ้านพัชสนันท์ติดแอร์เพียงห้องเดียวคือ ห้องนอน ซึ่งมันเสียมาได้สองวันแล้ว และนัดช่างมาซ่อมวันจันทร์นี้ ฉะนั้นความเย็นเพียงหนึ่งเดียวที่ตนกับลูกสาวใช้คือ พัดลม ทว่าเวลานี้เธอรู้สึกได้ถึงความเย็นจากเครื่องปรับอากาศ นั่นหมายความ หญิงสาวไม่ได้อยู่ที่บ้าน เธอจึงมองไปทางซ้ายและขวา

          ไม่ใช่บ้านเธอ

          “ที่นี่ที่ไหน แล้วแหวนมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง” ความทรงจำล่าสุดคือ พัชสนันท์นั่งดื่มน้ำมะเขือเทศในบ้านตน แต่หลังจากดื่มไปเกือบหมดแก้ว เธอก็ไม่รู้สึกตัวอีกเลย

          “บ้านผมเอง ผมเป็นคนพาคุณมาที่นี่ครับ” พริษฐ์ตอบคนกำลังอึ้ง

          “ปล่อยนะแหวนจะกลับบ้าน แหวนจะกลับไปหาลูก” พัชสนันท์ไม่ห่วงตัวเอง ไม่ถามพริษฐ์ถึงเหตุผลที่ทำเช่นนี้ คนเดียวที่เธอห่วงคือ แพรชมภู หญิงสาวผลักร่างหนาเพื่อให้ตนออกไปจากจุดนี้

          “คุณไม่ต้องห่วงชมพู่นะ ลูกอยู่ห้องข้างๆ อยู่กับมิ้น” เธอหยุดผลักไส ชะงักนิ่ง “ป่านนี้คงเล่นอยู่กับมิ้นจนลืมเราสองคน ผมซื้อของเล่นให้ลูกเยอะแยะเลย เล่นสองสามเดือนล่ะมั้งกว่าจะเล่นครบทุกชิ้น”

          คุณพ่อสายเปย์ซะอย่าง เล็กๆ ไม่ต้องยิ่งใหญ่เท่านั้น ของเล่นที่เขาสั่งซื้อมา แทบจะยกแผนกของเด็กเล่นผู้หญิง ตุ๊กตารูปสัตว์ต่างๆ ตุ๊กตาบาร์บี้ ตุ๊กตาบลายธ์ รวมแล้วกว่าสามสิบตัว ของเล่นประเภทเครื่องครัวครบเซ็ทแบบแสงสีเสียงพร้อม ชุดร้อยลูกปัดก็มี สมุดระบายสีพร้อมสีหลากหลายชนิด กระโจมดาวก็มี บ้านลูกบอลก็เช่นกัน และมีอีกหลายอย่าง เรียกได้ว่า เวลานี้แพรชมภูสนุกสนานอยู่กับโลกของเล่นเด็ก 

          “ลูกของเราน่ารักมากเลย ผมดีใจที่เรามีลูกด้วยกัน” เขายิ้มหวาน หอมแก้มคนกำลังตะลึง

          “ใครลูกคุณ ชมพู่ลูกแหวนคนเดียวต่างหาก” เธอค้าน หน้าแดงระเรื่อ “แล้วไม่ต้องมาหอม มากอด ปล่อยเลยนะ ปล่อย เราไม่ได้เป็นอะไรกันแล้ว อีกอย่างแหวนก็มีสามีใหม่แล้วด้วย คนนั้นก็คือพ่อของชมพู่”

          เธอหวังว่าเขาเชื่อ และปล่อยตนเป็นอิสระ ไม่ใช่ตามคาดคิดน่ะสิ พริษฐ์ยิ้ม นัยน์ตาเปล่งประกาย

          “ไหนบอกว่าเป็นลูกคุณคนเดียว แล้วสามีใหม่มาได้ไงล่ะครับ” เขายิ้ม ขณะถาม

          “ก็ลูกของแหวนกับสามีใหม่ไงคะ เขาดีกับแหวนมากๆ ด้วย” เป็นคำตอบที่พยายามปั้นหน้าเป็นปกติ ไม่ให้เขาจับพิรุธได้

          “แต่ผมไม่คิดว่าคุณมีสามีใหม่นะ คุณมีสามีคนเดียว คือผมต่างหากล่ะ”

          “ใครบอกคุณมิทราบ เราไม่ได้เจอกันห้าปีนะ คุณมารู้ดีเรื่องของแหวนได้ยังไง แหวนมีสามีใหม่แล้ว แหวนรักสามีคนนี้มากๆ และเขาเป็นพ่อของชมพู่ คุณไม่มีสิทธิ์มาทำแบบนี้กับแหวนนะ” พัชสนันท์เลี่ยงสบตาเขา เกรงว่าจะรู้ว่าเธอปั้นน้ำเป็นตัว “ปล่อยได้แล้วค่ะ”