4

“จ้ะๆ ตาจะกินยาให้หมดเลย” ตามีบอกแก้วตาดวงใจ หอมแก้มหลานสาว ก่อนกินยาทั้งสามเม็ด

          “ตามีนอนค่ะ ชมพู่จะนวดให้ ตาจะได้นอนสะบาย สะบาย” หลานเอาใจตามี ที่ยิ้มกับความน่ารัก น่าเอ็นดูของหลานสาว เขาเอนตัวลงนอน ให้แพรชมภูบีบนวดเช่นทุกวัน

          มือน้อยๆ อูมๆ นวดขาตามี นวดไปร้องเพลงให้ฟังไป แม้ว่าตามีฟังเพลงที่หลานรักร้องให้ฟังไม่ค่อยรู้เรื่อง สำหรับเขาคือเพลงที่เพราะที่สุด

          “พอแล้วลูก ตาหายเมื่อยแล้ว” ตามีบอกหลานสาวที่ขยับตัวมากอดคนพูด

          “ตาจ๋า ชมพู่ไปดูแม่ก่อนนะคะ” คนพูดตาแป๋ว หอมแก้มตามี “ชมพู่รักตามีที่สุดในโลกเลยค่ะ”

          “ตาก็รักชมพู่ที่สุดเหมือนกัน” ตามีไม่เคยคิดว่า ความผิดพลาดของบุตรสาว คือเรื่องน่าอับอาย ตามีไม่ใช่คนหัวโบราณ เขาเข้าใจยุคสมัยดี อีกทั้งเมื่อรู้เหตุผลที่จริง ตามีเห็นด้วยที่พัชสนันท์เก็บลูกในท้องไว้ ให้เขาได้เลี้ยงดูหลานสาวสุดน่ารักคนนี้ แพรชมภูเมื่อเอาใจตามีเสร็จเรียบร้อย เด็กหญิงวิ่งไปหามารดาในห้องนอน 

          พัชสนันท์ยิ้มเมื่อลูกสาวเดินเข้ามาในห้องนอน เด็กหญิงคว้าตุ๊กตาตัวใหม่มากอด ก่อนก้าวขึ้นไปบนเตียง นั่งตรงกลางระหว่างมารดากับปานระพี

          “คืนนี้ชมพู่จะนอนกอดสายไหมค่ะ” แพรชมภูตั้งชื่อให้ตุ๊กตา “ให้สายไหมฟังนิทานที่แม่จะเล่าให้ฟังด้วยค่ะ”

          “วันนี้จะฟังเรื่องอะไรดีคะ เดี๋ยวน้ามิ้นเล่าให้ฟังเองค่ะ”

          “แล้วแต่น้ามิ้นค่ะ” เจ้าของตากลมโตเอ่ย หันมาหอมแก้มมารดา “ราตรีสะหวัดค่ะแม่”

          จากนั้นก็หอมแก้มปานระพี “ราตรีสะหวัดค่ะน้ามิ้น”

          “ราตรีสวัสดิ์ค่ะหลานรัก”

          “นอนหลับฝันดีนะคะ ลูกรักของแม่”

เช่นทุกคืนก่อนนอน สองแม่ลูกจะกล่าวกู๊ดไนท์ต่อกัน ผลัดกันหอมแก้ม พัชสนันท์ทำมากกว่าคือ หอมแก้มทั้งสองข้าง หอมหน้าผาก หอมจมูกและหอมปลายคางลูกสาว ก่อนกอดแน่นๆ หนึ่งครั้ง แพรชมภูยิ้ม กอดมารดา หอมตบท้าย แล้วจึงล้มตัวลงนอน นอนกอดเจ้าสายไหม โดยมีพัชสนันท์นอนข้างซ้าย ปานระพีนอนข้างขวา

          ปานระพีหยิบหนังสือนิทานบนหัวเตียงที่อยู่เล่มบนสุด ขึ้นมาเปิดอ่านให้หลานสาวฟัง ยังไม่ทันจบเล่ม เด็กหญิงก็จมสู่ห้วงนิทรา เช่นเดียวกับพัชสนันท์ที่ผลอยหลับตามลูกสาว

          คนยังไม่นอนลุกขึ้นนั่ง มองสองแม่ลูกที่นอนหลับข้างกัน พรางนึกถึงเรื่องในอดีตที่ไม่เคยพูดถึงอีกเลย นับแต่พัชสนันท์ตัดสินใจเดินออกจากชีวิตพ่อของลูก เพราะการพูดถึงคือการตอกย้ำความจ็บปวด ความเสียใจของเพื่อนรัก ที่เธอรู้ดีว่าไม่เคยหลุดไปจากจิตใจพัชสนันท์เลยสักวัน ความรักที่มีต่อเขาก็เช่นกัน ฝังแนบแน่นจนถึงทุกวันนี้

          ปานระพีวาดเท้าลงจากเตียง ย่องเดินไปหยิบกระเป๋าสะพาย เธอหยิบซองสีแดงออกมาจากกระเป๋า เปิดซองนั้นเพื่อหยิบบางอย่างออกมา เธอพนมมือไหว้ของในมือ พร้อมกับขอพร

          “ขอให้เทวดา นางฟ้า ท่านกามเทพ เจ้าแม่แห่งความรัก ขอให้แหวนสมหวังในความรัก ขอให้ได้ครองคู่กับคุณเซย์ในเร็ววัน ถ้าเป็นจริงตามที่หนูขอพร หนูจะแต่งชุดไทย รำแก้บนให้ค่ะ สาธุ” ปานระพียกมือท่วมหัว นำด้ายแดงที่ถักเป็นสร้อยข้อมือไปคล้องข้อมือพัชสนันท์

          เหตุผลที่ต้องลอบทำ ไม่ให้ตรงๆ เพราะหากขอพรให้คนอื่นจะศักดิ์สิทธิ์กว่าเจ้าตัวขอเอง ตอนแรกก็ไม่แน่ใจว่าฟังหรือได้ยินผิดหรือไม่ ส่วนใหญ่จะให้เจ้าตัวขอเอง แต่พอเจ้าหน้าที่ยืนยันว่าจริง ปานระพีจึงต้องทำเช่นนี้ แล้วหวังว่า เพื่อนรักจะสุขสมหวังเรื่องความรักเสียที

          เก้าอี้ทรงสูงตรงเคาน์เตอร์บาร์ภายในห้องชุดราคาเกือบสี่สิบล้าน เจ้าของห้องนั่งดื่มบรั่นดีด้วยสีหน้าเคร่งเครียด แม้มีเสียงเพลงเบาๆ เปิดคลอเพื่อความผ่อนคลาย ทว่ากลับไม่เป็นเช่นนั้น พริษฐ์ยังจมกับความคิด และคำพูดของดิสพงษ์

          “มีความเป็นไปได้สูงที่นายเป็นพ่อชมพู่”

          วินาทีที่ดิสพงษ์ตอกย้ำความน่าจะเป็นในใจพริษฐ์ แม้มีความเป็นไปไม่ได้อยู่สองทางคือ หนึ่งระหว่างที่มีพัชสนันท์ พริษฐ์ไม่ได้ใส่เครื่องป้องกัน หากพริษฐ์พลั้งเผลอ การมีลูกก็เกิดขึ้นได้

ทางที่สองคือ พัชสนันท์มีคนรักใหม่ทันทีที่เลิกกับพริษฐ์ มีความสัมพันธ์ทางกายต่อกันโดยไม่คุมกำเนิด และแพรชมภูคลอดก่อนกำหนด

พริษฐ์นั่งคิดทวน มีหลายครั้งที่ละเลยไม่สวมใส่ถุงยางอนามัย ความเป็นไปสูงได้ที่พัชสนันท์ตั้งครรภ์กับเขา ทว่าทางที่สองก็มีความเป็นไปได้เช่นกัน

         หากเรื่องนี้มีแน้วโน้มเป็นทางแรก คำถามเกิดขึ้นในใจทันทีว่า ตอนพัชสนันท์ออกไปจากชีวิตเขา พัชสนันท์รู้หรือไม่ว่า มีสายเลือดเขาติดตัวไป หากรู้เหตุใดพัชสนันท์ไม่บอกเรื่องนี้กับตน เธออดทนเลี้ยงลูกตามลำพังมาตลอด โดยไม่ปริปากขอความช่วยเหลือจากเขา เธอมีเหตุผลอะไร พริษฐ์ติดใจข้อนี้มาก และอยากรู้คำตอบใจแทบขาด

         “ทางเดียวที่ฉันจะรู้ความจริงคือ ต้องถามแหวน เธอคนเดียวให้คำตอบฉันได้” พริษฐ์คิดตามคำพูด แต่ดิสพงษ์ห้ามไว้

         “ถ้าแหวนอยากให้นายรู้ แหวนคงบอกนายตั้งแต่รู้ว่าท้องแล้ว การที่แหวนไม่บอกนายก็มีเหตุผลสองอย่างคือ หนึ่งไม่อยากให้แกรู้ซึ่งอาจมีเหตุผลซ่อนอีกชั้น กับสองคือ นายไม่ใช่พ่อของลูก” ดิสพงษ์ให้เหตุผลที่ฟังขึ้นมาก “นายจะดุ่มๆ ไปถาม หรือแสดงตัวว่าเป็นพ่อชมพู่ไม่ได้ นายต้องมั่นใจก่อนว่า สิ่งที่เราคิด และคาดว่ามีความน่าจะเป็นคือ นายใช่พ่อชมพู่ร้อยเปอร์เซ็นต์ นอกจากแหวนหาข้อโต้แย้งหรือแก้ตัวไม่ได้ นายยังปิดเกมได้ด้วย นายต้องใจเย็นๆ คิดดีๆ วางแผนดีๆ”