3

“เด็กคนนี้ชื่อแพรชมภูครับ ชื่อเล่นชมพู่ อายุสี่ขวบสองเดือนครับ ตอนนี้เรียนอยู่ชั้นอนุบาลหนึ่งครับ”

ปราโมทย์บอกข้อมูลเพิ่มเติม พริษฐ์ขยับสายตามองลูกน้องแวบหนึ่ง ก่อนมองรูปภาพในมือ เพ่งมองไปยังใบหน้าเด็กหญิงแพรชมภู วิเคราะห์อายุเด็กหญิง รวมกับเวลาตั้งท้อง คร่าวๆ คือห้าปี ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับพัชสนันท์จบลงได้ สี่ปีกับอีกสิบเดือนครึ่ง

“นายนั่งรอแปปนึง ฉันจะโทรหาโฟร์ค”

พริษฐ์ไม่มีความรู้ทางด้านการแพทย์ เขากำลังสงสัยอะไรบางอย่าง แต่เพื่อความแน่ใจ เขาจำต้องโทรหาผู้รู้ คนนั้นคือ นายแพทย์ดิสพงษ์

รถเมล์ปรับอากาศจอดตรงป้ายรถเมล์หน้าห้างสรรพสินค้า ผู้โดยสารบนรถก้าวลงจากรถเมื่อถึงจุดหมายอย่างเป็นระเบียบ สองคนสุดท้ายที่ลงจากรถคือ พัชสนันท์กับแพรชมภู สองแม่ลูก

ปกติหลังแพรชมภูเลิกเรียน พัชสนันท์จะพากลับบ้านทันที เพราะเธอต้องขายของในช่วงสี่โมงเย็น ของที่ว่านี้คือ ข้าวแกง เธอกับบิดาช่วยกันทำขายวันละสิบอย่าง ขายหน้าบ้านไม่ต้องเสียค่าที่ มีโต๊ะไว้สำหรับลูกค้ากินที่ร้านอีกสองโต๊ะ กิจการเล็กๆ ของเธอเป็นไปด้วยดี ราคาย่อมเยา รสชาติอาหารอร่อยติดปาก ติดใจลูกค้าละแวกบ้าน และมีขาจรมาซื้อ ไม่ถึงหนึ่งทุ่ม อาหารที่วางขายก็หมดเกลี้ยง

พัชสนันท์เปิดขายอาหารเกือบทุกวัน หยุดวันเดียวคือวันพุธ วันนี้เธอจึงพาลูกสาวมาเดินเที่ยวห้าง หาของอร่อยกินตามอัตภาพ โดยนัดปานระพีเพื่อนสนิทมาร่วมจอยด้วย ร้านที่นัดหมายเป็นร้านขายไก่ชื่อดัง

“น้ามิ้น” แพรชมภูเรียกชื่อเล่นเพื่อนสนิทมารดา ก่อนวิ่งไปหา “คิดถึงน้ามิ้นที่สูดเลยค่ะ”

พอเห็นหน้าก็ปากหวานใส่ ปานระพียิ้มให้หลานรัก หอมแก้มยุ้ยๆ สีชมพูระเรื่อด้วยความรักและคิดถึงไม่แพ้กัน

“น้าก็คิดถึงชมพู่ค่ะ น้ามีของฝากมาให้ชมพู่ด้วยนะ แต่ไม่รู้ว่า ชมพู่อยากได้หรือเปล่า”

ปานระพีไปดูงานที่บริษัทแม่ เดินทางไกลไปถึงญี่ปุ่นเป็นเวลาหนึ่งเดือน กลับมาจึงนัดหมายกับเพื่อน พร้อมของฝากหลายอย่าง

“หยักด้ายค่ะ หยักด้าย” ยังไม่รู้ว่าเป็นอะไร หนูน้อยสุดน่ารักอยากได้ไว้ก่อน “น้ามิ้นใจดีที่สุดในโลกเลยค่ะ”

เสียงใส่ว่าต่อ กอดปานระพีที่กอดตอบหลานสาว จากนั้นนำของฝากออกจากถุง ส่งให้เด็กหญิงแก้มยุ้ย ของฝากคือตุ๊กตาลิขสิทธิ์แท้จากญี่ปุ่น ขนาดความสูงสิบหกนิ้ว กำลังน่ากอด ยังมีอีกสองอย่างคือ พวงกุญแจอันจิ๋วมีไฟฉายเอาไว้ห้อยกระเป๋านักเรียน และชุดเครื่องเขียนอีกชุดใหญ่ แพรชมภูตื่นเต้นกับของฝาก กอดตุ๊กตาไม่ปล่อย

“อ่ะนี่ของแก” ปานระพียื่นถุงให้เพื่อนรัก

“ขอบใจนะ” พัชสนันท์รับของฝาก โดยไม่ได้เปิดดู “วันนี้ฉันเลี้ยงแกนะ”

“โอ๊ย...เก็บเงินไว้เลี้ยงหลานฉันเถอะย่ะ ฉันเลี้ยงแกเอง แกกับลูกไม่ได้กินเป็นหมื่นเป็นแสนนะ ฉันถึงเลี้ยงไม่ได้นะ อีกอย่างไม่ได้เจอกันตั้งเดือนนึง คิดถึงสุดๆ”

“ฉันก็อยากเลี้ยงแกบ้างนี่ แกเลี้ยงฉันกับชมพู่ตลอดเลย” คุณแม่เลี้ยงเดี่ยวพูดอย่างเกรงใจเพื่อน

“แกก็รู้ว่าขัดฉันไม่ได้ เพราะฉะนั้น นั่งรอนะ เดี๋ยวฉันไปซื้อไก่ให้แกกับชมพู่กินก่อน” ปานระพีลุกขึ้นเดินไปสั่งอาหารหน้าเคาน์เตอร์ทันทีที่พูดจบ

พัชสนันท์มองตามร่างเพื่อนแสนดีที่อยู่แทบทุกช่วงเวลาของตน ไม่ว่าทุกข์ สุข เศร้า หรือช่วงเวลาที่ต้องตัดสินใจ ปานระพีอยู่ข้างเธอตลอดและคอยช่วยเหลือเธอเท่าที่ปานระพีจะทำได้ ก่อนหลุบตามองลูกสาวที่นั่งเล่นตุ๊กตากับชื่นชมชุดเครื่องเขียนที่เพิ่งได้มาด้วยรอยยิ้ม

แพรชมภูคือแก้วตาดวงใจ คือความรักอันแสนบริสุทธิ์ที่ฟ้าประทานให้เธอ ยามมองลูกสาวก็อดนึกถึงพ่อของลูกไม่ได้ แม้รักเขามากแค่ไหน ไม่อยากหนีออกจากชีวิตเขา แต่เธอก็ต้องทำด้วยความจำยอมและจำใจ เปิดโอกาสให้เขาพบเจอสตรีที่คู่ควรกว่าเธอ ไม่ใช่ได้พนักงานบริษัทตำแหน่งต่ำต้อย ที่ไม่สามารถเชิดหน้าชูตาเขาได้อย่างเธอเป็นคู่ชีวิต ไม่ว่าเวลาผ่านมากี่ปี หัวใจดวงนี้ไม่เคยเลิกรักเขาเลยสักวัน รักอย่างไรก็รักอยู่เช่นนั้น ราวกับตอกความรักปักกลางดวงใจ

วันนี้คนไม่ค่อยเยอะ อาหารได้เร็ว ปานระพีสั่งชุดขนาดกลางกะปริมาณแค่พอกินอิ่ม เพราะตั้งใจพาสองแม่ลูกไปกินไอศกรีม กินของคาวก็ต้องกินของหวาน ทั้งสามใช้เวลากินไก่ผู้พันราวยี่สิบห้านาที ก็ลุกเดินออกจากร้าน ตรงไปยังลิฟต์แก้วของห้าง เพื่อนำพวกเธอไปยังร้านไอศกรีมที่อยู่ชั้นห้า

ขณะที่พัชสนันท์เดินจูงมือลูกสาวเลี้ยวมาทางลิฟต์ บนบันไดเลื่อนลงนำพาร่างสูงใหญ่ของพริษฐ์ ลงมาสู่ชั้นล่างพอดี เป็นการคลาดกันครั้งแรกในรอบหลายปี

          “ตาจ๋าตา ตากินยาก่อนค่ะ จะได้โตวัยวัย เอ๊ย! หายวัยวัย” เสียงใสมานั่งข้างตามี ยื่นยาสามเม็ดส่งให้คนเป็นตาที่ยื่นมือมารับไว้ด้วยรอยยิ้ม

          “แล้วถ้าตาไม่กินยาล่ะ ชมพู่จะว่าตาไหม”

          “ตาไม่หยักอยู่กับชมพู่เหรอคะ แม่บอกว่า ถ้าไม่สะบายต้องกินยา กินแล้วจะได้หาย ตาก็จะอยู่กับชมพู่นานๆ ไงคะ” แพรชมภูตอบโต้ โผกอดคนเป็นตา “ชมพู่หยักอยู่กับตามีนานๆ ตากินยานะคะ”