5

5

พริษฐ์ฟังคำเตือนและแนวทางหาข้อเท็จจริง ซึ่งเขาเห็นด้วย เขาต้องแน่ชัดและแน่ใจเสียก่อน ไม่เช่นนั้นพัชสนันท์อาจปฏิเสธหัวชนฝา แล้วอาจหนีเขาไปอีกครั้ง

          แก้วเหล้าถูกกระดกดื่มจนหมดแก้ว พริษฐ์หยิบรูปภาพสองแม่ลูกขึ้นมาดู สายตามองไปยังดวงหน้าพัชสนันท์ที่ไม่เปลี่ยนแปลงเลยสักนิดเดียว เธอยังคงความสวย มีความน่ารักอยู่ในรูปหน้าเดียวกัน รอยยิ้มเธอสดใส ไร้ผิดภัย มีความเป็นธรรมชาติ ยิ่งมองยิ่งชวนพิสมัย นานมากแล้วที่เขาไม่ได้มองภาพใครนานและลึกซึ้งเช่นนี้ ปลุกความทรงจำอันแสนดีเก่าๆ จนเขาอยากย้อนเวลาไปช่วงเวลานั้น แต่คงเป็นไปไม่ได้ นอกจากเขาและเธอจะหวนกลับมาเป็นเช่นวันวาน

          อีกคนที่ทำให้หัวใจเขาฟู รอยยิ้มไร้เดียงสา ดวงตากลมโต ผมสั้นหน้าม้า แก้มยุ้ยน่าหอม น่าหยิก ตกหัวใจพริษฐ์เต็มๆ เด็กคนนี้น่ารักมาก น่ารักเหมือนตุ๊กตา รูปร่างเด็กหญิงน่ากอดเหลือเกิน จนเขาอยากมีคาถาวิเศษ ดึงร่างหนูน้อยออกมาจากรูป มากอดและหอมให้หนำใจ ไม่ลืมร่ายมนต์ดึงตัวพัชสนันท์มากอดอีกคน

          “เธอหนีฉันไปทำไมแหวน เธอมีเหตุผลอะไร รู้ไหมว่าฉันอยากให้ตัวเองเป็นพ่อของชมพู่มาก มากเหลือเกิน”

          คำถามนี้วนเวียนในหัว แต่ก่อนพริษฐ์ไม่สนใจคำตอบ ทว่าเวลานี้อยากรู้จนใจสั่น และต้องรู้ให้ได้ เริ่มต้นสืบจากรายละเอียดที่ปราโมทย์ให้มา พริษฐ์มีแผนในใจ คิดว่าต้องลงมือสืบด้วยตัวเอง โดยมีปราโมทย์เป็นผู้ช่วย

          สองวันต่อมา

          15.30 น.

          ประตูรถเก๋งกลางเก่ากลางใหม่เปิดกว้าง ร่างสูงใหญ่ของพริษฐ์ก้าวลงมาจากรถ วันนี้เขาไม่ได้สวมสูทผูกไทหรือแต่งตัวด้วยเสื้อผ้าแบรนด์เนม ออกจะธรรมดาเสื้อยืดกับกางเกงยีนส์สีเข้ม สวมใส่รองเท้าผ้าใบสีขาว เขาแต่งตัวธรรมดาที่สุด ปลอมตัวแนบเนียน ให้กลมกลืนกับสถานที่ การสืบค้นหาความจริงจะได้ราบรื่น ไม่เตะตาใคร

          พริษฐ์เลือกจอดรถห่างจากบ้านพัชสนันท์ห้าสิบเมตร เขาดับเครื่องยนต์ ความที่กระจกรถยนต์ติดฟิล์มกรองแสงดำ พรางตัวเขาจากคนภายนอกได้เป็นอย่างดี ชายหนุ่มเปิดกระจกรถทางด้านหลังเพื่อระบายอากาศ ก่อนสุ่มดูพัชสนันท์ผ่านกล้องส่องทางไกล

          จากการสืบของปราโมทย์ก่อนหน้านี้ และเมื่อวานนี้ ทำให้รู้กิจวัตรประจำวันของพัชสนันท์ เธอขยันมาก ตื่นแต่เช้าดูแลลูกสาว ไปส่งที่โรงเรียน จากนั้นไปตลาดซื้อของสดของแห้งมาทำอาหารขายช่วงเย็น พอมาถึงบ้านก็มีบุญมีหรือที่คนละแวกนี้เรียกลุงมีบ้าง ตามีบ้างเป็นลูกมือ

บ่ายสองโมงพัชสนันท์มีหน้าที่สำคัญมากคือ ไปรับแพรชมภูที่โรงเรียน กลับมาถึงบ้านก็ได้เวลาขายอาหาร

          แค่ไม่กี่วันที่พริษฐ์รู้เรื่องพัชสนันท์ เขารับรู้ถึงความขยัน ความรักและความเอาใจใส่ลูกสาว อยากเลี้ยงลูก ดูแลแก้วตาดวงใจด้วยตัวเอง ทั้งที่ปล่อยให้บุญมีช่วยเลี้ยง ส่วนเธอหางานประจำทำ ไม่ต้องเหน็ดเหนื่อยไปตลาด ทำอาหารวันละหลายอย่าง ทว่าพัชสนันท์กลับเลือกยึดอาชีพนี้ หาเลี้ยงดูตัวเองและครอบครัว โดยที่ไม่ง้อพ่อของลูกเลยสักนิดเดียว

          ทั้งที่รู้ว่า พ่อของลูกมีชีวิตอยู่ และพร้อมอ้าแขนรับผิดชอบ

          ใช่...พริษฐ์เชื่อมั่นเกินล้านเปอร์เซ็นต์ว่า แพรชมภูเป็นลูกเขา แต่เพื่อความมั่นใจ แล้วเขาจะนำความมั่นใจนี้มัดตัวพัชสนันท์ ไม่ให้เธอปฏิเสธ

          วันนี้ไม่ใช่วันแรกที่พริษฐ์มองดูสองแม่ลูกอยู่ในรถ เมื่อวานตอนบ่ายสามโมง เขามาดักรอดูพัชสนันท์ เขาดีใจมากที่ได้เห็นหน้าหวานสวยของเธอ แม้ว่ามองผ่านกล้องส่องทางไกล เธอไม่เปลี่ยนเลย รอยยิ้มเธอยังคงดึงดูดความสนใจได้เช่นเดิม

อีกคนไม่เอ่ยถึงคงไม่ได้ คนนั้นคือแพรชมภู ในรูปว่าน่ารักมาก พอเห็นด้วยตาตัวเองผ่านกล้อง ความน่ารักเพิ่มทวีหลายร้อยเท่า เขาแทบอดใจไม่ไหว เดินไปอุ้มแพรชมภูมากอด มาหอมแก้มป่องๆ เหลือเกิน แต่ก็ต้องอดใจไว้สุดกำลัง พริษฐ์ยั้งใจไว้สุดกำลัง รอให้สืบจนแน่ชัดก่อน ทำในเรื่องตั้งใจก็ยังไม่สาย

คนที่ให้คำตอบในเรื่องที่พริษฐ์อยากรู้ ตอนนี้มีเพียงสองคนคือ พัชสนันท์กับบุญมี เขาคิดว่าคนหลังโอกาสได้คำตอบมีมากกว่า แล้ววันนี้โอกาสล้วงความลับมาเร็วกว่าที่คิด

เนื่องจากวันนี้หลังแพรชมภูเลิกเรียน นัดผู้ปกครองคุยเรื่องกิจกรรมวันคบรอบก่อตั้งโรงเรียน ซึ่งจะมีการแสดงของเด็กๆ ทางครูประจำชั้นอยากร่วมฟังความคิดเห็นจากผู้ปกครองว่า จัดการแสดงอะไรดี แน่นอนว่าพัชสนันท์เข้าประชุมด้วย หลังจากปราโมทย์ส่งข่าวบอกว่า พัชสนันท์ถึงโรงเรียนแล้ว ก็เป็นงานต่อไปของพริษฐ์ เขารอจนกว่าบุญมีเปิดร้าน จึงลงจากรถ

“คุณลุงเปิดร้านแล้วใช่ไหมครับ” บุญมีหันมองหน้าคนถาม ที่ไม่คุ้นตาเอาเสียเลย แต่ก็ไม่ได้ติดใจอะไร เพราะคิดว่า เป็นลูกค้าขาจร

“เปิดแล้วครับ พ่อหนุ่มจะเอาอะไร กินที่นี่หรือว่าซื้อกลับบ้านล่ะ”

“กินที่นี่ครับ” เมื่อได้ยินคำตอบ บุญมีหันไปหยิบจาน ตักข้าวสวยร้อนๆ ในกระติกใส่ลงบนจาน

“เอาอะไรดีล่ะ”

“แกงเขียวหวานครับ แล้วต้มจับฉ่ายถ้วยนึงครับ”

“พ่อหนุ่มไปนั่งที่โต๊ะเลยนะ เดี๋ยวลุงเอาไปให้” พริษฐ์เดินไปนั่งบนเก้าอี้โต๊ะตัวที่ใกล้ที่สุด ไม่นานเกินรอ อาหารถูกวางตรงหน้า