MasukShare
5
Tanggal publikasi:
2026-01-08 02:43:095
พริษฐ์ฟังคำเตือนและแนวทางหาข้อเท็จจริง ซึ่งเขาเห็นด้วย เขาต้องแน่ชัดและแน่ใจเสียก่อน ไม่เช่นนั้นพัชสนันท์อาจปฏิเสธหัวชนฝา แล้วอาจหนีเขาไปอีกครั้ง
แก้วเหล้าถูกกระดกดื่มจนหมดแก้ว พริษฐ์หยิบรูปภาพสองแม่ลูกขึ้นมาดู สายตามองไปยังดวงหน้าพัชสนันท์ที่ไม่เปลี่ยนแปลงเลยสักนิดเดียว เธอยังคงความสวย มีความน่ารักอยู่ในรูปหน้าเดียวกัน รอยยิ้มเธอสดใส ไร้ผิดภัย มีความเป็นธรรมชาติ ยิ่งมองยิ่งชวนพิสมัย นานมากแล้วที่เขาไม่ได้มองภาพใครนานและลึกซึ้งเช่นนี้ ปลุกความทรงจำอันแสนดีเก่าๆ จนเขาอยากย้อนเวลาไปช่วงเวลานั้น แต่คงเป็นไปไม่ได้ นอกจากเขาและเธอจะหวนกลับมาเป็นเช่นวันวาน
อีกคนที่ทำให้หัวใจเขาฟู รอยยิ้มไร้เดียงสา ดวงตากลมโต ผมสั้นหน้าม้า แก้มยุ้ยน่าหอม น่าหยิก ตกหัวใจพริษฐ์เต็มๆ เด็กคนนี้น่ารักมาก น่ารักเหมือนตุ๊กตา รูปร่างเด็กหญิงน่ากอดเหลือเกิน จนเขาอยากมีคาถาวิเศษ ดึงร่างหนูน้อยออกมาจากรูป มากอดและหอมให้หนำใจ ไม่ลืมร่ายมนต์ดึงตัวพัชสนันท์มากอดอีกคน
“เธอหนีฉันไปทำไมแหวน เธอมีเหตุผลอะไร รู้ไหมว่าฉันอยากให้ตัวเองเป็นพ่อของชมพู่มาก มากเหลือเกิน”
คำถามนี้วนเวียนในหัว แต่ก่อนพริษฐ์ไม่สนใจคำตอบ ทว่าเวลานี้อยากรู้จนใจสั่น และต้องรู้ให้ได้ เริ่มต้นสืบจากรายละเอียดที่ปราโมทย์ให้มา พริษฐ์มีแผนในใจ คิดว่าต้องลงมือสืบด้วยตัวเอง โดยมีปราโมทย์เป็นผู้ช่วย
สองวันต่อมา
15.30 น.
ประตูรถเก๋งกลางเก่ากลางใหม่เปิดกว้าง ร่างสูงใหญ่ของพริษฐ์ก้าวลงมาจากรถ วันนี้เขาไม่ได้สวมสูทผูกไทหรือแต่งตัวด้วยเสื้อผ้าแบรนด์เนม ออกจะธรรมดาเสื้อยืดกับกางเกงยีนส์สีเข้ม สวมใส่รองเท้าผ้าใบสีขาว เขาแต่งตัวธรรมดาที่สุด ปลอมตัวแนบเนียน ให้กลมกลืนกับสถานที่ การสืบค้นหาความจริงจะได้ราบรื่น ไม่เตะตาใคร
พริษฐ์เลือกจอดรถห่างจากบ้านพัชสนันท์ห้าสิบเมตร เขาดับเครื่องยนต์ ความที่กระจกรถยนต์ติดฟิล์มกรองแสงดำ พรางตัวเขาจากคนภายนอกได้เป็นอย่างดี ชายหนุ่มเปิดกระจกรถทางด้านหลังเพื่อระบายอากาศ ก่อนสุ่มดูพัชสนันท์ผ่านกล้องส่องทางไกล
จากการสืบของปราโมทย์ก่อนหน้านี้ และเมื่อวานนี้ ทำให้รู้กิจวัตรประจำวันของพัชสนันท์ เธอขยันมาก ตื่นแต่เช้าดูแลลูกสาว ไปส่งที่โรงเรียน จากนั้นไปตลาดซื้อของสดของแห้งมาทำอาหารขายช่วงเย็น พอมาถึงบ้านก็มีบุญมีหรือที่คนละแวกนี้เรียกลุงมีบ้าง ตามีบ้างเป็นลูกมือ
บ่ายสองโมงพัชสนันท์มีหน้าที่สำคัญมากคือ ไปรับแพรชมภูที่โรงเรียน กลับมาถึงบ้านก็ได้เวลาขายอาหาร
แค่ไม่กี่วันที่พริษฐ์รู้เรื่องพัชสนันท์ เขารับรู้ถึงความขยัน ความรักและความเอาใจใส่ลูกสาว อยากเลี้ยงลูก ดูแลแก้วตาดวงใจด้วยตัวเอง ทั้งที่ปล่อยให้บุญมีช่วยเลี้ยง ส่วนเธอหางานประจำทำ ไม่ต้องเหน็ดเหนื่อยไปตลาด ทำอาหารวันละหลายอย่าง ทว่าพัชสนันท์กลับเลือกยึดอาชีพนี้ หาเลี้ยงดูตัวเองและครอบครัว โดยที่ไม่ง้อพ่อของลูกเลยสักนิดเดียว
ทั้งที่รู้ว่า พ่อของลูกมีชีวิตอยู่ และพร้อมอ้าแขนรับผิดชอบ
ใช่...พริษฐ์เชื่อมั่นเกินล้านเปอร์เซ็นต์ว่า แพรชมภูเป็นลูกเขา แต่เพื่อความมั่นใจ แล้วเขาจะนำความมั่นใจนี้มัดตัวพัชสนันท์ ไม่ให้เธอปฏิเสธ
วันนี้ไม่ใช่วันแรกที่พริษฐ์มองดูสองแม่ลูกอยู่ในรถ เมื่อวานตอนบ่ายสามโมง เขามาดักรอดูพัชสนันท์ เขาดีใจมากที่ได้เห็นหน้าหวานสวยของเธอ แม้ว่ามองผ่านกล้องส่องทางไกล เธอไม่เปลี่ยนเลย รอยยิ้มเธอยังคงดึงดูดความสนใจได้เช่นเดิม
อีกคนไม่เอ่ยถึงคงไม่ได้ คนนั้นคือแพรชมภู ในรูปว่าน่ารักมาก พอเห็นด้วยตาตัวเองผ่านกล้อง ความน่ารักเพิ่มทวีหลายร้อยเท่า เขาแทบอดใจไม่ไหว เดินไปอุ้มแพรชมภูมากอด มาหอมแก้มป่องๆ เหลือเกิน แต่ก็ต้องอดใจไว้สุดกำลัง พริษฐ์ยั้งใจไว้สุดกำลัง รอให้สืบจนแน่ชัดก่อน ทำในเรื่องตั้งใจก็ยังไม่สาย
คนที่ให้คำตอบในเรื่องที่พริษฐ์อยากรู้ ตอนนี้มีเพียงสองคนคือ พัชสนันท์กับบุญมี เขาคิดว่าคนหลังโอกาสได้คำตอบมีมากกว่า แล้ววันนี้โอกาสล้วงความลับมาเร็วกว่าที่คิด
เนื่องจากวันนี้หลังแพรชมภูเลิกเรียน นัดผู้ปกครองคุยเรื่องกิจกรรมวันคบรอบก่อตั้งโรงเรียน ซึ่งจะมีการแสดงของเด็กๆ ทางครูประจำชั้นอยากร่วมฟังความคิดเห็นจากผู้ปกครองว่า จัดการแสดงอะไรดี แน่นอนว่าพัชสนันท์เข้าประชุมด้วย หลังจากปราโมทย์ส่งข่าวบอกว่า พัชสนันท์ถึงโรงเรียนแล้ว ก็เป็นงานต่อไปของพริษฐ์ เขารอจนกว่าบุญมีเปิดร้าน จึงลงจากรถ
“คุณลุงเปิดร้านแล้วใช่ไหมครับ” บุญมีหันมองหน้าคนถาม ที่ไม่คุ้นตาเอาเสียเลย แต่ก็ไม่ได้ติดใจอะไร เพราะคิดว่า เป็นลูกค้าขาจร
“เปิดแล้วครับ พ่อหนุ่มจะเอาอะไร กินที่นี่หรือว่าซื้อกลับบ้านล่ะ”
“กินที่นี่ครับ” เมื่อได้ยินคำตอบ บุญมีหันไปหยิบจาน ตักข้าวสวยร้อนๆ ในกระติกใส่ลงบนจาน
“เอาอะไรดีล่ะ”
“แกงเขียวหวานครับ แล้วต้มจับฉ่ายถ้วยนึงครับ”
“พ่อหนุ่มไปนั่งที่โต๊ะเลยนะ เดี๋ยวลุงเอาไปให้” พริษฐ์เดินไปนั่งบนเก้าอี้โต๊ะตัวที่ใกล้ที่สุด ไม่นานเกินรอ อาหารถูกวางตรงหน้า
Bab terbaru
บ่วงพิศวาสท่านประธาน 21 (จบ)
21“โฟร์คขับรถให้หน่อย ไปโรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุด รี่...ฉันฝากดูน้องชมพู่ด้วยนะ” เจ้าของบ้านสั่ง “ไปไอ้โฟร์ค ไอ้อิฐ” สามหนุ่มพากันเดินออกจากบ้านอย่างรวดเร็ว “เฮ้ย จะไปกันอย่างนั้นเลยเหรอ” นุ้ยที่เพิ่งเดินมาสมทบในห้องรับแขกพร้อมกับแพรชมภู เอ่ยขึ้น “อะไรของแก” “ก็หน้าคุณๆ ยังไม่ล้างเลย ไปอย่างนั้นคนในโรงพยาบาลไม่หัวเราะกันลั่นเหรอ นึกว่าลิเกหลงโรง หรือไม่ก็คนบ้าบุกโรงพยาบาล” “เออจริงด้วย รีบไปบอกคุณๆ ก่อนดีกว่า” รี่รีบวิ่งออกไปนอกบ้าน เป็นจังหวะเดียวกันกับที่ดิสพงษ์ขับรถไปจนเกือบถึงประตูบ้าน จะเรียกก็คงเรียกไม่ทัน “เจ้านายฉัน เป็นลิเกหลงโรงไปแล้ว” ณ โรงพยาบาล สามหนุ่มลิเกหลงโรงมารู้ตัวว่า ใบหน้าพวกเขาถูกแต้มด้วยเครื่องสำอาง ก็ตอนขับรถออกมาถนนใหญ่ ในรถก็ไม่มีทิชชู่ ผ้าเช็ดหน้าก็ไม่มีสักผืน ทั้งสามลงความเห็นว่า ปล่อยเลยตามเลย ไปถึงจุดหมายค่อยล้างหน้า โรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุดคือโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง มีครอบครัวดิสพงษ์เป็นหุ้นส่วนใหญ่ พอมาถึงมีเวรเปลมาคอยรับร่างคนหมดสติเข้าห้องฉุกเฉิน ทุกคนในที่นั้นเมื่อเห
บ่วงพิศวาสท่านประธาน 20
20พัชสนันท์ส่ายหน้าระอา ทั้งพ่อทั้งลูกเข้าขากันดีเหลือเกิน“ไม่...” เธออ้าปากค้าน แต่ได้แค่คำเดียว“ไปครับคุณพ่อ เราพาชมพู่ไปกินไอติมกันดีกว่า” พริษฐ์ยังหนุ่ม แข็งแรงมาก เขาอุ้มร่างอ้วนกลมของลูกสาว ราวกับว่า น้ำหนักตัวแพรชมพูสิบกิโล ทั้งทีหนูน้อยหนักถึงสามสิบกิโลกรัม“คุณเซย์ คุณทำแบบนี้ไม่ได้นะคะ ตามใจมาก ให้ท้ายอย่างนี้ เสียระบบหมด”“เอาน่า ไปกินไอติมกันดีกว่านะ อย่าหงุดหงิดเลย พรุ่งนี้ค่อยว่ากันใหม่นะครับ” เขาพูดเสียงหวานแบบใจเย็นกับภรรยา “ไปครับ”ก่อนกุมมือสาว ที่ถอนหายใจออกมาพรืดยาว เหนื่อยใจกับการลดน้ำหนักให้บุตรสาวมาก บ้านหลังนี้ไม่มีใครร่วมมือกับเธอเรื่องนี้เลยสักคน โดยเฉพาะพริษฐ์ที่ฉายแววหวงลูกสาวมาก อยากให้อ้วนอย่างนี้ตลอดไป คิดในมุมตัวเองว่า ไม่มีผู้ชายชอบผู้หญิงอ้วน ต่างมองแต่ผู้หญิงหุ่นดี เขาจึงขุนให้บุตรสาวตัวอวบอ้วน เพื่อจะได้ไม่มีหนุ่มสนใจตามประสา พ่อหวงลูกค้านไปก็เท่านั้น สามต่อหนึ่ง ยังไงก็แพ้อยู่ดี... ปกติทุกวันอาทิตย์ พริษฐ์ พัชสนันท์กับแพรชมภูจะไปเยี่ยมบุญมีที่บ้าน ทว่าวันนี้เขาไม่ได้พาสองแม่ลูกไป เนื่องจากบุญมีไปเที่ยวเชียงใหม่กับเพื่อนละแวกบ้าน ไปเท
บ่วงพิศวาสท่านประธาน 19
19“ครับ ผมตามใจคุณพ่อครับ”“แกไปเก็บของใช้ส่วนตัวของแหวนกับชมพู่ ย้ายมาอยู่ที่นี่วันนี้เลย อ้อ...แล้วไม่ต้องพาชมพู่ไปด้วย ฉันจะเล่นกับหลานของฉัน แกไปกันสองคนล่ะกัน” พูดกับลูกชายจบ คนเห่อหลานก้มหน้ามองเด็กหญิง “ไปเล่นกับปู่ในห้องนั่งเล่นดีกว่านะลูก เดี๋ยวปู่สั่งของเล่นให้ อยากได้อะไรจิ้มได้เลย”“ค่ะคูมปู่”พริษฐ์มองสองปู่หลานที่กุมมือกันเดินไปห้องนั่งเล่นด้วยรอยยิ้ม เขานึกอยู่แล้วว่า ความน่ารัก ความสดใสและฉอเลาะของแพรชมภู ทำให้เรื่องง่ายขึ้นพัชสนันท์ยิ้มตามสามี เธอโล่งใจมาก ที่สองบ้านยอมรับในตัวเธอ ไม่มีใครโต้แย้งหรือขัดขวาง ต่างให้พริษฐ์ตัดสินใจเรื่องชีวิตคู่ด้วยตนเอง ซึ่งต่อจากนี้เธอไม่ต้องกังวลสิ่งใดอีกต่อไป อ้าแขนรับแต่ความสุขที่เข้ามาในชีวิต มีครอบครัวที่อบอุ่น อยู่พร้อมหน้าพร้อมตานี่คือสิ่งที่พัชสนันท์ต้องการ ขอแค่นี้ก็พอ... 1 ปีต่อมา พิสุทธิ์จัดงานแต่งงานให้บุตรชายอย่างยิ่งใหญ่เมื่อแปดเดือนก่อน แขกเหรื่อมาเป็นสักขีพยานแห่งรักกันเกือบห้าร้อยคน ห้องจัดเลี้ยงเล็กไปถนัดตา ค่าสินสอดทองหมั้นแม้บุญมีไม่เรียกร้อง แต่พิสุทธิ์ก็ให้แบบจัดเต็ม เงินสด ทองคำและที่ดินรวม
บ่วงพิศวาสท่านประธาน 18
18“จริงเหรอ เรื่องนี้เป็นเรื่องจริงหรือ” พิสุทธ์ถามย้ำ “จริงครับคุณพ่อ”“แกมั่นใจเหรอว่าใช่ แกไม่เจอแหวนมากี่ปี เจออีกทีมีลูกโตขนาดนี้ มันเป็นไปได้เหรอ แล้วแกไปเจอแหวนได้ยังไง บังเอิญหรือว่าแหวนจงใจให้แกเจอล่ะ” พิสุทธิ์ไม่เชื่อง่ายๆ“เรื่องที่ผมรู้ว่า แหวนมีลูก มันเป็นเรื่องบังเอิญน่ะครับ มันเกิดขึ้นเพราะคำสั่งคุณแม่...” พริษฐ์เปิดเผยความบังเอิญให้บิดาฟัง คนฟังอึ้งไปอีกรอบ ใครจะคิดว่า โลกมันกลมขนาดนี้ “ผมสืบจนแน่ใจว่า ชมพู่เป็นลูกสาวของผมจริง และผมมั่นใจโดยไม่ตรวจดีเอ็นเอ แต่ถ้าคุณพ่อต้องการความมั่นใจ แบบเต็มร้อย ผมกับแหวนคุยกันแล้วว่า ยินดีตรวจดีเอ็นเอครับ” พิสุทธ์มองพริษฐ์แวบหนึ่ง หันไปมองแพรชมภูที่นั่งข้างตน หนูน้อยยิ้มกว้าง ดวงตากลมโตใสซื่อมาก สดใสราวกับลูกแก้ว แก้มทั้งสองข้างเปื้อนสีชมพูระเรื่อราวกับเด็กสุขภาพผิวดี ใบหน้าหลานสาวน่ามองมากเข้ากับทรงผมเหลือเกิน รูปร่างน่ากอด เด็กหญิงทำในเรื่องที่พิสุทธิ์คาดไม่ถึง ลำแขนกลมโอบกอดร่างเขา ส่งยิ้มให้จนเห็นฟันน้ำนม นัยนต์ตาแพรชมภูกระตุกหัวใจเขาอย่างแรง ทำตาปริบราวกับว่า กำลังอ้อน พิสุทธิ์โดนความน่า
บ่วงพิศวาสท่านประธาน 17
17คนที่ช็อคมากสุด ยามรู้ว่าใครคือภรรยาและลูกพริษฐ์ คนนั้นคือชัชพล รองลงมาคือพรเพ็ญ ทั้งสองถึงกับพูดไม่ออก นิ่งไปชั่วขณะหนึ่ง “คุณแม่ไม่ต้องเป็นกังวลหรือไม่พอใจนะครับ ที่รู้ว่าเมียของผมไม่ใช่แม่ม่ายลูกติด ผมกับแหวนเคยคบกันแบบลับๆ ตอนที่แหวนเป็นพนักงานบัญชี และที่แหวนไปจากชีวิตผม เพราะคุณพ่อไปพูดข่มขู่แหวน ถ้าคุณแม่ไม่เห็นด้วยและคิดค้าน ผมก็คงห้ามความคิดคุณแม่ไม่ได้ ผมอยากบอกุณแม่ว่า ชีวิตผมเป็นของผม ผมขอเลือกเอง ผิดถูกยังไง ผมยอมรับได้ทุกอย่างครับ” พริษฐ์เลี่ยงพูดว่า เหมือนกับที่คุณแม่ไปพูดขู่แหวนให้เลิกติดต่อกับชัชพล เขายิ้มให้มารดาอย่างรู้กัน “ผมรักและเคารพคุณแม่เสมอ ผมอยากให้คุณแม่เคารพการตัดสินใจของผมด้วยครับ” นับแต่พรเพ็ญหย่ากัวพิสุทธิ์ สิทธิ์เลี้ยงดูพริษฐ์ อยู่ที่อดีตสามี นางไปมาหาสู่บุตรชายคนโตปีหนึ่งไม่เกินเจ็ดครั้ง ความสัมพันธ์จึงไม่แนบแน่นเท่ากับชัชพล ที่นางเลี้ยงดูมาตั้งแต่เกิด เรื่อยมาจนถึงทุกวันนี้ นางจึงอยากให้ชัชพลได้คู่ครองที่ดี ที่คู่ควร นางเลือกให้เองยิ่งดี ทว่าพรเพ็ญทำเช่นนั้นกับพริษฐ์ไม่ได้ ขวางทางยิ่งไม่ได้ใหญ่ พริษฐ์ว่าอย่างไร ต้องว่าตามนั้นพ
บ่วงพิศวาสท่านประธาน 16
16“เร็วสิคะ แหวนรออยู่”“ได้เลยที่รักของผม” พริษฐำไม่รอช้า ทำตามคนเชื้อเชิญ ส่งแท่งเนื้อใหญ่ผสานกับร่างงาม “ที่รัก...สุดยอด...อา”ช่องทางสวาทที่เขาล่วงล้ำ บีบหัวใจพริษฐ์มาก แม้ว่าจะไม่คับแน่นเหมือนครั้งแรกที่เขาได้ความสาว แต่ก็ทำให้เขารู้สึกว่า ตนได้ความบริสุทธิ์ของเธออีกครั้ง พริษฐ์ขยับเอวสอดใส่ความเป็นชายเข้าออก มือหนาขยำเต้าทรวงไปด้วย ก่อนโน้มตัวดูดดึงยอดถันล่อตาล่อใจเข้าปาก ผลัดเปลี่ยนสร้างความสยิวทั้งซ้ายขวา“คุณเซย์...อา...คุณเซย์” พัชสนันท์ครางกระเส่า รับเรี่ยวแรงพริษฐ์ที่สาดใส่เร่าร้อน ความเสียวจากการเล้าโลมผ่านปาก ลิ้นและมือหนาที่บรรเลงอยู่บนเต้าอวบอิ่ม“ที่รัก...แหวน...แหวนจ๋า...อูวว์” เจ้าของเสียงครางทั้งเสียว ทั้งสุข ทั้งมัน สะบั้นเอวใส่ร่างน้อยเป็นชุด รัวเร็วบ้าคลั่ง “พระเจ้า...โอ้ว...แหวน”“คุณเซย์...คุณเซย์” ความสุขมาแล้ว มาย่ำเยือนเธอแล้ว มันอยู่ตรงหน้า เปล่งประกายด้วยแสงสีขาววับวาว พริษฐ์ที่รู้ว่า พัชสนันท์ใกล้ถึงจุดหมาย เขาเร่งขับเฆี่ยนจังหวะ เข้าสุดออกสุด อัดแรงจนเกิดเสียงเนื้อกระทบเนื้อดังประสานกับเสียงครวญรัญจวน“แหวนจ๋า ไปเลย...อา...ไปให้ถึง...อืม” พริษฐ์ซอยร่า
บ่วงพิศวาสท่านประธาน 11
11พริษฐ์ยังไม่ตอบโต้ เขามองดวงหน้าหวานแล้วยิ้ม มือซ้ายลูบแก้มเธอเบาๆ พัชสนันท์หัวใจสั่นหนักมาก ฝ่ามือเขาอบอุ่นเช่นเดิม “ตลอดห้าปีคุณคงเหนื่อยมากใช่ไหม ต่อจากนี้ไป ผมจะชดเชยให้คุณกับลูก” ประโยคไม่สั้นไม่ยาว ทว่าคนฟังกลับรับรู้ว่า มาจากความจริงใจ “คุณคงหิวแล้ว ไปครับ ไปกินมื้อค่ำกันดีกว่า
บ่วงพิศวาสท่านประธาน 10
10คนนอนบนเตียงขยับตัวเล็กน้อย คล้ายคนกำลังตื่น แต่ไม่ใช่ เธอกำลังอึดอัดและเกิดความรำคาญ ร่างกายเหมือนถูกรัดด้วยเชือกเส้นใหญ่ ท้ายทอยถูกคลอเคลียไปมา แม้ยามหลับขนเส้นอ่อนๆ บนตัวเธอพร้อมใจกันลุกชัน “จะนอน” พัชสนันท์พูดโดยไม่ลืมตา เธอง่วงมาก ง่วงอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ง่วงชนิดที่ว่าไม่อยากลืม
บ่วงพิศวาสท่านประธาน 9
9พัชสนันท์วางแก้วน้ำดื่มไม่กี่นาที เธอเริ่มมีอาการแปลกๆ หนักหัวขึ้นมาดื้อๆ เปลือกตาหนักอึ้ง คล้ายคนง่วงนอน“ทำไมง่วงจัง”“แกเหนื่อยรึเปล่า ตื่นแต่เช้าทำกับข้าว เสร็จแล้วก็พาพ่อไปหาหมออีก ร่างกายก็เลยประท้วง” ปานระพีให้เหตุผล“น่าจะใช่” คนพูดเปลือกตาหนักม อยากปิดตาท่าเดียว ร่างเธอโอนเอน ไม่กี่อึดใจ
บ่วงพิศวาสท่านประธาน 8
8 “ก็คนมันรักไงแก เลยตัดใจยาก ฉันเข้าใจคุณเกื้อนะ แล้วก็เข้าใจแกด้วย” เพราะตอนนี้คนพูดแอบรักคนหนึ่ง คนที่เธอรู้ดีว่า ไม่มีทางเหลียวมองตน ปานระพีจึงเข้าใจความรู้สึกรักเขาข้างเดียวดี “เอาเป็นว่า เรื่องนี้จบลงด้วยดี ฉันกับคุณเกื้อเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน” “จบลงด้วยดีก็ดีไป ไ
Anda juga akan menyukai
รักโคตรร้าย ผู้ชายพันธุ์ดิบ
พราวนภา76.6K Dibacaชีวิตหลังความตายของเซินมาน
จี้เสี่ยวนวน95.0K Dibacaห้ามหย่าร้าง นายลู่คุกเข่าทุกคืนเกลี้ยกล่อม
เฟเธอร์ในลมอ่อน127.4K Dibacaพลิกชะตาชีวิตหลังเป็นทาสมาสามปี
โม่เสียวชี่582.2K Dibacaบำเรอรักเจ้าบ่าวอสูร
วรดร/กัญนิชา/วิรัญชนา171 Dibacaปรารถนาเถื่อนอาญาหัวใจ
ปลายทางฝัน95 Dibacaลุ่มหลงท่านรอง
Thita_83 Dibacaพอหย่าจากคนเลว ผู้ชายทุกคนก็อยากได้ฉัน แม้แต่ผัวเลว [nc 35+]
ณิการ์64 Dibaca
