6

 6

“ผมติดใจฝีมือคุณลุงมากๆ จนวันนี้ต้องมากินครับ แบกท้องตั้งแต่ตอนเที่ยงเพื่อมากินร้านคุณลุงโดยเฉพาะ” พริษฐ์ดึงความสนใจบุญมีด้วยคำพูด ขณะอีกฝ่ายนำอาหารมาให้ “บ้านเพื่อนผมอยู่ท้ายซอยครับ ผมมาหาเพื่อนเมื่อวันก่อน มันซื้อกับข้าวร้านคุณลุงไปกิน ผมเลยฝากท้องกับมันด้วย เลยติดใจฝีมือคุณลุง เมื่อวานนี้กะว่าจะมากิน แต่มันบอกว่าร้านคุณลุงปิด ผมเลยมาวันนี้ครับ”

“ขอบใจมากนะที่มาอุดหนุน” บุญมีเป็นพ่อค้า ลูกค้ามาอุดหนุนก็ต้องกล่าวคำขอบคุณ ความที่เพิ่งเปิดร้านเร็วกว่าทุกวัน ลูกค้าจะมาช่วงเวลาสี่โมงเย็น บุญมีจึงนั่งบนเก้าอี้ นั่งคุยกับลูกค้าคนใหม่ ที่รู้สึกถูกชะตา  “แต่ลุงไม่ได้ทำหรอก เป็นแค่ลูกมือน่ะ ช่วยหั่นผัก หั่นเนื้อสัตว์ ลูกสาวลุงเป็นคนทำ”

“ลูกสาวคุณลุงคนที่มีลูกหน้าตาน่ารักใช่ไหมครับ เพื่อนผมบอกว่า หลานคุณลุงน่ารักมากเลย เห็นแล้วอยากหยิกแก้ม” พริษฐ์ตะล่อมถาม ไม่ให้บุญมีสงสัยว่า กำลังถูกล้วงข้อมูล

“ลุงมีลูกคนเดียว คนที่มีลูกนั่นแหละ” บุญมีตอบ

“ผมล่ะอิจฉาพ่อของหลานคุณลุงจังครับ ที่มีลูกน่ารักๆ เพื่อนผมบอกเล่าต่อว่า หลานคุณลุงเป็นขวัญใจประจำซอย”

“พ่อชมพู่ไม่มีหรอก ไม่ใช่สิต้องพูดว่า ไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามีชมพู่” ประโยคนี้เสมือนตอกย้ำให้พริษฐ์มั่นใจว่า แพรชมภูเป็นลูกตน เพราะเขาไม่รู้ว่า พัชสนันท์เดินออกจากชีวิตเขาพร้อมกับลูกในท้อง คำถามต่อไปของพริษฐ์หยุดชะงัก เมื่อมีลูกค้าสองคนมาซื้ออาหาร บุญมีเดินไปตักแกงให้ลูกค้า

พริษฐ์ไม่รีบร้อนอยากรู้เรื่อง ถึงขึ้นเดินไปถามบุญมี เขานั่งรออย่างใจเย็น ทำตัวเหมือนลูกค้าทั่วไป ที่นั่งกินนตามปกติ รอจนบุญมีขายของให้ลูกค้าเสร็จ ก็ลุ้นว่า บุญมีจะนั่งบนเก้าอี้ตรงโต๊ะขายอาหาร หรือมานั่งคุยกับเขาตามเดิม ผลที่ออกมาคือ อย่างหลัง

“เมื่อกี้คุณลุงบอกว่า พ่อของน้องชมพู่ไม่รู้หรือครับว่ามีชมพู่” พริษฐ์ถามต่อ “แหม ผมนี่เสียมารยาทจริงๆ เพิ่งได้คุยกับคุณลุงครั้งแรก ละลาบละล้วงถามเรื่องส่วนตัวแล้ว ผมขอโทษนะครับคุณลุง ที่ถามแบบนี้ แต่มันก็อดอยากรู้ไม่ได้น่ะครับว่า ทำไมถึงไม่บอกเรื่องนี้กับพ่อของชมพู่”

พริษฐ์รีบออกตัว

“จริงๆ แล้วลุงก็ไม่อยากพูดถึงหรอกนะ เรื่องมันผ่านไปแล้ว และตอนนี้ลุงกับลูกก็มีความสุขดี” บุญมีมองหน้าชายหนุ่มที่อยากรู้เรื่องราว ด้วยนิสัยส่วนตัวบุญมีไม่เคยพูดเรื่องในให้คนนอกฟัง ทว้ากับชายตรงหน้า มีเหตุผลที่เขาตอบตัวเองไม่ได้ว่าทำไม ถึงอยากบอกเล่าเรื่องนี้ให้อีกฝ่ายฟัง “ลูกสาวลุงบอกว่า ตัวเองไม่เหมาะกับพ่อของชมพู่ เพราะตอนนั้นแหวนเป็นพนักงานบริษัท พ่อของชมพู่เป็นประธานบริษัท ฐานะต่างกันมาก แหวนเลยตัดสินใจออกมาเอง”

เป็นคำตอบไม่สั้นไม่ยาว ทว่ากลับกระจ่างชัดทุกประการ พริษฐ์ไม่ต้องตามสืบอีกต่อไป มันชัดเจนแล้ว แจ่มแจ้งมาก เขาคือพ่อแพรชมภูล้านเปอร์เซ็นต์

“พ่อหนุ่มร้องไห้ทำไม” บุญมีตกใจ ถามพริษฐ์ที่หลั่งน้ำตาแห่งความดีใจ

“ผมสงสารแหวนกับชมพู่น่ะครับ ผมคิดว่า ถ้าแหวนบอกเรื่องนี้กับพ่อของชมพู่ ผมเชื่อว่าพ่อชมพู่ไม่มีทางปฏิเสธแน่นอนครับ”

“เรื่องความรัก ความเหมาะสม สำหรับบางคู่ มันไม่ได้เกี่ยวกับคนสองคน ยิ่งอีกคนหนึ่งรวยล้นฟ้า ย่อมมีคนที่สามและสี่เข้ามาร่วมด้วย” พริษฐ์ฉุกใจกับคำพูดบุญมี ยิ่งประโยคต่อมา ยิ่งสะกิดใจ “ผู้ชายรวยๆ เป็นลูกคนเดียว พ่อแม่ย่อมอยากให้มีคู่ครองที่เหมาะสม เชิดหน้าชูตาได้ ไม่ใช่พนักงานต่ำต้อย ที่คนคิดว่า มาเกาะผู้ชายรวยๆ กิน”

เป็นอีกครั้งที่พริษฐ์ไม่ทันยิงคำถาม เสียงลูกค้าเรียกบุญมีดังขึ้นเสียก่อน แล้วดูเหมือนว่า เวลาการขายอาหารของบุญมีเริ่มต้นอย่างจริงจัง ดูได้จากลูกค้ามายืนออหน้าร้านหลายคน พริษฐ์หยิบมือถือที่วางคว่ำหน้าจอลงบนโต๊ะ กดปุ่มหยุดการบันทึกเสียง หลังจากได้ข้อมูลที่ตนต้องการ หลักฐานนี้มากพอจะมัดความจริงไม่ให้พัชสนันท์ปฏิเสธว่า เขาไม่ใช่พ่อของแพรชมภู แม้ว่าประโยคหลังของบุญมี ยังไม่เคลียร์ก็ตาม

คราวนี้เริ่มแผนขั้นต่อไป…

          ชัชพลโบกมือให้สองแม่ลูกที่เดินออกมาจากนอกอาคารเรียน พัชสนันท์ส่งยิ้มให้ชายหนุ่มแสนดี ส่วนแพรชมภูวิ่งไปหาคนโบกมือให้

          “คุณน้าเกื้อ สะหวัดดีค่ะ” แพรชมภูยกมือไหว้ชัชพลที่ย่อตัวลงมาทักทาย

          “สวัสดีครับน้องชมพู่ น้าเกื้อคิดถึงน้องชมพู่กับคุณแม่มากๆ เลยรู้ไหมครับ แล้วน้าเกื้อมีของฝากมาให้คุณแม่กับน้องชมพู่ด้วยครับ” เวลาสี่วันกับการเดินทางไปฮ่องกง ชัชพลคิดถึงพัชสนันท์มาก โทรมาคุยก็ไม่หายคิดถึง และเกรงว่ากวนเวลาทำมาหากินของเธอ เขาจึงเก็บความคิดถึงไว้ พอลงเครื่องปุ๊บชัชพลโทรศัพท์หาพัชสนันท์เป็นคนแรก ก่อนนัดหมายมาเจอกันที่นี่

          “เย้ๆ เย้ น้องชมพู่ได้ของฝากอีกแล้ว” เด็กหญิงดีใจตามประสา

          “เดี๋ยวน้าให้ตอนไปถึงบ้านนะครับ” ชัชพลบอกเด็กหญิง ที่ยังไม่มีใครเอ่ยคำใด เสียงของคนที่เขาไม่อยากเจอกลับดังขึ้น