로그인공유
7
게시일:
2026-01-10 03:50:257
“มาแล้วจ้า มาแล้ว” เจ้าของเสียงรีบเดินแกมวิ่งมาหาทั้งสาม “นึกว่าจะมาไม่ทันซะแล้ว ขอโทษนะ รถมันติดมากเลยแก”
“ไม่เป็นไร แกไม่สายนี่” พัชสรินทร์บอกเพื่อนรัก “วันนี้มิ้นจะพาชมพู่กลับบ้านก่อนนะคะ อย่างที่บอกคุณเกื้อไปว่า แหวนมีเรื่องจะคุยด้วยค่ะ”
“อ๋อครับ”
“งั้นฉันไปก่อนนะ จะได้ไปช่วยพ่อขายของ” ปานระพีก้มหน้ามองหลานสาว “ไปค่ะชมพู่ กลับบ้านกับน้านะ คุณแม่มีธุระจะคุยกับคุณน้าเกื้อค่ะ”
“ค่ะน้ามิ้น” ปานระพียิ้มให้ชัชพลอย่างเป็นมิตร ทว่าเขากลับไม่ยิ้มตอบกลับ เธอหุบยิ้มแทบไม่ทัน หน้าเธอเสีย รีบเดินห่างเขาทันที
“ไปหาอะไรอร่อยๆ กินกันนะครับ” ชัชพลบอกสาวตรงหน้า “กินไปด้วยคุยกันไปด้วย”
แม้อยากรู้ว่า เรื่องที่พัชสนันท์ต้องการคุยกับตนคือเรื่องอะไร ชัชพลกลับไม่ถาม พัชสนันท์ยิ้มบาง ก่อนเดินไปยังรถยนต์ของชัชพลที่จอดอยู่ไม่ไกลนัก
ปราโมทย์รีบโทรศัพท์บอกเจ้านาย กับความเคลื่อนไหวของพัชสนันท์ที่แอบสุ่มดู จากนั้นก็ขับรถตามชัชพลไปแบบห่างๆ โดยไม่ให้อีกฝ่ายรู้ตัว
21.05 น.
พัชสนันท์ก้าวลงจากแท็กซี่ เมื่อโชเฟอร์นำพาเธอมาส่งหน้าบ้าน ก่อนหน้านี้มีความกังวลใจเรื่องที่จะพูดคุยกับชัชพล กลัวว่าเขาไม่ยอมรับในเรื่องนี้ แต่สุดท้ายผลออกมาดีเกินคาด ชัชพลเข้าใจทุกอย่าง
“เป็นไง โอเคไหม” คำถามแรกหลังจากพัชสนันท์เดินเข้ามาในห้องนอน
“เรียบร้อยสิ” คนถูกถามตอบ
“คุณเกื้อว่าไง เขาคงเสียใจมากแน่ๆ เพราะดูจริงจังกับแกแบบสุดๆ” ปานระพีรู้หัวข้อเรื่องที่พัชสนันท์พูดกับชัชพล เพราะเพื่อนรักมาปรึกษาตนเรื่องนี้ เธอจึงแนะนำให้พูดกับเขาตรงๆ
เรื่องที่ว่านี้คือ เมื่อหลายวันก่อน วันที่พัชสนันท์ไปรับแพรชมภูตามปกติ ไปถึงโรงเรียนไม่ถึงสิบนาที สตรีแต่งกายดูดีมาก เดินมาหาเธอ คราแรกเข้าใจว่า เป็นผู้ปกครองนักเรียน แต่พออีกฝ่ายแนะนำตัว พัชสนันท์จึงรู้ว่า เป็นมารดาชัชพล อีกฝ่ายไม่รีรอกับการมาหา เปิดฉากพูดทันที
“ฉันพูดกับเธอตรงๆ นะว่า ฉันไม่อยากให้เธอยุ่งกับเกื้อ เพราะเธอไม่มีคุณสมบัติพอที่จะเป็นเมียเกื้อ” พรเพ็ญมองพัชสนันท์อย่างเดียดฉันท์ คนถูกมองหน้าร้อนผ่าว แล้วรู้สึกว่า ตนกำลังดูละครรีเมค เนื้อเรื่องคล้ายกัน ทว่าเปลี่ยนคนเล่น ตัวเอกยังเป็นคนเดิมคือเธอ
“อันที่จริงคุณป้าไม่ควรมาบอกแหวนนะคะ เพราะแหวนไม่เคยให้ความหวังคุณเกื้อเลย บอกคุณเกื้อตั้งแต่แรกแล้วว่า ไม่เปิดใจรับใคร แต่เป็นคุณเกื้อที่ขอโอกาสหกเดือน ถ้าเปลี่ยนใจแหวนไม่ได้ก็จะยอมแพ้ไปเองค่ะ” หัวใจพัชสนันท์มีชายเดียวในดวงใจ แม้เวลาผ่านมาห้าปี หัวใจเธอไม่เคยเปลี่ยนแปลง
“ฉันรู้นิสัยลูกชายฉันดี ฉันถึงมาพูดกับเธอไงล่ะ ถ้าเธอไม่เล่นด้วย ถึงเกื้อจะพยายามแค่ไหน ก็ไร้ผล”
“คุณป้าสบายใจได้ค่ะ แหวนกับคุณเกื้อเป็นเพียงเพื่อนที่ดีต่อกัน ไม่มีวันเปลี่ยนสถานนะแน่นอนค่ะ” พัชสนันท์เสียงหนักแน่น “คุณเกื้อกลับมาจากฮ่องกงเมื่อไหร่ แหวนจะพูดเรื่องนี้กับคุณเกื้ออีกทีค่ะ”
“ถ้าเธอทำตามที่พูดได้ก็ดีไป เพราะฉันไม่อยากทำอะไรรุนแรง ลูกชายฉันต้องได้คนที่คู่ควรเท่านั้น”
เหมือนกันไม่มีผิด ประโยคของสตรีสูงวัยคนนี้ ไม่ต่างกับบุรุษน่าเกรงขามคนนั้น เอาเรื่องความไม่ปลอดภัยมาขู่ ความกลัวคำขู่เวลานี้มากกว่าห้าปีก่อนมาก เพราะเธอมีแก้วตาดวงใจต้องปกป้องดูแล แต่ไม่คิดหนีอีกต่อไปแล้ว อีกทั้งเธอไม่ได้คิดเกินเลยกับชัชพลมากไปกว่าเพื่อน เรื่องนี้คงจัดการได้ไม่ยาก
“คุณป้าดูเป็นผู้ดีนะคะ คุณเกื้อก็มีชาติตระกูล แหวนไม่คิดเลยว่า จะได้ยินความอำมหิตผิดมนุษย์ออกจากปากคุณป้า ความรุนแรงมักใช้กับคนไม่มีการศึกษา ไร้สมอง ไม่มีความคิด ใช้กำลังตัดสินปัญหา คุณป้าดูสูงส่ง อย่าดึงตัวเองลงมาต่ำเพียงเพราะกำจัดแหวนเลยค่ะ แหวนบอกตรงๆ ว่ากลัว เพราะแหวนมีลูก มีพ่อต้องดูแล ถ้าแหวนคุยกับคุณเกื้อแล้ว แต่คุณเกื้อไม่ถอย แหวนก็ทำสุดความสามารถ และไม่ใช่ความผิดแหวนด้วย เห็นทีต้องรบกวนคุณป้าช่วยสั่งสอนลูกชายด้วยนะคะว่า อย่ามายุ่งกับแหวนอีก หากมีใครผิด คนนั้นไม่ใช่แหวนค่ะ และแหวนก็จะไม่ย้ายบ้าน ไม่หนีไปไหนในเรื่องที่แหวนไม่ผิด คุณป้าสั่งคนอื่นให้ทำตามคำสั่งได้ อย่าลืมสั่งลูกตัวเองนะคะ” พัชสนันท์พูดนิ่มๆ แต่คนฟังเนื้อเต้น “คุณป้าคงหมดธุระกับแหวนแล้ว แหวนขอตัวนะคะ”
พรเพ็ญหน้าชา ไม่คิดว่าวาจาพัชสนันท์จะเชือดเฉือน และมีความจริงอยู่ทั้งหมด หากพัชสนันท์พูดตัดความสัมพันธ์ ยืนกรานเป็นเพียงแค่เพื่อน แต่ชัชพลไม่ยอมหยุด คนที่นางต้องปรามหรือห้ามคือ ชัชพล จะโยนความผิดมาที่พัชสนันท์ไม่ได้
“อันที่จริงฉันบอกเขาตั้งแต่แรกแล้วนะว่า ไม่เปิดใจรับใคร คุณเกื้อขอโอกาสเอง ฉันก็ไม่รู้จะห้ามยังไง ก็ใช้โอกาสนี้แหละเปิดใจพูดอีกครั้ง ครั้งนี้ฉันบอกจริงจัง ไม่อยากให้คุณเกื้อจมอยู่กับคนที่ไม่มีทางได้ความรักตอบกลับ ฉันสบายใจนะ โล่งใจด้วย”
최신 챕터
บ่วงพิศวาสท่านประธาน 21 (จบ)
21“โฟร์คขับรถให้หน่อย ไปโรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุด รี่...ฉันฝากดูน้องชมพู่ด้วยนะ” เจ้าของบ้านสั่ง “ไปไอ้โฟร์ค ไอ้อิฐ” สามหนุ่มพากันเดินออกจากบ้านอย่างรวดเร็ว “เฮ้ย จะไปกันอย่างนั้นเลยเหรอ” นุ้ยที่เพิ่งเดินมาสมทบในห้องรับแขกพร้อมกับแพรชมภู เอ่ยขึ้น “อะไรของแก” “ก็หน้าคุณๆ ยังไม่ล้างเลย ไปอย่างนั้นคนในโรงพยาบาลไม่หัวเราะกันลั่นเหรอ นึกว่าลิเกหลงโรง หรือไม่ก็คนบ้าบุกโรงพยาบาล” “เออจริงด้วย รีบไปบอกคุณๆ ก่อนดีกว่า” รี่รีบวิ่งออกไปนอกบ้าน เป็นจังหวะเดียวกันกับที่ดิสพงษ์ขับรถไปจนเกือบถึงประตูบ้าน จะเรียกก็คงเรียกไม่ทัน “เจ้านายฉัน เป็นลิเกหลงโรงไปแล้ว” ณ โรงพยาบาล สามหนุ่มลิเกหลงโรงมารู้ตัวว่า ใบหน้าพวกเขาถูกแต้มด้วยเครื่องสำอาง ก็ตอนขับรถออกมาถนนใหญ่ ในรถก็ไม่มีทิชชู่ ผ้าเช็ดหน้าก็ไม่มีสักผืน ทั้งสามลงความเห็นว่า ปล่อยเลยตามเลย ไปถึงจุดหมายค่อยล้างหน้า โรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุดคือโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง มีครอบครัวดิสพงษ์เป็นหุ้นส่วนใหญ่ พอมาถึงมีเวรเปลมาคอยรับร่างคนหมดสติเข้าห้องฉุกเฉิน ทุกคนในที่นั้นเมื่อเห
บ่วงพิศวาสท่านประธาน 20
20พัชสนันท์ส่ายหน้าระอา ทั้งพ่อทั้งลูกเข้าขากันดีเหลือเกิน“ไม่...” เธออ้าปากค้าน แต่ได้แค่คำเดียว“ไปครับคุณพ่อ เราพาชมพู่ไปกินไอติมกันดีกว่า” พริษฐ์ยังหนุ่ม แข็งแรงมาก เขาอุ้มร่างอ้วนกลมของลูกสาว ราวกับว่า น้ำหนักตัวแพรชมพูสิบกิโล ทั้งทีหนูน้อยหนักถึงสามสิบกิโลกรัม“คุณเซย์ คุณทำแบบนี้ไม่ได้นะคะ ตามใจมาก ให้ท้ายอย่างนี้ เสียระบบหมด”“เอาน่า ไปกินไอติมกันดีกว่านะ อย่าหงุดหงิดเลย พรุ่งนี้ค่อยว่ากันใหม่นะครับ” เขาพูดเสียงหวานแบบใจเย็นกับภรรยา “ไปครับ”ก่อนกุมมือสาว ที่ถอนหายใจออกมาพรืดยาว เหนื่อยใจกับการลดน้ำหนักให้บุตรสาวมาก บ้านหลังนี้ไม่มีใครร่วมมือกับเธอเรื่องนี้เลยสักคน โดยเฉพาะพริษฐ์ที่ฉายแววหวงลูกสาวมาก อยากให้อ้วนอย่างนี้ตลอดไป คิดในมุมตัวเองว่า ไม่มีผู้ชายชอบผู้หญิงอ้วน ต่างมองแต่ผู้หญิงหุ่นดี เขาจึงขุนให้บุตรสาวตัวอวบอ้วน เพื่อจะได้ไม่มีหนุ่มสนใจตามประสา พ่อหวงลูกค้านไปก็เท่านั้น สามต่อหนึ่ง ยังไงก็แพ้อยู่ดี... ปกติทุกวันอาทิตย์ พริษฐ์ พัชสนันท์กับแพรชมภูจะไปเยี่ยมบุญมีที่บ้าน ทว่าวันนี้เขาไม่ได้พาสองแม่ลูกไป เนื่องจากบุญมีไปเที่ยวเชียงใหม่กับเพื่อนละแวกบ้าน ไปเท
บ่วงพิศวาสท่านประธาน 19
19“ครับ ผมตามใจคุณพ่อครับ”“แกไปเก็บของใช้ส่วนตัวของแหวนกับชมพู่ ย้ายมาอยู่ที่นี่วันนี้เลย อ้อ...แล้วไม่ต้องพาชมพู่ไปด้วย ฉันจะเล่นกับหลานของฉัน แกไปกันสองคนล่ะกัน” พูดกับลูกชายจบ คนเห่อหลานก้มหน้ามองเด็กหญิง “ไปเล่นกับปู่ในห้องนั่งเล่นดีกว่านะลูก เดี๋ยวปู่สั่งของเล่นให้ อยากได้อะไรจิ้มได้เลย”“ค่ะคูมปู่”พริษฐ์มองสองปู่หลานที่กุมมือกันเดินไปห้องนั่งเล่นด้วยรอยยิ้ม เขานึกอยู่แล้วว่า ความน่ารัก ความสดใสและฉอเลาะของแพรชมภู ทำให้เรื่องง่ายขึ้นพัชสนันท์ยิ้มตามสามี เธอโล่งใจมาก ที่สองบ้านยอมรับในตัวเธอ ไม่มีใครโต้แย้งหรือขัดขวาง ต่างให้พริษฐ์ตัดสินใจเรื่องชีวิตคู่ด้วยตนเอง ซึ่งต่อจากนี้เธอไม่ต้องกังวลสิ่งใดอีกต่อไป อ้าแขนรับแต่ความสุขที่เข้ามาในชีวิต มีครอบครัวที่อบอุ่น อยู่พร้อมหน้าพร้อมตานี่คือสิ่งที่พัชสนันท์ต้องการ ขอแค่นี้ก็พอ... 1 ปีต่อมา พิสุทธิ์จัดงานแต่งงานให้บุตรชายอย่างยิ่งใหญ่เมื่อแปดเดือนก่อน แขกเหรื่อมาเป็นสักขีพยานแห่งรักกันเกือบห้าร้อยคน ห้องจัดเลี้ยงเล็กไปถนัดตา ค่าสินสอดทองหมั้นแม้บุญมีไม่เรียกร้อง แต่พิสุทธิ์ก็ให้แบบจัดเต็ม เงินสด ทองคำและที่ดินรวม
บ่วงพิศวาสท่านประธาน 18
18“จริงเหรอ เรื่องนี้เป็นเรื่องจริงหรือ” พิสุทธ์ถามย้ำ “จริงครับคุณพ่อ”“แกมั่นใจเหรอว่าใช่ แกไม่เจอแหวนมากี่ปี เจออีกทีมีลูกโตขนาดนี้ มันเป็นไปได้เหรอ แล้วแกไปเจอแหวนได้ยังไง บังเอิญหรือว่าแหวนจงใจให้แกเจอล่ะ” พิสุทธิ์ไม่เชื่อง่ายๆ“เรื่องที่ผมรู้ว่า แหวนมีลูก มันเป็นเรื่องบังเอิญน่ะครับ มันเกิดขึ้นเพราะคำสั่งคุณแม่...” พริษฐ์เปิดเผยความบังเอิญให้บิดาฟัง คนฟังอึ้งไปอีกรอบ ใครจะคิดว่า โลกมันกลมขนาดนี้ “ผมสืบจนแน่ใจว่า ชมพู่เป็นลูกสาวของผมจริง และผมมั่นใจโดยไม่ตรวจดีเอ็นเอ แต่ถ้าคุณพ่อต้องการความมั่นใจ แบบเต็มร้อย ผมกับแหวนคุยกันแล้วว่า ยินดีตรวจดีเอ็นเอครับ” พิสุทธ์มองพริษฐ์แวบหนึ่ง หันไปมองแพรชมภูที่นั่งข้างตน หนูน้อยยิ้มกว้าง ดวงตากลมโตใสซื่อมาก สดใสราวกับลูกแก้ว แก้มทั้งสองข้างเปื้อนสีชมพูระเรื่อราวกับเด็กสุขภาพผิวดี ใบหน้าหลานสาวน่ามองมากเข้ากับทรงผมเหลือเกิน รูปร่างน่ากอด เด็กหญิงทำในเรื่องที่พิสุทธิ์คาดไม่ถึง ลำแขนกลมโอบกอดร่างเขา ส่งยิ้มให้จนเห็นฟันน้ำนม นัยนต์ตาแพรชมภูกระตุกหัวใจเขาอย่างแรง ทำตาปริบราวกับว่า กำลังอ้อน พิสุทธิ์โดนความน่า
บ่วงพิศวาสท่านประธาน 17
17คนที่ช็อคมากสุด ยามรู้ว่าใครคือภรรยาและลูกพริษฐ์ คนนั้นคือชัชพล รองลงมาคือพรเพ็ญ ทั้งสองถึงกับพูดไม่ออก นิ่งไปชั่วขณะหนึ่ง “คุณแม่ไม่ต้องเป็นกังวลหรือไม่พอใจนะครับ ที่รู้ว่าเมียของผมไม่ใช่แม่ม่ายลูกติด ผมกับแหวนเคยคบกันแบบลับๆ ตอนที่แหวนเป็นพนักงานบัญชี และที่แหวนไปจากชีวิตผม เพราะคุณพ่อไปพูดข่มขู่แหวน ถ้าคุณแม่ไม่เห็นด้วยและคิดค้าน ผมก็คงห้ามความคิดคุณแม่ไม่ได้ ผมอยากบอกุณแม่ว่า ชีวิตผมเป็นของผม ผมขอเลือกเอง ผิดถูกยังไง ผมยอมรับได้ทุกอย่างครับ” พริษฐ์เลี่ยงพูดว่า เหมือนกับที่คุณแม่ไปพูดขู่แหวนให้เลิกติดต่อกับชัชพล เขายิ้มให้มารดาอย่างรู้กัน “ผมรักและเคารพคุณแม่เสมอ ผมอยากให้คุณแม่เคารพการตัดสินใจของผมด้วยครับ” นับแต่พรเพ็ญหย่ากัวพิสุทธิ์ สิทธิ์เลี้ยงดูพริษฐ์ อยู่ที่อดีตสามี นางไปมาหาสู่บุตรชายคนโตปีหนึ่งไม่เกินเจ็ดครั้ง ความสัมพันธ์จึงไม่แนบแน่นเท่ากับชัชพล ที่นางเลี้ยงดูมาตั้งแต่เกิด เรื่อยมาจนถึงทุกวันนี้ นางจึงอยากให้ชัชพลได้คู่ครองที่ดี ที่คู่ควร นางเลือกให้เองยิ่งดี ทว่าพรเพ็ญทำเช่นนั้นกับพริษฐ์ไม่ได้ ขวางทางยิ่งไม่ได้ใหญ่ พริษฐ์ว่าอย่างไร ต้องว่าตามนั้นพ
บ่วงพิศวาสท่านประธาน 16
16“เร็วสิคะ แหวนรออยู่”“ได้เลยที่รักของผม” พริษฐำไม่รอช้า ทำตามคนเชื้อเชิญ ส่งแท่งเนื้อใหญ่ผสานกับร่างงาม “ที่รัก...สุดยอด...อา”ช่องทางสวาทที่เขาล่วงล้ำ บีบหัวใจพริษฐ์มาก แม้ว่าจะไม่คับแน่นเหมือนครั้งแรกที่เขาได้ความสาว แต่ก็ทำให้เขารู้สึกว่า ตนได้ความบริสุทธิ์ของเธออีกครั้ง พริษฐ์ขยับเอวสอดใส่ความเป็นชายเข้าออก มือหนาขยำเต้าทรวงไปด้วย ก่อนโน้มตัวดูดดึงยอดถันล่อตาล่อใจเข้าปาก ผลัดเปลี่ยนสร้างความสยิวทั้งซ้ายขวา“คุณเซย์...อา...คุณเซย์” พัชสนันท์ครางกระเส่า รับเรี่ยวแรงพริษฐ์ที่สาดใส่เร่าร้อน ความเสียวจากการเล้าโลมผ่านปาก ลิ้นและมือหนาที่บรรเลงอยู่บนเต้าอวบอิ่ม“ที่รัก...แหวน...แหวนจ๋า...อูวว์” เจ้าของเสียงครางทั้งเสียว ทั้งสุข ทั้งมัน สะบั้นเอวใส่ร่างน้อยเป็นชุด รัวเร็วบ้าคลั่ง “พระเจ้า...โอ้ว...แหวน”“คุณเซย์...คุณเซย์” ความสุขมาแล้ว มาย่ำเยือนเธอแล้ว มันอยู่ตรงหน้า เปล่งประกายด้วยแสงสีขาววับวาว พริษฐ์ที่รู้ว่า พัชสนันท์ใกล้ถึงจุดหมาย เขาเร่งขับเฆี่ยนจังหวะ เข้าสุดออกสุด อัดแรงจนเกิดเสียงเนื้อกระทบเนื้อดังประสานกับเสียงครวญรัญจวน“แหวนจ๋า ไปเลย...อา...ไปให้ถึง...อืม” พริษฐ์ซอยร่า
บ่วงพิศวาสท่านประธาน 14
1410.30 น. คนสามคนช่วยกันถือของเข้ามาในบ้าน ทั้งสามวางของที่ซื้อมาลงบนโต๊ะเตรียมอาหารในห้องครัว ปานระพีกับชนะชัยช่วยกันขนย้ายของในถุงมาไว้ในที่ของมัน พัชสนันท์เดินแยกตัวไปหาบุตรสาว เพราะเกรงว่า พริษฐ์ที่ยังไม่คุ้นกับแพรชมภู อาจรับมือลูกสาวไม่ไหว “คูมพ่ออยู่นิ่งๆ สิคะ เดี๋ยวไม่จ
บ่วงพิศวาสท่านประธาน 13
13แล้วไม่ใช่ว่าพริษฐ์ไม่อยากออกตามหาคนที่เฝ้าคิดถึง ทว่าการที่พัชสนันท์เดินจากไปโดยไม่บอกกล่าว ไม่ให้เหตุผล ไม่มีมีการร่ำลา ชวนให้คิดว่า เธอไม่ต้องการให้เขาออกตามหา หรือพาตัวกลับมาเคียงกาย นึกถึงข้อนี้ พริษฐ์จึงเลือกไม่ใส่ใจ เก็บเธอไว้ในความทรงจำเท่านั้น “ถ้าแหวนบอกคุณ คุณจะรั้งแหวนไว้จร
บ่วงพิศวาสท่านประธาน 12
12“แกไม่คิดเหรอว่า ฉันใจง่าย”“อย่างที่พูดไปไงว่า เหตุผลไม่ได้มาจากแกหรือคุณเซย์ ที่ไม่มีปัญหาอะไรกันเลย แต่มาจากพ่อคุณเซย์ การที่แกกับคุณเซย์จะคืนดีกันแบบนี้ ง่ายกว่าปอกกล้วยก็ไม่ใช่เรื่องแปลกหรือผิด ถ้าเรื่องมันเกิดจากคุณเซย์ที่นอกใจแก ไปมีคนอื่น แกถึงควรใจแข็ง ไม่คืนดี “ ปานระพีให้เหตุผลเพิ่มเต
บ่วงพิศวาสท่านประธาน 11
11พริษฐ์ยังไม่ตอบโต้ เขามองดวงหน้าหวานแล้วยิ้ม มือซ้ายลูบแก้มเธอเบาๆ พัชสนันท์หัวใจสั่นหนักมาก ฝ่ามือเขาอบอุ่นเช่นเดิม “ตลอดห้าปีคุณคงเหนื่อยมากใช่ไหม ต่อจากนี้ไป ผมจะชดเชยให้คุณกับลูก” ประโยคไม่สั้นไม่ยาว ทว่าคนฟังกลับรับรู้ว่า มาจากความจริงใจ “คุณคงหิวแล้ว ไปครับ ไปกินมื้อค่ำกันดีกว่า
다른 추천
เล่ห์รักพายุร้าย(20+)
Re-match I รีแมทช์78.7K 조회수(ของหวง) มาเฟีย BAD
ลำเจียก113.9K 조회수นางบำเรอ BAD GUY
ลำเจียก66.1K 조회수คุณหมอสุดปัง! หย่าก่อนไม่รอแล้วนะ
หลิวหลีเสวียเสวี่ย703.0K 조회수พ่ายรักราเชนทร์
เดลิล81 조회수มาเฟียเกี้ยวรัก
นามปากกา ไขขวัญ56 조회수แผนลับ... ลวงรัก
ToBeAlone13 조회수พอหย่าจากคนเลว ผู้ชายทุกคนก็อยากได้ฉัน แม้แต่ผัวเลว [nc 35+]
ณิการ์119 조회수
