7

 7

          “มาแล้วจ้า มาแล้ว” เจ้าของเสียงรีบเดินแกมวิ่งมาหาทั้งสาม “นึกว่าจะมาไม่ทันซะแล้ว ขอโทษนะ รถมันติดมากเลยแก”

          “ไม่เป็นไร แกไม่สายนี่” พัชสรินทร์บอกเพื่อนรัก “วันนี้มิ้นจะพาชมพู่กลับบ้านก่อนนะคะ อย่างที่บอกคุณเกื้อไปว่า แหวนมีเรื่องจะคุยด้วยค่ะ”

          “อ๋อครับ”

          “งั้นฉันไปก่อนนะ จะได้ไปช่วยพ่อขายของ” ปานระพีก้มหน้ามองหลานสาว “ไปค่ะชมพู่ กลับบ้านกับน้านะ คุณแม่มีธุระจะคุยกับคุณน้าเกื้อค่ะ”

          “ค่ะน้ามิ้น” ปานระพียิ้มให้ชัชพลอย่างเป็นมิตร ทว่าเขากลับไม่ยิ้มตอบกลับ เธอหุบยิ้มแทบไม่ทัน หน้าเธอเสีย รีบเดินห่างเขาทันที

          “ไปหาอะไรอร่อยๆ กินกันนะครับ” ชัชพลบอกสาวตรงหน้า “กินไปด้วยคุยกันไปด้วย”

          แม้อยากรู้ว่า เรื่องที่พัชสนันท์ต้องการคุยกับตนคือเรื่องอะไร ชัชพลกลับไม่ถาม พัชสนันท์ยิ้มบาง ก่อนเดินไปยังรถยนต์ของชัชพลที่จอดอยู่ไม่ไกลนัก

          ปราโมทย์รีบโทรศัพท์บอกเจ้านาย กับความเคลื่อนไหวของพัชสนันท์ที่แอบสุ่มดู จากนั้นก็ขับรถตามชัชพลไปแบบห่างๆ โดยไม่ให้อีกฝ่ายรู้ตัว

          21.05 น.

          พัชสนันท์ก้าวลงจากแท็กซี่ เมื่อโชเฟอร์นำพาเธอมาส่งหน้าบ้าน ก่อนหน้านี้มีความกังวลใจเรื่องที่จะพูดคุยกับชัชพล กลัวว่าเขาไม่ยอมรับในเรื่องนี้ แต่สุดท้ายผลออกมาดีเกินคาด ชัชพลเข้าใจทุกอย่าง

          “เป็นไง โอเคไหม” คำถามแรกหลังจากพัชสนันท์เดินเข้ามาในห้องนอน

          “เรียบร้อยสิ” คนถูกถามตอบ

          “คุณเกื้อว่าไง เขาคงเสียใจมากแน่ๆ เพราะดูจริงจังกับแกแบบสุดๆ” ปานระพีรู้หัวข้อเรื่องที่พัชสนันท์พูดกับชัชพล เพราะเพื่อนรักมาปรึกษาตนเรื่องนี้ เธอจึงแนะนำให้พูดกับเขาตรงๆ

          เรื่องที่ว่านี้คือ เมื่อหลายวันก่อน วันที่พัชสนันท์ไปรับแพรชมภูตามปกติ ไปถึงโรงเรียนไม่ถึงสิบนาที สตรีแต่งกายดูดีมาก เดินมาหาเธอ คราแรกเข้าใจว่า เป็นผู้ปกครองนักเรียน แต่พออีกฝ่ายแนะนำตัว พัชสนันท์จึงรู้ว่า เป็นมารดาชัชพล อีกฝ่ายไม่รีรอกับการมาหา เปิดฉากพูดทันที

          “ฉันพูดกับเธอตรงๆ นะว่า ฉันไม่อยากให้เธอยุ่งกับเกื้อ เพราะเธอไม่มีคุณสมบัติพอที่จะเป็นเมียเกื้อ” พรเพ็ญมองพัชสนันท์อย่างเดียดฉันท์ คนถูกมองหน้าร้อนผ่าว แล้วรู้สึกว่า ตนกำลังดูละครรีเมค เนื้อเรื่องคล้ายกัน ทว่าเปลี่ยนคนเล่น ตัวเอกยังเป็นคนเดิมคือเธอ

         “อันที่จริงคุณป้าไม่ควรมาบอกแหวนนะคะ เพราะแหวนไม่เคยให้ความหวังคุณเกื้อเลย บอกคุณเกื้อตั้งแต่แรกแล้วว่า ไม่เปิดใจรับใคร แต่เป็นคุณเกื้อที่ขอโอกาสหกเดือน ถ้าเปลี่ยนใจแหวนไม่ได้ก็จะยอมแพ้ไปเองค่ะ” หัวใจพัชสนันท์มีชายเดียวในดวงใจ แม้เวลาผ่านมาห้าปี หัวใจเธอไม่เคยเปลี่ยนแปลง

         “ฉันรู้นิสัยลูกชายฉันดี ฉันถึงมาพูดกับเธอไงล่ะ ถ้าเธอไม่เล่นด้วย ถึงเกื้อจะพยายามแค่ไหน ก็ไร้ผล”

         “คุณป้าสบายใจได้ค่ะ แหวนกับคุณเกื้อเป็นเพียงเพื่อนที่ดีต่อกัน ไม่มีวันเปลี่ยนสถานนะแน่นอนค่ะ” พัชสนันท์เสียงหนักแน่น “คุณเกื้อกลับมาจากฮ่องกงเมื่อไหร่ แหวนจะพูดเรื่องนี้กับคุณเกื้ออีกทีค่ะ”

         “ถ้าเธอทำตามที่พูดได้ก็ดีไป เพราะฉันไม่อยากทำอะไรรุนแรง ลูกชายฉันต้องได้คนที่คู่ควรเท่านั้น”

         เหมือนกันไม่มีผิด ประโยคของสตรีสูงวัยคนนี้ ไม่ต่างกับบุรุษน่าเกรงขามคนนั้น เอาเรื่องความไม่ปลอดภัยมาขู่ ความกลัวคำขู่เวลานี้มากกว่าห้าปีก่อนมาก เพราะเธอมีแก้วตาดวงใจต้องปกป้องดูแล แต่ไม่คิดหนีอีกต่อไปแล้ว อีกทั้งเธอไม่ได้คิดเกินเลยกับชัชพลมากไปกว่าเพื่อน เรื่องนี้คงจัดการได้ไม่ยาก

         “คุณป้าดูเป็นผู้ดีนะคะ คุณเกื้อก็มีชาติตระกูล แหวนไม่คิดเลยว่า จะได้ยินความอำมหิตผิดมนุษย์ออกจากปากคุณป้า ความรุนแรงมักใช้กับคนไม่มีการศึกษา ไร้สมอง ไม่มีความคิด ใช้กำลังตัดสินปัญหา คุณป้าดูสูงส่ง อย่าดึงตัวเองลงมาต่ำเพียงเพราะกำจัดแหวนเลยค่ะ แหวนบอกตรงๆ ว่ากลัว เพราะแหวนมีลูก มีพ่อต้องดูแล ถ้าแหวนคุยกับคุณเกื้อแล้ว แต่คุณเกื้อไม่ถอย แหวนก็ทำสุดความสามารถ และไม่ใช่ความผิดแหวนด้วย เห็นทีต้องรบกวนคุณป้าช่วยสั่งสอนลูกชายด้วยนะคะว่า อย่ามายุ่งกับแหวนอีก หากมีใครผิด คนนั้นไม่ใช่แหวนค่ะ และแหวนก็จะไม่ย้ายบ้าน ไม่หนีไปไหนในเรื่องที่แหวนไม่ผิด คุณป้าสั่งคนอื่นให้ทำตามคำสั่งได้ อย่าลืมสั่งลูกตัวเองนะคะ” พัชสนันท์พูดนิ่มๆ แต่คนฟังเนื้อเต้น “คุณป้าคงหมดธุระกับแหวนแล้ว แหวนขอตัวนะคะ”

         พรเพ็ญหน้าชา ไม่คิดว่าวาจาพัชสนันท์จะเชือดเฉือน และมีความจริงอยู่ทั้งหมด หากพัชสนันท์พูดตัดความสัมพันธ์ ยืนกรานเป็นเพียงแค่เพื่อน แต่ชัชพลไม่ยอมหยุด คนที่นางต้องปรามหรือห้ามคือ ชัชพล จะโยนความผิดมาที่พัชสนันท์ไม่ได้

          “อันที่จริงฉันบอกเขาตั้งแต่แรกแล้วนะว่า ไม่เปิดใจรับใคร คุณเกื้อขอโอกาสเอง ฉันก็ไม่รู้จะห้ามยังไง ก็ใช้โอกาสนี้แหละเปิดใจพูดอีกครั้ง ครั้งนี้ฉันบอกจริงจัง ไม่อยากให้คุณเกื้อจมอยู่กับคนที่ไม่มีทางได้ความรักตอบกลับ ฉันสบายใจนะ โล่งใจด้วย”