เสือหิว

เสร็จจากงานถ่ายแฟชั่นชุดว่ายน้ำ แพรพลอยกลับเข้ามาเปลี่ยนชุดในห้องรับรองบนเรือซึ่งทางทีมงานได้ขออนุญาตเจ้าของสถานที่ไว้เป็นที่เรียบร้อย เพื่ออำนวยความสะดวกให้กับดาราสาวเพื่อพักผ่อนรวมถึงเปลี่ยนเครื่องแต่งกาย ร่างโปรงระหงเดินอย่างมั่นใจไม่เขินอายกับความเย้ายวนในชุดทูพีช และความหิว ประกอบกับผ่านการทำงานยาวนานท่ามกลางแสงแดดจ้าที่ทำให้ร่างกายเธออ่อนเพลียแม้สายตาจะรู้สึกถึงความพร่ามัว แต่แพรพลอยกลับฝืนเดินต่อ หวังจะกลับไปให้ถึงห้องพักด้วยตนเอง โดยไม่ร้องขอความช่วยเหลือทีมงาน ทว่าอยู่ ๆ ภาพตรงหน้ากลับรางเลือนจนเธอมองไม่ถนัด รู้แค่มีผู้ชายคนหนึ่งกำลังเดินสวนมาด้วยสีหน้าบึ้งตึงคล้ายจะไม่สบอารมณ์ น่าเสียดายที่เธอไม่รู้ว่าเขากำลังโกรธใครในจังหวะที่ร่างกายเธออิดโรย แพรพลอยสัมผัสได้ถึงอาการตัวเบาคล้ายไร้น้ำหนักขึ้นอย่างฉับพลัน

“เฮ้ย!”

อสิรวิสอุทานเสียงดังเมื่ออยู่ๆ ร่างเพรียวที่เดินสวนกันก็ล้มพับจนเขาเกือบรับร่างนั้นไว้ไม่ทัน ดวงตาเหยียดเยาะมองร่างกลมกลึงที่ทำท่าราวหมดสติอย่างไม่เชื่อถือและคิดว่าเป็นมารยาหญิง 

“นี่คุณอย่าใช้วิธีน้ำเน่ากับผม รีบลุกไปเลยไม่อย่างนั้นผมจะปล่อยมือแล้วนะ” อสิรวิสเอ่ยอย่างหงุดหงิดแต่ร่างไร้น้ำหนักเหมือนไม่รับรู้กับอารมณ์ที่ไม่ปกติของเขาทำให้น้ำเสียงเขาเริ่มขุ่นเข้ม “นี่คุณ! จะไม่ลุกใช่ไหม รึว่าจะเป็นลมจริงๆ วะ”

ถึงไม่แน่ใจว่าจะเป็นมารยาหญิงของดาราสาวหรือไม่แต่เขาก็ใจดำไม่มากพอที่จะทำเป็นไม่สนใจ ปล่อยร่างเล็กทิ้งไว้กลางทางอย่างไม่แยแสขณะที่เธอยังเหมือนคนหมดสติอยู่เช่นนี้ อสิรวิสช้อนตัวเธอ อุ้มเดินตรงไปที่ห้องของตนแต่ถ้าจับได้ว่าเธอแกล้งอ่อยเขาล่ะก็ รับรองแม่ดาวยั่วได้โดนดีแน่! ต้นแขนกำยำแข็งแรงไม่เดือดร้อนกับการอุ้มคนตัวเบา ทุกจังหวะก้าวเดินมั่นคง สม่ำเสมอกระทั่งถึงห้องพักส่วนตัว ชายหนุ่มวางร่างเล็กลงบนโซฟาหน้าห้องเพื่อประตูก่อนจะช้อนตัวเธอขึ้นและอุ้มเดินผ่านเข้าไปข้างในห้องนอน

หญิงสาวกะพริบตาเชื่องช้าหลังสัมผัสไอเย็นจากแอร์คอนดิชั่นและเมื่อสายตาปรับระยะรับภาพตรงหน้าได้ชัดเจน ม่านตาเธอเบิกกว้างขึ้นอย่างตระหนกเมื่อเห็นภาพตรงหน้าได้อย่างชัดเจน รูปหน้าคมคายของบุรุษแปลกหน้าระยะห่างแค่ลมหายใจรดกันทำหัวใจเธอเต้นแกว่งผิดจังหวะ

“อุ๊ย!”

“นึกอยู่แล้วเชียวว่าพวกดารานี่มารยาเก่ง” อสิรวิเอ่ยเสียงหยันขณะหรี่ตามองคนตรงหน้าอย่างรู้ทัน

แพรพลอยผงะ ดันตัวออกห่างพลางเอ่ยถามน้ำเสียงขุ่น “หมายความว่ายังไง”

“ที่นี่ไม่มีกล้อง เลิกแสดงได้แล้ว ผมรู้ทันหรอกนะว่าผู้หญิงอย่างคุณต้องการอะไร” อสิรวิสเหยียดสายตามองพร้อมกับแบะริมฝีปากยิ้มหยัน

“นี่คุณคิดว่าฉันต้องการอะไรไม่ทราบ”  แพรพลอยเม้มปากแสดงอารมณ์ไม่พอใจกับสายตาและรอยยิ้มน่าเกลียดของคนตรงหน้า

“เงินละมั้ง ไม่อย่างนั้นคงไม่พยายามขาย...ทุกอย่างแบบนี้หรอก”

น้ำเสียงกับสายตาที่กวาดมองทั่วร่างเกือบเปลือยของเธอทำให้แก้มแพรพลอยร้อนผ่าว เธอขยับปลายเท้าวางบนพื้นและรีบดันตัวลุกขึ้นยืนเตรียมพาตัวหนีห่างจากคนหยาบคาย แต่ติดที่ฝ่ามือกว้างยึดข้อมือเธอเอาไว้แล้วออกแรงกระชากแรงจนเธอซึ่งไม่ได้ตั้งตัวและคิดไม่ถึงว่าเขาจะทำเช่นนี้

“เอ๊ะ! ปล่อยฉันนะ” ร่างเพรียวที่ถลาไปตามแรงดึงและล้มลงบนตักของเขาร้องตวาดแหวดขึ้นอย่างไม่พอใจ

“ทำไม แค่ผมพูดแทงใจดำแค่นี้ถึงกลับจะเสียมารยาทเดินหนีกันง่าย ๆ เลยหรือไง”

“หยาบคาย” แพรพลอยเอ่ยลอดไรฟันแล้วดิ้น

“เอ้าดิ้นเข้า แค่อยู่ในชุดหวิวแบบนี้ก็ยั่วจนผมลุกชันไปทั้งตัวแล้วไม่ต้องดิ้นให้เสียดสีกันขนาดนี้หรอกแม่ดาวยั่ว”

ประโยคหยาบคายของชายแปลกหน้าทำให้ม่านตากลมเบิกกว้างและยืนตัวแข็ง ใบหน้าซับสีเลือดเพราะความโกรธมากกว่าอาย เขากับเธอไม่เคยรู้จักกันและเธอแน่ใจว่าไม่เคยสร้างความเดือดร้อนให้เขาจึงไม่มีเหตุผลใดๆ ที่จะทำให้เขาเกลียดชังเธอถึงขนาดใช้ประโยคหยาบคาย เหยียดหยามเธอ

“ทุเรศที่สุด ปล่อยฉันนะ”

“คุณนี่มันมารยาทำเล่นตัว ไอ้ที่แกล้งเป็นลมใส่ผมไม่ใช่เพราะตั้งใจอ่อยหรือไง จะมาเสแสร้งทำเป็นร้องให้ปล่อย ความจริงน่าจะรีบคว้าโอกาสตอนนี้ที่ผมเริ่มจะมีอารมณ์ร่วมด้วยมากกว่านะ”

สิ้นเสียงเย้ยเหยียดใบหน้าดุโน้มเข้าหาลำคอระหง จมูกโด่งไซ้ลงบนผิวเนียน สัมผัสความหอมและหยอกยั่วด้วยลิ้นเปียกชื้นกับริมฝีปากร้อนผ่าว

“อุ๊ย! ปล่อยฉันนะ ไอ้ทุเรศ คนสารเลวเอ๊ย ฉันไม่เคยมีความคิดอุบาทว์แบบนั้น”

“หึๆ ขนาดไม่คิดนะ”

ริมฝีปากหยักไซ้ฟอนเฟ้นหากำไรกับนวลเนื้อละมุน มือกว้างรวบเอวคอดกระชับไว้ ข้างหนึ่งไล้ลูบทั่วเนินอกอวบอย่างไม่สนใจแรงต้าน ไม่ใส่ใจการประท้วงของหญิงสาวที่ทั้งหยิกเหน็บและทุบตีเขาเท่าที่มือคู่เล็กจะเอื้อมถึง ยิ่งดิ้นเขาก็ยิ่งต้องการแกล้งคนในวงแขนมากขึ้นเท่านั้น