ลูกไก่ในกำมือ

ความหิวบวกกับเรี่ยวแรงน้อยนิดของเธอทำให้ไม่สามารถต้านทานพละกำลังของชายหนุ่มได้ เมื่อมือใหญ่โตไต่เข้าใต้ชุดหวามสอดปลายนิ้วกระหวัดไล้ปลายถันของเธออย่างจาบจ้วงขณะที่ริมฝีปากรบเร้าฝากร่องรอยไว้เป็นหลักฐานเรี่ยรายบนผิวเปลือยเปล่าแถวต้นคอ ขบย้ำเม้มด้วยริมฝีปากและลูบไล้ด้วยฝ่ามือคลึงเคล้นไปทั่วผิวเปล่าเปลือยราวกับเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ

เขาดันตัวเธอเอนราบไปตามความยาวของโซฟาและโน้มตัวทับลงมา มือข้างหนึ่งรวบข้อมือเธอยึดไว้ ร่างใหญ่ตรึงเธอจนดิ้นไม่หลุด หน้าคมซุกซบเนินสล้างที่ซ่อนเร้นอยู่ใต้ชุดว่ายน้ำชิ้นน้อยด้วยความลำพอง ลิ้นเปียกชื้นกับแนวฟันขาวเย้าเรือนกายเธออย่างจงใจปลุกเร้า  

แพรพลอยรู้สึกกลัวและตื่นตระหนกกับสถานการณ์หวามไหวที่เกิด หัวใจสาวเต้นระส่ำแต่ยังไม่น่ากลัวเท่ากับร่างกายเริ่มตอบสนองสัมผัสเร่าร้อนของเขาตามสัญชาติญาณอย่างน่าสะพรึง

“ได้โปรด...ปล่อยฉันเถอะนะ”

เธอพยายามหักห้ามความรู้สึกและเปล่งเสียงวิงวอนเสียงกระเส่า พยายามจะดันตัวเองออกห่างจากมือกว้างที่ก่อกวนกายเธอให้ตื่นเร้า เมื่อเรียวนิ้วยาวเป็นลำเทียนแทรกลึกล่วงล้ำเข้าสู่ความเป็นส่วนตัวที่เธอหวงแหน ดวงตาคู่หวานก็เบิกโพลงด้วยความตกใจ แพรพลอยบีบขาและพยายามจะโก่งตัวหนีพร้อมกับส่งเสียงประท้วงแต่กลับถูกริมฝีปากอุ่นดูดกลืนกลีบปากเธอไว้ บดขยี้กลีบปากอ่อนนุ่มของเธอจนบวมเป่ง ต้นขาแข็งแรงพยายามจะแทรกกลางระหว่างขาทั้งสองข้างของเธอเพื่อแยกออกจากกัน

“ไม่!...” เธอส่งเสียงประท้วง แรงจะต่อต้านเริ่มน้อยลงทุกขณะเพราะอารมณ์ที่ปั่นป่วน

ก๊อก ๆๆ

เสียงประตูถูกเคาะรัวๆ ทำให้อสิรวิสชะงักการรุกรานคนใต้ร่าง คิ้วเข้มเชิดสูงขึ้นอย่างสงสัย ผิดกับความรู้สึกของคนเสียเปรียบที่หัวใจพองโตด้วยความโล่งอกหลังจากไม่รู้จะเอาตัวรอดออกจากเหตุการณ์ตรงหน้าได้อย่างไร

“คงไม่ใช่แผนมัดมือชกของคุณหรอกนะแม่ดาวยั่ว อย่าคิดว่าฉันจะยอมตกกะไดพลอยโจนหลังเป็นข่าวกับดาราฉาวอย่างเธอหรอกนะ” เสียงหยันเอ่ยแล้วปล่อยร่างเล็ก แล้วเดินไปเปิดประตูอย่างแรง ไม่สนใจหญิงสาวที่รีบลุกขึ้นจัดการตัวเองเร็วจี๋

“ตายแล้ว!” เสียงแหลมของช่างแต่งหน้าสาวประเภทสองดังขึ้นด้วยความตกใจ

“คุณเป็นใคร” น้ำเสียงเย็นเฉียบที่ลูกน้องของเขาทุกคนกลัวจนตัวสั่นเมื่อได้ยินถามอย่างข่มขู่ผู้มารบกวน

“เอ่อ...ขอโทษค่ะ ส้ม เอ่อ ส้มมาหาลูกแพรค่ะ” เสียงพูดของเธอตะกุกตะกักเพราะสีหน้าเย็นชากับแววตาดุของคนหน้าขรึม

“พี่ส้ม”

แพรพลอยรีบเดินจ้ำพรวดๆ มาหาช่างแต่งหน้าคนสนิทด้วยความกลัวว่าหากช้าสักนิดเธออาจจะถูกทิ้งให้อยู่กับเขาตามลำพังอีก ร่างเพรียวโผเข้าหาเพื่อนสาวประเภทสองพร้อมกับออกแรงดึงเกือบจะกลายเป็นกระชากมือเพื่อนพาเดินออกห่างจากคนหน้าเคร่ง

“ถ้าเปลี่ยนใจอยากสานสัมพันธ์ของเราให้แนบแน่นโดยไม่ผูกมัดละก็ มาเคาะห้องผมได้นะสาวน้อย ผมยินดีต้อนรับ” อสิรวิสกล่าวเสียงหยัน

แพรพลอยเม้มปากแน่น เชิดหน้ามองเขาขณะข่มโทสะไม่ตอบโต้ก่อนจะรีบสาวเท้าที่สั่นเกือบไร้แรงเพราะอารมณ์ที่เตลิด เดินห่างจากเขาออกมาอย่างไม่เหลียวหลังจึงไม่ได้เห็นรอยยิ้มเยาะกับกิริยาไหวไหล่น้อย ๆ ขณะยกฝ่ามือที่เคยลูบไล้เรือนกายเธอจับริมฝีปากของตน

“อย่าคิดว่าจะจับฉันได้ง่าย ๆ เหมือนเสี่ยแก่ ๆ ของเธอเลยแม่ดาวยั่ว” อสิรวิสกล่าวเสียงหยันถึงคนที่เดินตัวปลิวไม่เหลียวหลังกลับมามองตน

แพรพลอยทั้งโกรธและโมโหจนร่างกายที่อ่อนแอเริ่มอ่อนแรงลงทำให้เพื่อนสาวประเภทสองต้องประคองเธอเดินโดยไม่คิดจะถามอะไรแม้ว่าจะอยากรู้เรื่องที่เธออยู่กับอสิรวิส ซีอีโอหนุ่มแห่งวิษณุวัสตามลำพังในห้องของเขาได้อย่างไรก็ตามที

“เป็นยังไงบ้างลูกแพร เดินไหวไหม” ส้มถามด้วยน้ำเสียงห่วงใย

“แพรหมดแรงค่ะพี่ส้ม เมื่อสักครู่ก็เป็นลมจนคนบางคนเข้าใจผิดหาว่าแพรอ่อยเขาทีนึงแล้ว” เธอตอบเสียงแผ่ว

“ตายจริง นี่คุณรวิสคิดว่าลูกแพรอ่อยเขาอย่างนั้นเหรอ”

“ค่ะ แต่พี่ส้มอย่าพูดถึงเขาเลยค่ะ ตอนนี้แพรทั้งหิวและก็เหนื่อยจนจะเป็นลมอีกรอบแล้ว”

“เพราะอีตาโก้แท้ ๆ เชียวทำให้ลูกแพรต้องเป็นแบบนี้”

“ช่างมันเถอะค่ะ ถึงยังไงลูกแพรก็ไม่เป็นอะไรแล้ว แค่กินข้าวและพักผ่อนสักหน่อยเดี๋ยวก็หายค่ะพี่ส้ม”

“จ้ะ งั้นลูกแพรรอพี่เดี๋ยวนะ พี่จะไปหาอาหารมาให้ทาน” ส้มรีบกุลีกุจอสั่งอาหารให้เพื่อนนางแบบทันที

ถึงแม้จะรู้สึกโกรธชายหนุ่มมากแค่ไหนแต่เธอก็ไม่เก็บเรื่องของเขามาใส่ใจนานนัก อาจเป็นเพราะภาพพจน์ของเธอเองก็ไม่ได้ดีนักหนาแม้ว่าเธอจะไม่ได้เป็นเหมือนดังข่าวต่าง ๆ ที่สื่อออกมาก็ตามที แพรพลอยชินกับการที่ทุกคนจะมองเธอด้วยสายตาเยาะหยันและคิดอกุศลกับเธอจนไม่คิดจะเก็บเอามาใส่ใจให้เนิ่นนาน เพราะหากเธอคิดมากก็จะมีผลเสียต่อการทำงานและนั่นหมายถึงรายได้ของเธอจะหดหาย มารดาของเธอยังรอเธออยู่เพราะฉะนั้นเธอจะเก็บเรื่องอื่นมาใส่ใจไม่ได้เด็ดขาด