บทที่ 10 หึงไม่รู้ตัว - 25%

ทั้งสามคนนั่งเพลิดเพลินกับความสนุกสนานที่รายล้อมรอบตัว รวิชาได้รู้จักกับเพื่อนใหม่ที่พรรณรายพามา เขาชื่อสกลธี และด้วยความที่สกลธีเป็นเกย์ควีนที่มีมนุษยสัมพันธ์ดีเลิศ เธอจึงสามารถสนิทกับเขาได้อย่างรวดเร็ว

“เออใช่ ฉันก็ลืมเล่าให้แกฟังเลยยายอาย ที่จริงวันนี้น่ะฉันชวนพี่ทิวมาด้วยนะ แต่เห็นพี่ทิวบอกว่าต้องไปเยี่ยมพี่วิชรที่โรงพยาบาล แกรู้ไหมว่าพี่วิชรเป็นอะไร”

พรรณรายพูดออกท่าออกทางอย่างตื่นเต้น มองสีหน้าของเพื่อนสนิทที่กำลังมองมาตาแป๋วรอให้ตนเป็นคนเฉลยคำตอบ

“พี่วิชรโดนซ้อมอาการหนักมาก ถึงกับต้องหามส่งโรงพยาบาลเลยนะแก ฉันว่างานนี้อาภีมของแกมีเอี่ยวแหง ๆ”

พรรณรายยักคิ้วให้รวิชาเพื่อยืนยันว่าสิ่งที่ตัวเองคาดเดานั้นถูกต้องแน่นอน เพราะเพิ่งมีเรื่องกันไปเมื่อตอนบ่าย

“ทำไมแกมั่นใจขนาดนั้น อาจจะไม่ใช่อาภีมก็ได้ แกก็รู้ว่าพี่วิชรน่ะกร่างไปทั่วนั่นแหละ” แม้จะคิดเหมือนเพื่อน ทว่าก็อดไม่ได้ที่จะแก้ต่างให้คู่หมั้น

“แหม วันนี้พี่วิชรมีเรื่องกับใครล่ะจ๊ะถ้าไม่ใช่คู่หมั้นสุดหล่อของเธอน่ะ”

“โอ๊ย! อิจฉาจังเลย ฉันอยากมีแฟนเป็นเจ้าพ่ออย่างนี้บ้างจัง ถ้ามีหลุดมาถึงท้องแบบอาภีมของเธอสักคนเนี่ยนะ ฉันจะนั่งกกไข่ทั้งวันทั้งคืนไม่ลุกไปไหนเลย”

สกลธีทำตาชวนฝัน ผู้ชายท่าทางภูมิฐานแถมยังหน้าตาดีมีราศีเจ้าพ่อจับแบบภีมพลนั้นเป็นสุดยอดปรารถนาของบรรดาเกย์อย่างตนเลยก็ว่าได้

“ต๊าย! ฉันภาวนาขอให้ได้ขอให้โดนนะยะ คุณสกลธี” พรรณรายจีบปากจีบคอล้อเลียนจนอีกฝ่ายหันมาทำตาเขียวใส่ เพราะไม่ชอบใจที่มีคนเรียกชื่อจริง

“นังพิงค์! ฉันบอกหล่อนจนปากจะฉีกถึงหูอยู่แล้วว่าอย่าเรียกชื่อจริง อยู่ข้างนอกฉันชื่อตีตี้ย่ะ ชื่อนั้นเอาไว้เรียกในบ้าน”

สกลธีสะบัดหน้าพรืดไปทางอื่น ที่บ้านยังไม่มีใครรู้ว่าเขาเป็นเกย์ เวลาอยู่บ้านเขาจะแสดงออกเหมือนผู้ชายทั่วไปทุกอย่าง นอกเหนือไปจากนั้น ทุกคนคิดว่าพรรณรายเป็นแฟนสาวของเขาด้วยซ้ำ เพราะหล่อนไปหาเขาถึงบ้านบ่อยที่สุด เขาจึงปล่อยเลยตามเลยไม่คิดแก้ไขความเข้าใจผิดนั้น ซึ่งพรรณรายก็รับรู้เรื่องนี้และร่วมมือด้วยเป็นอย่างดี

หลังจากนั่งคุยกันไปสักพัก รวิชารู้มาอีกเรื่องหนึ่งคือสกลธีนั้นเลือกสอบเข้ามหาวิทยาลัยและคณะเดียวกับเธอ ซึ่งเป็นสิ่งที่น่ายินดีมาก ได้แต่ภาวนาให้ผลการสอบออกมาเป็นที่น่าพอใจ เพราะจะได้เรียนในมหาวิทยาลัยเดียวกัน

“ฉันไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ” รวิชาบอกกับเพื่อนในโต๊ะก่อนจะลุกออกมา หญิงสาวไม่เข้าห้องน้ำในโซนวีไอพีทั้งที่ใกล้กว่า แต่กลับเดินไปเข้าอีกฝั่งเพราะอยากเดินเล่นในโซนอื่นบ้าง

ระหว่างที่เดินผ่านโซฟาที่นั่งของโต๊ะชุดวีไอพีตัวสุดท้าย สายตากลับไปสะดุดเข้ากับเงาลางเลือนของคนสองคนที่กำลังนัวเนียกันอยู่บนโซฟา ฝ่ายหญิงนั้นดูกระเหี้ยนกระหือรือปล้ำจูบลูบคลำฝ่ายชายอย่างไม่ลดละ ในขณะที่ฝ่ายชายพยายามปัดป้อง และห้ามปรามด้วยการดึงมือของหญิงสาวคนนั้นออกจากตัว

ตอนแรกรวิชาตั้งใจจะเดินผ่านเลยไป ถ้าไม่เพราะรู้สึกคุ้นเคยกับร่างสูงใหญ่ของชายคนนั้นเข้าอย่างจัง แผ่นหลังและเสื้อผ้าของเขาคนนั้นช่างคลับคล้ายคลับคลาจนรวิชาต้องเพ่งมองให้แน่ชัด

อาภีม!

รวิชาบอกไม่ถูกว่าความรู้สึกที่เป็นอยู่ในตอนนี้คืออะไร รู้แต่ว่าอยากจะเข้าไปกระชากคนทั้งคู่ให้แยกออกจากกันจนมือสั่น หัวใจเต้นเร็วแรงกับภาพที่เห็นเบื้องหน้าจนเธอต้องเผลอกำมือแน่นขึ้นมาอย่างลืมตัว และลืมแม้กระทั่งว่าตอนนี้เธอกำลังยืนมองคนทั้งคู่อยู่ตรงหน้าโต๊ะของพวกเขาจนแทบจะเรียกว่าระยะประชิด

หญิงสาวสะบัดหน้าพรืดแล้วเดินต่อพร้อมกับที่ผู้หญิงคนนั้นเงยหน้าขึ้นมองพอดี เจ้าหล่อนร้องออกมาด้วยความตกใจเล็กน้อยที่จู่ ๆ ก็มีคนมายืนมอง ภีมพลได้โอกาสจึงรีบเอามือยันสะโพกของสาวร้อนแรงคนนี้ให้ถอยห่างทันที

“คุณอินครับ ผมคงต้องขอตัวไปดูลูกค้าโต๊ะอื่นก่อน”

ภีมพลพูดเสียงราบเรียบ พยายามปกปิดความเหนื่อยหน่ายเอาไว้เพราะต้องรักษามารยาทกับลูกค้า ถึงแม้เขากับอรอินจะเคย ๆ กันมาก่อนแต่เพราะคราวนี้เขาไม่ใช่ตัวเปล่าอีกต่อไปแล้ว อย่างไรเสียก็ไม่ควรจะเข้าคลุกวงในกับอีกฝ่ายไม่ว่าจะเป็นตอนนี้หรือว่าตอนไหน และยิ่งเป็นวันที่รวิชานั่งอยู่ไม่ห่างออกไปเขาก็ยิ่งต้องระวัง เพราะไม่รู้ว่าสาวน้อยของเขาจะวีนแตกหรือเปล่าหากมาเจอเข้า

“คุณภีมขา...แล้วจะปล่อยให้อินค้างอยู่อย่างนี้หรือคะ อินว่าเราไปต่อกันดีไหม หรือจะขึ้นไปข้างบนที่ห้องเดิมดีล่ะคะ อินรู้นะว่าคุณก็ต้องการ นะคะคุณภีม”

อรอินจงใจลูบปัดป่ายไปที่หน้าขา ในขณะที่คนถูกลูบต้องรีบคว้ามือเธอไว้ ก่อนที่อะไร ๆ จะเลยเถิดมากไปกว่านี้

“ผมขอโทษจริง ๆ ครับคุณอิน แต่ผมทำแบบเดิมไม่ได้อีกแล้ว อย่างที่คุณอินทราบนั่นแหละครับว่าผมหมั้นแล้ว และคืนนี้คู่หมั้นของผมก็มาเที่ยวที่นี่ด้วย”

ภีมพลส่งสายตาขออภัยให้หญิงสาวก่อนจะลุกเดินจากมา เขาตั้งใจจะลงมาหารวิชาแล้วค่อยกลับขึ้นไปทำงาน แต่ระหว่างทางกลับเจออรอิน ลูกค้าวีไอพีเข้าเสียก่อน เขาจึงต้องนั่งคุยด้วยตามมารยาท และคาดเอาไว้ไม่ผิดว่าเจ้าหล่อนจะต้องชวนเขาไปเสพความสุขเหมือนทุกครั้งที่แวะมาหา โชคดีที่อรอินเป็นคนคุยง่าย ถ้าเขาปฏิเสธ เธอก็ไม่เซ้าซี้ให้มากความ เพราะสาวสวยอย่างอรอินนั้นอย่างไรเสียคืนนี้ก็ไม่ได้กลับไปเพียงลำพังอยู่แล้ว

ชายหนุ่มมาหยุดยืนอยู่ที่โต๊ะของรวิชา เขาพบเพียงพรรณรายกับสกลธีนั่งอยู่เท่านั้นแต่ไม่เห็นร่างของคู่หมั้นสาวที่เขาตั้งใจลงมาหา

“น้องอายล่ะครับ”

“ไปห้องน้ำค่ะ เดี๋ยวก็คงมาแต่เดินไปเข้าทางนู้นนะคะ ไม่ได้เข้าทางนี้”

ภีมพลมองตามนิ้วที่พรรณรายชี้ไปแล้วก็นึกอะไรขึ้นมาได้

“น้องอายไปเข้าห้องน้ำนานหรือยัง”

“เพิ่งไปเมื่อกี้เองค่ะ” พรรณรายตอบอีกครั้ง เห็นเขาพยักหน้าให้แล้วเดินห่างออกไปจึงไม่ได้สนใจอะไรอีก ในขณะที่ภีมพลนั้นเริ่มหวั่นใจว่ารวิชาจะเห็นฉากคลุกวงในของเขากับอรอินหรือเปล่า

“หรือว่าคนที่มายืนมองเมื่อครู่จะเป็นน้องอาย...ฉิบหายแล้วไอ้ภีมเอ๊ย!”

ชายหนุ่มสบถด่าตัวเองอย่างหัวเสีย ป่านนี้ไม่รู้ว่าเจ้าตัวจะคิดเลยเถิดไปถึงไหนต่อไหน เขารีบเดินไปตามทางที่คาดว่าหญิงสาวน่าจะเดินผ่านไปทันที เผื่อเจอตัวจะได้สังเกตท่าทีว่าเธอมีอาการไม่พอใจบ้างหรือไม่ ถ้าเป็นอย่างที่คิดจะได้หาทางอธิบายให้เธอเข้าใจ ดีกว่าให้เธอรู้สึกและคิดเป็นตุเป็นตะไปเอง

รวิชายืนสูดลมหายใจเข้าปอดลึก ๆ เมื่อรู้สึกราวกับกำลังหายใจไม่ออก เธอจุกแน่นไปทั้งอกจนต้องยกมือขึ้นมากดตรงตำแหน่งหัวใจ ตั้งแต่เห็นคู่หมั้นของตัวเองไปนัวเนียกับผู้หญิงคนอื่น อาการนี้ก็เกิดขึ้นมาทันทีจนน่าสงสัย

หรือเธอจะเป็นโรคหัวใจโดยไม่รู้ตัว!

หญิงสาวเดินออกจากห้องน้ำด้วยอาการวูบโหวงในอกสลับกับปวดแปลบขึ้นมาเป็นระยะ จนต้องพยายามสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ อีกครั้ง เธออยากกลับบ้าน ไม่อยากอยู่ที่นี่แล้วเพราะรู้สึกว่าความสนุกมันหายไป

“น้องคะ”

เสียงเรียกจากผู้หญิงคนหนึ่งทำให้รวิชาหยุดเดินก่อนจะเปิดประตูออกไปที่ฮอลล์ด้านนอก เธอหันไปตามเสียงก็เห็นผู้หญิงที่ภีมพลแนะนำกับตนว่าเป็นนักร้องอะคูสติกประจำที่นี่กำลังยืนทำสีหน้าลำบากใจพลางหันรีหันขวางไปมาราวกับว่ากลัวคนมาเห็น

“มีอะไรหรือเปล่าคะ” รวิชาถามด้วยความสงสัย ยิ่งเห็นท่าทีของคนตรงหน้าที่เหมือนกับต้องการบอกอะไรบางอย่างแต่ไม่กล้าพูดออกมา เธอก็ยิ่งอยากรู้

“คือ...พี่เห็นว่าน้องเป็นคู่หมั้นของคุณภีมแถมยังเด็กมากเลยด้วย พี่ก็เลยอยากจะเตือนอะไรหน่อยน่ะค่ะ” วิคกี้ทำหน้าเกรงอกเกรงใจสุดฤทธิ์ ทั้งที่ในใจอยากจะกระชากแม่สาวเนื้ออ่อนคนนี้ไปตบในห้องน้ำให้หนำใจ