Mag-log inหนูนากะจะเข้าไปกอดแขนของพี่ชายขณะก้าวเดิน แล้วทำหน้าอ้อนเหมือนทุกครั้ง แต่ทว่าทิศเหนือกลับเบี่ยงตัวหลบไม่ให้เธอเดินแนบชิด หญิงสาวจึงชะงักฝีเท้าไม่เร่งเดินตาม ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแง่งอน
“พี่ทิศเหนือโกรธอะไรหนูนารึเปล่าคะ”
ทิศเหนือหยุดเดิน เหลียวใบหน้าดุหันไปมองน้องสาว
“นี่ยังไม่รู้ตัวอีกเหรอว่าทำอะไรผิด”
“ก็หนูนาทำอะไรล่ะคะ พี่ทิศเหนือก็บอกหนูนามาสิ”
“ปล่อยให้ไอ้หมอนั่นนั่งกอดอยู่แบบนั้นได้ยังไง มันเป็นแฟนเธอเหรอ”
หนูนาขยับเข้าไปยืนใกล้พี่ชายอีกนิด ก่อนเอ่ยตอบ
“บอลเหรอคะ ไม่ใช่แฟนของหนูนาสักหน่อย คนที่นั่งตรงข้ามที่ชื่อวินก็ไม่ใช่ ทุกคนเป็นเพื่อนกันทั้งนั้นค่ะ”
“นั่งกอดคอกันแบบนี้เนี่ยนะเรียกว่าเพื่อน”
“ไม่เห็นแปลกตรงไหนเลย ก็แค่นั่งกอดคอ ไม่ได้นั่งกอดจูบกันสักหน่อย”
“หนูนา”
น้ำเสียงเข้มดังขึ้นราวกับเป็นการเตือนสติว่าห้ามเถียง พลันทำให้หญิงสาวในชุดนักศึกษาสะดุ้งโหยง แต่เธอก็ยังโต้กลับเพราะคิดว่ากำลังถูกอีกฝ่ายปรักปรำให้ยอมรับผิด
“ก็หนูนาพูดความจริงนี่คะ”
เธอเอ่ยเสียงแข็ง ก่อนจะเลื่อนมือไปจับที่แขนเสื้อทิศเหนือ ออกแรงกระตุกเบา ๆ แล้วทำหน้าอ้อน
“อย่าโกรธหนูนาเลยนะคะ ที่หนูนาพูดมาคือความจริง หนูนากล้าสาบานให้ฟ้าผ่าตายเลย ทั้งบอลและวินเป็นเพื่อนที่เรียนสาขาเดียวกันค่ะ หนูนารู้ว่าพี่ทิศเหนือเป็นห่วง แต่พี่อย่าไปต่อว่าเพื่อนของหนูนาเลยนะคะ เพราะว่าช่วงนี้พวกเรามีงานกลุ่มที่ต้องทำร่วมกัน หนูนาไม่อยากให้เพื่อนลำบากใจ และไม่อยากให้หนูนาอยู่กลุ่มเดียวกัน”
ทิศเหนือถึงกับโกรธไม่ลงเมื่อได้ฟังเหตุผลของน้องสาว คงเป็นเพราะเขาร้อนใจไปเอง เลยคิดว่าเธอชอบปล่อยเนื้อปล่อยตัวเวลาอยู่กับเพื่อนชาย เพราะหนูนามักจะเป็นแบบนั้นกับเขา แต่ถึงอย่างไรก็ต้องอบรมเธอเสียหน่อย
“ตอนนี้เราโตเป็นสาวแล้วนะ อย่าเอานิสัยที่ชอบเกาะแกะพี่ไปทำกับคนอื่น ไอ้พวกนั้นมันอาจจะคิดว่าหนูนาเสนอตัวให้มันอยู่ก็ได้”
น้ำเสียงของพี่ชายดูอ่อนลงมาก ทำให้หญิงสาวเผยรอยยิ้มหวานออกมา เพราะคิดว่าอีกฝ่ายคงจะหายโกรธเธอแล้ว
“ทราบแล้วค่ะ ต่อไปหนูนาจะระวังตัวนะคะ แต่กับเพื่อนของหนูนาพี่ทิศเหนือไม่ต้องเป็นห่วงเลยค่ะ”
“ดูเธอจะมั่นใจไอ้สองคนนั้นจังเลยนะ โดยเฉพาะไอ้คนที่มันนั่งกอดคอ”
“ก็ทุกคนสนิทกันนี่คะ คงไม่มีใครคิดไม่ซื่อกับเพื่อนหรอกค่ะ”
“มันก็ไม่แน่หรอก”
เขาเอ่ยเสียงเรียบ ก่อนจะเหลียวใบหน้ากลับไปมองทางแล้วเดินต่อทันที หนูนายู่ปากออกไปด้านหน้า รีบจ้ำอ้าวเข้าไปกอดแขนของอีกฝ่าย และครั้งนี้พี่ชายไม่ได้ดึงแขนออก พลันทำให้เธออมยิ้มหวานด้วยความพึงพอใจ
ขณะเดินไปขึ้นรถ หนูนาก็เอ่ยถาม
“คืนนี้พี่ทิศเหนือจะกลับมากี่โมงเหรอคะ”
“ไม่รู้สิ ถามทำไม”
“เปล่าค่ะ ก็แค่อยากรู้”
“ก็คงรอผับปิดก่อนมั้ง ไอ้พวกนั้นคงจะอยู่ยาว”
“อ่อ” เธอส่งเสียงแผ่วเบา ใบหน้าเจื่อนลงเล็กน้อย
ทุกครั้งที่ทิศเหนือออกจากคฤหาสน์ในช่วงค่ำ เธอมักจะกระวนกระวายใจจนนอนไม่หลับ กลัวว่าอีกฝ่ายจะแอบไปมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับหญิงแปลกหน้า แม้ที่ผ่านมาพี่ชายคนนี้จะไม่เคยพาใครเข้ามาในบ้านในฐานะคนรักเลยก็ตาม แต่ทว่าลึก ๆ มันก็ยังแอบหวั่นใจอยู่ดี กลัวว่าสักวันหัวใจของเขาจะเปิดรับใครสักคนเข้ามา
ขณะเดียวกันทั้งสองคนก็เดินไปถึงรถหรูที่จอดอยู่หน้าตึกคณะบัญชี ทิศเหนือเลื่อนมือไปเปิดประตูให้น้องสาวเข้าไปนั่งด้านใน มือหนาดึงรั้งสายเข็มขัดนิรภัยคาดหน้าอกของคนตัวเล็ก ส่งผลให้เสื้อนักศึกษาของเธอแนบชิดกับสองเต้าอวบให้ดูเด่นชัด พาดลงไปข้างสะโพกแล้วกดลงบนตัวล็อก
ในยามที่เขาผละตัวออก ใบหน้าหล่อเลื่อนผ่านใกล้กับใบหน้าของเธอ วินาทีนั้นแก้มของหนูนาร้อนผ่าว ใจเต้นตึกตักขึ้นมาดื้อ ๆ ลืมเรื่องกังวลใจก่อนหน้าไปชั่วขณะ
ระหว่างทางบรรยากาศภายในรถเงียบเชียบ ได้ยินเพียงเสียงเครื่องยนต์แผ่วเบาขณะแล่นอยู่บนถนน หนูนามองพี่ชายที่นั่งข้างกันด้วยหางตาเล็กน้อย ราวกับมีเรื่องอยากจะพูด แต่ก็อมพะนำไม่ยอมเอ่ยออกมาเสียที จนคนถูกมองรู้ตัวและส่งเสียงถาม
“มีเรื่องอะไรจะพูดกับพี่ก็พูดมาสิ”
“เอ่อ…” เธอส่งเสียงออกมาด้วยความลังเล แต่ทว่าความอยากรู้ก็ทำให้หญิงสาวตัดสินใจเอ่ยออกไป พี่ทิศเหนือนัดกับพวกพี่ ๆ ที่พีเอ็มแค่นั้นเหรอคะ มีคนอื่นไปด้วยไหมคะ”
คิ้วเข้มย่นเข้าหากันเป็นปม หันใบหน้ามาเอ่ยถามคนตัวเล็ก
“คนอื่น? เธอหมายถึงใคร”
ทิศเหนือกลับเข้าไปในงาน รอฟังข่าวจากลูกน้องคนสนิทว่าจะสืบได้เรื่องอย่างไรบ้าง ครึ่งชั่วโมงต่อจากนั้น สิงห์ก็ส่งข้อความมาหาสิงห์ สิงหา: (รูปภาพ)ดวงตาคมหลุบมองรูปภาพกระดาษรายชื่อแผ่นหนึ่งของแขกที่ลงทะเบียนเข้าร่วมงาน ขณะไล่สายตาอ่านแต่ละบรรทัด แววตาของเขาก็วูบไหวเมื่อเห็นชื่อของน้องสาวต่างสายเลือดอยู่บรรทัดล่างสุดแสดงว่าคนที่เขาเห็นก่อนหน้านี้คือหนูนาจริง ๆ แล้วไอ้คนที่เปิดประตูให้เธอเข้าไปนั่งในรถมันเป็นใคร? ทำไมถึงได้ดูสนิทสนมกับหนูนาขนาดนั้นมือหนากำโทรศัพท์แน่นจนเห็นเส้นเลือดปูดโปน สีหน้าของเขาบ่งบอกถึงความไม่พอใจ ทำให้สาวคู่หมั้นที่นั่งอยู่ข้างกันจบสังเกตได้“มีเรื่องอะไรรึเปล่าคะ”“เปล่า” เขาปฏิเสธ ก่อนเอ่ยเสียงเรียบ “จะกลับรึยัง ถ้าอยากอยู่ต่อ พี่จะได้กลับก่อน”“เรามาด้วยกัน พี่จะทิ้งให้เอวาอยู่ในงานคนเดียวได้ยังไง”มาเฟียหนุ่มลุกออกจากเก้าอี้ไปทันที ทำให้เอวาขุ่นเคืองใจกับการกระทำที่ไม่เห็นเธออยู่ในสายตาเป็นอย่างมาก ทว่าเธอจะปล่อยให้ตัวเองถูกทิ้งอยู่ในงานกาล่าดินเนอร์การกุศลได้อย่างไร หากข่าวนี้หลุดออกไป ภาพลักษณ์ของคู่รักที่สร้างมาก็ป่นปี้กันพอดีเอวาเร่งฝีเท้าเข้าไปเดินอยู่
ทิศเหนือและเอวานั่งอยู่ที่โต๊ะอีกมุมหนึ่งในห้องจัดเลี้ยงของงานกาล่าดินเนอร์การกุศล ซึ่งเธอได้นำสร้อยเพชรที่ผลิตจากบริษัทของตัวเองมาบริจาคให้กับมูลนิธิ และพอจบการประมูลเธอก็หันไปเอ่ยกับหนุ่มคู่หมั้นด้วยความภาคภูมิใจในแบรนด์ของตัวเอง“ไม่คิดว่าสร้อยเพชรจากแบรนด์น้องใหม่อย่าง เอวา จิวเวลลี จะมีคนประมูลในราคาสูงขนาดนี้”แขกหมายเลขสามสิบคงมีใจอยากช่วยเหลือเด็กด้อยโอกาส หรือไม่ก็คงเป็นพวกอวดรวย ถึงได้กล้าประมูลเกินกว่าราคาจริงมากกว่าหนึ่งเท่า และคนที่เอวากำลังคุยด้วยกลับเอาแต่นั่งเงียบ ไม่คิดจะตอบกลับมาเลยสักคำ พลันทำให้ความหงุดหงิดแล่นขึ้นมากลางอก แต่ก็ต้องรักษาภาพลักษณ์ต่อหน้าผู้คนในงานเอาไว้หญิงสาวเลื่อนเรียวแขนไปคล้องแขนของคู่หมั้น ทอดสายตามองไปยังของประมูลชิ้นใหม่ที่พิธีกรกำลังกล่าวถึงบนเวที แล้วเอียงใบหน้าสวยไปเอ่ยที่ข้างหูของเขา“นาฬิกาเรือนนี้ต้องเป็นของเอวา พี่ทิศเหนือประมูลให้หน่อยสิคะ”มาเฟียหนุ่มลอบถอนหายใจให้กับความเอาแต่ใจของเอวา แต่ก่อนมาผู้เป็นพ่อได้กำชับว่า คืนนี้ต้องร่วมประมูลเพื่อสร้างภาพลักษณ์ที่ดีให้กับบริษัท ทว่าของแต่ละชิ้นที่นำเสนอมานั้นไม่ได้อยู่ในความสนใจของทิศเหน
ช่วงค่ำของวันต่อมาหนูนาได้ยินเสียงแจ้งเตือนของกริ่งประตูอัจฉริยะ ซึ่งเธอรู้ดีว่าคนที่มากดปุ่มเรียกอยู่หน้าห้องเป็นใครโดยไม่ต้องลุกไปมองที่จอมอนิเตอร์ เธอคว้ากระเป๋าใบเล็กที่วางอยู่บนโต๊ะด้านหน้าโซฟามาถือเอาไว้ ก่อนไปสวมรองเท้าส้นสูงที่เข้ากับชุดตรงชั้นวางใกล้กับประตูประตูห้องถูกเปิดออก หญิงสาวที่อยู่ในชุดราตรีสีชมพูก็ถูกสายตาคมเปล่งประกายของหนุ่มหล่อในชุดทักซิโด้สีดำจ้องค้างไว้อย่างนั้น พลันทำให้หนูนาทำตัวไม่ถูก“เอ่อ หน้าของหนูนามีอะไรติดรึเปล่าคะ”“มะ ไม่มีครับ” เขื่อนเผยรอยยิ้มบางเบา เมื่อรู้ตัวว่าเผลอจ้องเธอหลายวินาทีทั้งสองลงไปขึ้นรถหรูที่จอดรออยู่ด้านล่าง ซึ่งครั้งนี้เขื่อนไม่ได้ขับรถด้วยตัวเอง เขาจึงเข้าไปนั่งข้างกายสาวรุ่นน้องที่เบาะผู้โดยสารด้านหลังหลายนาทีต่อมา รถที่ทั้งสองคนนั่งมาก็จอดอยู่หน้าโรงแรมหรูแห่งหนึ่ง ซึ่งเป็นสถานที่จัดงานกาล่าดินเนอร์การกุศล เพื่อระดมทุนช่วยเหลือเด็กด้อยโอกาสเขื่อนก้าวลงจากรถก็อ้อมไปที่ประตูอีกด้าน เมื่อหนูนาลงมายืนบนพื้น เขาก็ยกข้อศอกกางออกเล็กน้อย หญิงสาวรู้ได้ทันทีว่าอีกฝ่ายต้องการอะไร ซึ่งเธอก็รักษามารยาทด้วยการเลื่อนเรียวแขนเข้าไปคล้องแ
คราแรกหนูนาก็นึกว่าเป็นร้านข้าวราดแกงเล็ก ๆ แต่พอเธอและเขื่อนก้าวลงจากรถ ภาพเบื้องหน้าคือร้านอาหารที่มีพื้นที่ให้บริการใหญ่พอสมควร ดูจากสายตาน่าจะมีโต๊ะให้ลูกค้านั่งประมาณห้าสิบโต๊ะ อาหารก็มีให้เลือกรับประทานมากถึงหกสิบกว่าเมนู ซึ่งยังไม่นับรวมของหวาน มาถึงช่วงเวลาพักเที่ยงแบบนี้ลูกค้าก็ยิ่งเนืองแน่นหลังจากเลือกอาหารที่จะราดลงบนข้าวสวยอุ่น ๆ ได้แล้วก็มานั่งที่โต๊ะรวมกันสิบเอ็ดคน พวกรุ่นพี่ที่อยู่ทีมเดียวกับหนูนาหันมองกันเลิ่กลั่ก ก่อนเสียงทุ้มของเขื่อนจะดังขึ้น“ตามสบายนะครับ ไม่ต้องเกรงใจ”“เอ่อ ครับ”“ค่ะ”หนูนาพอจะมองออกว่าพวกพี่ ๆ กำลังทำตัวไม่ถูก หลังจากกินข้าวอิ่มและอยู่ระหว่างทางกลับบริษัท เธอก็หันไปถามเขื่อนที่กำลังขับรถอยู่“เมื่อก่อนพี่เขื่อนไม่ค่อยลงมาคลุกคลีกับพวกพี่ ๆ ในทีมเอเหรอคะ ดูเหมือนทุกคนจะเกร็ง ๆ ตอนนั่งกินข้าวด้วยกัน”“อืม เมื่อก่อนพี่เป็นผู้จัดการฝ่ายกลยุทธ์ งานส่วนใหญ่จะเน้นวางแผนและเสนอแนวทางพัฒนาธุรกิจ นาน ๆ ครั้งอาจจะมีประสานงานกับฝ่ายวิเคราะห์การลงทุนบ้าง แต่ไม่ค่อยได้เข้าไปคลุกคลีกับฝ่ายนี้เท่าไหร่ แต่ว่าหลังจากนี้พี่จะพยายามทำความรู้จักและปรับตัวให้เข้าก
“ตื่นเต้นไหมครับ”“ก็นิดหน่อยค่ะ”“ไม่ต้องกังวลนะ พนักงานในบริษัทเป็นกันเองทุกคน ทำตัวตามสบายได้เลยครับ”“ค่ะ”หนูนาหันไปคลี่ยิ้มให้กับเจ้าของรถหรูที่แวะมารับเธอไปทำงานพร้อมกันในช่วงเช้าของวันจันทร์ ตอนนี้เธอและเขื่อนกำลังอยู่ระหว่างเดินทางไปที่บริษัท เนื่องจากเป็นการเริ่มงานวันแรก จะบอกว่าไม่รู้สึกอะไรเลยคงเป็นไปไม่ได้ เธอทั้งดีใจและประหม่าเล็กน้อย ทว่าคำปลอบโยนของหนุ่มรุ่นพี่ก็ทำให้หญิงสาวมีความมั่นใจมากขึ้นเดินทางไปถึงบริษัท เขื่อนก็พาหนูนาไปพบกับเจ้าหน้าที่ฝ่ายบุคคลเพื่อรับบัตรพนักงาน ก่อนพาเยี่ยมชมแผนกต่าง ๆ และส่งเธอถึงมือของหัวหน้าทีมวิเคราะห์การลงทุน“ผมฝากด้วยนะครับ”“ได้ค่ะ พี่จะดูแลน้องหนูนาเป็นอย่างดี”แอนนา หัวหน้าทีม A (เอ) ซึ่งเป็นหญิงวัยสามสิบปลาย ๆ เอ่ยตอบลูกชายประธานกรรมการของบริษัทแห่งนี้ พลางหันไปส่งยิ้มให้กับหญิงสาวที่เพิ่งรับเข้ามาใหม่“ไปค่ะน้องหนูนา เดี๋ยวพี่พาไปที่โต๊ะทำงาน และทำความรู้จักกับทุกคนในทีม”หนูนาเดินออกจากห้องทำงานของแอนนา อีกฝ่ายก็พาเธอเข้าไปหยุดที่โต๊ะว่าง ซึ่งพื้นที่ทำงานเป็นแบบเปิดโล่ง พนักงานของทีม A มีทั้งหมดสิบคนรวมถึงตัวเธอ แต่ละคนจะมีโต๊
หลายวันต่อมาทางด้านทิศเหนือที่ยังไม่รู้ว่าน้องสาวต่างสายเลือดกลับมาแล้ว เขาก็ยังคงใช้เวลาอยู่กับการช่วยงานผู้เป็นตาที่ประเทศญี่ปุ่น ทว่าในช่วงเย็นของวัน จู่ ๆ ลูกน้องคนสนิทที่เขาฝากฝังให้ช่วยดูแล P.M. BODYGUARD VIP ก็ได้โผล่มาที่โรงฝึกฟันดาบ ก้าวเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้า ในจังหวะที่มาเฟียหนุ่มยั้งมือได้ทันตอนฟาดดาบไม้ไผ่ออกไป ส่วนปลายของดาบหยุดอยู่ใกล้กับลำคอของสิงห์ในระยะเพียงหนึ่งเซนติเมตรเท่านั้น“คุณทิศเหนือ! เฮ้อ เกือบไปแล้ว”“กูไม่ฟันมึงคอหักก็บุญแล้ว แล้วนี่มึงมาทำไม”ทิศเหนือเอ่ยพลางยกดาบไม้ไผ่ขึ้นพาดบนบ่าของตัวเอง ดวงตาคมตวัดมองใบหน้าของลูกน้องคนสนิทที่กำลังขัดคำสั่ง“นายใหญ่สั่งให้มาน่ะสิครับ”“หรือว่าที่บริษัทเกิดเรื่องอะไรขึ้น”“ไม่ใช่ครับ บริษัทยังปกติดี”“สรุปมึงมาหากูทำไมก็รีบพูดมาสิวะ”มาเฟียหนุ่มพ่นลมหายใจ พลางชักสีหน้าใส่คนที่ไม่เข้าเรื่องเสียที“นายใหญ่สั่งให้ผมมารับคุณทิศเหนือกลับไทย อีกสามวันต้องไปร่วมงานกาล่าดินเนอร์การกุศล เพื่อระดมทุนช่วยเหลือเด็กด้อยโอกาสพร้อมกับคุณเอวาครับ”“พ่อกูสั่ง หรือว่าท่านพงษ์สิทธิ์สั่งมากันแน่”“เอ่อ ท่านพงษ์สิทธิ์ฝากกำชับมาด้วยครับ ยังไ







