تسجيل الدخولคราแรกหนูนาก็นึกว่าเป็นร้านข้าวราดแกงเล็ก ๆ แต่พอเธอและเขื่อนก้าวลงจากรถ ภาพเบื้องหน้าคือร้านอาหารที่มีพื้นที่ให้บริการใหญ่พอสมควร ดูจากสายตาน่าจะมีโต๊ะให้ลูกค้านั่งประมาณห้าสิบโต๊ะ อาหารก็มีให้เลือกรับประทานมากถึงหกสิบกว่าเมนู ซึ่งยังไม่นับรวมของหวาน มาถึงช่วงเวลาพักเที่ยงแบบนี้ลูกค้าก็ยิ่งเนืองแน่นหลังจากเลือกอาหารที่จะราดลงบนข้าวสวยอุ่น ๆ ได้แล้วก็มานั่งที่โต๊ะรวมกันสิบเอ็ดคน พวกรุ่นพี่ที่อยู่ทีมเดียวกับหนูนาหันมองกันเลิ่กลั่ก ก่อนเสียงทุ้มของเขื่อนจะดังขึ้น“ตามสบายนะครับ ไม่ต้องเกรงใจ”“เอ่อ ครับ”“ค่ะ”หนูนาพอจะมองออกว่าพวกพี่ ๆ กำลังทำตัวไม่ถูก หลังจากกินข้าวอิ่มและอยู่ระหว่างทางกลับบริษัท เธอก็หันไปถามเขื่อนที่กำลังขับรถอยู่“เมื่อก่อนพี่เขื่อนไม่ค่อยลงมาคลุกคลีกับพวกพี่ ๆ ในทีมเอเหรอคะ ดูเหมือนทุกคนจะเกร็ง ๆ ตอนนั่งกินข้าวด้วยกัน”“อืม เมื่อก่อนพี่เป็นผู้จัดการฝ่ายกลยุทธ์ งานส่วนใหญ่จะเน้นวางแผนและเสนอแนวทางพัฒนาธุรกิจ นาน ๆ ครั้งอาจจะมีประสานงานกับฝ่ายวิเคราะห์การลงทุนบ้าง แต่ไม่ค่อยได้เข้าไปคลุกคลีกับฝ่ายนี้เท่าไหร่ แต่ว่าหลังจากนี้พี่จะพยายามทำความรู้จักและปรับตัวให้เข้าก
“ตื่นเต้นไหมครับ”“ก็นิดหน่อยค่ะ”“ไม่ต้องกังวลนะ พนักงานในบริษัทเป็นกันเองทุกคน ทำตัวตามสบายได้เลยครับ”“ค่ะ”หนูนาหันไปคลี่ยิ้มให้กับเจ้าของรถหรูที่แวะมารับเธอไปทำงานพร้อมกันในช่วงเช้าของวันจันทร์ ตอนนี้เธอและเขื่อนกำลังอยู่ระหว่างเดินทางไปที่บริษัท เนื่องจากเป็นการเริ่มงานวันแรก จะบอกว่าไม่รู้สึกอะไรเลยคงเป็นไปไม่ได้ เธอทั้งดีใจและประหม่าเล็กน้อย ทว่าคำปลอบโยนของหนุ่มรุ่นพี่ก็ทำให้หญิงสาวมีความมั่นใจมากขึ้นเดินทางไปถึงบริษัท เขื่อนก็พาหนูนาไปพบกับเจ้าหน้าที่ฝ่ายบุคคลเพื่อรับบัตรพนักงาน ก่อนพาเยี่ยมชมแผนกต่าง ๆ และส่งเธอถึงมือของหัวหน้าทีมวิเคราะห์การลงทุน“ผมฝากด้วยนะครับ”“ได้ค่ะ พี่จะดูแลน้องหนูนาเป็นอย่างดี”แอนนา หัวหน้าทีม A (เอ) ซึ่งเป็นหญิงวัยสามสิบปลาย ๆ เอ่ยตอบลูกชายประธานกรรมการของบริษัทแห่งนี้ พลางหันไปส่งยิ้มให้กับหญิงสาวที่เพิ่งรับเข้ามาใหม่“ไปค่ะน้องหนูนา เดี๋ยวพี่พาไปที่โต๊ะทำงาน และทำความรู้จักกับทุกคนในทีม”หนูนาเดินออกจากห้องทำงานของแอนนา อีกฝ่ายก็พาเธอเข้าไปหยุดที่โต๊ะว่าง ซึ่งพื้นที่ทำงานเป็นแบบเปิดโล่ง พนักงานของทีม A มีทั้งหมดสิบคนรวมถึงตัวเธอ แต่ละคนจะมีโต๊
หลายวันต่อมาทางด้านทิศเหนือที่ยังไม่รู้ว่าน้องสาวต่างสายเลือดกลับมาแล้ว เขาก็ยังคงใช้เวลาอยู่กับการช่วยงานผู้เป็นตาที่ประเทศญี่ปุ่น ทว่าในช่วงเย็นของวัน จู่ ๆ ลูกน้องคนสนิทที่เขาฝากฝังให้ช่วยดูแล P.M. BODYGUARD VIP ก็ได้โผล่มาที่โรงฝึกฟันดาบ ก้าวเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้า ในจังหวะที่มาเฟียหนุ่มยั้งมือได้ทันตอนฟาดดาบไม้ไผ่ออกไป ส่วนปลายของดาบหยุดอยู่ใกล้กับลำคอของสิงห์ในระยะเพียงหนึ่งเซนติเมตรเท่านั้น“คุณทิศเหนือ! เฮ้อ เกือบไปแล้ว”“กูไม่ฟันมึงคอหักก็บุญแล้ว แล้วนี่มึงมาทำไม”ทิศเหนือเอ่ยพลางยกดาบไม้ไผ่ขึ้นพาดบนบ่าของตัวเอง ดวงตาคมตวัดมองใบหน้าของลูกน้องคนสนิทที่กำลังขัดคำสั่ง“นายใหญ่สั่งให้มาน่ะสิครับ”“หรือว่าที่บริษัทเกิดเรื่องอะไรขึ้น”“ไม่ใช่ครับ บริษัทยังปกติดี”“สรุปมึงมาหากูทำไมก็รีบพูดมาสิวะ”มาเฟียหนุ่มพ่นลมหายใจ พลางชักสีหน้าใส่คนที่ไม่เข้าเรื่องเสียที“นายใหญ่สั่งให้ผมมารับคุณทิศเหนือกลับไทย อีกสามวันต้องไปร่วมงานกาล่าดินเนอร์การกุศล เพื่อระดมทุนช่วยเหลือเด็กด้อยโอกาสพร้อมกับคุณเอวาครับ”“พ่อกูสั่ง หรือว่าท่านพงษ์สิทธิ์สั่งมากันแน่”“เอ่อ ท่านพงษ์สิทธิ์ฝากกำชับมาด้วยครับ ยังไ
ช่วงสายของวันต่อมาหนูนาเปิดประตูก้าวลงจากรถหรูที่จอดอยู่ในบริเวณวัด เจ้าของรถก็อ้อมไปเปิดประโปรงท้ายเพื่อหยิบสังฆทานออกมา จากนั้นก็พากันเข้าไปนั่งในศาลาการเปรียญ ใช้เวลาไม่นานก็ทำบุญเสร็จ“ไปให้อาหารปลากันครับ”ข้อมือเล็กถูกมือหนาของหนุ่มรุ่นพี่กอบกุม แล้วพาเธอไปยังโซนให้อาหารปลาที่อยู่อีกด้านของวัด“เอาขนมปังสองปอนด์ครับ”“นี่จ้ะ ปอนด์ละยี่สิบบาท เอาเงินหย่อนตู้ได้เลยนะจ๊ะ”แม่ค้าประจำจุดขายอาหารปลายื่นขนมปังให้สองถุง ก่อนเบี่ยงสายตามองหนุ่มหล่อสาวสวยที่ยืนอยู่ข้างกัน พลางเอ่ยแซว“พาแฟนมาให้อาหารปลาเหรอจ๊ะ ใจบุญด้วยกันทั้งคู่ ขอให้รักกันไปนาน ๆ เลยนะ”“ไม่ใช่ค่ะ พวกเราเป็นเพื่อนกัน”หนูนารีบยกมือขึ้นโบกไปมาเบา ๆ เพื่อปฏิเสธ ทว่าเขื่อนกลับอมยิ้มแววตาเป็นประกาย ก่อนจับข้อมือของเธอพาไปที่แพมีหลังคามุง เข้าไปนั่งม้านั่งตัวยาวที่ทำจากไม้ แล้วแกะถุงขนมปังยื่นให้หญิงสาว“ขอบคุณค่ะ”ทั้งสองบิดขนมปังเป็นชิ้นโยนลงไปในน้ำ ทอดสายตามองหมู่ปลาที่พากันแหวกว่ายมายังจุดที่มีอาหาร แย่งกันอ้าปากงับขนมปังจนน้ำกระเพื่อมไหว บางครั้งก็กระเด็นเป็นวงกว้างเขื่อนลอบมองใบหน้าหญิงสาวข้างกาย มุมปากยกยิ้มเล็กน้อ
“มีของใช้จำเป็นที่อยากแวะซื้อไหมครับ”เขื่อนหันมองหญิงสาวที่นั่งเบาะข้างคนขับของรถหรูที่กำลังเคลื่อนตัวออกจากโรงแรม และคำถามของเขาก็ทำให้หนูนารู้สึกเกรงใจอีกครั้ง“เอากระเป๋าไปไว้ที่คอนโดก่อนก็ได้ค่ะ เดี๋ยวหนูนาค่อยออกมาอีกที เกรงใจพี่เขื่อน”“วันนี้พี่ว่างครับ เอาเป็นว่าเราแวะไปซื้อของก่อน แล้วค่อยกลับคอนโด”“ก็ได้ค่ะ”หนูนาเผยรอยยิ้มบางเบาให้หนุ่มรุ่นพี่ คนเขาอุตส่าห์มีน้ำใจ และดูท่าจะเปลี่ยนใจของอีกฝ่ายไม่ได้ เธอจำต้องตอบตกลงเท่านั้นหลายนาทีต่อมา ทั้งสองก้าวลงจากรถหรู เดินเคียงคู่กันผ่านประตูกระจกบานเลื่อนเปิดปิดอัตโนมัติเข้าไปในห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง ก่อนที่หนุ่มหล่อจะเร่งฝีเท้าเร็วขึ้นอีกนิดเพื่อให้ถึงจุดจอดรถเข็นก่อนเธอ แล้วเข็นรถเข็นเข้าไปหาหนูนา“ไปซื้อของกันเถอะครับ เรื่องเข็นรถให้เป็นหน้าที่ของผู้ชาย”“เอ่อ เอางั้นก็ได้ค่ะ”มือเล็กจับสินค้าสำหรับใช้สอยในชีวิตประจำวางลงในรถเข็น รวมถึงพวกของกินสำเร็จรูป ก่อนจะพากันไปยังโซนขายรองเท้าสำหรับใส่ในบ้าน เธอยืนนิ่งไปครู่หนึ่งเมื่อมีภาพในอดีตผุดเข้ามาในหัว ก่อนตัดสินใจหยิบออกมาหนึ่งคู่ แล้วเดินไปยังโซนขายชุดผ้าปูที่นอนใบหน้าสวยไล่ส
ช่วงเที่ยงของอีกวัน“เมื่อคืนดื่มกับเพื่อนจนลืมพี่เลยนะครับ”เสียงทุ้มละมุนของหนุ่มหล่อที่กำลังขับรถอยู่เอ่ยถามกับหญิงสาวที่นั่งเบาะข้างกัน หนูนาเผยรอยยิ้มบางเบา ทั้งรู้สึกเมาค้างเล็กน้อย เอ่ยตอบเขาด้วยสีหน้ารู้สึกผิด“ขอโทษนะคะพี่เขื่อน ไม่ได้เจอเพื่อน ๆ นาน เลยดื่มกันจนแทบกลับห้องไม่ไหว พอหัวถึงหมอนก็หลับเป็นตายเลยค่ะ”เมื่อคืนอีกฝ่ายส่งข้อความมาหา บอกว่าจะมารับเธอไปกินข้าว และแวะไปดูคอนโดด้วยเลย ทว่าหนูนาเพิ่งมาเห็นข้อความตอนสิบโมงของวันนี้และคนที่เอ่ยกับเธอก็คือ เขื่อน หนุ่มรุ่นพี่ที่เรียนปริญญาโทด้วยกันที่อังกฤษหนูนาเจอกับเขาในวันที่สายฝนโปรยลงมาในฤดูหนาว เป็นช่วงที่เปิดภาคเรียนได้ไม่ถึงครึ่งเดือน จู่ ๆ อีกฝ่ายก็กางร่มวิ่งเข้ามาหาเธอ และอาสาไปส่งเธอที่หอพัก หลังจากนั้นทั้งสองคนก็เริ่มคุยกันมากขึ้น เริ่มปรึกษาเรื่องเรียน และเรื่องทำงานหลังจากเรียนจบ และที่สนิทกันก็อาจเป็นเพราะเขาเป็นคนไทยคนเดียวที่เรียนปีการศึกษาเดียวกัน หลักสูตรเดียวกันเขื่อนเป็นลูกชายของผู้ถือหุ้นรายใหญ่และประธานกรรมการบริษัทหลักทรัพย์จัดการกองทุน ธารินทร์ จำกัด พอเรียนจบเขาก็กลับมารับตำแหน่งรองกรรมการผู้จัดก

![นรสิงห์ [มาเฟียร้ายรัก]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)





