ตอนที่ 11

“คนอื่น… เอ่อ...”

หนูนามีสีหน้าอ้ำอึ้ง ในหัวกำลังใช้ความคิดว่าจะตอบคำถามของพี่ชายอย่างไรดี ก่อนเอ่ย

“ก็หมายถึงคนอื่นที่ไม่ใช่พี่คิณกับพี่วิคเตอร์ และไม่ใช่พวกบอดีการ์ดที่พีเอ็ม”

แววตาของเธอเลิ่กลั่ก ไม่กล้าสบกับดวงตาคมของพี่ชายตรง ๆ ตอนนี้หนูนาเริ่มหายใจไม่ทั่วท้อง กลัวจะถูกทิศเหนือตำหนิว่า ก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวของเขา เพราะเธอไม่อาจหักห้ามใจตัวเองไม่ให้รู้สึกหึงหวงพี่ชายคนนี้กับผู้หญิงที่ยังไม่มีตัวตนได้เลย

“ไม่มี”

ทว่าคำตอบสั้น ๆ ของอีกฝ่ายทำให้ใบหน้าสวยเผยรอยยิ้มดีใจออกมา หนูนาไม่ได้ซักถามอะไรต่อเพื่อให้เขารำคาญใจ

บรรยากาศภายในรถกลับมาเงียบอีกครั้ง จนกระทั่งรถหรูเข้าไปจอดในคฤหาสน์ หนูนากับทิศเหนือก็เปิดประตูก้าวลงจากรถ

“พี่ทิศเหนือจะอยู่กินข้าวด้วยกันก่อนไหมคะ” หญิงสาวเอ่ยถาม ขณะพากันเดินเข้าไปในบ้าน

“ไม่ล่ะ เดี๋ยวค่อยไปกินที่ผับ”

หญิงสาวก้มหน้าลงเล็กน้อย มุมปากยกยิ้มเจื่อน จากนั้นทิศเหนือก็เดินขึ้นไปบนห้อง ส่วนเธอได้เข้าไปหาผู้เป็นพ่อที่กำลังอ่านหนังสืออยู่ในห้องนั่งเล่น

“สวัสดีค่ะคุณพ่อ”

ฉัตรพลได้ยินเสียงของลูกสาวบุญธรรมก็ละสายตาจากเนื้อหาที่กำลังอ่าน มือกระชับแว่นตาให้พอดีกับสันจมูกขณะหันมองใบหน้าของหนูนา แล้วเอ่ยถาม

“พากันไปที่ไหนมาถึงได้กลับเข้าบ้านค่ำ”

“ไม่ได้ไปไหนค่ะ ช่วงนี้หนูนามีทำรายงานกับเพื่อน อาจจะกลับช้าอีกหลายวัน คุณพ่อกินข้าวรึยังคะ”

“ยังเลย รอเราสองคนกลับมานั่นแหละ”

“งั้นไปกินข้าวกันค่ะ วันนี้พี่ทิศเหนือไม่อยู่ร่วมโต๊ะด้วย เห็นว่าจะนัดพวกบอดีการ์ดไปดื่มกันที่ผับ”

ฉัตรพลไม่ได้เอ่ยถามต่อ เนื่องจากลูกชายไม่ใช่เด็กแล้ว ทิศเหนือมีความคิดเป็นของตัวเอง จะเข้าออกบ้านเวลาไหนคนเป็นพ่อก็ไม่เคยก้าวก่าย เพียงแต่เป็นห่วงหญิงสาวกำพร้าคนนี้เท่านั้น เกรงว่าเด็กที่เขารับมาเป็นลูกบุญธรรมจะรู้สึกขาดความรักจากคนในครอบครัว จึงมักจะรอกินข้าวพร้อมกับหนูนาเป็นประจำทุกวัน

หลังจากสองพ่อลูกกินข้าวอิ่มก็แยกย้ายกันขึ้นห้องของตัวเอง ส่วนทิศเหนืออาบน้ำแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยแล้ว เขาก็เดินทางออกจากคฤหาสน์ มุ่งหน้าไปที่ V.K.T Pub พร้อมกับลูกน้องคนสนิท

พื้นที่บริเวณชั้นล่างของผับครึ่งหนึ่งได้กลายเป็นที่รวมตัวของบรรดาบอดีการ์ดที่อยู่ในความดูแลของทิศเหนือ ซึ่งก่อนมาเขาได้โทรสั่งพนักงานให้เตรียมกับแกล้มและเครื่องดื่มไว้พร้อมหมดแล้ว

“บอสกับเฮียสิงห์มาโน่นแล้ว”

ชายคนหนึ่งที่อยู่ในทีม P.M. BODYGUARD VIP เอ่ยขึ้น ขณะเหลียวใบหน้าไปเห็นมาเฟียหนุ่มที่กำลังเดินเข้ามาหากลุ่มของพวกเขา โดยที่มีสิงห์เดินตามหลังกันมาติด ๆ 

“เรื่องแดกนี่พวกมึงสามัคคีกันจังเลยนะ ไม่มีใครมาสายเลยสักคน” สิงห์เอ่ยแซว พลางกระตุกยิ้มมุมปาก

“บอสเลี้ยงทั้งที พวกเราจะกล้ามาสายได้ยังไงล่ะครับ” ชายวัยยี่สิบต้น ๆ เอ่ยขึ้น

“เอาล่ะ ๆ มื้อนี้กินกันให้เต็มที่ ใครกลับไม่ไหวก็บอก กูมีบริการเรียกรถให้ไปส่งถึงที่”

น้ำเสียงของทิศเหนือดังขึ้น พวกบอดีการ์ดก็พากันส่งเสียงเฮฮาอย่างชอบใจขึ้นมาทันที ก่อนจะมีลูกน้องคนหนึ่งถือแก้วเหล้าชงใหม่มาให้เขากับสิงห์

ทิศเหนือรับแก้วน้ำสีอำพันมาไว้ในมือ ก่อนจะชูออกไปตรงหน้า พร้อมกับเอ่ย

“อ้าวพวกเรา ไม่เมาไม่เลิก”

พวกลูกน้องก็เอ่ยอย่างพร้อมเพรียง

“ไม่เมาไม่เลิก”

คืนนี้เพื่อนสนิทของทิศเหนือทั้งสองคนไม่ได้เข้ามาที่ผับ เพราะยังไม่ถึงเวลาสรุปรายได้ประจำเดือน เขาจึงนั่งดื่มกับพวกบอดีการ์ดฝีมือดีเหล่านี้ที่ชั้นล่าง จนกระทั่งถึงเวลาผับปิดให้บริการมาเฟียหนุ่มก็เดินทางกลับคฤหาสน์

“ขึ้นไปไหวไหมครับ” สิงห์เอ่ยถามผู้เป็นนาย

“อืม กูไม่ได้เมาสักหน่อย แค่มึน ๆ มึงส่งแค่นี้ก็พอ”

“ครับ”

สิงห์ยืนมองแผ่นหลังของเจ้านายจนหายเข้าไปในบ้านหลังใหญ่ เขาก็ขับรถคันเดิมกลับไปยังที่พักของตน

หนูนานอนพลิกตัวอยู่บนเตียงหลายตลบ แต่ก็ไม่อาจข่มตาหลับลงได้ เธอตัดสินใจลุกออกจากที่นอน เปิดประตูออกไปจากห้องเพื่อลงไปดื่มน้ำในห้องครัว ทว่าเห็นพี่ชายเดินโซเซเล็กน้อยขณะก้าวขึ้นบันได แล้วเลี้ยวซ้ายไปยังห้องนอนของเขา โดยไม่ได้เหลียวมามองว่าเธอยืนอยู่ไม่ไกล