ตอนที่ 9

คิ้วเข้มของทิศเหนือขมวดเข้าหากันเป็นปมขณะอ่านข้อความ ก่อนจะตวัดปลายนิ้วพิมพ์ข้อความส่งกลับไปเพื่อถามหาเหตุผล

ทิศเหนือ ธนาเศรษฐ์: จะแอบหนีเที่ยวที่ไหนอีก

ทางด้านหนูนาที่กำลังกินมื้อเที่ยงในโรงอาหารของคณะกับเพื่อนรักทั้งสองคน เห็นหน้าจอโทรศัพท์มีแสงสว่างปรากฏขึ้น พลันหลุบตามองแจ้งเตือนข้อความที่พี่ชายส่งมา เธอจึงหยิบโทรศัพท์ที่วางไว้บนโต๊ะขึ้นมาพิมพ์ข้อความตอบกลับทันที

หนูนา นลินญา: ทำรายงานกับเพื่อนที่คณะค่ะ

ทิศเหนือ ธนาเศรษฐ์: ทำที่ไหน

หนูนา นลินญา: ที่มหา’ลัยค่ะ ถ้าไม่เชื่อพี่ทิศเหนือมานั่งเฝ้าดีไหมคะ (อีโมจิทำหน้ายิ้ม)

ทิศเหนือ ธนาเศรษฐ์: แล้วคิดว่าจะเสร็จประมาณกี่โมง คืนนี้พี่นัดพวกพีเอ็มไปกินเลี้ยงกันที่ผับ

เขาแค่เกรงว่าถ้าเสร็จเกินหนึ่งทุ่ม คงจะไปรับน้องสาวด้วยตัวเองไม่ได้

หนูนา นลินญา: น่าจะไม่เกิน 6 โมงค่ะ

ทิศเหนือ ธนาเศรษฐ์: โอเค

ทิศเหนือ ธนาเศรษฐ์: งั้นพี่จะรับเธอไปส่งที่บ้านก่อน ค่อยออกไปหาไอ้พวกนั้น

หนูนา นลินญา: (สติกเกอร์โอเคค่ะ)

ทว่าพอถึงเวลาไปรับหนูนาที่มหาวิทยาลัย เขากลับติดต่อเธอไม่ได้ ไม่รู้ว่าปิดเครื่อง หรือว่าแบตหมดกันแน่ มาเฟียหนุ่มจึงตัดสินใจเปิดประตูก้าวลงจากรถหรู เดินเข้าไปใต้ตึกคณะบัญชี เพราะคิดว่ากลุ่มของน้องสาวคงจะนั่งทำงานกันที่นั่น

ขณะก้าวเดินดวงตาคมก็มองหาหนูนาไปด้วย ทว่าสถานที่ที่มีม้าหินอ่อนตั้งวางอยู่หลายชุดกลับไม่พบน้องสาว เขาจึงมุ่งหน้าไปที่ห้องเอนกประสงค์ ซึ่งเป็นห้องกระจกรายล้อม มีโต๊ะตัวยาวที่นั่งกันได้สองฝั่งประมาณสิบคนวางเรียงรายอยู่ในห้องแอร์

พอเดินเข้าไปใกล้ดวงตาคมก็เห็นแผ่นหลังของหนูนาซึ่งเขาจำได้ดี เธอนั่งอยู่ฝั่งเดียวกับชายหนุ่มในชุดนักศึกษา อีกฝ่ายใช้ท่อนแขนพาดลำคอของเธอ พูดคุยกันด้วยท่าทางสนิทสนม เห็นแล้วก็ทำให้คนเป็นพี่ชายรู้สึกไม่ชอบใจ รีบเปิดประตูเดินเข้าไปทันที

“เอาแขนของมึงออกจากน้องกู”

กลุ่มนักศึกษาห้าคนที่นั่งอยู่ด้วยกันต่างเงยหน้าขึ้นมองเจ้าของน้ำเสียงเข้มอย่างพร้อมเพรียง ก่อนที่คนชื่อบอล ซึ่งเป็นเพื่อนร่วมคณะของหนูนาผละท่อนแขนออกจากเธอทันที พร้อมกับยกมือไหว้คนที่ยืนอยู่ด้านหลัง

“สวัสดีครับ พี่ทิศเหนือ”

“มึงรู้จักกูด้วยเหรอ”

“หนูนาเคยเอารูปพี่ชายให้ดูครับ”

บอล หนุ่มหล่อละมุน ใบหน้าออกไปทางลูกครึ่งเกาหลี เอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงสุภาพ ริมฝีปากมีรอยยิ้มบางเบาขณะมองทิศเหนือ ก่อนจะเบี่ยงสายตาไปยังเพื่อนสาวที่นั่งอยู่ข้างกัน ซึ่งหนูนากำลังทำหน้าไม่ถูกที่จู่ ๆ พี่ชายก็เข้ามาต่อว่าเพื่อนของเธอ

“รู้ว่าหนูนามีพี่ชายก็ดี วันหลังมึงก็อยู่ให้ห่างจากน้องกูหน่อย อย่ามาทำตัวรุ่มร่ามแบบนี้กับน้องกูอีก”

“ขอโทษครับ ต่อไปผมจะระวังให้มากกว่านี้”

ทุกคนต่างพากันอึ้ง ไม่กล้าปริปากพูดแทรกขึ้นมา หนูนาเห็นว่าสถานการณ์เริ่มไม่สู้ดี จึงเป็นฝ่ายเอ่ยกับพี่ชาย

“พี่ทิศเหนือมาถึงนานรึยังคะ ทำไมถึงไม่โทรหาหนูนาก่อน”

“โทรแล้ว แต่ไม่ติด”

มือเล็กหยิบโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะมากดปลดล็อกหน้าจอ แต่กลับไม่มีการตอบสนอง จึงเงยใบหน้าที่มีรอยยิ้มเจื่อนขึ้นมองทิศเหนือ

“แบตหมดค่ะ” เอ่ยจบก็ส่งเสียงขำแห้งในลำคอ ก่อนจะหันไปเอ่ยกับเพื่อนในกลุ่ม

“งั้นวันนี้พอแค่นี้ก่อนนะ ฝากของพวกนี้ไว้ที่พวกแกด้วย พรุ่งนี้ค่อยมาทำต่อ”

“อืม” มาเบลพยักหน้า พร้อมกับส่งเสียงตอบรับในลำคอ

หนูนาคว้ากระเป๋ามาสะพายบนไหล่ แล้วลุกออกจากโต๊ะไปทันที เนื่องจากพี่ชายได้หันหลังเดินออกไปรออยู่ด้านนอกแล้ว

“พี่ชายของหนูนานี่แม่งหวงน้องสาวชะมัดเลยว่ะ”

เสียงของวินดังขึ้น เนื่องจากเขาและบอลต่างเคยได้ยินจากคำบอกเล่าของสามสาวมาก่อน แต่ไม่เคยได้เห็นตัวจริงของทิศเหนือเลยสักครั้ง ไม่คิดว่าจะน่าเกรงขาม และมีแววตาดุร้ายจนน่าขนลุกมากขนาดนี้

“พี่ชายหวงน้องสาวมันก็เรื่องปกติปะ”

ครีมเอ่ย และตามมาด้วยเสียงเตือนของมาเบล

“แกก็ระวังตัวไว้เถอะบอล ไปทำตัวใกล้ชิดกับหนูนามาก ๆ ระวังพี่ทิศเหนือจะเล่นงานเข้าสักวัน”

บอลยกยิ้มให้กับมาเบลโดยไม่เถียงกลับ สำหรับเขาคิดว่าคำขู่ของทิศเหนือไม่เห็นจะน่ากลัวตรงไหน คงเป็นเพราะมีความเห็นตรงกันกับครีมว่า พี่ชายก็หวงน้องสาวเป็นธรรมดา เขาก็แค่ใกล้ชิดกับหนูนา ยังไม่ได้ไปทำเรื่องอะไรให้เธอเสียหายสักหน่อย ดังนั้นจึงไม่มีเรื่องให้หวั่นเกรงไปล่วงหน้า