ตอนที่ 7

ทิศเหนือเห็นแววตาของหนูนาเศร้าลง จึงเอ่ยตอบ

“เปล่า พี่จะรำคาญน้องสาวของพี่ได้ยังไง พี่ก็แค่พูดไปอย่างนั้น อย่าบอกนะว่าโกรธ”

“เปล่าค่ะ”

เธอไม่ได้โกรธ แต่แค่ผิดหวังที่ผู้หญิงในอุดมคติของเขาไม่มีวี่แววว่าจะเป็นคนที่นิสัยใจคอแบบเธอ ก่อนจะเอ่ยถาม

“แล้วถ้าพี่จะมีแฟน สเปกพี่เป็นยังไงเหรอคะ”

“ไม่รู้สิ ตอนนี้ยังไม่อยากมีใคร”

“ยังไม่อยากมีก็ดีค่ะ งั้นอยู่เป็นโสดเป็นเพื่อนหนูนาก่อนนะคะ”

เขายังจำคืนที่เธอเมาแล้วเผลอเรียกไอ้คนที่ชื่อเฟิร์สได้ จึงเอ่ยเตือนสติน้องสาว

“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับพี่ล่ะ พี่โตแล้ว ส่วนเธอก็เลิกคิดฟุ้งซ่านเรื่องมีแฟน แล้วไปตั้งใจเรียนให้จบก่อนเถอะ” 

“ไม่รู้ล่ะ ถ้าพี่มีแฟน หนูนาก็จะหาแฟนเหมือนกัน แต่ถ้าพี่ไม่มี หนูนาก็จะไม่คบใคร”

“เอาเธอว่าละกัน”

เขาเอ่ยเสียงเรียบ แต่คำตอบที่ได้รับกลับทำให้หนูนาคลี่ยิ้มตาหยี ก่อนจะกอดแขนอีกฝ่ายแล้วพากันเดินต่อ จนกระทั่งเห็นเพื่อนทั้งสองคนนั่งที่ม้าหินอ่อนใต้ตึกคณะ หนูนาก็รั้งแขนของพี่ชายให้เดินเร็วขึ้น

“สวัสดีค่ะพี่ทิศเหนือ”

“สวัสดีค่ะพี่ทิศเหนือ”

เสียงของมาเบลและครีมเอ่ยทักทายพี่ชายของเพื่อนอย่างพร้อมเพียง ทิศเหนือพยักหน้าลงครั้งหนึ่งเป็นการทักทายกลับตามประสาผู้ชายหน้านิ่ง แต่กลับผ่อนคลายและเป็นตัวของตัวเองเวลาอยู่ต่อหน้าเพื่อนสนิทของเขาเท่านั้น

“กลัวยัยนาหายเหรอคะ วันนี้ถึงได้ตามมาส่งถึงใต้ตึกคณะเลย” ครีมเอ่ยแซวพี่ชายจอมหวงน้องสาว

“คิกคิก” หนูนาส่งเสียงหัวเราะแผ่วเบาอย่างชอบใจ ก่อนจะหันไปเอ่ยกับทิศเหนือ

“มาส่งเสร็จแล้ว พี่ไปทำงานเถอะค่ะ”

“หมดประโยชน์แล้วก็ไล่เลยนะ”

“หรือว่าจะนั่งเฝ้าหนูนาเรียนทั้งวัน”

“ไม่ล่ะ น่าเบื่อ พี่ไปทำงานดีกว่า”

“บ้ายบายค่ะ เจอกันตอนเย็นนะคะ”

หญิงสาวโบกมือล่ำลาพี่ชายด้วยรอยยิ้มหวาน ดวงตากลมโตมองตามแผ่นหลังเขาเดินออกไปครู่หนึ่ง ก็หย่อนก้นลงนั่งม้านั่งตัวที่ยังว่าง

“ถ้าฉันมีพี่ชายแล้วตามแจขนาดนี้ มีหวังคงได้ตีกันตาย”

มาเบลเอ่ยขึ้น เพราะเธอเป็นลูกสาวเพียงคนเดียวของบ้าน ถูกเลี้ยงดูและคอยเอาอกเอกใจราวกับเจ้าหญิง พอเห็นพี่ชายของเพื่อนคอยเทียวรับเทียวส่งที่มหาวิทยาลัย แรก ๆ ก็มีบ้างที่รู้สึกว่าอยากมีพี่ชายสักคน แต่พอเห็นว่าทิศเหนือคอยมาตามตัวหนูนากลับทุกครั้งที่เข้าบ้านผิดเวลา ก็ทำให้เธอสลัดความคิดนั้นทิ้งไปจนหมด

ทว่าคนที่กำลังอยู่ในประเด็นไม่ได้รู้สึกขุ่นเคืองใจแต่อย่างใด เพื่อนทั้งสองคนรู้มาตลอดว่าเธอเป็นเพียงลูกบุญธรรมของฉัตรพล ไม่ได้เป็นพี่น้องโดยสายเลือดกับทิศเหนือ ทว่าพ่อของเขาก็รับเลี้ยงดูเธอมาตั้งแต่อายุสิบสามปี ตอนนี้หนูนาก็อายุย่างเข้ายี่สิบปีแล้ว คงไม่มีใครมานั่งถกกันหรอกว่า น้องสาวกับพี่ชายจะคิดเกินเลยกัน

ทั้งที่ความจริง เธอคิดกับอีกฝ่ายเกินกว่าพี่ชายกับน้องสาวจริง ๆ และความลับนี้มีเพียงเจ้าของหัวใจเท่านั้นที่รู้

“พวกแกไม่มีพี่ชายทั้งคู่จะไปเข้าใจโมเมนต์แบบนี้ได้ยังไง ฉันว่าพี่ทิศเหนือออกจะน่ารัก เห็นแบบนี้เวลาฉันมีปัญหา หรือว่าอยากได้อะไร พี่ทิศเหนือก็จะคอยอยู่เคียงข้าง และคอยตามใจฉันทุกครั้ง”

“จ้า แม่น้องสาวคนดีของพี่ชาย” ครีมคลี่ยิ้ม ทำหน้าทะเล้น

“ว่าแต่แกบอกพี่ทิศเหนือรึยังว่า วันนี้จะเลิกค่ำ”

มาเบลเอ่ยถามราวกับเป็นการเตือนสติ เพราะพี่ชายของหนูนามักจะมารับกลับเป็นประจำ และเนื่องจากวันนี้พวกเธอกับเพื่อนชายอีกสองคนต้องทำงานกลุ่มด้วยกัน อาจจะกลับบ้านช้ากว่าปกติ 

“ยังเลย” หนูนาเบิกตากว้าง ก่อนเอ่ยต่อ “เมื่อกี้มัวแต่แก้ปัญหาเฉพาะหน้า ฉันเลยลืม”

“ปัญหาอะไร” ครีมเอ่ยขึ้นด้วยความอยากรู้

หนูนาหันมองซ้ายทีขวาที เพื่อให้แน่ใจว่าคนที่กำลังจะเอ่ยถึงหรือคนรู้จักของสาวรุ่นพี่ไม่ได้อยู่แถวนี้ ก่อนจะโน้มตัวไปข้างหน้าให้ใกล้กับเพื่อนอีกนิด เล่าเหตุการณ์เมื่อครู่ด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

“ก็พี่คริสตัลนะสิ จู่ ๆ ก็เข้ามายืนดักหน้า แล้วถามฉันว่าพี่ทิศเหนือเป็นพี่ชายหรือว่าแฟน สงสัยคงจะถูกใจพี่ทิศเหนือ แต่ว่าพี่ชายของฉันไม่ได้สนใจ ฉันก็เลยบอกไปว่าเป็นแฟน”

“พี่คริสตัลปี่สี่ที่ชอบล่าแต้มน่ะเหรอ”

มาเบลเอ่ยขึ้น เพราะเธอก็พอได้ยินชื่อเสียงในด้านลบของสาวรุ่นพี่คนนี้มาพอสมควร

“อืม” หนูนาส่งเสียงตอบในลำคอ

“ดีแล้วที่ตอบไปแบบนั้น ถ้าเกิดพี่ทิศเหนือมีซัมติงกับพี่คนนี้ขึ้นมา ฉันว่าพวกเราคงจะมองหน้านางไม่ติด นางยิ่งชอบขี้อวดอยู่ด้วย รับรองว่าคนรู้กันทั้งมหา’ลัย”

ประโยคของครีมตรงใจของหนูนาเป็นอย่างมาก เพราะเธอไม่ได้อยากให้สองคนนั้นมีโอกาสเริ่มต้นคุยกัน แล้วพัฒนาความสัมพันธ์ แม้มันจะแค่ชั่วครั้งชั่วคราวก็ตาม เธอไม่ชอบใจทั้งนั้น ก่อนที่ความรู้สึกหึงหวงจะฉายชัดบนใบหน้ามากกว่านี้ หนูนาจึงยกข้อมือขึ้นเพื่อดูเวลาบนหน้าปัดนาฬิกา

“ใกล้จะได้เวลาเรียนแล้ว พวกเรารีบไปกันเถอะ”

สามสาวพากันลุกออกจากม้านั่ง เดินเข้าไปในลิฟต์เพื่อขึ้นไปยังชั้นที่จะเข้าเรียนเป็นคาบแรก