ตอนที่ 8

ทิศเหนือเดินทางไปถึงตึก P.M. BODYGUARD VIP เขาก็เปลี่ยนไปใส่ชุดออกกำลังกายสำหรับผู้ชาย ก่อนจะออกจากห้องทำงานที่อยู่ชั้นบนสุด ลงไปยังสนามฝึกทักษะการป้องกันตัว

ภายในโรงยิมมีกลิ่นสเปรย์แก้ปวดเมื่อยลอยคลุ้ง เสียงกระแทกของร่างกายจากการเหวี่ยงหมัดใส่กระสอบทราย และท่าทางการต่อสู้ของพวกบอดีการ์ดพลันหยุดลง

ชายวัยยี่สิบไปจนถึงสี่สิบปีหันมาจ้องผู้เป็นนายที่กำลังเดินผ่านพวกเขา ทิศเหนือก้าวขึ้นไปยืนอยู่บนสังเวียนมวย และคนที่เดินไล่หลังก็คือลูกน้องคนสนิทของมาเฟียหนุ่ม พลันทำให้คนที่อยู่บนนั้นสละพื้นที่ให้กับทั้งสองคน

ชายฉกรรจ์ทั้งหลายที่ฝึกอยู่ตามมุมต่าง ๆ พากันกระตุกยิ้ม กรูเข้าไปยืนล้อมสังเวียนมวย เพราะคิดว่ามีเรื่องสนุกให้ดู

“พวกมึงว่าเฮียสิงห์กับบอส ใครจะชนะ”

“ก็ต้องเป็นบอสของพวกเราอยู่แล้ว”

“แต่ก็ไม่แน่นะเว้ย เฮียสิงห์ก็ฝีมือสูสีกับบอสมาตลอด วันนี้อาจจะฟลุกขึ้นมาก็ได้”

“มึงมาพนันกับกูไหม ถ้าเฮียสิงห์ชนะ กูจะให้มึงเอาบิ๊กไบค์ไปขับเล่นหนึ่งอาทิตย์”

“แต่ถ้าบอสชนะ พวกมึงต้องเอาเงินเดือนมาเลี้ยงเหล้ากูทุกอาทิตย์เป็นเวลาหนึ่งเดือน”

“เอาดิ กลัวที่ไหน”

เสียงของพวกบอดีการ์ดวัยหนุ่มเอ่ยหยอกล้อกันอย่างออกรส พอท้าพนันกันเสร็จก็ตั้งหน้าตั้งตารอผลแพ้ชนะของมาเฟียหนุ่มกับลูกน้องคนสนิทบนสังเวียนมวย

เสียงโห่เชียร์ดังขึ้น ทิศเหนือกำลังโยกตัวหลบหมัดของลูกน้องคนสนิทอย่างพริ้วไหว ใบหน้าของเขามีรอยยิ้มมุมปากอย่างผู้เหนือกว่า ทำให้หมัดของสิงห์ชกโดนเพียงความว่างเปล่าไปหลายครา

“หลบเก่งเป็นปลาไหลเลยนะครับ”

“ความเร็วตกไปนะไอ้สิงห์ เมื่อคืนมึงแอบไปดื่มมาเหรอ”

สิงห์หลุดขำในลำคอ เนื่องจากไปเที่ยวร้านเหล้ามาจริง ๆ กว่าจะกลับเข้าบ้านก็ปาไปครึ่งค่อนคืน ทำให้รวบรวมสมาธิจดจ้องกับการต่อสู้ในครั้งนี้ได้ยาก ไม่นานก็ถูกหมัดขวาของทิศเหนือสวนเข้าปลายคางหงายหลังล้มลงทันที

น้ำเสียงโห่ด้วยความเสียดายดังขึ้นจากคนที่เชียร์ฝั่งสิงห์ มาเฟียหนุ่มยื่นมือออกไปด้านหน้า พอลูกน้องคนสนิทจับมือของเขาก็รั้งให้อีกฝ่ายลุกขึ้นยืน ต่างคนต่างตั้งการ์ดใหม่

“ตั้งใจหน่อยสิวะ ถ้าวันนี้มึงล้มกูได้ กูจะแจกโบนัสให้กับทุกคน”

สิงห์ได้ยินประโยคนี้ของผู้เป็นนายก็ถึงกับคิดหนัก เพราะกำลังถูกทุกคนตั้งความหวัง

“งั้นผมไม่ออมมือแล้วนะ”

“จัดมาเลยไอ้สิงห์” มุมปากของทิศเหนือกระตุกขึ้นอย่างพร้อมตั้งรับ

“เอาเลยเฮียสิงห์”

“จัดหนักให้บอสเลยครับ”

“เฮียสิงห์เอาโบนัสมาให้พวกเราให้ได้”

เสียงเชียร์รอบสังเวียนยิ่งทำให้สิงห์ฮึกเหิม สองหนุ่มที่มีอายุไล่เลี่ยกันด้านบนต่างผลัดกันปล่อยหมัด และโยกตัวหลบ จังหวะหนึ่งทิศเหนือก็ถูกมัดซ้ายต่อยเข้าที่มุมปากไปหนึ่งที เรียกเสียงฮือฮาของพวกลูกน้องได้เป็นอย่างดี

มาเฟียหนุ่มชะงักไปครู่หนึ่ง ใช้ลิ้นดันมุมปากที่มีเลือดซึมออกมาเล็กน้อย ก่อนจะส่งเสียงแค่นหัวเราะอย่างชอบใจที่อีกฝ่ายไม่ออมมือ จากนั้นก็ถึงตาที่เขาจะเอาจริงบ้าง ทำให้สิงห์ถูกรัวหมัดจนเป็นฝ่ายตั้งรับ ใบหน้าของเขาแดงช้ำ ประคองตัวไม่อยู่จนล้มก้นจ้ำเบ้าอย่างคนหมดแรง

“พอแล้วครับ” สิงห์ยกมือขึ้นห้าม ราวกับเป็นการยกธงขาวว่ายอมแพ้

“หึ แค่นี้ก็ยอมแพ้แล้วเหรอวะ ไม่สมกับเป็นลูกน้องคนสนิทของกูเลย”

“ก็เพราะผมเป็นลูกน้องไง มีหน้าที่ต้องปกป้องเจ้านาย ไม่ใช่ทำให้เจ้านายเจ็บตัว”

“ฮ่าฮ่าฮ่า ดูมันพูดเข้า ทำกูซึ้งเลยว่ะ”

ทิศเหนือหลุดเสียงขำในความจงรักภักดีของสิงห์ ก่อนจะหันไปเอ่ยกับลูกน้องที่ยืนรายล้อมสังเวียนมวย

“ส่วนพวกมึงไม่ต้องเสียดายไป ถึงจะไม่ได้โบนัสเพราะไอ้สิงห์มันแพ้ แต่กูก็จะพาไปเลี้ยงอยู่ดี คืนนี้หนึ่งทุ่มเจอกันที่ผับของกู”

“ฮิ้ว…”

“ขอบคุณครับบอส”

“ว่าแล้ว บอสทั้งหล่อ แล้วก็ใจดี”

“ขอให้เจริญ ๆ นะครับบอส”

ถ้อยคำขอบคุณและเยินยอดังขึ้นจนฟังไม่ทัน มาเฟียหนุ่มเพียงกระตุกยิ้มให้พวกชายฉกรรจ์เท่านั้น ก่อนจะก้าวลงจากสังเวียนมวยไปพร้อมกับลูกน้องคนสนิทที่เดินตามหลังกันออกไปจากโรงยิม

หลังจากกลับขึ้นไปบนห้องทำงาน และเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ เขาก็ออกมานั่งทำงานที่โต๊ะ จนกระทั่งเกือบเที่ยงสิงห์ก็เคาะประตู แล้วเปิดเข้ามา

“ได้เวลากินข้าวแล้วครับ”

“อืม”

มาเฟียหนุ่มเดินไปยังโรงอาหารของตึก ซึ่งลูกน้องคนสนิทได้เตรียมอาหารมารอไว้ที่โต๊ะประจำเรียบร้อยแล้ว ขณะนั่งลงเก้าอี้ทิศเหนือก็หยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋ากางเกง เพราะตั้งแต่เช้าจนถึงตอนนี้เขาก็ยังไม่มีเวลาได้จับโทรศัพท์ พอปลดล็อกหน้าจอดวงตาคมก็เห็นแจ้งเตือนข้อความที่ได้รับจากน้องสาวต่างสายเลือด จึงกดเปิดอ่าน

หนูนา นลินญา: วันนี้กลับค่ำหน่อยนะคะ