ตอนที่ 6

หนูนาเอนศีรษะพิงกระจกรถ มองวิวข้างทางด้วยสายตาเหม่อลอย กระพริบเปลือกตาช้าลงกว่าปกติ เนื่องจากภายในรถหรูเงียบเชียบ บวกกับเพิ่งกินอิ่มมาหมาด ๆ ทำให้อดทนต่อความง่วงไม่ไหว ไม่นานทัศนียภาพเบื้องหน้าก็วูบดับไป

หางตาของทิศเหนือเห็นน้องสาวนั่งโอนเอน ศีรษะกระแทกกระจกข้างอยู่หลายครา จึงตัดสินใจส่งมือหนาประคองศีรษะของเธอให้เอนลงมาพิงบ่าของเขาอย่างระมัดระวัง ก่อนจะใช้แขนข้างนั้นโอบไหล่ของหนูนาเอาไว้ จนกระทั่งกลับไปถึงบ้านเขาก็ผละแขนออก แล้วปลุกคนตัวเล็ก

“ตื่นได้แล้ว”

หนูนาปรือดวงตาขึ้นมาอย่างงัวเงียเมื่อได้ยินเสียงทุ้มดังเข้าหู ความรู้สึกของเธอช้ากว่าปกติเพราะเพิ่งตื่นใหม่ กว่าจะรู้ตัวว่ากำลังนั่งอยู่แนบชิดกับพี่ชายก็ผ่านไปหลายวินาที ใบหน้าสวยเงยขึ้นก็พบกับดวงตาคู่คมของทิศเหนือที่ก้มมองลงมา พลันใจเต้นไม่เป็นส่ำเพราะใบหน้าของเธอและเขาอยู่ใกล้กันมาก ก่อนจะรีบผละตัวออกเพื่อเว้นระยะห่าง

“ขอโทษค่ะ กินอิ่มไปหน่อยเลยเผลอหลับ” หญิงสาวคลี่ยิ้มเจื่อน

ทิศเหนือไม่ได้เอ่ยตอบ เขาเปิดประตูก้าวลงจากรถไปด้วยท่าทางเฉยชาอย่างที่เคยเป็น หนูนาเองก็ไม่ได้ใส่ใจ เพราะพี่ชายเป็นแบบนี้ตั้งแต่เธอย้ายเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของที่นี่แล้ว เธอรีบเปิดประตูลงจากรถ ก่อนจะจ้ำอ้าวเข้าไปอยู่เคียงข้างกัน ขณะเดินเข้าไปในคฤหาสน์

ก่อนจะแยกกันบนชั้นสอง หนูนาก็เอ่ยเรียก

“พี่ทิศเหนือ”

มาเฟียหนุ่มหันมาจ้องน้องสาวด้วยแววตาตั้งคำถามว่า เธอเรียกเขาทำไม

“ฝันดีนะคะ”

“อืม”

ทิศเหนือขานรับในลำคอ ก่อนจะเดินไปทางปีกซ้าย ซึ่งห้องนอนของเขาอยู่ตรงสุดทางเดิน หนูนายืนมองแผ่นหลังของพี่ชายครู่หนึ่ง ก่อนจะหันตัวก้าวไปทางปีกขวา ซึ่งห้องนอนของเธอก็อยู่ตรงสุดทางเดินเช่นกัน

.

หลังจากสามพ่อลูกกินมื้อเช้าอิ่ม หนูนาก็เดินตามทิศเหนือไปขึ้นรถ เพราะทุกเช้าเขามักจะแวะไปส่งเธอที่มหาวิทยาลัยก่อนจะไปทำงาน

ครึ่งชั่วโมงต่อมา รถหรูก็เคลื่อนเข้าสู่มหาวิทยาลัยเอกชน ก่อนจะจอดสนิทอยู่หน้าตึกคณะบัญชี หนูนาปลดเข็มขัดนิรภัยออก หันใบหน้าสวยไปหาพี่ชายที่นั่งอยู่ข้างกัน

“ลงไปส่งหน่อยสิคะ”

“เธอเรียนที่นี่มาปีกว่าแล้วนะ ยังต้องให้พี่ไปส่งอีกเหรอ”

“ก็หนูนาอยากอวดว่ามีพี่ชายหล่อนี่คะ นะ นะ ลงไปส่งหนูนาหน่อย”

หญิงสาวทำหน้าอ้อน ส่งผลให้คนเป็นพี่ถอนหายใจออกมาครั้งหนึ่งคล้ายกับรำคาญใจ แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธ และไม่ได้เอ่ยตอบ แต่การกระทำของทิศเหนือกลับทำให้เธอเผยรอยยิ้มออกมาด้วยดีใจ

หนูนารีบลงจากรถ เมื่อเห็นพี่ชายเปิดประตูก้าวออกไปยืนด้านนอกรอ ก่อนจะพากันเดินไปยังใต้ตึกคณะ เนื่องจากเพื่อนของเธอนั่งรออยู่ที่ม้าหินอ่อน

ระหว่างก้าวเดินกันอยู่นั้นก็มีสายตาหลายคู่จับจ้องมาที่ใบหน้าของทิศเหนือ และมีนักศึกษาสาวคนหนึ่งเดินเข้ามายืนขวางทั้งสองคน ใบหน้าสวยของคนในชุดนักศึกษารัดรูปเผยรอยยิ้มหวานอย่างมีจุดประสงค์แอบแฝง ตวัดดวงตาเปล่งประกายขึ้นมองใบหน้าหล่อแวบหนึ่ง ก่อนจะหันมองหนูนา

“นี่แฟน หรือว่าเป็นพี่ชาย”

คนเอ่ยถามเป็นรุ่นพี่ที่เรียนคณะบัญชีเหมือนกัน รู้จักกับหนูนาตอนทำกิจกรรมรับน้องเมื่อปีก่อน ทั้งสองสาวไม่ได้สนิทกันเท่าไร แต่ถ้าเจอหน้าก็มีทักทายกันบ้างตามมารยาท

“แฟนค่ะ ไม่ใช่พี่ชาย”

หนูนาคลี่ยิ้มเอ่ยตอบอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงเป็นกันเอง ขณะที่เรียวแขนก็เลื่อนไปกอดแขนของทิศเหนือเพื่อแสดงความเป็นเจ้าของ ทำให้สาวรุ่นพี่ใบหน้าเจื่อนลงทันที ก่อนจะรีบเดินหลีกออกไปด้วยใบหน้าไม่สบอารมณ์ แม้คนถูกพาดพิงจะไม่ชอบใจกับคำตอบนี้ แต่ก็ไม่ได้คิดจะปฏิเสธ เพราะเขาไม่ได้สนใจนักศึกษาสาวคนนี้เช่นกัน

ในเมื่อหนูนากอดแขนของพี่ชายแล้ว เธอก็ไม่คิดจะปล่อยมือ จึงรั้งให้อีกฝ่ายเดินไปข้างหน้า

“ไม่คิดจะถามหน่อยเหรอคะว่า ทำไมหนูนาถึงตอบไปแบบนั้น”

“มันจะมีเหตุผลอะไรอีกล่ะ นอกจากหวงพี่”

“ก็หนูนาไม่อยากให้พี่เจอคนนิสัยไม่ดีนี่คะ ถ้าจะมีแฟนก็ต้องน่ารักแบบหนูนา”

สาวรุ่นพี่คนเมื่อครู่มักจะมีข่าวเปลี่ยนแฟนอยู่บ่อยครั้ง เธอไม่อยากให้ทิศเหนือหลงกลผู้หญิงคนนี้ หรือใครก็ตามที่คิดจะมาเกาะพี่ชายเพราะคิดว่าเขาร่ำรวย แต่ไม่ได้คิดจะจริงใจต่อกัน

หรือจะพูดง่าย ๆ ก็คือ เธอหวงอีกฝ่ายไว้ให้ตัวเองนั่นแหละ

“หึ”

“ขำอะไรคะ”

“ก็ขำเธอไงล่ะยัยบ๊อง ถ้าพี่มีแฟนแบบเธอก็คงปวดหัวตาย ทั้งยังต้องมาคอยเอาอกเอาใจ หนีเที่ยวก็เก่ง”

หนูนาชะงักฝีเท้าทันที เธอผละเรียวแขนออกจากอีกฝ่าย เปลี่ยนไปจับข้อมือของเขา ขณะช้อนดวงตาขึ้นมองใบหน้าหล่อ

“พี่ทิศเหนือรำคาญหนูนาเหรอคะ”