ANMELDENTeilen
EP 2/4 อยู่ในความสัมพันธ์ที่ยากจะอธิบาย
Veröffentlichungsdatum:
16.05.2026 09:23:13ตู๊ด...
เสียงอินเตอร์คอมดังขึ้น
พริ้มเพรากดปุ่มแล้วกรอกเสียงลงไป “ค่ะบอส”
“แฟ้มสีขาวบนโต๊ะเป็นสัญญาจ้างงาน อ่านทุกบรรทัดแล้วค่อยเซ็น”
“รับทราบค่ะบอส”
“มื้อค่ำไม่ต้องสั่งอาหาร ผมจะไปกินข้างนอก อ้อ...ช่วยเคลียร์งานของเมื่อวานก่อนกลับด้วย”
“ค่ะ...บอส” พริ้มเพราเอ่ยเสียงลอดไรฟัน การเป็นบอสนี่ช่างดีจริงๆ สั่งๆๆ ช่างสั่งเหลือเกิน
หญิงสาวเปิดหาแฟ้มสีขาวที่เขาบอก เปิดดูสัญญาจ้างงานที่มีแต่ตัวหนังสือเป็นพรืด ให้ตายเถอะ แค่มองก็ตาลายแล้ว
แกรกๆ
เสียงวาดเส้นเป็นลายเซ็นพริ้มเพรา ปรากฏบนเอกสาร ไม่ต้องอ่านมันละ เหนื่อย! จะกฎเหล็กแค่ไหนเธอก็ต้องอยู่ให้ได้ งานคือเงิน เงินคืองาน เธอต้องอดทน!
..........
มาร์คินยังทำงานต่อเงียบๆ จนถึงหกโมงเย็น วันนี้พริ้มเพราถูกร้องขอให้อยู่ทำโอที เนื่องจากมณีนุชมีธุระเรื่องลูกชายวัย 5ขวบ เวลาหกโมงเย็นควรจะเป็นเวลาอาหารค่ำ และเธอยังมียาที่ต้องรับประทานต่อเนื่อง ทว่าสิ่งที่เธอได้รับประทานและอุ่นท้องมากที่สุดในตอนนี้ก็คือน้ำเปล่า
แอ๊ด...
ประตูถูกเปิดออกเร็วๆ ก่อนที่ร่างสูงของมาร์คินจะปรากฏขึ้น เขาดูเนือยๆ คงจะเหนื่อยจากงานที่สุมเต็มโต๊ะ แต่เชื่อเถอะว่ายังไงเขาก็ยังหล่อ
“คุณรีบกลับเถอะ อีกสิบนาทีเฌอริณจะมา”
“พูดเหมือนไม่อยากให้ฉันอยู่เจอคู่ควงคุณนะคะ ตามสบายเถอะค่ะ ฉันมาทำงาน และยืนยันว่าเรื่องของเรามันจบไปแล้ว” เชิดหน้าตอบแบบสวยๆ แม้หัวใจจะเจ็บแปลบๆ เหมือนถูกเข็มเล่มเล็กทิ่มเอาก็เถอะ
“ผมแค่อยากให้คุณกลับไปหาอะไรกิน จะได้กินยาแล้วนอนพัก แต่เห็นได้ชัดแล้วว่าคุณช่างเก่งในการปั้นเรื่อง”
“ฉันเปล่า” พริ้มเพราเถียงบ้าง ลุกขึ้นแล้วหยิบเอากระเป๋าถือใบน้อยมาถือไว้ เอาโทรศัพท์มือถือยัดเข้าไป ตามด้วยปากกาสองสามด้ามที่ไม่เข้าใจว่าจะเอามันกลับบ้านทำไม
“คุณไม่พอใจอะไรหรือเปล่าพริ้มเพรา”
“เปล่า! ฉันพอใจมากเลยล่ะที่จะได้กลับบ้านสักที รู้ไหมว่าฉันหิวจนท้องร้องจ๊อกๆ แล้ว” บอกเขาแล้วมุ่นคิ้ว พวงแก้มขึ้นสีแดงเรื่อเพราะท้องมันดันมาร้องโครกครากประจานเจ้าของ
มาร์คินเลิกคิ้ว อยากจะขำแต่กลั้นไว้สุดชีวิต ทั้งสองจ้องตากันแวบหนึ่ง มันเป็นวินาทีแห่งการสานสบที่มิได้ตั้งใจ ทว่าใบหน้าของอีกฝ่ายกลับตราตรึงในหัวใจของคนทั้งคู่
เสียงรองเท้าส้นสูงดังกระทบพื้นเป็นจังหวะ ดังแทรกความเงียบงัน ก่อนที่เจ้าของของมันจะปรากฏตัวขึ้น ร่างสูงระหงของเฌอริณอยู่ในชุดกางเกงรัดรูปสีน้ำตาลเข้มกับเสื้อแขนกุดสีขาว คาดทับด้วยเข็มขัดหนังเส้นโต ดูทะมัดทะแมงแต่แอบเซ็กซี่ด้วยว่าสาบเสื้อที่เป็นกระดุมสี่เม็ดถูกปลดออกไปสอง เผยเนินอกอิ่มรำไร
หล่อนก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มสวยบาดจิตบาดใจ
“มาร์ มารอฉันเหรอ”
เฌอริณเอ่ยเย้าเขาอย่างที่เคยทำมา เดินเข้าไปใกล้มาร์คินแล้วคล้องแขนเข้ากับแขนเขาอย่างถือสิทธิ์ พริ้มเพราเหล่มองมือเจ้าหล่อนนิดๆ แอบเบะปากใส่หน่อยๆ คนหื่นอย่างบอสมาร์น่ะ เอาไปเลยเถอะ เชิญ!
“อือ...เธอเพิ่งเลิกงานเหรอ”
“ใช่ พอเสร็จงานก็มาเลย นายรอนานไหม” ถามแล้วยิ้มเอาใจ เธอมีความสัมพันธ์อันดีกับมาร์คิน รู้จักกันมาแต่เล็กแต่น้อย เขาอาจเป็นบุรุษผู้เพียบพร้อม แต่เธอรู้ดี เขาเองก็เคยมีแผลใจ และเป็นเธอที่คอยดูแลแผลนั้นให้เขาเรื่อยมา
“ไม่นานหรอก แต่หิวจัง ไปหาของอร่อยกินดีกว่า”
เขาว่าแล้วควงแขนกันออกไป เหลือเพียงพริ้มเพราที่ยืนอยู่หน้าห้องของบอสใหญ่ พอนึกขึ้นได้ก็รีบตามคนทั้งสองไป ตามไปเพื่อ?
..........
มาร์คินเลือกร้านอาหารโปรดของเฌอริณ เขากับหล่อนมีความสัมพันธ์อันดีต่อกันมานาน เฌอริณเป็นสาวยุคใหม่ที่ปราดเปรียวและสวยมาก หล่อนเป็นดาราดัง เป็นบุคคลสาธารณะที่มักถูกจ้องมอง ทว่าเขาไม่ได้มองหล่อนเพียงแค่นั้น สำหรับเขา เฌอริณคือสหายเพียงหนึ่งเดียวที่คอยปลอบใจในวันที่เขาเป็นทุกข์
“ขอบใจสำหรับดอกไม้ แต่ฉันอยากได้อย่างอื่น” คนสวยพูดขึ้นในตอนรออาหารมาเสิร์ฟ มาร์คินยักไหล่น้อยๆ ยังมีอะไรที่เฌอริณต้องการอีกหรือ “หวังว่าจะได้เห็นมาร์คินน้อยก่อนฉันสามสิบห้า” เธอเอ่ยขำๆ
มาร์คินทำหน้าปูเลี่ยน อายุสามสิบสองสำหรับผู้ชายนี่ยังไม่แก่หรอกนะ เขามีเวลาอีกมากเพื่อเฟ้นหาผู้หญิงดีๆ ที่จะมาอุ้มท้องเจ้าตัวเล็ก และมันยังไม่ใช่เร็วๆ นี้แน่
“ฉันก็เหมือนกัน เธอแต่งงานไปก่อนสิ แล้วค่อยถามคำถามนั้นกับฉัน”
คนทั้งสองยิ้มให้กันอย่างรู้ทัน เฌอริณแอบเข้าข้างตัวเอง บางทีคนที่มาร์คินเฝ้ารออาจอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลก็ได้ และบางที...อาจจะอยู่ตรงหน้าเขานี่ไง
“นายก็ขอฉันสิ ฉันจะได้แต่ง”
“เชอะ! พูดเป็นเล่น หึๆๆ”
มาร์คินยิ้มหัว ถ้าต้องแต่งกับเฌอริณชีวิตนี้คงบันเทิงเริงใจ เขากับเฌอริณรู้ใจกันมากนะ แต่การที่รู้มากก็ไม่ใช่ผลดีเสมอไป อีกอย่าง...การต้องถอดชุดแต่งงานให้คนที่กอดคอร้องไห้ด้วยกันมาราวกับพี่น้อง มันคงแปลกๆ ว่าไหม
Aktuellstes Kapitel
บ่วงราคะ EP 24/7 ส่งท้ายหัวใจรัก
พัชญะมุ่นคิ้ว “อ่า...บอสให้คุณพริ้มกลับมาทำงานเลขาอีกแล้วหรือครับ ดีจัง ผมจะได้เจอเพื่อนเก่าบ้าง” ไม่เอ่ยเปล่าๆ แต่เอื้อมมือไปแตะศอกพริ้มเพราราวกับคนคุ้นเคยมาร์คินเลิกคิ้วสูง มองมือของพัชญะอย่างเคืองใจ“ใครบอกว่าเธอจะมาทำงาน” พูดจบก็ดึงร่างเมียรักเข้ามาใกล้ “พริ้มเพราเป็นเมียผม และเป็นแม่ของลูกผมด้วย”“หา!?” พัชญะช็อกไปเกือบครึ่งนาที“ที่สำคัญคือเธอกำลังท้องอยู่ แฝดสามน่ะ ถ้าไม่จำเป็นก็อย่าแตะต้องเธอล่ะ เพราะผม...หวงมาก”“อ่า...ครับๆ”“ถ้าจะให้ดี ช่วยปฏิบัติต่อเธออย่างมีมารยาท เจอเธอคราวหน้า ก้มหัวให้เธอซะ เพราะเธอเป็นเจ้านาย เข้าใจนะ”“ครับ...บอส!”พริ้มเพรานึกสมเพชอดีตแฟน เธอไม่เคยเห็นเขาหงอได้มากเท่านี้ตั้งแต่เกิดมา“ไปกันเถอะ”“ขอเวลาแป๊บนะคะ” เธอร้องขอ มาร์คินเลยเข้าลิฟต์ไปก่อน เธออยากพูดอะไรกับพัชญะสักนิด เขาจะได้เข้าใจสักที “ขอบคุณนะพอร์ช”“หือ? อ้อ...ครับ...คุณพริ้ม”“ขอบคุณนะที่ทิ้งกันไป ไม่อย่างนั้นพริ้มคงไม่ได้เจอมาร์คิน เรามาจบเรื่องในอดีตกันตรงนี้เถอะนะ ขอบคุณอีกครั้ง...สำหรับทุกอย่าง”“อ่า...ครับ...ยินดีด้วยครับ คุณพริ้ม...”พริ้มเพรายิ้มให้อดีตแฟน สิ่งเดียวที่นับว่าเป็
บ่วงราคะ EP 24/6 ส่งท้ายหัวใจรัก
“ไปๆ หิวแล้ว ไปหาอะไรกินกัน ได้ยินว่ามื้อเช้ามีข้าวห่อใบบัว โอ๊ย...อยาก”“เออๆๆ ไปๆๆ” กุ้งนางเร่งเร้า จะซอยเท้าตามเพื่อนไปแต่ชายเสื้อถูกดึงยิกๆ “เร็วเข้านังกุ้ง พาผู้ชายแกมาด้วยสิยะ” กมลศักดิ์เร่งเร้ากุ้งนางนึกเคือง ผู้ชายของเธอเหรอ หึ! นังกิ๊บ! ฉันอยากจะฆ่าแกเพราะเรื่องนี่ล่ะ“น้องคะ ไปเร็วค่ะ ไปหาข้าวกินกัน”นะโมทำหน้ายู่ ดึงชายเสื้อพี่กุ้งเอาไว้“พี่กุ้ง...นะโมเหนื่อย เนี่ย...ปวดขา” เด็กน้อยบอก ก้มลงทุบขาสองสามทีกุ้งนางทำหน้าแหย คุกเข่าลงตรงหน้าหนูน้อย “คงจะไม่ได้ให้พี่...”“ฮึบ!”สิ้นเสียงฮึบ ความหนักก็ถาโถมเข้ามาที่แผ่นหลัง ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าอะไรอยู่บนนั้น ร่างกลมป้อมของเด็กชายนะโมนั่นเองกุ้งนางเม้มปากแน่นๆ แบกเจ้าหนูขึ้นหลัง แล้วเดินไปตามสะพานไม้ ทั้งหนักทั้งเหนื่อย แต่เธอก็ต้องทน ฉันจะฆ่าแก นังกิ๊บ! นังเพื่อนทรยศ!...........บริษัทมนวรรธน์กลิ่นกาแฟหอมฉุยลอยข้ามฝั่งมา พริ้มเพรายุติสองขาที่กำลังก้าวจะเข้าบริษัท เธอมองข้ามไป นึกถึงวันที่ต้องเร่งฝีเท้าไปซื้อกาแฟให้เจ้านายแล้วยิ้มหัวออกมา ราวกับว่าเรื่องเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวานนี้“เป็นอะไรฮึ” สามีคนดีถามไถ่ มือข้างหนึ่งยังประคอ
บ่วงราคะ EP 24/5 ส่งท้ายหัวใจรัก
เฌอริณมองสามีแล้วนึกขำ พอมองย้อนกลับไปในตอนนั้นเธอก็ช่างโง่งมที่คิดว่าตัวเองรักมาร์คิน บางทีนั่นอาจมิใช่ความรัก อาจเป็นเพียงความลุ่มหลง การห่วงหวงเช่นเด็กน้อยที่หวงของเล่น ทว่าเมื่อมาร์คินมีคนอื่น เธอกลับมิได้เจ็บมากมาย หัวใจกลับยอมรับในสิ่งที่เขาเลือก แต่พอคนอีกคนที่อยู่ข้างกายมาตลอด มาหายไป นั่นต่างหาก หัวใจถึงได้รู้ว่ารักเขามากกว่าที่ตัวเองจะคาดเดาเสียอีก“งอนเลย เดี๋ยวง้อเอง”“อา...รู้ทันอีกละ”“มีสามีเด็กกว่าก็ต้องฟิตทั้งร่างกายและสมอง ไม่งั้นตามนายไม่ทันหรอกน่า”“ตามอะไรกัน ผมนี่เป็นคนดีแล้วนะ เหล้ายาไม่แตะ งานเสี่ยงอันตรายก็เลิกสนิท แถมยังรักเมียกับลูกม๊ากมาก สามีอย่างนี้หาได้ที่ไหนอีก”“ไม่รู้สิ วันดีคืนดีฉันอาจจะเดินชนกับกิ๊กเก่าของนายก็ได้ ใครจะรู้”“โห...ร้ายกาจ เอาเรื่องเก่ามาพูดทำไมเนี่ย ตัวเองนั่นแหละบอกให้ผมทำอะไรก็ได้ตามแต่ใจ”“นั่นเป็นสิ่งเดียวที่ฉันทำพลาดล่ะ ตอนนี้ฉันสำนึกแล้ว และนาย...อย่าได้คิดทำตัวอย่างนั้นอีก ไม่อย่างนั้นละก็...” เธอหรี่ตามองสามีวัยละอ่อน ก่อนจะเบนสายตาไปยังเจ้าตัวจ้ำม่ำให้อ้อมแขนเขาคชากอดรัดลูกแน่นขึ้นอีก “อย่าแม้แต่จะคิดนะ ถ้าพี่เอาลูกไปละก็..
บ่วงราคะ EP 24/4 ส่งท้ายหัวใจรัก
“ไม่เอาไม่พูดแล้ว พูดทีไรพาเข้าเรื่องนี้ทุกที”“ก็พี่ชอบนี่นา หรือพริ้มไม่ชอบ” เขาถาม หล่อนถลึงตาใส่ เห็นหล่อนทำตาโตอย่างนั้นแล้วนึกเอ็นดู “เมียพี่นี่น่ารักจริง”“ไม่ต้องมาชม คนหื่น” ปากว่าแต่มีรอยยิ้มงามวูบหนึ่งที่รอยยิ้มของพริ้มเพราชวนให้มาร์คินหวนคิดถึงอดีตภรรยา รอยยิ้มของปาลิดาก็เคยสดใสอย่างนี้“เป็นอะไรคะ”“ปะ...เปล่าๆ ไม่ได้เป็นอะไร” ตอบอย่างนั้นแต่เปลี่ยนจากโอบกอดร่างงามมาจับมือหล่อนแล้วออกเดินไปด้วยกันพริ้มเพราลอบมองเขา มีไม่กี่เรื่องที่พอเขานึกถึงแล้วจะเงียบขรึมลงไปได้“คิดถึงคุณปาลิดาหรือคะ”เขาพยักหน้าอย่างไม่คิดปิดบัง พริ้มเพราจะดึงมือออกจากมือเขา ทว่ามันกลับถูกกุมไว้แน่นกว่าเดิม“แค่นึกถึง แค่นึกเท่านั้น” เอ่ยกันไว้ด้วยไม่อยากให้แม่คนงามงอนอีก พอรู้ว่าเขารัก หล่อนก็ขี้งอนนักเชียว แต่เขาก็ชอบล่ะ พอหล่อนงอนเขาก็ง้อ ง้อไม่ฟังก็ไปจบลงที่เตียงทุกที“ไม่ได้ว่าอะไรนี่คะ”“ไม่ได้ว่า แต่ไม่ชอบใจ พี่รู้”“ป่านนี้เธอคงมีความสุขอยู่บนนั้น และอาจมองเราอยู่ พี่อยากบอกให้เธอรู้ว่าพี่ขอโทษสำหรับทุกอย่าง ไม่รู้ว่าเธอจะได้ยินไหม”พริ้มเพราไหวไหล่ จะรู้หรือไม่รู้ก็ช่างสิ“อยากบอกอะไรปาลิด
บ่วงราคะ EP 24/3 ส่งท้ายหัวใจรัก
“ถ้าจะมาถามแค่นี้ก็กลับไปเถอะ ฉันไม่ว่างรับแขก” บอกเขาแล้วแอบปาดน้ำตา ในลำคอขมปร่าริม ฝีปากเริ่มสั่นระริก“พี่...ไม่คิดจะบอกผมเหรอ เรื่องลูก” ถามแล้วขยับเข้าไปหา มิได้นั่งลงข้างๆ แต่เลื่อนลงข้างล่าง ไปนั่งคุกเข่าแทบเท้าหล่อน จับมือบางมากุมไว้ มือเล็กเรียวยิ่งผอมบางกว่าเดิม“คิดสิ อยากบอกจะตาย...แต่นาย...ไม่อยู่ฟังนี่นา ครั้งสุดท้ายที่ไปหา นายเดินหนีก่อนที่ฉันจะได้พูดอะไรด้วยซ้ำ” กระบอกตาของคชาเริ่มร้อนผ่าว จำได้ดีถึงวันที่เฌอริณไปหาเขาที่ร้านอาหาร ถ้าหล่อนไปหาเขาตอนนั้น แสดงว่าตอนที่ไป ท้องของหล่อนคงเนินนูนบ้างแล้ว และเขาโง่เอง ที่มัวแต่อคติ จนไม่ได้รู้เรื่องอะไรเลย“ผมขอโทษ ผมไม่รู้เลยว่าพี่...” น้ำตาหยดหนึ่งร่วงรินลงบนตัก เอื้อมมือไปหาเจ้าหนูอีกครั้ง แตะต้องสัมผัสฝ่าเท้าเด็กน้อยอย่างทะนุถนอม “ให้ตายเถอะ พี่รู้หรือเปล่าว่าผมช็อกแค่ไหนตอนที่รู้ว่าเรามีลูกด้วยกัน ผม...” คำพูดทั้งหลายมันอัดแน่นอยู่ในอก พูดออกมาไม่ได้เพราะลำคอตีบตันไปหมด “ไม่ใช่ว่าจะมาพาเขาไปใช่ไหม อย่าพรากลูกไปจากฉันนะ ไม่มีลูกแล้วฉันจะอยู่ยังไง”เป็นครั้งแรกที่คชาได้เห็นแววตาอย่างนั้นของเฌอริณ แม่สาวสมัยใหม่ที่ไม่เคย
บ่วงราคะ EP 24/2 ส่งท้ายหัวใจรัก
“ขอให้หายนะ ขอให้ไข้ลดทีเถอะ” ภาวนาอย่างนั้นแต่ไม่อาจกลับไปนอนที่เตียง ห้องที่ยังไม่ได้เก็บกวาดรกเรื้อไปด้วยเสื้อผ้าข้าวของ ทั้งผ้าอ้อมเด็กทั้งกล่องอาหารสำเร็จรูปบนโต๊ะ เธอกัดฟันเก็บของไปเรื่อยๆ ศีรษะยังปวดอยู่ตุบๆ เมื่อเก็บของไปได้ครึ่งทาง อาการง่วงก็ถามหา เธอส่ายหน้าแรงๆ ในตอนยัดผ้าอ้อมสำเร็จรูปที่ใช้แล้วลงในถุงดำ แลเห็นชิณอยู่บนเตียง ขาของเด็กน้อยเริ่มถีบอากาศรัวๆ ราวกับคนที่ตื่นอยู่“โอ...ไม่นะ ชิณ...ชู่ว์...ชู่ว์...หลับอีกนิดนะคนดี ไม่ตื่นนะลูกนะ” เอ่ยปลอบอย่างนั้นแต่ไม่ทันให้ได้ปีนขึ้นเตียง ร่างของเธอทรุดลงตรงนั้น หายใจหอบถี่ก่อนที่ทุกสิ่งจะเลือนหาย ไม่นะ...เธอจะหลับตอนนี้ไม่ได้ ชิณ...ชิณ...ชิณ....“อุแว้...”เสียงเด็กน้อยร้องจ้าเมื่อไขว่คว้าหามารดาแล้วไม่เจอ น้ำตาหยดเล็กรินไหลจากดวงตาเล็กเรียว ปากสีแดงสดอ้ากว้าง ตะเบ็งเสียงร้องอย่างเช่นทุกคราว ผิดก็แต่คราวนี้ อ้อมแขนของมารดามิได้โอบกอดเขาไว้เช่นเดิม...........ติ๊ดๆ ติ๊ดๆ ติ๊ดๆฟึ่บ!ประตูที่เป็นระบบล็อกอัตโนมัติเด้งออกจากตัวล็อก เมื่อรหัสผ่านถูกกด เสียงพ่นลมหายใจแรงๆ ดังขึ้นก่อนที่ปลายเท้าจะก้าวเข้าไปภายใน วินาทีแรกที่เข้ามาย
บ่วงราคะ EP 5/6 คำเตือนของฆาตกร
“ให้ตายเถอะ! นายเป็นบ้าอะไรเนี่ย!” ศรุตลุกจากโซฟาตัวนั้น เหงื่อเขาแตกพลั่กๆ มือข้างขวาสลัดยิกๆ หลังมือยังเป็นรอยแดงปื้นใหญ่ เขาไม่ใช่บุรุษที่นิยมการเตะต่อย แค่หมัดเดียวเลยทำเอาเจ็บร้าวไปทั่วหลังมือ“มาร์...มาร์ได้ยินอาไหม มาร์!?”มาร์คินพยักหน้าให้อาสาว กวาดตามองไปรอบๆ จึงเห็นว่าไม่ได้อยู่ลำพัง มณี
บ่วงราคะ EP 5/5 คำเตือนของฆาตกร
“ให้สั่งน้ำส้มที่ร้านเลยไหมคะ”“ที่นั่นไม่มีน้ำส้มสด เพราะฉะนั้นคุณควรจะซื้อที่อื่น”“ร้านไหนก็ได้?”“อาฮะ ร้านไหนก็ได้ที่แน่ใจว่าไม่ใส่น้ำตาล”“รับทราบค่ะ”“โอเค คราวนี้ตาคุณบ้าง”“งานช่วงเช้าอานุชคงรายงานไปแล้ว ฉันจะแจ้งเฉพาะช่วงบ่ายนะคะ คุณมีนัดกับมิสเตอร์ลีตอนบ่ายโมง”“อานุชพบลูกค้าคนแรกเสร็จจะ
บ่วงราคะ EP 5/4 คำเตือนของฆาตกร
พริ้มเพรามองท่าทีแล้วไม่ค่อยไว้ใจ อะไรยังไง เธอต้องคุยกับเขาเพราะเขามีตำแหน่งสูงกว่าแค่นั้นหรือ“อ้อ...ผมชื่อศรุตครับ เป็นหนึ่งในกรรมการบริหารของบริษัท แล้วคุณ...”“พริ้มเพราค่ะ เรียกพริ้มเฉยๆ ก็ได้” บอกกล่าวแล้วมองมือที่ยื่นมาตรงหน้า ไม่อยากส่งมือออกไปจับทักทาย แต่ก็เกรงว่าจะเสียมารยาท อย่างไรเสีย
บ่วงราคะ EP 5/3 คำเตือนของฆาตกร
..........มาร์คินใช้เวลากว่าชั่วโมงในการมาส่งพริ้มเพรา รถของเขาจอดสนิทที่หน้าตึกหลังหนึ่งแถวลาซาล ไม่ไกลจากสถานีรถไฟฟ้านัก พากันลงจากรถได้ไม่ถึงนาทีดี รถอีกคันก็แล่นเข้ามาจอด คนบนรถคันนั้นรีบก้าวลงมา เลขาสาวแนะนำว่าเป็นเพื่อนสนิท ชื่อกุ้งกับกิ๊บ เขาก้มหัวทักทายตามมารยาท แนะนำตัวกันพอเป็นพิธี เพื่อ
Das könnte dir auch gefallen
บำเรอรัก❤️คุณหมอมาเฟีย NC18++
Me'JinJIn98.3K Aufrufeถึงป๋าดุ (ดัน) หนูก็ไหว
ผลิกา(เลอบัว)69.2K Aufrufeสตรีขี่ม้าออกศึก
ปาเย่วเซิ่งเซี่ย1.4M Aufrufeรวมเรื่องสั้นสุดแซ่บ
กาสะลอง294.4K Aufrufeถูกแฟนเก่าทิ้งและแต่งงานกับมหาเศรษฐีพันล้าน
Paddi white 74 Aufrufeคืนอันเร่าร้อนในอ้อมกอดของน้าเขยโรมัน
เลีย โคลลาร์กา ซิโยซา142 Aufrufeเมื่อแม่เลี้ยงเดี่ยวถูกกล่าวหาว่าเป็นนางร้าย
น้องเหม่ยเหมย96 Aufrufeเมียหมอ
Wabibi70 Aufrufe
