EP 2/5 อยู่ในความสัมพันธ์ที่ยากจะอธิบาย

“งานเป็นไงบ้างล่ะช่วงนี้” เขาเปิดปาก บริกรเริ่มเสิร์ฟอาหารจานแรก

“ก็ดี รับงานละครไว้เรื่องหนึ่ง ไม่ได้เร่งรีบ ทำไปเรื่อยๆ ไม่ได้วิ่งเข้าหาแล้วรีบกอบโกยเหมือนเมื่อก่อนแล้ว”

เขาพยักหน้ารับ บางทีหล่อนอาจเริ่มอยากใช้ชีวิตแบบปกติ มีความสุขกับสิ่งเล็กน้อย และมองหาใครสักคนที่จะมานอนข้างกันทุกคืน เขาไม่มีพ่อแม่ แต่เฌอริณยิ่งอ้างว้างกว่า หล่อนไม่มีแม้แต่อานุช อย่างที่เขามีด้วยซ้ำ

“ดีแล้วล่ะ เธอเหนื่อยมามากแล้ว ใช้ชีวิตของเธอไปเถอะ อย่ารีบร้อนนักเลย แล้วก็...เอ้านี่...”

กล่องสี่เหลี่ยมขนาดเท่าฝ่ามือถูกวางลงตรงหน้าเฌอริณ หญิงสาวดึงมาถือไว้ นึกว่าช่อดอกไม้ที่ได้รับนั้นเป็นของขวัญวันเกิดเสียอีก และพอเปิดกล่องออกดู นาฬิกาเรียบหรูเรือนหนึ่งก็ปรากฏให้เห็น

“ชอบไหม สามเรือนในโลก และหนึ่งในนั้นก็อยู่ในมือของเธอ”

เฌอริณพูดไม่ออก ไม่ใช่ว่าเขาไม่เคยซื้อนาฬิกาให้ แต่ว่าเธอไม่ได้คาดหวังอะไร มาร์คินเลิกให้ของขวัญวันเกิดเธอ ตั้งแต่เธอเริ่มก้าวเข้าสู่วงการมายา และมันก็ผ่านมาหลายปีแล้ว

“ฉันให้เพราะรู้ว่าเธอเริ่มคิดได้ ให้เวลาตัวเองบ้างนะริณ ถ้าเหนื่อยก็มองมาที่ฉัน สำหรับฉัน ถ้าเธอต้องการ ฉันมีเวลาให้เสมอ อย่าลืมนะ”

เฌอริณตื้นตันแทบพูดไม่ออก น้ำตาใสๆ รื้นขึ้นมา เธอยิ้มค้าง ยิ้มอยู่อย่างนั้นแล้วหัวเราะออกมาอย่างมีความสุข

“ถ้าจะขนาดนี้แต่งงานกับฉันเลยไหม”

“อา...เธออย่าพูดเรื่องน่ากลัวสิ แต่งกับเธอหูฉันได้ชาเพราะเสียงบ่นแน่ๆ หึๆๆ”

“ตาบ้า...ฉันไม่ดีตรงไหนยะ”

“ดี เธอดีทุกอย่างนั่นแหละ เสียอย่างเดียวคือเธอเป็นเพื่อนฉัน และฉันคงไม่แต่งงานกับเพื่อนตัวเองหรอกน่า”

ไวน์ในแก้วถูกยกกระดกยามเอ่ยจบ เฌอริณหน้าเจื่อน เสหยิบแก้วไวน์มาจิบเช่นกัน คงมีสักวันที่มาร์คินใจอ่อน และมองเธอเป็นแค่ผู้หญิงคนหนึ่งที่เขาสามารถลากขึ้นเตียงได้ สักวันเถอะสักวัน!

หนุ่มสาวทิ้งบทสนทนาเอาไว้แค่นั้นเมื่อมื้อค่ำแสนอร่อยมาเสิร์ฟจนครบ เป็นอีกวันที่มาร์คินมีความสุข การได้ร่วมยินดีในวันดีๆ กับสหายดีๆ ที่รู้จักกันมาตั้งแต่วัยเยาว์คือความรื่นรมย์ของเขา เฌอริณไม่ใช่แค่เพื่อนรัก หล่อนคือคนในครอบครัว หากหล่อนทำเรื่องที่ผิดมหันต์ คนทั้งโลกสามารถทอดทิ้งหล่อนได้ ยกเว้นเขา เขาไม่มีทางทอดทิ้งเฌอริณ ไม่ว่าด้วยเหตุผลใดก็ตาม ไม่มีวัน...

..........

พริ้มเพราตามมาร์คินและเฌอริณมายังห้องอาหารภายในโรงแรมแห่งหนึ่ง มันหรูเสียจนตำแหน่งผู้ช่วยเลขามีค่าไม่ต่างจากเด็กเสิร์ฟ พวกเขานั่งโต๊ะวิวดีสุดที่มองลงไปเห็นตึกรามบ้านช่อง มันกระจ่างด้วยแสงจากหลอดไฟหลากสี มองๆ ไปแล้วสวยดีไม่หยอก ในขณะที่เธอนั่งอยู่โต๊ะมุมอับที่แทบจะติดกับห้องน้ำ สั่งข้าวผัดกับน้ำเปล่ามาประดับโต๊ะ กินมันอย่างเอร็ดอร่อยทั้งที่รสชาติก็ไม่ต่างจากร้านอาหารตามสั่งข้างถนน วิวเดียวของเธอในตอนนี้คือบอสมาร์กับคู่ควงของเขา 

มาร์คินยิ้มแย้มและดูมีความสุขยามอยู่กับเฌอริณ พวกเขาเหมาะสมกันจนเธอใจห่อเหี่ยว แน่ล่ะ เธอก็แค่ผู้หญิงที่บังเอิญไปอยู่บนเตียงของเจ้านาย ส่วนเขาก็ฟาดเรียบตามระเบียบมาร์คิน ที่สำคัญก็คือ เธอปฏิเสธการเป็นนางบำเรอของเขาไปแล้ว สิ่งที่ทำได้ตอนนี้คือตั้งหน้าตั้งตาทำงาน เก็บเงินให้ได้เยอะๆ จะได้ไปใช้ชีวิตแบบไม่แคร์โลกอย่างที่ต้องการเสียที

“แล้วฉันจะมานั่งมองพวกเขาทำไมเนี่ย กลับบ้านดีกว่า” บอกตัวเองแล้วเรียกพนักงานให้มาเก็บเงิน เธอลุกไปเข้าห้องน้ำ ทำธุระอยู่ในนั้นชั่วครู่ ทว่าพอออกมาจากห้องน้ำ ร่างสูงของมาร์คินก็ยืนขวางทางเธออยู่

“คุณมาทำอะไรที่นี่” ถามเพราะเห็นตอนที่พริ้มเพราเดินมาเข้าห้องน้ำ เขาเองก็กำลังจะกลับ เฌอริณมีธุระด่วนต้องกลับก่อน ดินเนอร์เลยต้องร่นให้จบลงในเวลาอันสั้น

พริ้มเพราตาโต ดวงตากลิ้งกลอกไปมาด้วยกำลังคิดหาคำแก้ต่างที่เข้าท่าที่สุด

“ก็มากินข้าวสิ”

“ที่นี่เนี่ยนะ น้ำเปล่ายังแก้วละเป็นร้อย” 

คำพูดที่เหมือนจะดูแคลนกันทำเอาพริ้มเพราหน้าตึง

“แล้วไงคะ คุณคิดว่าฉันไม่มีปัญญามากินที่นี่หรือไง”

“ผมเปล่าพูด”

“แต่คุณคิด! ฉันจะบอกให้นะคะบอส แค่มากินข้าวที่นี่ไม่ต้องใช้ปัญญาอะไรหรอก ใช้แค่เงินก็พอ เงินน่ะ รู้จักใช่ไหม”

มาร์คินพยักหน้าหงึกๆ ไม่เข้าใจว่าทำไมพริ้มเพราต้องใส่อารมณ์ขนาดนี้ด้วย เขาไปทำอะไรให้หล่อนกันล่ะ

“โอเคๆ ผมกลับโต๊ะดีกว่า” 

เขาว่าแล้วเดินจากมา ไม่อยากทะเลาะกับพริ้มเพราในเรื่องไร้สาระ 

มาร์คินกลับมาเคลียร์บิล จ่ายค่าเสียหายด้วยบัตรเครดิตสีทองอร่าม ตรงข้ามกับพริ้มเพราที่นั่งหน้านิ่วคิ้วขมวดด้วยว่าเงินในกระเป๋าไม่พอจ่ายค่าอาหาร แถมบัตรเครดิตก็รูดเต็มวงเงินแล้วทุกใบ

พริ้มเพราจำต้องลุกมาหาเจ้านาย ดีที่ตอนนี้แม่สาวเฌอริณกลับไปแล้ว เธอเลยไม่ต้องทนอับอายยามต้องมาขอความช่วยเหลือ

“ทำหน้าให้มันดีๆ หน่อย มีอะไรให้ผมช่วยงั้นหรือ”