เด็กใจแตกอย่างเธฮ!!2

เธอจัดการอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยก็มานั่งรอที่เตียงก่อนหันไปถามเขา เธอไม่ได้มีท่าทีเขินอายที่ต้องอยู่กับเขาสองต่อสองสักนิด คงจะอยู่จนชินอย่างที่แม่เธอพูด

“แม่ผมมีที่ดินที่นี่ประมาน40ไร่ แม่ผมเสียไปแล้วตอนนี้ญาติผมพยายามขอให้ผมแบ่งที่ดินให้พวกเขาทำกิน แต่ผมคิดว่าสิ่งที่พวกเขาเคยได้ไปมันเยอะแล้ว และผมต้องเอาไว้ทำกินของผมด้วย” เขาเข้าประเด็นทันที แม้จะไม่มั่นใจว่าเธอคือคนของป้าเขาหรือเปล่า แต่เลือกจะพูดไปเลยเพื่อดูท่าที

“อ่อ ข้อตกลงคุณกับป้าคือแต่งงานเพื่อให้คนอื่นเลิกยุ่งเพราะมีเมียแล้วงั้นสิ” เธอคิดว่าญาติๆเขาก็คงไม่ต่างอะไรจากญาติเธอ นี่เธอต้องสู้รบอะไรกับพวกเขาอีก

“ผมไม่อยากทำอะไรรุนแรงไม่อยากมีปัญหา ผมแค่อยากใช้ชีวิตเงียบๆที่สำคัญตอนนี้ผมเป็นหนี้ที่เกิดจากการลงทุนทำไร่ปีที่แล้วเกือบแสน ผมต้องรีบหาเงินมาคืน” เขาไม่ต้องการให้ใครรู้ว่าเขาเป็นใครทำอาชีพอะไร และเขาคิดว่าผู้หญิงอย่างเธอคงทนอยู่กับเขาได้ไม่นาน ผู้ชายจนๆที่หนี้สินรุงรังอย่างเขาเธอจะทนได้สักแค่ไหน

“มาเถอะ ให้มาปากแจ๋วเป็นสิบก็มาเถอะ เดี๋ยวจัดการให้ อ่ะ” เธอพูดพร้อมนับตังยื่นให้ชายหนุ่ม

“ค่าสินสอดเมื่อเย็น เอาไว้ติดตัวคนละครึ่ง ใช้ประหยัดๆหล่ะ เดี๋ยวช่วยใช้หนี้ แล้วนี่ต้องจดทะเบียนสมรสป่ะ” เธอถามพร้อมเปิดโน๊ตบุ๊คเพื่อทำงานของเธอ

“อื้อ แต่ไม่สะดวกก็ไม่เป็นไร คุณจะโอเคหรอถ้าญาติผมด่าคุณ” เขามองเธอแต่งรูปวาบหวิวของตัวเอง เหมือนจะรีวิวอะไรสักอย่าง

“แคร์ทำไม ฉันขอข้าวใครกิน ชีวิตนี้ตั้งแต่ตากับยายตายไปฉันก็ไม่เคยขอเงินใครกินข้าวเลยนะ” เธอไม่ได้แคร์ว่าใครจะรักใครจะเกลียด เธออยู่ท่ามกลางความเกลียดชังของคนในครอบครัวจนชิน ชายหนุ่มมองคนบนเตียงอย่างทึ่งๆ

“มีโทรศัพท์หรือเปล่า หมายถึงว่าเวลาฉันต้องติดต่อคุณอ่ะ มันจำเป็น” เธอยังไม่รู้จะใช้ชีวิตแบบไหน เธอยังไม่เห็นบ้านเขา ยังไม่รู้เรื่องที่ทางทำกินต้องถามเอาไว้ก่อน

“ไม่มี แล้วก็ที่บ้านผมไม่มีไฟฟ้าเพราะโดนตัดไฟ มีแค่บ้านหลังเล็กๆ ที่พ่อแม่ผมทิ้งไว้ให้เท่านั้น และมัน…ไม่สะดวก” เขาดูปฏิกิริยาของเธอแต่ไม่เห็นความกังวลในแววตานั้นสักนิด

“งั้นพรุ่งนี้ไปจดทะเบียน ซื้อของจำเป็น แล้วก็ซื้อโทรศัพท์ด้วยแล้วกัน” เธอจัดการลงรีวิวที่เที่ยวในเว็บบล็อกของต่างประเทศเรียบร้อยก็ปิดโน๊ตบุ๊คแล้วนอน

“ไม่ต้องไปนอนบนโซฟา นอนนี่แหละ ฉันไม่ถือ” พูดจบก็หลับตานอนอย่างง่ายได้ จนเขาที่อดมองดวงหน้างามไม่ไหว เธอมีตาชั้นเดียวคงเป็นลูกครึ่งคนจีน ผิวขาวนวล เป็นคนมีแก้มหน่อยๆ และที่สำคัญ เสื้อผ้าของเธอตั้งแต่ที่เขาเห็นที่บ้านยันชุดนอนที่เธอใส่ คงไม่แปลกหากใครจะว่าเธอเป็นเด็กเสี่ย ชายหนุ่มรีบหลับตาหลังมองลงไปเจอส่วนเว้าส่วนโค้งที่ผู้ชายมักชอบมองทันที

“เย็นไว้ลูกชายพ่อ รอดูท่าทีเมียของเขาก่อนว่ามาดีหรือไม่ดี” เขาได้แต่นับแกะในใจให้ตัวเองนอนหลับ

รุ่งขึ้น

หนุ่มสาวพากันเช็คเอาท์แล้วขับรถไปนอกเมืองตามที่ชายหนุ่มบอกทางทันที แต่ยิ่งขับมันก็ยิ่งกันดารไปเรื่อยๆ จนเธอเริ่มคิ้วขมวด

“ไกลมาก มีกับข้าวขายใช่มั๊ยคุณ” คนที่พยายามปรับตัวด้วยการใส่เสื้อยืดกางเกงยีนส์ไม่ได้ทำให้เธอดูเซ็กซี่น้อยลงสักนิด

“มีตลาดห่างจากบ้านประมาน5โล ข้างหน้านี่แหละ” สิ่งที่อยู่ตรงหน้าที่เขาเรียกว่าบ้านทำเธอขมวดคิ้ว

“คือ…หลังคานั่นพังใช่มั๊ย” เธอจะอธิบายยังไงดี บ้านไม้ยกสูงเท่าเข่า หลังคามุงด้วยกระเบื้องแต่มีพลาสติกสีฟ้าปกคลุมอีกที บริเวณรอบบ้านคือทุ่งนาที่ตอนนี้ข้าวกำลังขึ้น มีโอ่งอาบน้ำเล็กๆอยู่2ใบ ก่อนที่ไม่ไกลนักจะเห็นบ่อน้ำที่เป็นคันโยกที่เธอเคยเห็นแถวบ้านตาเมื่อสมัยเด็กๆ

“พอดีก่อนหน้านี้พายุมันมาอ่ะ ผมเลยยังไม่ได้ซ่อม” เขาถูมือกับกางเกงยีนส์เก่าๆอย่างเก้ๆกังๆ

“ไม่เป็นไรหรอก แต่มันต้องซ่อมนะ ไม่งั้นพื้นบ้านคุณจะพุ” เธอเอ่ยจบก็เดินเข้าไปสำรวจบ้านทันที

“ห้องน้ำต้องทำ ที่นอนต้องซื้อ เครื่องครัวอีก ฉันก่อเตาถ่านไม่เป็น เราต้องไปซื้อปิคนิค รู้จักช่างแถวนี้ใช่มั๊ย ให้เขามาทำหลังคากับห้องน้ำให้หน่อยสิ” เธอพูดทีเดียวรัวๆ แล้วไล่ดูสิ่งต่างๆ

“เงินที่คุณแบ่งมาผมว่ามันน่าจะไม่พอ” เขาหยิบเงินที่เธอให้ไว้มานับก่อนจะพบว่ามันมีเพียง 17000เท่านั้น

“ของฉันนี่ไง เอาอันนั้นเก็บไว้เถอะ เดี๋ยวพวกนี้ฉันจ่ายเอง ฉันเป็นครอบครัวเดียวกับคุณแล้วนี่” เธอเอ่ยอย่างใจปล้ำ เพราะคำว่าครอบครัว ไม่มีผู้หญิงคนไหนอยากแต่งงานหลายรอบหรอกนะ แต่เขาไม่ได้คิดแบบนั้น เขาคิดว่าเธอคงจะหลอกเสี่ยแก่ๆได้มาหลายบาท

คู่สามีข้าวใหม่ปลามันต้องออกไปตลาดอีกครั้งเพื่อสั่งของมาทำห้องน้ำและหลังคา ก่อนจะแวะซื้อของใช้ที่จำเป็นและไข่ไก่กับข้าวสารมาติดบ้านไว้ กว่าจะเรียบร้อยก็กินเวลาไปเกือบค่ำ

“พรุ่งนี้ลุงเจิดเขาจะมาทำห้องน้ำกับหลังคาให้นะผมบอกเขาแล้ว เรื่องราคาก็ตามที่คุณคุยกับเขานั่นแหละ” ขณะนั้งทานข้าวเย็นที่แวะซื้อแกงถุงเข้ามาเขาก็เริ่มการสนทนาทันที

“ทำกลอนประตูบ้านกับหน้าต่างด้วย ฉันซื้อมาแล้วนี่ไง“ เธออยู่ต่างบ้านบอกตรงๆว่าก็กลัว ระแวกนี้บ้านค่อนข้างห่างไกลกันหากเขาไม่อยู่เธอคงนอนไม่หลับ

หลังจากทานข้าวเสร็จ ชายหนุ่มก็ขอตัวอาบน้ำก่อน เธอที่นั่งรอยังคิดไม่ตกว่าเธอจะอาบน้ำอย่างไรในที่โล่งแจ้งขนาดนั้น แต่ก็ตัดสินใจได้ว่า แถวนี้ไม่มีใคร แก้ผ้าไปเลยแล้วกัน กับผัวตัวเองก็ไม่ต้องอาย

”เห้ยคุณ จะถอดแบบนี้ไม่ได้“ เขาพาเธอมาอาบน้ำถึงกับสบดดังลั่นที่เธอจัดการถอดเสื้อยืดตัวเล็กออกจากหัว เหลือเพียงชุดชั้นในตัวจิ๋ว ผิวขาวผ่องที่ต้องกับแสงจันทร์ให้ความรู้สึกเหมือนเธอเรืองแสงได้

”ก็ไม่แก้ผ้าจะอาบยังไงหล่ะ ไม่อยากเห็นก็หันหลังไปสิ” คนตัวเล็กเห็นเขาหันหลังอย่างไวก็ยิ้มขำ ก่อนจะตักน้ำในโอ่งอาบทันที

“กรี๊ดด หนาวมาก แม่เจ้า! ลมมาจากไหน!” เสียงบ่นไปอาบน้ำไปทำเขากัดฟันกรอด พยายามไม่มองแต่ก็อดชำเรืองตามองไม่ได้

“ถ้ากูฟาดเมียตั้งแต่จดทะเบียนวันแรก ผิดกฏหมายมั๊ยวะ” เขาได้แต่ยืนเด็ดใบไม้ใบหญ้าแถวนั่นเพื่อรอเวลา จนเสียงเล็กเรียกเขาจึงเปิดไฟฉายให้เธอและพาเธอเดินขึ้นบ้าน ก่อนจะจัดการกางมุ้งปูที่นอนและเข้านอน พรุ่งนี้เช้าญาติเขาคงแห่กันมาที่นี่ถ้ารู้เรื่องเมียเขา