ญาติมหาประลัย

เป็นไปตามที่เขาคิด วันนี้ญาติทางแม่เขามาตะโกนเรียกแต่เช้า

พึบ

”ญาติคุณหรอ“ ตอนนี้เพิ่งตี5.40น. อากาศที่ดีจนเธอไม่อยากลุก แต่เพราะเสียงเรียกข้างนอกทำเธอต้องลุกขึ้นมานั่ง เมื่อเห็นคนตัวโตพยักหน้าเป็นเชิงยืนยันว่านั่นคือญาติเขาเธอเปิดประตูออกไปทันที!!

”โวยวายอะไรคะ!! ผัวเมียที่เพิ่งแต่งงานกันได้2วัน ขอเวลานอนกก นอนกอดกันหน่อยไม่ได้หรอคะ“ เธอเปิดประตูออกมาเท้าเอวถามอย่างหงุดหงิด คนที่อยู่บนที่นอนได้แต่อมยิ้ม ฝีปากแบบนี้ปะทะกับญาติเขาได้สบายๆ

“ต๊ายย เพิ่งเป็นสะใภ้ได้สองวัน เธอพูดกับญาติผัวตัวเองแบบนี้เรอะ” หญิงวัยกลางคน3 ชายวัยกลางคนอีก2คนยืนทำหน้าอึ้งหลังหลานสะใภ้ออกมาด้วยชุดของหลานชาย ผมเพ้ายุ่งเหยิงไม่ทำให้ความสวยน้อยลง แต่พวกเขาก็มีผิดเวลาจริงๆ ก็คนมันร้อนใจนี่นา!!

“เป็นสะใภ้ใครคะ พี่ดินเขาใช้นามสกุลพวกคุณหรอคะ หรือยังไง? ก็ไม่ใช่!! ฉันก็ไม่ได้ใช้นามสกุลพวกคุณ!! กลับไปค่ะ ถ้าจะมาคุยธุระก็มาสายๆ แต่ถ้าแค่อยากมาดูหน้าฉัน เห็นแล้วก็กลับกันไปได้แล้วค่ะ เชิญ!!” พูดจบเธอก็ปิดประตูเข้ามุ้งไปนอนต่อ

“วันนี้ต้องไปทำงานหรือเปล่า” ร่างบางที่เข้ามานอนถามคนที่นอนหันหลังให้ น่าสงสารมาก ในใจเธอคิดว่า คงจะเจอญาติวีนบ่อยจนไม่กล้าออกไป ”ต่อไปนี้ฉันจะปกป้องคุณเอง“ เธอคิดในใจ

“ผมต้องไปขุดมัน คุณจะไปด้วยไหม” คำว่าขุดมันทำเธอขมวดคิ้ว เออก็อยากเห็นเหมือนกัน จึงตอบตกลง

เวลา7โมงเช้าทั้งคู่นั่งกินข้าวกับไข่ทอดก่อนที่แผ่นดินจะไปตามเพื่อนสมัยเด็กที่บ้านอยู่ใกล้กันมาช่วยดูช่างทำห้องน้ำและหลังคาให้ วันนี้เขาเน้นว่าห้องน้ำขอที่ใช้งานได้เลย เพราะเมียเขาเป็นผู้หญิง

จากนั้นสองหนุ่มสาวจึงพากันไปยังท้ายไร่ที่ทำไร่มันและไร่ข้าวโพด ก่อนเขาจะสอนให้เมียช่วยเก็บมันขึ้นรถ วันทั้งวันเธออยู่แต่ในไร่ ไม่มีบ่นจนเขานึงสงสัย…โตมายังไงกัน หรือจริงๆแล้วเป็นการเล่นละครตบตาเขากันแน่!!

“ก็สนุกเหมือนกันนะเนี่ย ถึงจะร้อนไปไหนก็เถอะ” เธอไม่รู้ว่านี่คือฤดูเพราะปลูกไม่ใช่เก็บเกี่ยว และมันสัปลังที่ขุด ชายหนุ่มต้องการเอาไปใช้หนี้ที่พวกน้าๆมาทวงเมื่อเช้า

“อื้อหื้อ หัวใหญ่มากเขาคิดราคายังไงหรอ” การกระทำของเธอยิ่งทำเขาแปลกใจ เธอไม่เคยบ่นว่าร้อนหรือเหนื่อย กลับกันวิ่งเล่นในไร่กับลูกคนที่มาช่วยขุดสนุกสนาน ถามนู้นถามนี่จนถูกใจคนงานไม่น้อย

“ตันละ1600-1700แต่ตอนนี้ราคาดีหน่อยเพราะไม่ใช่หน้าเก็บเกี่ยว ก็ประมาน…1740“ ร่างสูงตอบขณะยกตะกร้ามันขึ้นรถ

“อ่าวไม่ใช่หน้าเก็บแล้วเราเก็บทำไมอ่ะ” เธอเก็บเศษมันที่ล่วงตามพื้นด้วย ถามไปด้วย

“ก็น้าที่มาเมื่อเช้าหน่ะ สงสัยมาทวงหนี้ เลยนัดเขาว่าจะขุดมันเอาคืนให้” เขาตอบด้วยใบหน้านิ่งๆ

“ห๊ะ!! กี่บาท!! ก็คือที่ขุดนี่ไม่ใช่เงินเราหรอ” เธอหน้าม่อยลงหลังเห็นเขาทำงานหนักขนาดนี้แต่เงินต้องใช้หนี้หมด

“ก็แบ่งใช้หนี้เขา เพราะเราไม่มีเงินลงทุนไง ต้องไปกู้มาลงทุน อันไหนเก็บขายได้ก่อนก็คืนเขาไป ที่เหลือก็ของเรา” เขาย่อตัวตอบคนตัวเล็กที่สงสัยทุกเรื่อง

“งั้น…ถ้าขายอันนี้ได้ ก็คืนไปให้หมดเลย พราวมีเงินนะ เอาเงินพราวลงทุนเถอะ เราจะได้ไม่ต้องเสียดอก“ เธอไม่คิดว่าชีวิตเขาจะลำบากขนาดนี้

”ไม่เป็นไรผมเกรงใจ“ เขาตอบพร้อมซ่อนยิ้ม ยัยเด็กนี่ตลกดี ใช้เงินแก้ปัญหาเก่งนัก ชักอยากรู้จักตัวตนจริงๆแล้วสิ!

”ไม่ต้องเกรงใจ เราแต่งงานกันแล้ว เราใช้เงินด้วยกันได้ อีกอย่าง…ยายของพราวสอนว่าถ้าวันนึงพราวมีครอบครัว จะทุกข์หรือสุข ห้ามปล่อยมือกัน“ คำพูดแน่วแน่ทำเขาต้องหันกลับมามองเธอใหม่ แต่คนพูดยังก้มหน้าเก็บหัวมันไม่ย่อท้อ จึงไม่เห็นสายตาอ่อนแสงของเขา ขออย่าให้เข้ามาหวังผลอะไรเลย…

ช่วงเย็นหลังจากนำมันไปขายที่ลานมัน ทั้งสองคนรีบกลับมาดูบ้านและห้องน้ำ พบว่าทุกอย่างเรียบร้อยดี หลังคาบ้านถูกเปลี่ยนใหม่ ห้องน้ำก็รอแค่ปูนแห้ง แล้วช่างจะเข้ามาปูกระเบื้องอีกที วันนี้จึงต้องอาบที่หน้าบ้านไปก่อน

”หู้วว ได้ต้องแปดหมื่นกว่าแหนะ“ เธอนั่งนับเงินอยู่ที่เฉลี่ยงหน้าบ้านกับคนเป็นสามี พร้อมทำตาโต

”อ่ะ ถ้าเขามาก็คืนเขาให้หมดเลย พราวจะช่วยลงทุนอันใหม่เอง“ เธอบอกคนเป็นสามีอย่างใจปล้ำ ซึ่งเขาก็รับเงินไปอย่างว่าง่าย

”มีน้ำตกอยู่ท้ายไร่ เดี๋ยวเตรียมเสื้อผ้าไปอาบน้ำที่นั่นเลย ไม่มีคนหรอก ยังไม่มืดแบบนี้คงอาบหน้าบ้านไม่ได้“ เพราะห้องน้ำยังใช้ไม่ได้เขาจึงชวนเธอไปอาบน้ำตกเอง เห็นสายตาลุกวาวเขาก็ต้องซ่อนยิ้มขำ เด็กนี่โตมายังไงกัน…

”เป็นคนยังไงกันแน่ ไม่ใช่อยู่ไปๆเก็บเสื้อผ้าตามเสี่ยไปหล่ะ“ คำว่าเด็กเสี่ยยังก้องอยู่ในหู เขาก็เป็นคนนึงที่เลี้ยงสาวๆไว้บ้านตามภาษามาเฟีย ถ้าเป็นแบบนั้นขอแค่หย่ากับเขาก่อนก็พอ เขาไม่ชอบการถูกหักหลัง!!

คนเป็นสามีพาภรรยายังสาวมายังธารน้ำตกเล็กๆที่อยู่ในเขตพื้นที่ไร่ของเขา คนตัวเล็กเห็นน้ำใสแจ๋วก็รีบถอดเสื้อเชิ้ตตัวใหญ่ออกทันที โดยไม่ได้สนใจหน้าตาอิหลักอิเหลื่อของแผ่นดินสักนิด

“พราวลงเลยนะ” เขาไม่ทันเอ่ยอะไรคนตัวเล็กก็เอาขาจุ่มลงไปทันทีเพราะเห็นน้ำใสๆ ผิวขาวสว่างจ้ากับชุดชั้นในสีหวาน ทำใจเขาเต้นโครมคราม

“แม้งเอ้ย!! ยุบหนอพองหนอ” เขาพยามหักห้ามใจตัวเองอยู่แม้ยัยตัวเล็กตรงหน้าจะเล่นน้ำเสียงดังคิกคัก กระตุ้นความร้ินในกายเขาก็เถอะ

“รีบขึ้นพราว เดี๋ยวบ้านนั้นจะมาเอาเงิน” เขาพยายามทำเสียงเคร้งขรึม

“โอเค ขึ้นเลย” คนตัวเล็กก็ว่าง่ายหอบเสื้อผ้าไปหลังโขดหินก่อนจะเปลี่ยนชุดเสื้อแขนยาวขายาวสำหรับนอนคืนนี้ จากนั้นชายหนุ่มก็พาเธอซ้อนมอเตอร์ไซค์กลับมายังบ้านหลังเล็ก และเป็นไปตามคาดมีญาติเขามารออยู่จริงๆ

“หึ มีเมียแล้วมันดีแบบนี้นี่เองสินะ หลังคาบ้านใหม่ ห้องน้ำใหม่ เมียแกคงจะเป็นผู้ดี เหมือนที่แม่แกได้ผัวรวยหล่ะสิ“ เสียงรดาที่เป็นน้าสาวเขามาจอดรอหลังมาตามนัดว่าวันนี้เขาจะคืนเงิน

”ป่าวหรอกค่ะ เงินที่ทำเนี่ยมาจากการที่เราสองคนทำธุระกิจร่วมกัน คุณน้าสนใจไหมคะ รายได้ดีเชียวค่ะ“ เธอยิ้มมุมปากเมื่อเห็นตาลุกวาวของอีกฝ่าย

”ธุระกิจอะไร หึ!! ถ้ารวยจริง ป่านนี้สร้างบ้านใหม่ไม่ดีกว่าหรือไง“ น้ำเสียงเย้ยยันไม่ได้ทำให้เธอสะทกสะท้าน

“รับจ้างยิงคนนะคะ ไม่งั้นจะรวยไวอะไรขนาดนั้น หรือคุณน้าไม่เชื่อ…นี่ค่ะ นักกีฬายิงปืนระดับเหรียญทอง ไว้มีคนจ้างเมื่อไหร่ จะทำบ้านใหม่แน่นอน ล้อมที่ด้วยค่ะ ลำคาญพวกไม่มีมารยาท”