Mag-log in
“คุณจะทำแบบนี้ไม่ได้!! ฉันแต่งงานกับคุณเพราะเรามีข้อแลกเปลี่ยนกัน” คนใต้ร่างร้องไห้น้ำตาแทบเป็นสายเลือด หลังจากหนีการโดนคนในครอบครัวหักหลังมา เธอยังต้องมาเผชิญกับนรกขุมไหนกัน ผู้ชายที่เมาจนหน้าแดงก่ำกำลังข่มเหงเธออยู่
“อย่าสะดีดสะดิ้งไปหน่อยเลย หรือติดใจแค่คนแก่ๆ ถึงเล่นตัวกับกูนัก!!” นาทีนี้อะไรก็ฉุดเขาไม่อยู่ วันนี้ต้องบีบเค้นความจริงจากผู้หญิงตรงหน้าให้ได้ว่าร่วมหัวกับป้าเขาโกงที่ดินของแม่เขาหรือไม่! “ถ้าฉันเลวอย่างที่คุณรู้ข่าวมา คุณจะมาแต่งงานกับฉันทำไม ฉันไม่ได้รวมหัวกับป้าคุณ” เสียงเล็กตวาดอย่างสู้ไม่ถอย “ไม่รวมหัว แล้วพวกมันจะเอารายนิ้วมือกูไปได้ยังไง มึงใกล้ตัวกูที่สุด มีแค่มึงเท่านั้น!” พูดจบเขาก็ซุกไซ้ซอกคอระหงทันที เพี้ยะ การดิ้นขัดขืนทำมือบางตวัดเข้าแก้มสากจนกน้าชา “ได้ มึงอยากให้กูร้ายใช่ไหม เก่งนักใช่ไหม” เพี้ยะ ฝ่ามือหนาตบเธอกลับจนเธอหูวิ้งทันที ร่างสูงเหมือนซาตานร้ายฉีกกระชากเสื้อผ้าเธอจนไม่เหลือชิ้นดี มือหนาอุดปากบางไว้เมื่อเธอกรี๊ดร้องจากการชำแรกเขาในรูสวาทมิดลำ “พราว!!” ความเมาหายเป็นปลิดทิ้งกับความบริสุทธิ์ที่เขาเจอ “ถ้าฉันพิสูจน์ได้ว่าฉันไม่ผิด บอกให้ญาติแกเตรียมตัวรับกรรมได้เลย! ฉันจะเอาคืนมันทุกคน รวมถึงแกด้วย!!” น้ำใสๆไหลจากหน่วยตางามไม่ขาดสาย เพราะความเจ็บใจจากเรื่องเดิมๆ ย้อนไปเมื่อ1อาทิตย์ก่อนหน้านี้ “อ่อ เหตุผลที่แม่ให้พราวรีบแต่งงาน เพราะไม่อยากให้พราวอยู่บ้านหลังนี้ อยู่เป็นก้างขวางคอพี่แพรวกับสามีว่างั้นเถอะ” หลังจากเรียนจบและตั้งใจกลับมาพักผ่อนที่บ้านแม่ในต่างจังหวัด เธอต้องพบกับความจริงที่ว่า อดีตแฟนที่เลิกกันไปได้3เดือน เข้าพิธีแต่งงานกับพี่สาวฉันไปเมื่อเดือนก่อน ซึ่งฉันไม่เคยรับรู้ข่าวสารใดๆจากแม่ว่าพี่สาวจะแต่งงาน และตอนนี้พี่สาวฉันท้องได้4เดือน หึ ตลกสิ้นดี!! “แกอย่าพูดแบบนี้นะนังพราว แกอย่าทำตัวมีปัญหาทุกเรื่องได้มั๊ย มันจะตายหรือไงกับอีแค่แต่งงาน” แม่เธอชี้หน้าด่าเธออยู่กลางบ้านเพียงเพราะวันนี้บังคับให้ฉันอยู่รอต้อนรับว่าที่สามีไม่ได้ “พราวไม่ตายหรอกแม่ ดีเหมือนกันแต่งไปจะได้ออกจากนรกหลังนี้สักที เขาหักหลังพราว พราวยังไม่เสียใจเท่าพราวรู้ว่าแม่กับพี่แพรวร่วมหัวกันหักหลังพราวเลย!” เขาที่ว่ากำลังนั่งคอตกอยู่ข้างๆเมียหรือพี่สาวอดีตแฟนที่เขาสวมเขาให้ “แกมันเด็กใจแตก พ่อแม่ของเตเขาไม่อยากได้แกเป็นสะใภ้เขาอยากได้ลูกสะใภ้ที่เรียบร้อยเหมือนพี่สาวแก ไม่ใช่ผู้หญิงที่วันๆแต่งตัวแรดๆออกจากบ้าน” คำพูดของผู้ให้กำเนิด ทำแขกทั้งสองคนที่นั่งอยู่โซฟาตัวใหญ่สบตากันทันที 1คนคือเพื่อนสนิทแม่ อีกคนคือว่าที่สามีของเธอ “นั่นมันงานพราว ถ้าแม่แยกแยะเรื่องแบบนี้ไม่ออก แม่ก็ควรแยกแยะให้ออก ว่าเป็นชู้กับแฟนชาวบ้านมันเลว!!“ เพี้ยะ หน้าบางหันไปตามแรงตบของคนเป็นแม่ทันที เธอก็ไม่ใช่คนยอมอะไรแบบนี้อยู่แล้ว จึงหันไปตบคนท้องที่มองเธออย่างเครียดแค้นแทน เพี้ยะ “อีพราว!!” แม่เธอเตรียมจะง้างมืออีกรอบแต่เพื่อนแม่รีบเข้ามาห้ามศึกทันที “พราวตบแม่ไม่ได้ แต่พราวตบลูกสาวแม่ได้” คนเป็นพี่ซบอกสามีร้องไห้ปานจะขาดใจ แม้จะอยากตบน้องสาวคืนแค่ไหน แต่ต่อหน้าคนอื่นเธอต้องอ่อนแอ “จะแต่งงานใช่มั๊ย แม่ฉันเรียกค่าสินสอดคุณเท่าไหร่” ชายหนุ่มมองเธอนิ่งๆและไม่เอ่ยอะไรออกมา “เอาค่าสินสอดมา” คนเป็นป้าต้องหยิบเงินในกระเป๋าออกมาวางแทน ก่อนเธอจะหยิบขึ้นมานับ “ฮ่า ฮ่า เรียกไปแค่4หมื่นเนี่ยนะ ตลกอ่ะแม่!! เลี้ยงก็ไม่ได้เลี้ยงเอาไปทำไรตั้ง4หมื่น 400ก็พอละ” เธอจัดการดึงแบงค์ร้อยออกมา4ใบ ก่อนจะวางไว้บนโซฟา แล้วหันมาจูงมือชายหนุ่มเดินออกจากบ้านทันที “ป้าคงมีเรื่องจะตกลงกับแม่ เชิญเลยนะคะ ผัวเมียขอแยกย้ายก่อน” เธอจูงมือคนตัวโตมาขึ้นรถ ก่อนจะเป็นฝ่ายขับออกมาท่ามกลางเสียงด่าของแม่เธอ “บ้านคุณอยู่ไหน” เธอมองทางไปด้วยถามเขาที่เอาแต่นั่งเงียบแต่เดินตามเธอออกมาไปด้วย “เชียงราย” คำตอบของชายหนุ่มทำเธอเบรครถชิดข้างทางทันที “ห๊ะ!? แล้วมาทำอะไรที่นครนายก” เธอถามอย่างงงงวย “ป้าให้มาแต่งงานใช้หนี้แทน เธอชื่ออะไร” เขาถูกคนเป็นป้ารบเร้าให้มาแต่งงานกับลูกสาวเพื่อนที่เป็นเด็กใจแตก ทำงานโชว์เนื้อหนังแล้วก็เป็นพวกเด็กเสี่ย ตามที่ป้าเขาเล่า ดูแต่ละอย่างที่ญาติเขาเลือกให้เด็กกำพร้าอย่างเขาสิ “พราว พริบพราว คุณแผ่นดินใช่มั๊ย” เธอขับรถไปต่อ คืนนี้สงสัยต้องนอนโรงแรมไปก่อน “ถ้าผมแต่งงานกับคุณ ป้าจะไม่ยุ่งกับที่ดินของแม่” จู่ๆเขาก็พูดขึ้นมาทำลายความเงียบ “แปป ค่อยไปคุยกันในโรงแรม เย็นขนาดนี้ต้องหาโรงแรมนอนก่อน คุณมีตังมั๊ย” เธอเห็นการแต่งตัวเขาแล้วนึกสงสาร คงจะเป็นพวกไม่มีเงิน ไม่มีสิทธิ์มีเสียงอะไร ใครให้ทำอะไรก็ทำหล่ะสิ “ไม่มี ผมมีอาชีพทำไร่ จริงๆมีบ้านอยู่ในไร่หลังนึง คือคุณไม่ได้เอาอะไรออกมาควรไปซื้อเสื้อผ้าก่อน” หญิงสาวที่ออกบ้านมาตัวเปล่า มีเพียงโน๊ตบุ๊ค1เครื่อง มือถือ1เครื่อง และกระเป๋าสะพายเท่านั้นได้แต่พยักหน้า หลังจากเลือกซื้อเสื้อผ้าที่เธอคิดว่ามิดชิดพอจะใช้ชีวิตกับชาวไร่แบบเขาได้ ทั้งคู่จึงแวะทานข้าวและของกินเล่นนิดหน่อยก่อนหาเปิดโรงแรมนอน “ว่าเหตุผลของคุณมาเลย”ผ่านไปเกือบ4สัปดาห์ที่แผ่นดินออกไปทำงาน เรียกว่าไร้การติดต่อไปเลย ตอนนี้เธอกำลังรวบรวมเงินจากการขายผลผลิตทางการเกษตร“อู้หู้ ได้เยอะขนาดนี้จนได้ไงอ่ะ หรือว่าใช้หนี้แทนญาติๆ จนหมด แล้วหนี้มันมีเท่าไหร่กันเนี้ย” เงินไม่น้อยเลยสงสัยต้องขออาศัยรถชาวบ้านไปในเมืองเพื่อไปฝากเงินเสียแล้วหลังจากวันที่เธอเก็บผลผลิตเสร็จ คนทางนั้นสั่งคนมาไถ่ปรับพื้นที่ทันที แม้สามีเธอจะยังไม่ได้เงินจากการขายที่แม้แต่บาทเดียวก็ตาม“รีบร้อนขนาดนี้ เหมือนกลัวจะไม่ได้ ดี!!ลงทุนไปเยอะๆ เวลาเรื่องฟ้องร้องจะได้ขาดทุนให้ย่อยยับ!!” แม้คนพวกนั้นจะกดดันให้เธอย้ายบ้านออกไป แต่เธอก็ไม่สน ที่ดินตรงนี้ไม่ได้รวมอยู่ในโฉนดที่พวกนั้นซื้อ แถมยังบังวิวด้านหน้าจนหมด อีกไม่นานคงมาบังคับให้เธอขาย ปึก ปึก ในขณะที่เธอเก็บผักมากำเพื่อส่งให้ร้านค้าแถวนี้ขาย ได้ยินเสียงฝีเท้าใครบางคนเดินเข้ามา ใครบางคนที่ว่าคือสามีที่หายหน้าไปเกือบเดือนของเธอ“นาย!!” สภาพหนวกเครารกครึ้มทำเธอทำตัวไม่ถูก “ไง ยังมีชีวิตรอดอยู่หนิ” แต่ความกวนประสาทเขาไม่ลดลงเลย“ฉันยังสบายดี แต่นึกว่านายรถคว่ำตายห่าไปแล้วสะอีก” คิดว่าด่าเธอได้คนเดียวหรือไง โผล่หัวมาก็กวนประ
คนเป็นพ่อที่ในสายตาลูกสาวเขาคือนางฟ้า ถึงกับเต้นเร้าเมื่อได้ยินเขาพูดแบบนั้น“เอาเวลาที่ด่ากู ไปรอฟื้นฟูธุระกิจมึงดีกว่า ครั้งนี้กูแค่สั่งสอน ถ้ามีอีก กูจะล้างโคตรมึง” เพียงไม่นาน ลูกน้องของเจ้าพ่อฮังก็มารายงานว่าท่าเรือขนส่งสินค้าเขาโดนระเบิดเสียหายนับมูลค่าไม่ได้!!“ไอ้จางเว่ย ไอ้!!ไอ้!!” คนแก่ที่มีโรคหัวใจอยู่แล้วถึงกับล้มพับ จนลูกน้องกู่เข้ามาประคอง เขาสวมแว่นดำกลับไปที่เดิม ก่อนจะนั้งรถกลับไปฟื้นฟูคาสิโนอีกครั้ง จากที่ตอนแรกคิดจะมาเพียง2-3วัน ครั้งนี้เขาอาจจะต้องอยู่ยาวเป็นเดือน ปัง ปัง นั่งรถออกมาไม่นานจนถึงทางเปลี่ยวซึ่งเขารู้อยู่แล้วว่ามีคนตาม“มันล้อมเราไว้คับนาย” เรื่องถูกลอบยิงเกิดขึ้นกับเขาประจำ เขาเตรียมพร้อมเสมอ แต่ครั้งนี้มันเกิดขึ้นใกล้เมืองไปนิด“เก็บแม่งให้หมด สั่งอาฉินให้ส่งคนมาที่นี่อีก” มือหนากำชับปืนในมือแน่น ก่อนจะจัดการเก็บกระสุนใส่กระเป๋ากางเกงพอสมควร เขาลงรถไปยิงปะทะกับพวกนั้นปัง ปัง ร่างหนาหมอบอยู่ข้างรถพร้อมลูกน้องคู่กาย พวกมันปล่อยรถที่นำขบวนอยู่ไปแต่ดักรถเขาไว้ หากลูกน้องเขาที่ถูกส่งข่าวไปแล้วไม่โดนพวกมันเล่นงานอยู่คงกลับมาช่วยทัน”ไอ้กรณ์ เอาระเบิดมือ
จบจากธุระที่โรงพัก เธอจึงกลับมาลงผักสวนครัวในแปลงที่เธอเตรียมดินไว้เมื่อหลายวันก่อน“ทำไมมันเหนื่อยแบบนี้เนี้ย” คนลงเมล็ดในแปลงผักถึงกับเหงื่อโชก หลังจากลงผักเรียบร้อย เธอจัดการอาบน้ำก่อนจะนั่งทำงานของเธอต่อทั้งวัน จัดการให้คุณลุงทนายยื่นคัดค้านการซื้อขายที่ดิน โดยเธอที่เป็นภรรยายื่นเรื่องคัดค้านแทน ฝั่งแผ่นดิน มาเก๊าเมื่อเช้าเขานั่งรถมากรุงเทพก่อนจะขึ้นเครื่องบินส่วนตัวมาที่มาเก๊าเพื่อสะสางปัญหา“มันไม่ยอมบอกคับนาย” เมื่อคืนมีคนมารอบวางเพลิงที่คาสิโนของเขา จับคนทำได้แต่มันไม่ยอมซัดทอดถึงคนบงการ“กูเอง” เขาเดินเข้าไปในห้องๆนึงที่ขังผู้กระทำความผิดเอาไว้ ดีที่เขาถือสัญชาติตามพ่อ จึงเข้ามาทำธุระกิจสีเทานี้ได้“ใครส่งมึงมา” เขามองดูสภาพคนที่ถูกลูกน้องเขาซ้อมจนช้ำเลือดช้ำหนอง“กูไม่บอก ต่อให้กูตาย กูจะไม่ทรยศนายกู” คำตอบที่ได้ทำเขาแสยะยิ้มริมฝีปาก“ดี!! กูชอบคนที่ซื่อสัตย์แบบนี้ แต่นายมึงมันเลวไปหน่อย ถึงให้มึงมาทำเป็นหมาลอบกัด” เขาตบมืออย่างเย้ยยัน นี่สิคือที่ของเขา ไอ้ดินเด็กวัดมันเป็นเพียงสิ่งที่เขาอุปโลกน์ขึ้นมาเท่านั้น ใครจะรู้ว่าไอ้เด็กที่ถูกญาติเอาไปปล่อย ปัจจุบันคือเจ้าของคาสิโน
พูดจบเธอก็เดินหันหลังกลับไปที่กะละมังผ้าต่อ ”อ่อ บอกน้องสาวคุณด้วยนะคะ ระวังจะได้จัดงานศพให้ลูกชาย ถ้ายังส่งพวกมันมาทำร้ายฉันอีก“ พูดจบเธอก็ซักผ้าต่อ มือบางขยี้ผ้าโดยไม่สนใจหญิงสูงวัยที่จ้องเธอด้วยความเครียดแค้นก่อนจะขับรถออกไปเพี้ยะด้วยอารมณ์โทสะเธอกลับมาตบหน้าน้องสาวทันที“พี่นี!!พี่เป็นบ้าอะไรมาตบฉันห๊ะ !!” รดาหงุ่นงงเมื่อพี่สาวที่ปกติรักเธอเสียยิ่งกว่าอะไรจู่ๆก็ตบเธอเสียจนหน้าหัน“แกไปทำอะไรไว้ห๊ะ? อีโง่แกให้ไอ้เขตกับพวกไปงัดบ้านอีพราวหรอ” นิ้วชี้เรียวยาวจิ้มใส่สมองส่วนน้อยของน้องสาวคน คนทำเลิ่กลัก“มันฟ้องพี่หรอ อีเด็กเวร มันรู้ได้ยังไงว่าเป็นไอ้เขต“ เขตคือลูกชายของเธอและเพราะความหมันใส้พริบพราว พอเธอรู้ว่าแผ่นดินไม่อยู่เธอก็ให้ลูกเธอชวนเพื่อนไปทำร้ายพริบพราว แค่จะสั่งสอนแค่นั้น!!”อีดา อีพราวมันไม่ได้โง่ มึงรู้ไหม…เงินที่แม่มันเป็นหนี้กูเกือบสิบล้านมันอยู่ในมืออีเด็กเวรนี่ มันจะตายไม่ได้ กูไม่อยากสูนเงินมึงเข้าใจไหม!! ที่กูให้มันแต่งงานกับไอ้ดิน ก็เพื่อจะให้มันท้องแม่มันจะได้เปิดพินัยกรรมสักที เงินกูอยู่กับมัน อีโง่!!“ เธอและนางพลอยไพลินทำธุระกิจผลไม้กระป๋องด้วยกัน แต่เพราะค
แกร๊ก ร่างหนากลับมาจัดการปลดล็อคให้เธอ ก่อนจะนั่งจ้องหน้าเธอนิ่งๆ ก่อนจะผลักจานข้าวไปด้านหน้าคนตัวเล็กที่จ้องเขานิ่งๆ“แดกซะ เดี๋ยวตายห่า” ร่างบางจ้องเขาตาเขม็งก่อนจะทำสิ่งที่เขาคาดไม่ถึง เพี้ยะ“สารเลว แกมันไม่เคยฟังอะไรเลย ปรักปรำฉันทุกอย่างคิดเอาเองว่าฉันคือคนผิด แต่แกไม่เคยย้อนดูเลยว่าฉันทำดีกับแกไปเพราะอะไร ถ้าฉันพิสูจน์ได้ว่าฉันไม่ผิด รับรองแกจะได้กินลูกกระสุนฉันคนแรก” ฝ่ามือบางที่น้ำหนักไม่บางตาม ฟาดเข้าเต็มๆหน้าฝั่งซ้ายเขาจนชาดิก ร่างหนาใช้ลิ้นดันกระพุ้งแก้ม ถ้าไม่ติดว่าเขามีงานด่วนยัยบ้านี่ต้องโดนเขาทุบ!!“รักษาตัวเองให้รอดระหว่างที่ฉันไม่อยู่หล่ะ ฉันจะมาคิดบัญชีกับมึงทีหลัง” พูดจบเขาก็เดินออกไป“หยุด!!เอากระเป๋าฉันมา ในนั้นมีเอกสารที่ฉันต้องจัดการ” เธอไม่รู้ว่าเขาจะไปไหน แม้จะแอบกลัวที่ต้องอยู่คนเดียว แต่เธอมีอาวุธลับที่ให้ลุงทนายนำมาให้ รับลองว่าหายห่วง“อย่าคิดหนี แม้แต่ตายหนีฉันก็ไม่อนุญาต รอรับกรรมจากฉันเท่านั้น” พูดจบเขาก็เดินออกไปก่อนจะเปิดประตูมาโยนกระเป๋าให้เธออีกที“ไอ้บ้า!! พังหมดแล้วมั้ง ไอ้ผัวเฮงซวย!!” เสียงแว่วที่ด่าตามหลังทำเขาถอนหายใจ คาสิโนเขามีปัญหา ไม่รู้ว่
“ไม่ต้องร้อง!! ฉันไม่เคยแพ้น้ำตาผู้หญิง เธอคิดจะเข้ามาหลอกฉัน งั้นก็เตรียมรับกรรมของเธอได้เลย!!” ร่างหนาไม่รอช้า ดันขาเรียวที่พยายามหุบหนีเพื่อไม่ให้เขาลุกล้ำ ปึก เธอใช้จังหวะที่เขาพยายามดันขาเธอ ถีบเข้าที่หน้าอกจนเขาหงายหลัง ก่อนจะลุกขึ้นวิ่งเตรียมจะออกทางประตู แม้ตอนนี้ตัวจะเปือยเปล่าก็ตาม!!”เก่งนักหรอ!! มานี่!!“ ตุ๊บ เขารัดร่างเล็กด้วยท่อนแขนแกร่งก่อนดึงเธอลงบนที่นอนจากนั้นขยับขึ้นคร่อม มือหนาบีบแก้มบางให้อ้าปากก่อนยัดท่อนลำเข้าจนสุดโคน “แกร็ก ถ้ากัดตาย!!” ปืนที่จ่อหัวอยู่ทำเธอตัวสั่น”พ่อแม่ยังไม่เอาแบบเธอ ถ้าตายไปเรื่องก็เงียบ อย่าให้โมโห“ แววตาน่ากลัวเหมือนไม่ใช่แผ่นดินที่เธอรู้จัก ทำเธอต้องดูดอมท่อนเอ็นตามใจเขา แม้น้ำตาจะหลั่งลงแก้มนวลไม่ขาดสาย”ซี๊ดด ดูดแรงๆสิวะ อ๊าา รัดแน่นๆ“ ผ่านจากความเครียดหลายอย่างที่ประดังประเดเข้ามาทำเขาอยากปลดปล่อย ร่างบางพยายามทำตามเขาบอกทุกอย่าง ถ้าเธอรอดจากตรงนี้ไปได้ เธอจะไม่ย่างกายเข้ามาใกล้เขาอีก เพราะนี่มันนรกชัดๆ!!“อ้าขากว้างๆ ถ้าทำดีฉันจะยอมเสร็จเร็ว” เขาจัดการเอาผ้าผืนเล็กๆมามัดปากเธอไว้แน่น ก่อนจะกดท่อนลำใส่รูเล็กจนมิดด้าม พรวด“อื้ออออ”







