登入
บทนำ
โดนกลั่นแกล้งให้ระเห็จมาไกลถึงเหมืองบ้านนอก คิดว่าชีวิตตกอับแล้ว แต่กลับต้องมาเจอเจ้าของเหมืองปากร้าย ห่าม และดิบขยี้ใจ ที่คอยต้อนเธอเข้ามุมห้องทุกครั้งที่มีโอกาส!
“ผู้หญิงเมืองกรุงเหยาะแหยะอย่างเธอ อยู่เหมืองนี้ไม่ได้นานหรอก เว้นแต่จะยอมมาเป็นเด็กฉัน!”
การถูกเนรเทศออกจากสังคมเมืองอันหรูหรา เพราะความเข้าใจผิด เป็นสิ่งที่ ‘วันวิวาห์’ ไม่เคยคาดคิด แต่มันก็เกิดขึ้นแล้ว เมื่อเธอถูกส่งตัวไปประจำการที่ เหมืองภูคำ เหมืองหินและแร่อันห่างไกลความเจริญทางภาคเหนือ เพียงเพราะลูกสาวเจ้าของบริษัทระแวงว่าเธอจะอ่อยพี่ชายเพื่อหวังตกถังข้าวสาร
จากนักวิเคราะห์การเงินมือหนึ่งผู้กุมบัญชีของบริษัทใหญ่โตต้องก้าวเข้าสู่ดินแดนแห่งทิวเขา ฝุ่นหิน และความเงียบสงบที่แฝงไปด้วยความอันตราย แต่สิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่าสภาพแวดล้อมคือ พ่อเลี้ยงแสนผา เจ้าของเหมืองภูคำ หนุ่มใหญ่ผู้เป็นน้าชายของคนที่แกล้งเธอ เขาคือชายหนุ่มลุคดิบห่าม ปากร้าย ไม่ชอบพวกคนเมืองเหยาะแหยะ และไร้ซึ่งความอ่อนโยน
ท่ามกลางสายฝนและควันหมอกบนยอดดอย และความตึงเครียดในไซด์งาน บททดสอบทางอารมณ์และเสน่หาอันดิบเถื่อนจึงเริ่มต้นขึ้น เมื่อคนหนึ่งยิ่งหนี แต่อีกคนกลับยิ่งต้อนจนเธอไร้ทางถอย!
คำเตือนเนื้อหา
นิยายเรื่อง “บ้านนอกคอกรัก” เป็นผลงานสร้างสรรค์เพื่อความบันเทิงเท่านั้น มีเนื้อหาสำหรับผู้อ่านที่มีอายุ 18 ปีขึ้นไป โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านอย่างมีสติ โดยภายในเนื้อหามีการบรรยายฉากความสัมพันธ์ทางกาย มีความเสน่หา ความมึนเมา และการคุกคามของตัวละครในบางช่วง มีการบรรยายฉากร่วมเพศ NC18+ การพูดคำหยาบของตัวละคร พฤติกรรมที่รุนแรงของตัวละคร ผู้แต่งไม่ได้มีเจตนาส่งเสริมหรือสนับสนุนพฤติกรรมที่ไม่เหมาะสมของตัวละครแต่ประการใด โปรดอ่านเพื่อความบันเทิงเท่านั้น เนื้อหาทั้งหมดเป็นเพียงจินตนาการของผู้แต่งแต่เพียงผู้เดียว
สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ.2537 และฉบับเพิ่มเติม ผลงานเรื่องนี้ ทั้งเนื้อหา ตัวละคร และองค์ประกอบทั้งหมด เป็นลิขสิทธิ์ของผู้แต่งแต่เพียงผู้เดียว ไม่อนุญาตให้คัดลอก ดัดแปลง หรือถ่ายภาพเนื้อหาบางส่วนหรือทั้งหมดนำไปเผยแพร่ หากละเมิดมีโทษตามกฎหมายสูงสุด ทั้งทางแพ่งและทางอาญาโดยจะไม่มีการยอมความใด ๆ ทั้งสิ้น
(◡‿◡✿)
สามารถเข้ามาเป็นเพื่อนกันได้ที่ F******k มนัชชนก นามปากกา
ติดต่อ G***l - manatchanok2319@g***l.com
ฝากติดตามนักหัดเขียนคนนี้ด้วยนะคะ
。・:・゚☆ 。・:★ ♫•*¨*•.¸¸♪ ♡*:・。. +゚*。:゚
Chapter 35ฟ้าหลังฝนแห่งเหมืองภูคำสายฝนยามบ่ายนอกหน้าต่างบานกระจกของห้องพักซาราลงบ้างแล้ว เหลือเพียงหยดน้ำฝนที่เกาะพราวบนขอบกระจกและกลิ่นดินชื้นแฉะที่ลอยโชยมากับสายลมแผ่วเบา ไอเย็นจากเครื่องปรับอากาศปะทะเข้ากับความอบอุ่นภายในห้องนอนใหญ่ เสียงพัดลมเพดานหมุนคละคลุ้งตัดอากาศดังพั่บ พั่บ เป็นจังหวะสม่ำเสมอ ผสานไปกับเสียงลมหายใจเข้าออกทุ้มหนักที่สอดประสานกันอย่างใกล้ชิด บนเตียงไม้สัก วันวิวาห์นั่งซบใบหน้าลงกับแผ่นอกแกร่งกำยำ สองมือบางขยับกุมเสื้อเชิ้ตเปรอะคราบฝุ่นโคลนของพ่อเลี้ยงแสนผาเอาไว้แน่น จังหวะการหายใจของเธอที่เคยพร่าเลือนด้วยความน้อยใจ ค่อยๆ ปรับระดับลงมาสม่ำเสมอ นัยน์ตาคู่สวยช้อนมองใบหน้าคมเข้มที่บัดนี้ซูบตอบและฉายแววเหนื่อยล้าอย่างเห็นได้ชัด สันกรามหนาที่มีตอหนวดเคราเขียวครึ้มขึ้นระแก้ม รอยแผลเป็นเล็กๆ ตรงโหนกแก้มสาก และคราบเลือดแห้งกรังตรงช่วงเอว ทุกรายละเอียดบนเรือนกายของชายหนุ่ม ตอกย้ำให้เธอรู้ว่า สองสัปดาห์ที่ผ่านมาระหว่างที่เธอตกอยู่ในวังวนของความรู้สึกที่ความสับสน เขากำลังแบกรับความเสี่ยงและความขมขื่นไว้เพียงลำพังเพื่อปกป้องเธอ“แผลตรงเอว...” วันวิวาห์เอ่ยขึ้น น้ำเสียงนุ่ม
Chapter34โหยหากลิ่นหอมของกาแฟอาราบิกาคั่วบดใหม่ๆ เจือกลิ่นเนยสดจากถาดเบเกอรี่ในคาเฟ่ที่เคยสร้างความผ่อนคลาย บัดนี้กลับถูกบรรยากาศตึงเครียดอันเยียบเย็นอัดฉีดเข้าแทนที่จนอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก เสียงเครื่องสกัดกาแฟดังซู่ สลับกับเสียงแอร์คอนดิชันเนอร์ที่ครางหึ่งเบาๆ ราวกับจะดึงความอบอุ่นออกไปจากห้องกระจกบานใหญ่จนหมดสิ้นวันวิวาห์ชะงักมือที่กำลังวางบนแป้นพิมพ์ นัยน์ตาคู่สวยจ้องมองช่อดอกลิลลี่สีขาวบริสุทธิ์บนโต๊ะ กลิ่นหอมหวานเลี่ยนของมันชวนให้รู้สึกวิงเวียน สวนทางกับกลิ่นสบู่พฤกษาเจือไอแดดและกลิ่นยาสูบดิบๆ ของใครบางคนที่เคยตกค้างอยู่ในฝันร้าย และฝันหวานของเธอตลอดสองสัปดาห์ที่ผ่านมาหญิงสาวค่อยๆ ถอนมือบางกลับมาประสานไว้บนตัก รักษาความสงบนิ่งอย่างที่สุด แม้จังหวะการเต้นของหัวใจข้างซ้ายจะดิ่งวูบลงเรื่อยๆ“คุณภานุเดชคะ...” วันวิวาห์เอ่ยขึ้น น้ำเสียงนุ่มนวลทว่าเรียบเฉย นัยน์ตาสบจ้องใบหน้าหล่อเหลาไร้รอยขีดข่วนของภานุเดชตรงๆ“วาห์ขอบคุณสำหรับความหวังดีค่ะ แต่เรื่องคุณศศิรินทร์ วาห์ไม่ได้เก็บเอามาใส่ใจแล้ว ส่วนเรื่องกลับไปทำงาน วาห์ยังมีสัญญาว่าจ้างทำบัญชีที่เหมืองภูคำอยู่ค่ะ คงรับปากอะไรไม่ได้ใน
Chapter33คมหนามซ่อนกลีบความเงียบภายในห้องนอนชั้นบนของบ้านไม้สักครึ่งปูนสองชั้นทับถมลงมาอย่างเชื่องช้า เสียงพัดลมเพดานหมุนคละคลุ้งตัดอากาศดังพั่บ พั่บ เป็นจังหวะสม่ำเสมอ กลิ่นอบอวลของไม้สักขัดมันเจือไอร้อนจากแสงแดดยามบ่ายที่ส่องลอดบานกระจกเข้ามา ทอดเงาทแยงผ่านโต๊ะทำงานตัวเล็กข้างเตียง วันวิวาห์นั่งอยู่ที่นั่น หญิงสาวรวบผมขึ้นเป็นมวยอย่างลวกๆ ปลายผมบางส่วนหลุดรุ่ยลงมาระแก้มเนียน สองมือบางจับขอบกล่องเอกสารงบประมาณไว้มั่น ปลายปากกาลูกลื่นในมือถูกกดลงบนกระดาษบัญชีจนหัวปากกาแทบเจาะทะลุเนื้อกระดาษ จังหวะการหายใจของเธอแผ่วเบาและสั้น แผ่นหลังระหงตั้งตรงตึงเกร็งดุจสะพานไม้ที่รองรับน้ำหนักจนใกล้จะปริแยก ภายนอกห้องนั้น เสียงโวยวายของศศิรินทร์เงียบลงไปแล้ว เหลือเพียงเสียงตวาดห้าวจัดของพ่อเลี้ยงแสนผาที่ดังแว่วมาจากลานบ้านเบื้องล่าง ตามด้วยเสียงเครื่องยนต์สปอร์ตหรูที่เร่งคันเร่งออกไปอย่างลุกลี้ลุกลนแอด...เสียงกลอนเหล็กหน้าประตูถูกปลดเบาๆ จากด้านนอก ก่อนที่ไอ้เป้จะค่อยๆ ดันบานประตูไม้เปิดออกกว้าง ชายหนุ่มถือถาดไม้วางแก้วชาอุ่นๆ ไว้ในมือ นัยน์ตาของคนงานสนิทเต็มไปด้วยความระมัดระวังและห่วงใย“เจ๊วา
Chapter32หนามยอกอกบ่ายคล้อยยามแสงแดดเมืองกรุงเริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มโรยแรง ความเงียบสงบภายในห้องรับแขกของคฤหาสน์หรูย่านสุขุมวิทถูกทำลายลงด้วยเสียงแก้วกาแฟกระเบื้องเนื้อดีกระทบจานรองดังแกร๊ก ศศิรินทร์นั่งกอดอกอยู่บนโซฟาหนังแท้สีเบจ นัยน์ตาคู่เฉี่ยวเรียวยาวจ้องมองโทรศัพท์มือถือในมือด้วยความขุ่นเคืองรุนแรง จังหวะลมหายใจของเธอสั้นและตึงตระหนก ริมฝีปากที่แต้มลิปสติกสีสดบิดย่นเป็นรอยยิ้มหยัน ปลายเล็บที่ตัดแต่งอย่างประณีตเคาะลงบนที่ท้าวแขนเป็นจังหวะกระชั้นชิด“คุณหนูครับ ยืนยันแล้วครับ พ่อเลี้ยงแสนผาถูกพวกเหมืองฝั่งตะวันตกยิงกระจกออฟฟิศแตก ได้รับบาดเจ็บตรงไหล่จริง” เสียงของคนงานสายสืบที่เธอลงทุนให้เงินหนาปึกจ้างไว้รายงานผ่านลำโพงมือถือ“แต่ที่น่าประหลาดใจกว่านั้น ตอนนี้พ่อเลี้ยงพาคุณวันวิวาห์ลงไปกบดานอยู่ที่บ้านใหญ่ในตัวอำเภอครับ คนในเหมืองเขาลือกันหึ่งเลยว่า คุณนักบัญชีคนใหม่ใช้มารยาออดอ้อนจนพ่อเลี้ยงหลงหัวปักหัวปำ ยอมทรุดตัวเก็บเอกสารให้ แถมยังยอมปล่อยให้เธอนั่งเฝ้าเช็ดตัวป้อนยาชนิดที่ไม่เคยทำกับใครมาก่อนเลยครับ!”ศศิรินทร์กดวางสายอย่างแรงจนเครื่องสื่อสารแทบหลุดมือ นัยน์ตาคู่สวยสะท้อนเพลิ
Chapter31เสือหิว เสือหื่นไอเย็นจากเครื่องปรับอากาศในห้องทำงานชั้นล่างของเรือนไม้สักครึ่งปูนสองชั้น ปะทะเข้ากับกลิ่นหอมกลมกล่อมของกาแฟคั่วบดที่เพิ่งต้มเสร็จใหม่ๆ ผสานกลิ่นกระดาษและหมึกพิมพ์จากกล่องเอกสารบัญชีที่ไอ้เป้ยกมาวางกองเต็มโต๊ะ เสียงพัดลมระบายอากาศหมุนดังหึ่ง หึ่ง เป็นจังหวะสม่ำเสมอ แสงแดดสายลอดผ่านม่านบลายด์ไม้เข้ามาทอดเงาเป็นริ้วขนานลงบนโต๊ะทำงานไม้ตัวยาว วันวิวาห์นั่งขดตัวอยู่บนเก้าอี้บุนวม สองมือบางขยับจับปากกาลูกลื่นสลับกับเคาะนิ้วลงบนแป้นพิมพ์โน้ตบุ๊ก นัยน์ตาคู่สวยจ้องมองตัวเลขงบประมาณสั่งซื้ออะไหล่เครื่องจักรอย่างตั้งอกตั้งใจ จังหวะการหายใจเข้าออกเป็นไปอย่างราบเรียบแม้เรือนผมยาวสลวยจะหลุดลุ่ยลงมาระแก้มเนียนเล็กน้อย ทว่าความสงบในการทำงานของเธอกลับถูกรบกวนด้วยสิ่งก่อสร้างที่เรียกว่ามนุษย์ มนุษย์ขนาดใหญ่ที่นั่งเกาะแกะอยู่ข้างๆ พ่อเลี้ยงแสนผาในสภาพสวมเพียงกางเกงยีนส์ตัวเก่า ท่อนบนเปือยกายเผยแผ่นอกกว้างสีแทนแกร่งแน่นไปด้วยกล้ามเนื้อ มีเพียงผ้าพันแผลสีขาวสะอาดปิดทับรอยแผลฉกรรจ์ตรงไหล่หนา ชายหนุ่มนั่งซ้อนอยู่บนเก้าอี้ไม้อีกตัวที่ลากมาเบียดชิดติดกับเก้าอี้ของเธอ ชายหนุ่มทอดสา
Chapter30มารยาเสือกลิ่นเขม่าปืนคละคลุ้งอัดแน่นอยู่ในอากาศ ร่วมกับกลิ่นควันไหม้และคราบเลือดสีแดงสดที่เริ่มส่งกลิ่นฉุนดิบดันเข้าประสาทสัมผัส เสียงหัวใจของวันวิวาห์เต้นระรัวก้องอยู่ในอกจนหูดับ หญิงสาวขดตัวอยู่ใต้โต๊ะทำงานไม้สักตัวใหญ่ สองมือบางกุมหัวเข่าแน่นจนข้อนิ้วขึ้นสีขาวซีด ร่างกายสั่นสะท้านไปตามจังหวะลมหายใจที่ตื่นตระหนกและกระท่อนกระแท่นภาพแผ่นหลังกว้างของพ่อเลี้ยงแสนผาที่บัดนี้ขาดวิ่นและเปรอะเปื้อนรอยเลือดสีเข้ม ยืนตระหง่านบังทางออกไว้ ยังคงติดตาและบาดลึกเข้าไปในความรู้สึกของเธออย่างไม่อาจถอนตัวตึง!! ปัง!!เสียงประตูออฟฟิศถูกกระแทกอย่างแรงจากภายนอก บานพับโลหะร้องครืดคราดราวกับจะหลุดออกมา!“ไอ้พ่อเลี้ยงแสนผา! มึงแน่จริงก็โผล่หัวออกมา!” เสียงตวาดห้าวระคายหูของชายแปลกหน้าดังแทรกผ่านรอยแตกของผนัง“พวกกูรู้ว่ามึงอยู่ข้างในกับอีตัวนักบัญชีนั่น! คิดว่าจะหลบซ่อนอยู่ใต้ร่มกระโปรงมันได้ตลอดหรือไง!”พ่อเลี้ยงแสนผายืนขนาบข้างขอบประตู นัยน์ตาสีเข้มวูบวาบไปด้วยเพลิงฆาตกรรมอันน่าสะพรึงกลัว ไร้ซึ่งความลังเลหรือหวาดหวั่น ชายหนุ่มยกปืนสั้นสีดำในมือขึ้นเช็กคัดปลอกลูกกระสุนอย่างเงียบเชียบ จังหว







