Chapter  1   คำสั่งเนรเทศ! 1

Chapter

1

คำสั่งเนรเทศ! 1

กลิ่นกาแฟเอสเพรสโซที่เพิ่งสกัดเสร็จใหม่ ๆ อบอวลแข่งกับไอหอมบางเบาของน้ำหอมกลิ่นโรสดามัสก์ประจำตัววันวิวาห์ มันเป็นกลิ่นสะอาด หอมละมุน ทว่าทิ้งปลายกลิ่นลึกซึ้งไว้ในอากาศ จังหวะที่ปลายนิ้วเรียวยาวที่ตัดแต่งเล็บอย่างเนียนกริบเคาะลงบนคีย์บอร์ดเร็วกระชับเสียงคลิ๊กหนักแน่นเป็นจังหวะสอดรับกับไอเย็นเฉียบยี่สิบเอ็ดองศาจากเครื่องปรับอากาศที่ซ่อนตัวอยู่ใต้ฝ้าเพดาน

บนหน้าจอจอความละเอียดสูง ปรากฏตารางงบประมาณโครงการพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ระดับมัลติมิเลียน ตัวเลขหลักร้อยล้านจัดเรียงอย่างเป็นระเบียบตามหมวดหมู่ ความผิดพลาดเท่ากับศูนย์

วันวิวาห์เอนหลังพิงเบาะหนังแท้ สูดลมหายใจเข้าลึกจนทรวงอกอิ่มยกรวดเร็ว ก่อนจะผ่อนออกยาว ๆ ผ่านเรียวปากสีชมพูกลีบบัว ที่ทาลิปสติกเนื้อแมทไว้เป๊ะทุกองศา เรือนร่างเพรียวระหงในชุดสูทเข้ารูปสีเบจขับผิวขาวเนียนให้ดูผุดผ่องเป็นยองใย แม้ในดวงตาคู่คมหวานนั้นจะมีรอยฝ้าบวมแดงเล็ก ๆ จากการอดหลับอดนอนติดต่อกันถึงสามคืนติดต่อกัน แต่นั่นก็ไม่อาจลดทอนเสน่ห์อันโดดเด่นของนักวิเคราะห์การเงินมือหนึ่งประจำบริษัท

ได้เลย เธอหยิบแก้วกระเบื้องสีครีมขึ้นจิบ น้ำดำรสเข้มข้นสัมผัสปลายลิ้น มันรสชาติขมปร่า ทว่าชุ่มคอในเวลาต่อมา

“ยังไม่กลับอีกเหรอยัยวาห์?” เสียงใส ๆ พร้อมสัมผัสอุ่นที่ไหล่ขวาทำให้วันวิวาห์ละสายตาจากตารางตัวเลข พราวฟ้า เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวในออฟฟิศยิ้มจนตาหยี พลางวางถุงครัวซองต์อบสดใหม่ลงข้างแป้นพิมพ์ กลิ่นเนยเนรมิตหอมฟุ้งลอยปะทะจมูกวันวิวาห์ทันที

“เหลือตรวจงบดุลของทางฝั่งซัพพลายเออร์อีกหน่อยน่ะพราวฟ้า” วันวิวาห์เอ่ย นัยน์ตาคมพราวระยับด้วยรอยยิ้มบาง ๆ ที่ริมฝิปาก

“ถ้าวาห์ไม่เคลียร์ให้เสร็จคืนนี้ พรุ่งนี้เช้าตอนประชุมใหญ่คุณภานุเดชคงต้องคอยตอบคำถามพวกบอร์ดบริหารจนหัวหมุนแน่”

“แกนี่นะ...” พราวฟ้าถอนหายใจยาว ดึงเก้าอี้หมุนข้าง ๆ มานั่งลง

“ขยันจนฉันอยากจะกราบแทบเท้า อยากเอาแกใส่กรอบแล้วห้อยคอบูชาซะเลย สวยระดับดารา หน้าตาอย่างกับนางเอกซีรีส์เกาหลี แถมยังเก่งจนประธานบริษัทเอ่ยปากชมทุกไตรมาส บางทีฉันก็คิดนะวาห์ ว่าแกแบ่งสมองกับความเพียบพร้อมมาจากไหนเยอะแยะ”

“ถ้าวาห์ไม่พยายามเก่ง ก็อยู่ออฟฟิศนี้ยากนะพราวฟ้า” วันวิวาห์ตอบพลางหมุนปากกาโลหะในมือเล่นเป็นจังหวะ พฤติกรรมเล็ก ๆ เวลาที่เธอเริ่มรู้สึกถึงความกดดันที่ก่อตัว

“งานการเงินพลาดนิดเดียว หมายถึงเงินสะพัดเป็นล้าน ๆหลุดมือ”

“ก็นั่นแหละ! เพราะแกเพียบพร้อมไปหมดทุกอย่างไง ถึงได้มีคนตาบูดตาเบี้ยวมองแกอยู่แถวนี้” น้ำเสียงของพราวฟ้าลดระดับลงเหลือเพียงเสียงกระซิบเบาหวิว สายตามองเลยไปทางประตูห้องทำงานกระจกฝ้าที่ปิดสนิท

“แกไม่สังเกตเหรอ ช่วงนี้ยัยศศิรินทร์ เดินเฉียดมาแถวโต๊ะแกวันละกี่รอบ?”

ชื่อนั้นทำให้ปลายนิ้วของวันวิวาห์ที่กำลังหมุนปากกาหยุดชะงักไปครึ่งจังหวะ เสียงเคาะปากกากับโต๊ะไม้โอ๊กเงียบหายไปในทันที

“ยัยนั่น ก็เป็นเพื่อนสมัยมัธยมของแกแท้ ๆ แต่ตั้งแต่เข้ามาทำตำแหน่งผู้จัดการฝ่ายภาพลักษณ์ขององค์กร ก็ชอบมองแกด้วยสายตาเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อทุกวัน” พราวฟ้าขยับเข้ามาใกล้ขึ้นอีก

“ล่าสุดตอนที่แกเดินถือเอกสารไปให้คุณภานุเดชในห้องทำงานส่วนตัว ฉันเห็นยัยศศิรินทร์ยืนกำมือแน่นอยู่หน้าห้องประชุม ตานี่เขียวปั๊ดเลยนะยัยวาห์”

“ศศิรินทร์เขาก็แค่ห่วงมาตรฐานงานของบริษัทนั่นแหละ”วันวิวาห์ตอบ นัยน์ตาคู่สวยลดต่ำมองปลายปากกาบนโต๊ะ น้ำเสียงราบเรียบไม่ฉายแวววูบไหว แม้ในอกจะรู้สึกร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างประหลาด

“ห่วงงานหรือหวงพี่ชายกันแน่!” พราวฟ้าแค่นหัวเราะ

“ยัยนั่นกรอกหูคนในแผนกการตลาดไปทั่ว ว่าแกพยายามจะเป็นหนูตกถังข้าวสาร ใช้หน้าตาเสน่ห์ยวนยั่วอ่อยคุณภานุเดช เพื่อหวังขยับตำแหน่ง ทั้ง ๆ ที่แกทำงานหนักแทบตาย จนได้ผลงานมาด้วยตัวเองแท้ ๆ ความริษยามันบังตาเพื่อนเก่าแกไปหมดแล้วยัยวาห์”

วันวิวาห์ไม่ได้ตอบคำถามนั้น เธอเพียงแต่มองภาพสะท้อนของตัวเองบนกระจกโต๊ะ หน้าตาที่หมดจด รูปร่างที่โดดเด่น และความสามารถที่สร้างผลงานจนชินตาคนทั้งองค์กร สำหรับคนอื่น มันคือความเพียบพร้อมที่น่าอิจฉา แต่สำหรับศศิรินทร์ เพื่อนร่วมรุ่นสมัยมัธยมที่เคยแข่งกันมาตลอด และเป็นถึงน้องสาวแท้ ๆ ของประธานบริษัท วันวิวาห์ก็คือเสี้ยนหนามที่ต้องตัดทิ้ง ทุกครั้งที่ภานุเดชประธานบริหารหนุ่มหล่อสายตาอ่อนโยน เอ่ยปากชมเธอในที่ประชุม หรือเรียกเธอไปหารือเรื่องแผนงานเป็นการส่วนตัว สายตาคุโชนด้วยความเกลียดชังของศศิรินทร์มักจะทอดมองมาจากมุมใดมุมหนึ่งเสมอ

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

เสียงเคาะกระจกหนาหนักดังขึ้นขัดจังหวะ พร้อมการปรากฏตัวของร่างเพรียวระหงในชุดเดรสสีแดงเพลิง ศศิรินทร์ก้าวเข้ามาในแผนกการเงินด้วยท่วงท่าแสนเย่อหยิ่ง กลิ่นน้ำหอมฉุนกึกแนวดอกไม้เข้มข้นฉีดอัดมาจนกลบกลิ่นกาแฟหอมละมุนในห้องไปเสียสิ้น

“ยังขยันไม่เปลี่ยนเลยนะวันวิวาห์” เสียงแหลมสูงเอ่ยขึ้น นัยน์ตาตาดำคมกริบจ้องมองวันวิวาห์ตั้งแต่หัวจรดเท้า รอยยิ้มที่มุมปากไม่ได้ปิดบังความรังเกียจเดียจฉันท์ที่สะสมมานานเลยแม้แต่น้อย พราวฟ้ารีบขยับตัวลุกขึ้นยืนหลังตรง ก่อนจะก้มหน้าทำทีเป็นจัดเอกสาร แต่มือที่กำขอบโต๊ะแน่นจนข้อขาวแสดงถึงความตึงเครียดที่ปกคลุมอยู่บรรยากาศ

“พราวฟ้า ถ้างานส่วนของเธอเสร็จแล้วก็กลับไปก่อนได้นะ”ศศิรินทร์ปัดมือไล่เบา ๆ สายตายังคงไม่ละไปจากวันวิวาห์

“ฉันมีเรื่องสำคัญที่เป็นเรื่องภายในการบริหาร จะคุยกับวันวิวาห์เป็นการส่วนตัวหน่อยน่ะ”

พราวฟ้าหันมามองวันวิวาห์ด้วยสีหน้าห่วงใย วันวิวาห์สบตาเพื่อนเบา ๆ พยักหน้าเป็นสัญญาณให้วางใจ พราวฟ้าจึงจำใจกอดกระเป๋าถือแล้วเดินเลี่ยงออกไป แต่ก็ไม่ลืมที่จะเหลียวกลับมามองเป็นระยะ จนกระทั่งประตูบานเลื่อนกระจกปิดลง ความเงียบทิ้งตัวลงหนักอึ้ง มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ครางหึ่ง ๆ

วันวิวาห์ค่อย ๆ ประสานมือไว้บนโต๊ะ นั่งหลังตรง สง่างามสมกับเป็นผู้หญิงที่ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใครตามสัญชาตญาณ

“คุณศศิรินทร์มีงานด่วนอะไรให้ฉันรับใช้เหรอคะ?”

“อย่ามาทำเป็นเรียกคุณศศิรินทร์หน่อยเลยวันวิวาห์” ศศิรินทร์เดินเข้ามาหยุดยืนตรงหน้าโต๊ะทำงาน กอดอกเอียงหน้ามองอย่างถือดี

“อยู่ที่นี่กันสองคน ไม่ต้องเสแสร้งทำเป็นพนักงานแสนดีหรอกสมัยมัธยมเธอเป็นยังไงฉันก็รู้ดี เธอมันชอบทำตัวโดดเด่น ชอบเรียกร้องความสนใจจากผู้ชายไปทั่ว!”

วันวิวาห์สูดลมหายใจเข้าลึกสุดปอด จังหวะการหายใจเริ่มติดขัดเล็กน้อย แต่นัยน์ตายังคงนิ่งสนิท

“ถ้าคุณศศิรินทร์จะมาพูดเรื่องสมัยเรียน ฉันคิดว่าตอนนี้ทุ่มครึ่งแล้ว มันไม่ใช่เวลาสำหรับการฟื้นความหลังค่ะ”

“เหอะ!” ศศิรินทร์แค่นเสียงเหยียด โยนซองเอกสารสีน้ำตาลหนาตราชื่อบริษัทลงบนโต๊ะทำงานของวันวิวาห์ เสียงดังตับ! จนแก้วกาแฟสั่นสะเทือน

“ผลงานดีเยี่ยม ประเมินระดับ A+ สามปีซ้อน เก่งจริงนะ”ศศิรินทร์โน้มตัวลงมาใกล้ กลิ่นน้ำหอมฉุนกึกปะทะจมูกวันวิวาห์จนทำเอาเธอรู้สึกเวียนหัว

“เก่งทั้งเรื่องงาน แล้วก็เก่งทั้งเรื่องปะคบประหงมออเซาะพี่ภานุจนพี่ชายของฉันมองเธอด้วยสายตาเคลิบเคลิ้มขนาดนั้น!”

“ฉันกับคุณภานุเดช มีความสัมพันธ์แค่ประธานบริหาร กับพนักงานบัญชีเท่านั้น” วันวิวาห์ตอบทันควัน น้ำเสียงเน้นหนักทว่าเย็นเยียบ

“ฉันทำงานด้วยความสามารถ ไม่เคยใช้วิธีทางลัดอย่างที่คุณกำลังกล่าวหานะคะคุณศศิรินทร์”

“อย่ามาปากแข็งหน่อยเลยวันวิวาห์!” ศศิรินทร์แผดเสียงขึ้นนิดหนึ่ง นัยน์ตาฉายแววเกลียดชังออกมาอย่างเปิดเผย

“คิดว่าฉันดูไม่ออกเหรอว่าเธอต้องการอะไร? หงส์กระดาษอย่างเธอ คิดจะจับพี่ชายของฉันเพื่ออยากเป็นหนูตกถังข้าวสาร ชูคอขึ้นเป็นคุณนายประธานบริษัทงั้นสิ? ยอมอ่อย ยอมอยู่ดึกดื่นเพื่อที่จะได้อยู่กับพี่ภานุแบบสองต่อสองบ่อย ๆ คิดว่าคนอื่นเขาโง่จนมองความร่านของเธอไม่ออกหรือยังไง!”

ฝ่ามือของวันวิวาห์ที่ประสานอยู่ใต้โต๊ะกำแน่นจนเล็บจิกลงไปในเนื้อ ความร้อนผ่าวแล่นขึ้นมาที่ขอบตาด้วยความอับอายและแค้นเคือง แต่เธอไม่ยอมให้น้ำตาไหลออกมาแม้แต่หยดเดียว เธอสบตาศศิรินทร์กลับอย่างท้าทาย

“ถ้าคุณศศิรินทร์มั่นใจในตัวพี่ชายของคุณมาก คุณคงไม่จำเป็นต้องระแวงฉันขนาดนี้หรอกค่ะ ความคิดต่ำ ๆ แบบนั้น มันสะท้อนตัวตนคนพูดมากกว่าคนฟังนะคะ”

เพี๊ยะ!

ฝ่ามือของศศิรินทร์ตบลงบนโต๊ะทำงานอย่างแรง จนเอกสารกระจายว่อน

“ปากดีไปเถอะ!” ศศิรินทร์หน้าดำหน้าแดงด้วยความโมโห

“งั้นก็ดูซะว่าในซองนั่นมันคืออะไร! คำสั่งอนุมัติโยกย้ายบุคลากรด่วน มีผลทันทีต้นเดือนหน้า!”

วันวิวาห์ขมวดคิ้วมุ่น ลมหายใจสะดุดกึก เธอยื่นมือที่เริ่มสั่นน้อย ๆ ไปเปิดซองเอกสารสีน้ำตาล สายตาไล่อ่านข้อความบนกระดาษปอนด์เนื้อหนา การย้ายไปประจำการ ณ เหมืองภูคำ อำเภอห่างไกลในจังหวัดทางเหนือ ในตำแหน่งผู้ดูแลระบบบัญชีและคุมสต็อกสินค้า

“เหมืองภูคำ...?” วันวิวาห์ทวนคำ เสียงเหือดหายไปในลำคอ

“งานของฉันคือวางแผนการเงินให้สำนักงานใหญ่ โครงการเฟสสองที่กำลังจะเปิดตัว ฉันเป็นคุมงบทั้งหมด...”

“งานที่โน่นก็ต้องการคนไปคุมงบและดูแลจัดการเรื่องบัญชี ที่นั่นขาดคนดูแลการเงินเก่ง ๆ แบบเธอไง เก่งมากนักนี่ งั้นก็ช่วยไปดูแลบัญชีที่นั่นหน่อยละกัน!” ศศิรินทร์ขัดขึ้นทันที ยิ้มกว้างด้วยความสะใจเมื่อเห็นรอยแตกร้าวบนใบหน้าที่เคยสมบูรณ์แบบของวันวิวาห์

“และบอร์ดบริหาร ซึ่งรวมถึงพี่ภานุก็ด้วย ได้อนุมัติแล้ว! พี่ภานุยังบอกเองเลยว่าถ้าเธอเก่งจริง ก็ควรไปช่วยงานที่เหมืองของน้าชายของพวกเรา เพราะที่โน่นกำลังขาดคนเก่ง ๆ ไปช่วยบริหารงบประมาณและบัญชี”

คำว่าพี่ภานุอนุมัติ เหมือนค้อนหนัก ๆ ทุบลงกลางอกของวันวิวาห์ ความจงรักภักดี ความทุ่มเทตลอดสี่ปีที่ผ่านมา ที่เธอเคารพและตั้งใจทำงานให้ภานุเดชพังทลายลงในวินาทีนั้น ภานุเดชอาจไม่ได้เป็นคนใจร้าย แต่เขาเป็นพี่ชายที่ยอมตามใจน้องสาวเสมอมา และในเกมอำนาจของตระกูลเจ้าของบริษัท พนักงานที่ไม่มีเส้นสายอย่างเธอ ย่อมเป็นเพียงขยะที่พร้อมถูกปัดทิ้งเมื่อไหร่ก็ได้ เพื่อตัดปัญหาความรำคาญใจของน้องสาว

“เธอจะปฏิเสธก็ได้นะวันวิวาห์...” ศศิรินทร์ใช้นิ้วเรียวยาวสะกิดไหล่ของวันวิวาห์เบา ๆ

“แค่ยื่นใบลาออกไปซะ แต่จำไว้ว่าการลาออกโดยปฏิเสธการโยกย้ายตามโครงสร้าง ฉันจะบันทึกประวัติการทำงานของเธอไว้ในระบบประเมินประวัติการทำงาน ว่าเธอมีปัญหาด้านการปรับตัวและสร้างความแตกแยกในองค์กร ดูซิว่าบริษัทไหนในกรุงเทพฯ จะกล้ารับเธอเข้าทำงานอีก!”

ความตึงเครียดในห้องกระจกเงียบกริบจนได้ยินเสียงหัวใจเต้นตึกตักวันวิวาห์ก้มลงมองซองเอกสารตรงหน้า ภาพแม่ที่ป่วยเรื้อรังต้องการเงินรักษารายเดือน ค่าผ่อนคอนโด และภาระหนี้สินที่เธอกำลังแบกรับวิ่งวนเข้ามาในหัวราวกับภาพยนตร์เรื่องยาว คำว่า 'ลาออก' ไม่เคยเป็นตัวเลือกในชีวิตของเธอตั้งแต่แรกอยู่แล้ว

ศศิรินทร์กอดอกมองความทรมานทางจิตวิทยาของวันวิวาห์ด้วยความเพลิดเพลิน

“อ้อ...แล้วก็เตรียมตัวเตรียมใจไว้หน่อยนะวันวิวาห์ ที่เหมืองภูคำน่ะ อยู่ในป่าในเขา ไม่มีห้างสรรพสินค้า ไม่มีแอร์เย็นฉ่ำให้เธอได้นั่งชูคอหรอกนะ และที่สำคัญที่สุด ‘พ่อเลี้ยงแสนผา’ น้าชายของฉัน เขาเป็นเจ้าของเหมืองที่ขึ้นชื่อเรื่องความดิบห่าม ปากร้าย และเกลียดผู้หญิงเมืองกรุงเหยาะแหยะที่สุด!” ศศิรินทร์หัวเราะในลำคออย่างสะใจ ก่อนจะหมุนตัวเดินหันหลังกลับ ส้นสูงกระทบพื้นดัง ก๊อก ก๊อก ห่างออกไปจนกระทั่งเสียงประตูบานเลื่อนปิดลง

ความเงียบสนิทเข้าครอบคลุมห้องทำงานอันกว้างใหญ่อีกครั้งวันวิวาห์ค่อย ๆ ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้หนัง แผ่นหลังที่เคยตรงสง่าเริ่มคุดคู้ลง มือสองข้างยกขึ้นกุมใบหน้า ลมหายใจติดขัดและสั่นระริก หยดน้ำตาแห่งความคับแค้นไหลซึมผ่านง่ามนิ้วมือ แตะลงบนซองเอกสารสีน้ำตาลจนกระดาษด่างเป็นวง

ริมฝีปากบางสวยเม้มแน่นจนได้รสเลือดเค็มปร่าในลำคอ เธอสูดลมหายใจเข้าลึกสุดปอดอีกครั้ง เช็ดน้ำตาออกจากแก้วเนียนอย่างรวดเร็วด้วยความเด็ดเดี่ยว ดวงตาคู่คมที่เคยหวานหยด บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นความมุ่งมั่นและแข็งแกร่ง

“คิดว่าส่งฉันไปทรมานงั้นเหรอยัยศศิรินทร์...” วันวิวาห์พึมพำกับความว่างเปล่า น้ำเสียงสั่นเทาแต่หนักแน่น

“ฉันไม่ยอมแพ้แค่นี้หรอก”

★¸.•☆•.¸★ . ★⡀.•☆•.★

โปรดติดตามตอนต่อไป เรื่องนี้พระเอกปากหมา พูดจาหยาบคาย เชื่อคำพูดของคนอื่น เกลียดนางเอกตั้งแต่ยังไม่รู้จัก ฝากเอาใจช่วยน้องวาห์ของไรท์ด้วยนะคะ  (─‿‿─)