LOGINสองปีต่อมา เทือกเขาโดโลไมท์ในช่วงฤดูหนาวมีหิมะโปรยปรายยาวนานข้ามคืน ทั่วทั้งป่าสนจึงขาวโพลนเต็มไปด้วยผลึกน้ำแข็งปกคลุมราวกับพรมผืนใหญ่ มีอายืนชมทัศนียภาพด้านนอกที่ริมผนังกระจกใส ดวงตาเป็นประกาย ใบหน้าหวานเปื้อนรอยยิ้ม มือเรียวทั้งสองถูกันไปมา ก่อนเอื้อมคว้าช็อคโกแลตร้อนขึ้นมาจิบคลายหนาว “อุ๊ย” ร่างเพรียวบางในชุดนอนสะดุ้งโหยงเล็กน้อย เมื่ออยู่ ๆสามีร่างใหญ่ เข้ามาสวมกอดเธอจากด้านหลังอย่างไม่ให้สุ้มให้เสียง “ที่รัก” เขาเปล่งเสียงแหบต่ำ เบียดสะโพกเข้าหา ไม่ต้องพรรณาก็รู้ว่าเขากำลังต้องการสิ่งใด ทั้งดนตรีแสนโรแมนติกที่เขาเปิดคลอมันเบา ๆ แล้วก็กลางกายที่กำลังขยายใหญ่“ไม่เหนื่อยบ้างหรือไงคะ?” เธอบ่นพึมพำ ยื่นแก้วช็อคโกแลตขึ้นจ่อริมฝีปากหยัก “ดื่มไหมคะ?”เขาส่ายหน้า “อยากชิมจากปากเมียมากกว่า”“ชิ”เธอวางแก้วช็อคโกแลตร้อนไว้บนโต๊ะ ก่อนเอนตัวพิงซบอกอันแสนอบอุ่นและปลอดภัยของสามีอย่างไว้เนื้อเชื่อใจ มือเล็กบีบคลึงมือใหญ่ที่กำลังโอบเอวเธออย่างละมุน ถุงเท้าสีขาวปักลายต้นสนสีเขียวของเธออยู่เหนือถุงเท้าสีดำเรียบของสามี จากนั้นก็ปล่อยให้เขานำพาร่างกายเธอเคลื่อนไหว ทั้งสองกำลังเต้นรำ ลื่นไหล
ช่วงเวลาที่น่าตื่นเต้นใกล้เข้ามาถึงทุกขณะ มีอาบีบมือสามีไว้แน่นไม่ยอมห่าง ระหว่างที่หมอกำลังทำการผ่าตัด มือของเขาชุ่มเหงื่อ และดูเก้กัง บางทีแอบเหล่มองขั้นตอนการทำงานของหมอ แต่ก็ไม่กล้ามองเต็มตา เขาประหม่าและลนลานจนเธอหลุดขำออกมา “ใจเย็น ๆนะคะ” “ที่รัก พระเจ้า อีกไม่กี่อึดใจจะได้เจอลูกแล้ว ฉันตื่นเต้นจัง” พอได้ยินเสียงลูกชายร้องไห้จ้าละหวั่น ชั่ววินาทีนั้น น้ำตาของพ่อแม่ไหลพรากออกมา เขาพรมจูบหน้าผากภรรยาสาวซ้ำ ๆ “ฮึก ที่รัก ลูก ..ฮึก ลูกชายเรามาแล้ว”ประตูห้องเปิดกว้าง ท่ามกลางผู้คนห้อมล้อมยินดีต้อนรับสมาชิกใหม่ของตระกูลแอมโบราโต มาดามอลินและสามียืนจดจ่อรอดูหลานชายอย่างตื้นตันหัวใจ ด้านหลังเต็มไปด้วยผองเพื่อนของเขาและภรรยา ส่วนพ่อของเธอ . กำลังเปิดอ่านข้อความจากลูกสาว หนูออกจากห้องผ่าตัดแล้ว คาดว่าสัปดาห์หน้าจะขอกลับไปอยู่เรือนหอ หวังว่าพ่อจะมาหาหนูและลูกตามที่สัญญากันไว้นะคะ แนบรูปถ่าย… “ฮึก..”มือของเขาสั่นเทาขณะเพ่งพิศมองหน้าหลานชายตัวน้อยในห่อผ้า หงุดหงิดชะมัด ก็ใบหน้าคมคายเค้าโครงเหมือนพ่อมันไม่มีผิด ไม่น่าเชื่อเลยว่า เขาต้องมาทนจำใจเกี่ยวดองกับพวกคนที่เขาเก
“ทำเพื่ออะไร?!” ริคคาร์โดเดินพรวดพราดเข้ามาหามาดามอลินถึงในสวนหลังคฤหาสน์ เป็นมุมโปรดที่เธอชอบออกมานั่งจิบกาแฟในตอนเช้า“หมายถึงเรื่องเมื่อคืนสินะ” แม่ของเขาปรายหางตามอง “มันควรจะจบไปตั้งนานแล้ว แล้วแม่จะส่งแอนนิต้าไปป่วนอีกทำไม?”“ก็เพื่อความแน่ใจไง” เขายืนเท้าสะเอว ทำสีหน้าเหนื่อยหน่าย ก่อนจะเค้นเสียงถาม“แน่ใจอะไรอีก”“แน่ใจว่าเราผ่านด่านพ่อตาแล้ว”“หืม? อะไรนะ มะ เมื่อกี้แม่ว่าอะไรนะ”เขาเริ่มคะยั้นคะยอแม่ด้วยการเขย่าแขน แต่มาดามอลินยังคงสะบัดไหล่ ค่อย ๆละเมียดดื่มกาแฟอย่างใจเย็น สักพักจึงเอ่ย“แอนนิต้าพยายามอ้อนวอนขอเจอเราอีกสักครั้ง และเรื่องดันถึงหูพ่อตาแกเข้า รายนั้นเลยอยากสนองความต้องการแอนนิต้า ไปพร้อมกับการลองใจก็นะ เป็นข้อตกลงกันระหว่างแอนนิต้ากับพ่อของมีอาต่างหากล่ะ แม่ไม่เกี่ยว”ริคคาร์โดอ้าปากค้าง ไม่อยากจะเลยเชื่อว่า เพราะเรื่องเมื่อคืน ความมั่นคงทางจิตใจของเขา ..ทำให้พ่อของเธอใจอ่อน “อะฮึ่ม”เสียงกระแอมเบา ๆจากด้านหลังทำเขาค่อย ๆหันกลับไปยืนตัวเล็กลีบ แล้วพนมมือขึ้นเหนือศีรษะสวัสดีพ่อตา“สะ สวัสดีครับ” “...”อดิเรกมองริคคาร์โด ผู้มีใบหน้าเหมือนกับคนรั
เขาจำใจต้องยกขึ้นมาแนบหู ได้ยินเสียงปลายสายกำลังกลั้นก้อนสะอื้น สูดน้ำมูก พยายามพูดคุยกับเขา‘ริคคะ คุณเคยรักฉันบ้างมั้ย?”ตุ่บเขาตัดสายและวางมือถือลงทันควัน“เอ้า ได้คุยกันมั้ยนั่น”เขายักไหล่ ทำเฉไฉ ไม่มีประโยชน์อะไรถ้าต้องรำพันถึงเรื่องเก่า กับผู้หญิงที่เขา…“มึงเคยรักเธอมั้ยวะ”โรแบร์โตเอ่ยถามเพื่อนด้วยสีหน้าจริงจังเขาเอนหลังพิงเต็มเบาะ ยกเท้าพาดโต๊ะ “ไม่เลย” เขาเอ่ยพลางเหลือบมองกลางกาย “กูแค่อยากประชดมีอา ..แค่นั้น”“แล้วรอยสักที่แม่งเคยสลักชื่อหล่อนล่ะ..โห้ ไอ้นี่แม่งแผนสูงว่ะ เตรียมการไว้อวดให้อีกคนเจ็บใจเล่น ๆสินะ”“ไอ้นี่แม่งเชี่ยว่ะ”“เชี่ยสุด ๆ”เขายักไหล่น้อมรับคำชมอย่างไม่รู้สึกเจ็บปวด เนื่องจากคำด่าพวกนั้น มันออกจากปากจากพวกคนที่เบื้องหลังก็เลวร้ายไม่ต่างจากเขา“แล้วกับเมียจะเอายังไงต่อ?” เสียงใครไม่รู้เอ่ยถาม แต่มันดันตำใจ“ไม่รู้ ตอนนี้โดนพ่อตาเฉดหัวไล่ออกมา วันคลอดจะได้อยู่ใกล้เมียหรือเปล่าก็ไม่รู้” เขาตอบด้วยสีหน้าเศร้า กระดกไวน์อึกใหญ่ ร่างใหญ่เดินเซซัดกลับไปตามลำพัง โดยมีแมวคู่หูเดินตามไม่ห่าง บนเส้นทางเดินในช่วงต้นฤดูใบไม้ร่วงทิ้งใบลงบนพื้นเช่นนี้ ชวนให้เข
รู้สึกใจหาย.. ตลอดระยะเวลาเจ็ดวัน เขาทำหน้าที่ได้ดีเยี่ยม คอยดูแลปรนนิบัติเธอไม่พอ เขายังช่วยดูแลเจ้าแบล็คกี้ แมวดำแสนรักของเธอได้เป็นอย่างดี ดูได้จากความสนิทสนมและไว้วางใจของเจ้าแบล็คกี้ ที่ตอนนี้กำลังถูกเขาอุ้มอยู่ และยังพลอยทำหน้าซึมไปกับเขาที่โดนพ่อเธอดุ“เข้าใจที่ฉันพูดไหม หมด เวลา แล้ว ไปซะ!”ใบหน้าคมคายผงกรับช้า ๆ แสดงออกว่าเขาเข้าใจ แล้วบรรจงวางแมวดำลง ก่อนเดินคอตกออกไป“ไป แยกย้าย ชิ่ว ๆ” พ่อขับไล่ เห็นเจ้าแมวดำวิ่งเหยาะ ๆตามริคคาร์โดไปแล้วหงุดหงิด รีบหันกลับมาเปิดประตูเข้ามาด้วยท่าทางโมโห สภาพร่างกายเธอไม่เอื้ออำนวยพอให้รีบวิ่งกลับไปขึ้นเตียงได้ทัน จึงยืนนิ่ง ฉีกยิ้มทักทายพ่อ “เอ้า มาแอบฟังอะไร ทำไมไม่นอนพักล่ะ แล้วดีขึ้นหรือยัง?”“ดีขึ้นมากแล้วค่ะ”“เห้อ ยัยเด็กดื้อนี่ อาทิตย์หน้าก็ถึงกำหนดผ่าคลอดแล้วนะ อย่ากินอะไรตามอำเภอใจนักสิ”“ขอโทษค่ะ”“ไปนอนเถอะ” “เอ่อ พ่อคะ”“หืม?”“อย่าโกรธเค้าเลย อันที่จริงหนูต่างหากที่ผิด”อดิเรกยืนเท้าสะเอว กลอกตามองบน ก่อนเหลือบหันไปมองมีนาแล้วได้แต่ถอนใจ เห็นท่าทีของลูกสาวแล้ว เขาก็โกรธมันไม่ลงร่างอวบค่อย ๆเอนตัวลงนอนตะแคงหันหลัง “หนูง่
พอเธอใช้ฝ่ามือพิฆาตตบตูดแน่น ๆ พร้อมตะเบงเสียงออกคำสั่ง ร่างใหญ่ก็ค่อย ๆพลิกตัวนอนหงาย ดึงหัวกางเกงลำลองขายาวลงถึงหัวหน่าว อวดรอยสักใหม่ให้เธอเห็น เป็นรอยสักรูปใบหน้าเธอเด่นหรา ทับรอยสักอันเดิมที่ชื่อแอนนิต้า มีอาวางมือลงบนผิวเนื้อลวดลายสีสัน ใบหน้าเรียวจิ้มลิ้มของเธอตอนเป็นร่างทรง สังเกตได้จากต่างหูระย้า และสร้อยบนหน้าผาก “สวยจัง โถ พ่อคุณ คงคิดถึงแม่สาวร่างทรงคนนั้นสินะ”ยิ่งได้ยินเสียงหัวเราะคิกคักจากแม่เจ้าประคุณแล้วล่ะก็ เขายิ่งเขินอายใหญ่จนต้องยกท่อนแขนขึ้นปิดหน้า เธอแกล้งปัดป่ายนิ้วไปโดนริคคาร์โดน้อยกำลังแข็งโด่นั่น“ไม่เอาน่ามีอา” “จุๆๆ ดูนี่สิ นี่มันประติมากรรมอะไร ทำไมตั้งชันได้ขนาดนี้ ขอดูด้วยตาเนื้อหน่อยนะ” “โธ่ มีอา”“เถอะน่า หันตะแคงมา” เพียงคำสั่งเสียงแหบพร่า ก็สามารถทำให้ร่างใหญ่กำยำพลิกตัวหันตะแคงมาหา มีอาเลื่อนหน้าลงต่ำ“โอ๊ะ” เขาสะดุ้งวาบอย่างตื่นกลัวจนเธอขำ“อยากดื่มน้ำไอ้นี่จัง ขอดูดหน่อยนะคะ นะ..” เธอออดอ้อนพร้อมลูบลำเขื่องผ่านเนื้อผ้า“ไม่ได้ มันไม่มีประโยชน์”“อย่าขัดใจคนท้องสิ”มือใหญ่เต็มไปด้วยรอยสักค่อย ๆดึงกางเกงลงด้วยท่าทีตื่นกลัว “เดี๋ยวพ่อเธอจะ







