เข้าสู่ระบบแชร์
บทที่ 1 กลับมา NC
วันที่เผยแพร่:
2025-12-03 22:08:58บทที่ 1 กลับมา NC
มีบางอย่างกดทับอยู่บนตัว สิ่งนี้ก็นุ่มและแน่น
เธอรู้สึกหนัก…และหายใจไม่ออก
ม่านตะวันพยายามขยับตัวหนีเมื่อรู้สึกได้ถึงอะไรบางอย่างที่ผิดปกติ แต่ฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่ดื่มเข้าไปก่อนหน้านั้นทำให้ร่างกายไร้เรี่ยวแรงแม้แต่จะผลักไสออกไป
หญิงสาวที่กำลังเรียนมหาวิทยาลัยปีสุดท้ายเธอกลับมาร่วมงานเลี้ยงประจำปีของครอบครัว ม่านตะวันจำได้ว่าล็อกประตูห้องนอนเรียบร้อยแล้ว แม้จะปรือตาไม่ขึ้นแต่สิ่งที่ทับเธออยู่ตอนนี้ทำให้หัวใจของม่านตะวันสั่นระรัว
“กลับมาที่นี่ในรอบปี…ไม่คิดจะอยู่รอทักทายผัวหน่อยเหรอ?” เป็นเขา…
“ปล่อยม่าน…” ร่างเล็กดิ้นอยู่ในอ้อมกอดและพยายามผลักให้เขาออกไปให้ห่างเธอ
“ทำเหมือนไม่เคยเอากันไปได้…” เสียงทุ้มดังอยู่ใกล้ใบหู ก่อนที่นัยน์ตาสีเข้มจะจ้องมองเธอที่มีอาการตื่นตระหนก
“คุณยศ…” เธอพึมพำชื่อไม่เต็มเสียง และความเจ็บแปลบแล่นขึ้นมาจากช่วงล่างราวกับถูกทิ่มแทง
“ฉันยังไม่ได้เข้าไปเลย…” เขาพูดเสียงเรียบก่อนจะมุดใบหน้าคมคายลงซุกไซ้กับลำคอระหง
“มันเข้าไปไม่ได้…เธอแน่น” เสียงนั้นแผ่วเบาแต่กลับทำให้หัวใจคนฟังสั่นได้
“ได้โปรด...ลุกออกไปเถอะค่ะ” ม่านตะวันใจเต้นระรัวด้วยความหวาดกลัว
“ถ้าไม่ให้ ชีวิตเธอก็จะวุ่นวายไม่จบสิ้น งั้นมาทำเรื่องนี้ให้มันจบ!” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่าอารมณ์เต็มไปด้วยความอยากครอบครอง
“ม่านไม่ต้องการแบบนี้…” ม่านตะวันมองเขาอย่างอ้อนวอน
“แล้วมันสำคัญอะไร! ในตอนที่ฉันไม่ต้องการมีใครฟังฉันบ้าง! แล้วตอนนี้ฉันต้องการเอาเธอ! ฉันจะเอาเธอ! กว่าจะโผล่มาให้เห็นหน้า คิดว่าฉันจะปล่อยเธอไปง่าย ๆ หรือไง! ทำหน้าที่บนเตียงให้สมกับบุญคุณที่ฉันช่วยเหลือครอบครัวเธอบ้าง!”
แค่นี้ม่านตะวันเธอสะอึกจนไม่รู้จะปฏิเสธเขายังไงแล้ว หญิงสาวได้แต่กัดเรียวปากก่อนจะหันหน้าหนีเมื่อเขาเคลื่อนใบหน้าเข้ามาใกล้
สองมือเธอยกขึ้นดันหน้าอกแกร่ง แต่เพราะเขาตัวหนักมากทั้งยังซุกใบหน้ามาคลอเคลียลำคอไม่ห่าง
“งั้นคุณก็ทำเถอะค่ะ…พรุ่งนี้ม่านก็จะกลับแล้ว” น้ำเสียงของเธอสั่นไปด้วยความเจ็บปวดและความหวาดกลัว
และเพียงคำพูดเดียวของม่านตะวันก็เรียกรอยยิ้มร้ายจากยศชัยได้เป็นอย่างดี
“ฉันทำแน่! และพรุ่งนี้ถ้าฉันตื่นมายังเห็นเธออยู่…” ยศชัยยังพูดไม่ทันจบ
“ม่านจะไปตั้งแต่คืนนี้เลยค่ะ ฮึกกก” แววตาตัดพ้อของคนใต้ร่างไม่ได้ทำให้ยศชัยสงสารเธอแต่อย่างใด
“ก็ดี! ฉันก็ไม่ได้อยากเห็นหน้าเธอ อ้าขาและทำหน้าที่ของเธอให้ดี!” ม่านตะวันหลับตาลงเพื่อปกปิดความเจ็บปวดจากคำพูดของเขาที่แทรกซึมเข้ามาในจิตใจ
มันเจ็บจนต้องระบายความเจ็บปวดเป็นหยาดน้ำอุ่นที่ไหลออกจากดวงตา
“อย่ามาสำออยบีบน้ำตาให้ฉันเห็น!”
มือหนาบีบปากเธอก่อนจะประกบปากจูบดูดดื่มด้วยอารมณ์อัดแน่นที่เก็บกักมานานปี
ร่างเล็กที่กำลังดิ้นรนอยู่ใต้ร่างกลับยิ่งกระตุ้นความต้องการในตัวเขาให้พลุ่งพล่าน ยศชัยไม่คิดว่าสิ่งที่กำลังทำมันผิด เพราะม่านตะวันเป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของเขา!
ยศชัยไม่ใช่นักบุญที่จะยอมให้ใครมาปอกลอกโดยที่อีกฝ่ายเชิดหน้าชูคอราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น แถมยังไม่คิดจะตอบแทนอะไรกันด้วย
เดิมทียศชัยไม่ยินยอมรับงานแต่งงานนี้ แต่เพราะก็ไม่ต้องการให้ธุรกิจที่ครอบครัวเขาเป็นฝ่ายริเริ่มจะต้องตกไปอยู่ในมือคนอื่น เขาก็ต้องรับม่านตะวันไว้!
เพราะหากม่านตะวันต้องแต่งงานเพื่อพยุงธุรกิจนี้ นั่นไม่เท่ากับว่าสิ่งที่ควรเป็นของครอบครัวเขาจะถูกผู้ชายคนอื่นของม่านตะวันเอาไปเหรอ!
การแต่งงานนี้ไม่ใช่เรื่องของความรัก หากแต่เป็นการแลกเปลี่ยน และเป็นการแลกเปลี่ยนด้วยวิธีการที่ทุเรศที่สุดเท่าที่ยศชัยจะคาดคิดว่าม่านตะวันจะกล้าทำกับเขาแบบนั้น!
แล้วไหนจะเรื่องคดีล้มละลายของครอบครัวเธอมาพร้อมหนี้สินที่ท่วมหัว หากเขาไม่ยอมยื่นมือเข้าไปช่วยเหลือ
พ่อของเธอก็คงไม่ได้มีโอกาสนอนรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาล แต่คงจะได้นอนอยู่ในคุกแทน!
ยศชัยยอมที่จะช่วยเพราะเห็นแก่มิตรภาพในอดีตระหว่างครอบครัวเธอกับครอบครัวเขา แต่ไม่ได้หมายความว่าเขาจะยอมเป็นฝ่ายเสียเปรียบอยู่ฝ่ายเดียวตลอดไป
เงินครอบครัวเขาลงทุนไปตั้งเท่าไหร่ แม้ครอบครัวเธอจะเป็นฝ่ายลงแรง แต่มันก็เจ๊งไม่เป็นท่าไม่ใช่เหรอ
“คุณยศ ม่านเจ็บ…” เสียงเธอสั่นไปด้วยความร้าวระบม
“คุณยศ...เรามาคุยกันก่อนไหมคะ?” ม่านตะวันพยายามจะขอร้อง แต่คำพูดนั้นถูกกลืนหายไปในลมหายใจหนักของเขา
“ฉันไม่เคยเห็นว่าเธออยากจะคุยกับฉันตรงไหน?”
ไม่ว่ากี่ครั้งม่านตะวันก็หนีหน้ายศชัยตลอด
เมื่อคิดถึงตรงนี้เขาก็กอดรัดเธอแน่นขึ้นและบังคับให้เธอยอมรับในการกระทำของเขา
“เอาก่อนค่อยคุย” ดวงตาคมเข้มดุดันช้อนขึ้นมามองเธอ ก่อนจะพยายามจูบปล้ำ
ม่านตะวันเม้มปากและพยายามจับมือหนาที่สอดล้วงเข้ามาสัมผัสความฉ่ำชื้นด้านใน
“อยากให้ฉันย้ายพ่อเธอไปที่อื่นใช่ไหม?” เขาพูดเสียงเรียบแต่เย็นชาอย่างน่ากลัว
“ถ้าไม่อยากให้ฉันใจร้ายก็ทำตัวดี ๆ หน่อย แค่ย้ายพ่อเธอไปอยู่ศูนย์พังพิงแทนห้อง VVIP ในโรงบาลมันง่ายนิดเดียว”
คำพูดนั้นเย็นยะเยือกยิ่งกว่ามีดที่กรีดตรงกลางอกเธอ แรงขัดขืนที่เคยมีก็พลันอ่อนแรงลงทันที
ยศชัยสามารถตัดทุกเส้นทางในชีวิตของม่านตะวันได้เพียงคำพูดประโยคเดียวของเขา
ม่านตะวันหยุดดิ้นและสบตากับดวงตาคมเข้มที่ร้อนแรงราวเปลวไฟ ผิดกับในใจของม่านตะวัน...มีเพียงความเย็นเยือกที่เกาะกุมหัวใจจนจะกลายเป็นน้ำแข็ง
เขาทำได้อย่างที่พูด…เธอรู้ดี
หยดน้ำตาของความเสียใจไหลรินลงมาไม่หยุดราวกับเขื่อนแตก แม้เธอจะพยายามกลั้นมันไว้แล้วก็ตาม
“ยกขาขึ้น! อย่าให้ฉันหมดอารมณ์!”
ม่านตะวันกลั้นเสียงครางเมื่อปลายนิ้วร้ายโจนจ้วงเข้าไปลึก เขาควานล้วงและกระแทกข้อมือเข้าไปในโพรงรักอ่อนนุ่มจนเกิดเสียงน้ำฉ่ำแฉะ
“มีอารมณ์ร่วมหน่อยม่าน ชอบแบบไหนก็บอกฉัน นิ้วหรือลิ้นดี?” เขายิ้มร้ายและกดใบหน้าลงมาถามเสียงเย้า
ม่านตะวันไม่รู้ว่าเธอชอบแบบไหน เพราะไม่ว่าจะลิ้นหรือนิ้วเขาก็ทำให้เธอร้อนวูบไปทั้งร่างได้หมด
สัมผัสจากปลายนิ้วที่จุ่มจ้วงเข้ามา เขาชำแรกมาซ้ำ ๆ และขยับข้อมือกรีดลึกในร่องรักที่อุ่นแน่น ม่านตะวันจิกเกร็งปลายเท้าสะบัดใบหน้าไปมาก่อนที่ความรู้สึกห่างหายจะกลับมาอีกครั้ง
“คะ คุณยศ” เธอเชิดหน้าคำรามครางร้องเรียกชื่อเขา
เพราะปลายลิ้นสากตวัดแตะละเลงขยี้อยู่ตรงจุดอ่อนไหวย้ำ ๆ เขาจับปลายเท้าเธอเหยียบยันกับบ่ากว้าง ก่อนจะกดปากหนาอุ่นวนคลึงกับซอกหลืบและขบเม้มจนส่งเธอสุขสมอีกครั้ง!
บทล่าสุด
ปมร้าวรอยรัก ตอนพิเศษ 2 คือลมหายใจเดียวกัน
ตอนพิเศษ 2 คือลมหายใจเดียวกันเสียงฝีเท้าของพี่เลี้ยงเด็กที่พาม่านระรินเดินห่างออกไป จากนั้นไฟในห้องนอนก็ปิดลงทีละดวงจนเหลือเพียงแสงไฟสีวอร์มส้มจากโคมตั้งพื้นม่านตะวันยืนอยู่ริมระเบียงปล่อยให้ลมเย็นปะทะใบหน้า เสียงประตูห้องนอนเปิดออกช้า ๆ เธอไม่ต้องหันไปมองก็รู้ว่าใครเดินเข้ามา“มายืนคิดอะไรอยู่คนเดียว” เสียงทุ้มต่ำของยศชัยกระซิบข้างหลัง ก่อนที่แขนแกร่งจะโอบเอวเธอไว้“คิดว่าจะไปเอาลูกกลับมานอนด้วยกันดีไหม” ม่านตะวันพูดเบา ๆ ด้วยน้ำเสียงหยอกเย้ายศชัยหัวเราะเบา ๆ ใกล้ซอกคอเธอ ก่อนจะสอดมือล้วงเข้ามาในชายเสื้อ“รบกวนนารินเปล่า ๆ เดี๋ยวพอตื่นแล้วเราก็ไม่ได้นอนกันพอดี” “งั้นพี่ยศก็รีบหน่อยสิคะ…”“ม่านก็รู้ว่าพี่นาน…”คำว่านานของเขาทำเอาร่างกายเธอร้อนวูบก่อนที่เรียวปากจะถูกเข้าครอบครองไปท่อนขาเรียวข้างหนึ่งถูกจับแยกออก เธอใช้สองมือยันกับขอบหน้าต่างที่ยังไม่ได้ถูกปิดดีเลยด้วยซ้ำ“พะ พี่ยศ” มือหนาลากไปตามชุดนอนผ้าซาตินสีไข่มุกบางเบา สายเดรสบางเฉียบก็ร่นลงในมือของเขาโดยแทบไม่ต้องใช้แรงผิวเนื้อเนียนนุ่มเผยให้เห็นใต้แสงสลัว ยศชัยมองเธอราวกับไม่ใช่แค่ภรรยา แต่เป็นผู้หญิงที่เขาโหยหาจนแทบลืมหาย
ปมร้าวรอยรัก ตอนพิเศษ 1 เคลียร์ใจ
ตอนพิเศษ 1 เคลียร์ใจบรรยากาศในบ้านม่านตะวันเต็มไปด้วยความคึกคัก วันนั้นทั้งครอบครัวและเพื่อนฝูงมารวมตัวกันตามปกติ แต่ที่ไม่ปกติก็เห็นจะมียศชัยที่ดูจะตื่นเต้นมากกว่าใครเป็นพิเศษ“ยศดูมีเรื่องอะไรไหมลูก” คุณมาลินีเห็นลูกชายผุดลุกผุดนั่งอยู่หลายรอบก็ถามขึ้น“ก็นิดหน่อยครับ” ยศชัยตอบเสียงเรียบและมองไปยังภรรยาที่เอวข้างหนึ่งของเธออุ้มเหน็บลูกสาวไว้ วงล้อมตรงนั้นก็มีเพื่อนสนิทของเรา“เรื่องอะไรเหรอยศ” คุณมาลินีถามขึ้นเพราะอยากรู้ “บอกไม่ได้ครับม่านไม่ให้บอก” ยศชัยกระซิบตอบกลับทำเอาคุณมาลินีหัวเราะจนเรียกความสนใจจากแขกในงานได้“เอา ๆ ไม่บอกก็ไม่บอก อืมยศ…เห็นเมื่อเช้า…”พอน้ำเสียงของมารดาจริงจังขึ้น ยศชัยก็จริงจังตาม“เรื่องคดีความคงต้องดำเนินต่อไป เพราะผมมอบอำนาจให้ทนายจัดการหมดแล้ว คุณแม่เราจะปล่อยให้คนที่ทำผิดไม่เรียนรู้ความผิดตัวเองไม่ได้ ผมทำธุรกิจไม่ได้เป็นนักบุญที่จะแค่ขอโทษแล้วจบ”“แม่เองก็ตัดหางปล่อยวัดแล้วยศ…” ตัดหางปล่อยวัดคุณมาลินีก็คงพูดไปแบบนั้นแหละ ส่วนเรื่องจริงคนเป็นแม่มีหรือจะตัดลูกได้มลดาและมาลีวันไปสร้างเรื่องสร้างราวใหญ่โตให้คนเป็นแม่ของเธอต้องตามล้างตามเช็ดตั้งแต่สา
ปมร้าวรอยรัก บทส่งท้าย
บทส่งท้ายท่ามกลางเสียงเจี๊ยวจ๊าวของพวกเด็ก ๆ ภายในบ้านเนตรวรชัยช่างวุ่นวายและพาให้เจ้าของบ้านอย่างยศชัยปวดหัวจริง ๆ หลังจากพูดคุยกับม่านตะวันที่ห้องนอนด้านบน สรุปแล้วก็ไม่ได้อะไรเลย จนถึงตอนนี้เขาก็ยังคงคอตกเพราะหาเวลาพูดคุยกับเธอไม่ได้“ไอ้ธรรมมึงไปเอาไอ้ธรรศออกมาหน่อยจะสิงเมียกูอยู่แล้ว” เขาพูดเสียงต่ำระหว่างที่พยายามข่มความหงุดหงิดเอาไว้“ปกติมันก็อ้อนหาของกิน เดี๋ยวอิ่มก็เลิกเอง” ธรรมตอบเพื่อนสนิทและยกแก้วในมือขึ้นจิบ“สิงมาจะชั่วโมงแล้ว ที่บ้านมึงไม่ได้ซื้อขนมให้ลูกมึงกินเหรอ?”“ซื้อ แต่ของบ้านมึงมันอร่อยฉิบหายไงไอ้ธรรศมันถึงได้อ้อนเมียมึงจะกินขนมไม่หยุด”“ดูน้อง ๆ ดิ๊ไปรวมกลุ่มกันตรงนู้น นี่เสนอหน้านั่งปั้นจิ้มปั้นเจ๋อไม่เลิก กูจะง้อเมียเสร็จไหมวันนี้!” ยศชัยกัดฟันพูดกระซิบกับเพื่อนที่กำลังล้อมวงดื่มกันเล็กน้อย“เอาน่า รอเวลาก่อนเดี๋ยวพอธรรศมันแยกตัวปุ๊บมึงก็แทรกปั๊บเลยไง” นนทภพพูดด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะและมองหน้ากับธรรมก่อนจะยักคิ้วให้เพื่อนทั้งสองคนมองยศชัยที่ทำหน้านิ่วคิ้วขมวดคีปลุกที่ทรงสร้างไว้ไม่ไหวตลอดระยะเวลาปีกว่าที่เพียรพยายามง้อเมียก็ไม่สำเร็จง่าย ๆ เรียกว่าความห
ปมร้าวรอยรัก บทที่ 29 วันใหม่
บทที่ 29 วันใหม่ในฐานะพ่อแม่ที่ร่วมกันเลี้ยงดูลูกน้อยด้วยกัน เวลาเหมือนผ่านไปในพริบตาและแล้ววันนี้เด็กหญิงม่านระริน เจ้าหนูนาริน ของเราก็เติบโตขึ้นจนครบหนึ่งขวบเต็มแม้งานเลี้ยงวันเกิดเล็ก ๆ จะผ่านพ้นไปแล้ว แต่บรรยากาศแห่งความสุขในวันนั้นยังคงอบอวลโดยเฉพาะในหัวใจของม่านตะวัน...คนเป็นแม่ที่เผลอยิ้มทุกครั้งเมื่อนึกย้อนถึงวันนั้นเสียงเล็ก ๆ ดังแว่วมาจากด้านหลัง ทำให้ม่านตะวันที่ยืนเหม่อมองภาพถ่ายบนผนังภายในห้องนอนของเขาต้องละสายตาแล้วหันกลับมาในทันที“ฉันเอาเสื้อมาเก็บค่ะ” คำพูดนั้นหลุดออกมาอย่างรีบร้อน แม้เจ้าของห้องจะไม่ได้ถามอะไรเลยก็ตามราวกับว่าเธอกลัวจะถูกเข้าใจผิด เพียงเพราะแค่การย่างเท้าเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวพ่อของลูกใบหน้าของม่านตะวันยังคงเรียบนิ่ง แต่ยศชัยมองเห็นความวูบไหวบางอย่างซ่อนอยู่ในดวงตาคู่นั้น และเขายังไม่ทันได้เอ่ยอะไร ลูกสาวตัวน้อยก็ขัดจังหวะพอดีอย่างน่าเหลือเชื่อ“แม๊! นมมมม!”“แม๊จ๋าาา”เสียงยานคางแหลมสูงเอ่ยเรียกอย่างตื่นเต้นเท่านั้นยังไม่พอ เจ้าตัวเล็กกางแขนทั้งสองข้างออกกว้าง ใบหน้ากลมแก้มเป็นก้อนนั้นยิ้มกว้างจนตาเป็นสระอิน้ำลายใส ๆ ยืดเป็นสายอยู่ที่มุมปากอ
ปมร้าวรอยรัก บทที่ 28 ยาแรง
บทที่ 28 ยาแรงม่านตะวันสะดุ้งตื่นกลางดึกด้วยอาการเจ็บแปลบที่แล่นขึ้นมาจากท้องล่างจนถึงกลางลำตัว เธอกุมหน้าท้องเพราะอาการจุกเสียดที่ตีตื้นขึ้นมาดวงตากลมหลุบต่ำ เหงื่อก็ซึมออกตามไรผม แม้แอร์ในห้องพักฟื้นจะเย็นเฉียบก็ตาม“อื้อ…” เสียงครางแผ่วเบาหลุดออกจากลำคอ แต่ก็เพียงพอให้ร่างสูงที่นอนอยู่บนโซฟาตรงมุมห้อง พุ่งมาถึงข้างเตียงในชั่วพริบตา“เจ็บท้องเหรอ?” ยศชัยกดเปิดไฟห้องจนสว่างพรึ่บ ก่อนจะกดออดเรียกพยาบาลอย่างไม่ลังเลมืออีกข้างรีบต่อสายหาศิวเมษหมอเจ้าของไข้โดยตรงช่วงพักหลังยศชัยคุยกับศิวเมษมากกว่าที่ม่านตะวันคุยกับคนเป็นหมอเสียอีก“ม่านเจ็บท้องน่าจะคลอดคืนนี้ รีบมาหน่อย!” และยศชัยก็กดวางสายไปม่านตะวันหลับตาและส่งเสียงความทรมานออกมา เธอไม่ได้สนใจว่าใครคุยกับใคร ไม่สนเสียงออดที่กดไป หรือแม้แต่แสงไฟสว่างพรึ่บทั่วห้องตอนนี้มีเพียงความเจ็บที่ลามไปทั้งร่าง เธอไม่รู้จะอธิบายมันยังไงดียศชัยรีบเข้ามานั่งข้างเตียง มือของเขาประคองใบหน้าซีดเซียวของเธอไว้ ก่อนจะลูบเส้นผมที่เปียกชื้นไปด้วยเหงื่ออย่างอ่อนโยน“ม่าน...ไม่เป็นไร เดี๋ยวหมอก็มาแล้ว” เขากระซิบชิดใบหูและพยายามพูดให้เป็นปกติที่สุด“มะ..
ปมร้าวรอยรัก บทที่ 27 พิสูจน์ตัวเอง
บทที่ 27 พิสูจน์ตัวเองหลังจากวันนั้นยศชัยก็มาเยี่ยมม่านตะวันที่โรงพยาบาล เขาตกลงกับเธอว่าจะมาในช่วงเวลาที่ม่านตะวันอนุญาตแต่พอเอาเข้าจริง ๆ ยศชัยกลับย้ายสำมะโนครัวมาฝังตัวอยู่ที่นี่ไม่ยอมไปไหนม่านตะวันเหนื่อยทั้งกายและใจ แต่สิ่งที่น่าแปลกคือการมีอยู่ของเขามันไม่ได้น่ารำคาญหรือทำให้ทุกอย่างแย่ลง ครึ่งหนึ่งของความรู้สึกเธอนั้นคือความอุ่นใจชีวิตของม่านตะวันไม่ได้มีคนรักเธอมากมาย เธอสูญเสียบิดาไปแล้ว และถึงแม้จะมีครอบครัว แต่ก็ห่างเหินเกินกว่าจะบอกให้คนที่บ้านมาดูแล คิดยังไงก็ยังนึกภาพไม่ออก ถ้าจะให้นึกได้ก็คงมีแต่คำถามและสุดท้ายก็คงเป็นการด่าทอที่หลั่งไหลมาไม่จบไม่สิ้น หากจะมีใครที่เธอรู้สึกถึงความรักได้จริง ๆ ก็คงมีแค่...คุณมาลินีแม่ของยศชัย ท่านมาเยี่ยมเธอแทบทุกวัน ไม่แพ้ลูกชายของตัวเองท่านรู้เรื่องแล้วก็ไม่ได้ตำหนิอะไรเธอ และหากจะตำหนิก็มีเพียงยศชัยเท่านั้นที่โดนอยู่คนเดียวคุณมาลินียังเป็นคนที่เข้าใจเธอ มีความเอ็นดู ความเอื้ออาทร ให้กับม่านตะวันเหมือนอย่างเคยทั้งยังเผื่อแผ่มาถึงลูกของเธอด้วย และนี่คงเป็นสิ่งที่ทำให้ม่านตะวันน้ำท่วมปากไล่ยศชัยออกไปไม่ลงส่วนตัวยศชัยเองก็อยู่ที
ปมร้าวรอยรัก บทที่ 6 คนที่ร้าย
บทที่ 6 คนที่ร้าย“ยี่สิบล้าน?” ยศชัยถามออกไปเหมือนว่าเขายังคงไม่ตื่นดี“ครับ ยี่สิบล้านครับ” เสียงสุภาพดังมาจากหนึ่งผู้เป็นเลขาคนสนิทของชายหนุ่มท่ามกลางความเงียบของห้องทำงาน เจ้านายที่เพิ่งลุกจากเตียงไม่ถึงครึ่งชั่วโมงดี ผมเผ้ากระเซอะกระเซิง ขอบตาดำคล้ำบ่งบอกว่าเมื่อคืนคงแทบจะไม่ได้พักผ่อนเลยเมื
ปมร้าวรอยรัก บทที่ 5 วิธีการซ้ำซาก! NC
บทที่ 5 วิธีการซ้ำซาก! NCบทรักอันเร่าร้อนดำเนินไปเนิ่นนานราวกับไร้จุดสิ้นสุด หยาดเหงื่อพร่างพรายบนใบหน้าที่แดงระเรื่อจากแรงอารมณ์ม่านตะวันหอบหายใจสะท้านบนเตียงนอนคล้ายคนกำลังจะขาดใจใบหน้าสวยหวานถูกกดแนบลงกับเตียงนุ่ม เนื้อแก้มเสียดสีกับผ้าจนบริเวณนั้นรู้สึกแสบซ่าน สองมือเรียวจิกกำผ้าปูที่นอนสีดำ
ปมร้าวรอยรัก บทที่ 4 คนที่ดี
บทที่ 4 คนที่ดีม่านตะวันไม่คิดว่าหลังจากที่เธอพูดประชดประชันแหย่ประสาทเขาเล็กน้อยออกไปแล้ว ปฏิกิริยาของคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นสามีจากที่ควรโมโหจนฟาดงวงฟาดงาเหมือนอย่างที่เคยทำ ยศชัยกลับทำสิ่งแปลกใหม่นั่นคือยกยิ้มคล้ายว่ารู้ทันเธอเพียงเท่านั้น ก่อนที่ร่างสูงของเขาจะก้าวเข้ามาประชิดตัวจนเรียกว่าแนบชิด
ปมร้าวรอยรัก บทที่ 17 เริ่มแตกหัก
บทที่ 17 เริ่มแตกหัก“และคุณ…อย่ามาพูดเรื่องแม่ลูกอะไรกับผมอีก” ยศชัยยังคงยืนอยู่ตรงนั้น ร่างสูงสง่าสงบนิ่งเหมือนทุกอย่างที่เพิ่งพูดออกไปนั้นไม่เคยได้ทิ้งความเจ็บปวดใด ๆ ไว้ในหัวใจของเขา“ยะ ยศ…ฮึกกก” มาลินรู้สึกเหมือนใจจะขาดใบหน้าคมคายแสยะยิ้มกลับ น้ำตาที่เปรอะเปื้อนใบหน้าของผู้ให้กำเนิดไม่ได้ทำ
บางทีคุณอาจจะชอบ
แค้นรัก คู่หมั้นร้าย NC20+
Naya Solene54.8K viewsพิษรักมาเฟียร้าย
มงกุฎดอกหญ้า31.9K viewsบ่วงรักสัมพันธ์ร้าย (25+)
เนตรกวี / Natekavees26.9K viewsNOT LOVE ห้วงพันธะ
ลำเจียก29.1K viewsสวรรค์เหวนรก(กาม) nc35+ #ห่าเหวหอก
ณิการ์4.6K viewsเหยื่อแค้นบำเรอกาม
อมราวรินทร์/shinkiroxอมราวรินทร์459 viewsซีรีส์ ดิบเถื่อนขยี้รัก Nc35+
ณิการ์511 viewsเฮริค มาเฟียร้ายคลั่งรัก
Sanraya/oMojung/นางฟ้าแดนใต้244 views
