จอมเถื่อนไร้ใจ

​“พี่คงจะฝากลูกไว้อีกพักหนึ่ง นายสะดวกไหม?”

เสียงทุ้มลึกกรอกลงไปตามสาย เขาใช้นิ้วเคาะเป็นจังหวะกับที่เท้าแขนอย่างครุ่นคิดไปด้วย ปัญหาใดๆ สำหรับปราชญ์ พิทักษ์ราชสีห์ไม่มีที่เขาจัดการไม่ได้ ยกเว้นก็แต่เรื่องนี้ เรื่องของลูกสาวคนเดียวอย่างมณทิรา

​ลูกของเขามีปัญหาทางจิตเวช เธอกำลังรักษาอาการของโรคซึมเศร้า ภรรยาเก่าของเขาเพิ่งจะเสียชีวิตไป และเขาไปรับเธอมาจากปารีสเพื่อมาอยู่ด้วยกันที่เมืองไทย การดูแลที่ต่อเนื่อง...มันก็ทำให้ลูกสาวเขาดีขึ้นบ้าง และพอเขาวางใจว่ามณทิรากำลังจะดีขึ้น เจ้าหล่อนก็เริ่มก่อปัญหาขึ้นมาอีกแล้ว ด้วยการแอบทิ้งยา และเริ่มต่อต้านน้องสาวที่เกิดมาใหม่ ยัยหนูกำลังเรียกร้องความรัก ความเห็นใจ จากผู้เป็นอาและอาสะใภ้

​จิราน้องสะใภ้ของเขาเคยต่อสู้กับโรคนี้ถึงแปดปีเต็มจนหายขาด แม่เด็กที่เขาเคยชังนั่นเก่งเหลือเกิน อาจจะเพราะมีสิ่งที่เป็นแรงใจฉุดดึงเจ้าหล่อน นั่นก็คือน้องชายของเขาปราณปรัชญ์ ทำให้จิราก้าวพ้นโรคร้าย หยุดรับยา มีจิตใจที่เข้มแข็งมากขึ้นจนเอาชนะมันได้ และจิราก็ใช้ประสบการณ์ของตัวเอง ดูแลมณทิรา พยายามสร้างกำลังใจให้กับเด็กหญิง แต่เมื่อเธอคลอดลูกสาวออกมา ทั้งจิราและปราณปรัชญ์ก็พบปัญหาว่า มณทิรากำลังต่อต้านน้อง และถึงกับแอบวาดภาพการ์ตูนน้องโดนเอาไปทิ้งในถังขยะ มันทำให้จิราตกใจมาก และโทรศัพท์มาปรึกษาปัญหานี้กับปราชญ์

​“จ๋ากลัวว่าแกจะยิ่งมีอาการมากกว่านี้น่ะครับพี่ปราชญ์ ทางหมอเองก็บอกว่า ควรให้แกไปอยู่กับคนที่แกไว้วางใจและยึดติดว่าจะปลอดภัย ได้ความรัก ผมกับจ๋าเลยเห็นว่า ควรให้แกไปอยู่กับพี่ปราชญ์ก่อนระยะนี้ เอ่อ...ไม่ใช่ไม่ไว้ใจหลาน กลัวหลานจะทำร้ายน้องนะครับ”

ปราณปรัชญ์ออกตัว แต่เขาเข้าใจว่าที่น้องชายกลัวแบบนั้น ประวัติของมณทิรานั้น...คนดูแลมาเล่าบอก เขาเองก็กังวลเหมือนกัน เขานึกเสียใจเป็นรอบที่เท่าไหร่ไม่รู้ได้ ที่ปล่อยให้พิมลพรรณเลี้ยงดูลูกสาวเพียงลำพัง

​จากเด็กอ่อนโยน น่ารักสดใส...

​กลับกลายเป็นเด็กมองโลกในแง่ร้าย และพร้อมที่จะทำในสิ่งที่ไม่คาดคิด

​ลูกสาวเขาชอบอ่านหนังสือมาก ตอนแรกปราชญ์ก็ไม่ได้สนใจอะไรนัก นึกว่าลูกอ่านหนังสือปรกติ จนมาวันหนึ่งจิราถ่ายภาพปกหนังสือและเนื้อในส่งมาให้เขา และบอกกำกับว่าไม่ควรสั่งซื้อหนังสือของนักเขียนคนนี้ให้กับมณทิราอีก เขาถึงกับตกใจเมื่อพบว่าเนื้อหาของมันเกี่ยวกับเรื่องการฆาตกรรม ซึ่งมีเรื่องความรุนแรงอยู่ในนั้น ไม่เหมาะกับเด็กอย่างมณทิราเพราะอาจจะแยกไม่ออกเกี่ยวกับเรื่องในจินตนาการ และเรื่องจริง

​จิราพอจะฉุดมณทิราขึ้นมาได้บ้างเพราะความอบอุ่นและความมีพลังบวกของเธอ แต่ทว่า...เมื่อจิราคลอดลูก มณทิรากลับมองว่าน้องมาพรากหลักยึดของแกไป จึงเริ่มอิจฉาและเริ่มคิดไม่ดีกับทารก...แพทย์ลงความเห็นว่าควรจะให้มณทิราไปอยู่ไกลจากสภาพแวดล้อมตรงนี้เสียก่อน เกรงว่ามณทิราอาจจะก่อเรื่องไม่ดีขึ้นมาได้

​“พี่เข้าใจ พี่ฝากยัยหนูไว้อีกอาทิตย์หนึ่ง ขอเวลาเตรียมทางนี้ก่อน แล้วจะรีบไปรับมา”

​“งานทางโน้นเป็นยังไงบ้างครับพี่ปราชญ์”

​“ก็เรียบร้อยดี ทางนายล่ะ? เห็นว่า...ตำรวจลงหนักเลยเหรอ”

​“ก็นโยบายใหม่น่ะครับ เลยลำบากหน่อย เราอาจจะต้องปิดก่อนชั่วคราว เคลียร์ได้ค่อยว่ากันใหม่ ผมมีความคิดว่า ผมอยากจะเปลี่ยนกิจการของพวกเรา เอ่อ...”

ปราณปรัชญ์กระแอม แล้วปราชญ์ก็ตัดบทเสียก่อน

​“ไว้ค่อยคุยกันเรื่องนั้น พิทักษ์ราชสีห์ของเราทำงานแบบนี้มานานแล้ว พี่ก็ควรเห็นว่ามันคงจะต้องคงอยู่ต่อไป วงการนี้เข้าแล้วออกยากนะนายก็รู้”

​“ครับ ผมเข้าใจ”

​“หลานสาวของพี่น่ารักมาก ส่งไลน์มาให้ดูทุกวันด้วยล่ะ ไว้ลุงปราชญ์จะไปเยี่ยมเพียงปราณตอนไปรับยัยมิ้นนะ”

​“ครับพี่”

​“บ้านเรามีแต่หลานสาวแหะ นาย...ทำหลานชายให้พี่ทีสิ”

เสียงทุ้มเอ่ยหยอก ปลายสายหัวเราะ

​“โธ่...มันไม่ได้กำหนดได้ง่ายขนาดนั้นนะครับพี่ปราชญ์ หึๆ พี่ปราชญ์คาดหวังที่ผมอาจจะยาก พี่ปราชญ์หานายหญิงของพิทักษ์ราชสีห์ แล้วก็ลงมือเองเลยสิครับ”

​“โอ...พี่ไม่มีหรอกเมียน่ะ”

ปราชญ์ตอบ

“มีคนเดียวก็เข็ดจนเกินจะมีอีกแล้วว่ะ”

​“มีแต่ลูกไม่มีเมียก็ได้นี่ครับพี่”

ปราณปรัชญ์เย้า หนนี้พี่ชายหัวเราะเสียงแห้งๆ

​“ลูกที่มีก็ปัญหามากพออยู่แล้ว ขืนมีอีกมันจะฉิบหายเลยไหมล่ะ”

​“ผมเชื่อว่าวันหนึ่งหลานจะดีขึ้นจนหายครับพี่ปราชญ์ ความรักของพี่จะช่วยหลานได้ ผมหวังแบบนั้นจริงๆ นะครับ”

ประโยคนี้เขาปลอบโยนพี่ชาย และแนะนำมาเสียงนุ่ม

​“ผมพูดจริงๆ นะครับเรื่องที่พี่ปราชญ์ควรจะมีภรรยาสักคน เลือกที่มาเป็นแม่ที่อ่อนโยนของยัยมิ้นได้ก็ยิ่งดี แกโหยหาความรักจากแม่มาก แกเลยอิจฉาน้อง เพราะแกรักจ๋าแบบแม่น่ะครับ”

​“แม่งคงจะยาก แต่พี่จะ...พยายามนะ”

​“ถ้ายังไงพ้นช่วงนี้ไป จิตใจของหลานดีขึ้น ผมกับจ๋าก็ยินดีรับหลานกลับมาอยู่กับพวกเราอีกนะครับ เข้าใจพี่ปราชญ์ ว่าคงทำงานลำบากถ้าหลานไปอยู่ด้วย”

​“อืม...ขอบใจมากนะ”

​“เราเป็นครอบครัวนี่ครับพี่ปราชญ์”

​น้องชายตอบเสียงทุ้ม มันเจือความอ่อนโยนและปลอบใจมาด้วย ปราชญ์ถอนใจเฮือก คุยกับปราณปรัชญ์ขอดูหลานสาวอีกครู่ ก็วางสาย

​ปราชญ์จุดบุหรี่สูบ และมองเหม่อไปในความมืดของท้องฟ้ายามรัตติกาล เขานั่งคุยโทรศัพท์อยู่ตรงริมระเบียงห้อง ที่มองออกไปเห็นวิวสวนแบบญี่ปุ่นที่จัดไว้ ตอนนี้เปิดไฟประดับไว้ คนทำสวนถูกสั่งให้ทำแบบนั้น เพราะเขาชอบมองวิวตอนกลางคืนมาก

​ปราชญ์ พิทักษ์ราชสีห์

​เขาเป็นเจ้าพ่อในธุรกิจสีเทา และยิ่งใหญ่ในสายงานของตัวเอง

​ตอนนี้เขามาขยายกิจการในแถบประเทศเพื่อนบ้าน โดยร่วมมือกับอิทธิ ที่เขาได้ส่งหลานเลี้ยงมาให้เป็นเมีย เป็นการประสานความสัมพันธ์กันแบบลึกล้ำ ก็ต้องเกรงใจกันบ้างถ้าจะคิดทรยศกัน มันเป็นแผนที่ดี

​เมีย?

​อิทธิเคยเลียบๆ เคียงๆ เรื่องนี้ เรื่องการเสนอลูกสาวให้กับเขา เมื่อทางเขาส่งยลดาไปให้ พ่อเลี้ยงอิทธิก็คิดที่จะส่งลูกสาวมาสานสัมพันธ์กับเขาเช่นกัน

​ปราชญ์อัดบุหรี่เข้าปอด แล้วพ่นควันออกมา...ริมฝีปากของเขาเหยียดยิ้ม ก่อนจะถอนใจอีกรอบ

​คนที่เขาจะรับมาในฐานะเมีย...กับสิ่งที่เขาต้องแบกรับตอนนี้ คนเป็นเมียเขาจะต้องเป็นผู้หญิงประเภทไหน เมียเจ้าพ่อ ที่มีลูกสาวเป็น...โรคซึมเศร้า สามีของเจ้าหล่อนเป็นคนไร้หัวใจ...เพราะเขาคงจะรักเธอไม่ได้ หัวใจรักของเขาถูกเผาไหม้ไปหมดแล้ว จนไม่เหลือไว้รักใคร นอกจากตัวเอง และครอบครัว

​คิดแล้วก็หัวเราะออกมาเบาๆ

​เสียงหัวเราะหยันเย้ยนั่น สั่นสะเทือนหัวใจเย็นชาของตนเอง และบอกย้ำว่า เมียของนายปราชญ์ พิทักษ์ราชสีห์ ไม่มีคนมายืนที่ตรงนี้ได้หรอก ไม่มี