บทที่ 6 คนที่ร้าย

บทที่ 6 คนที่ร้าย

 

“ยี่สิบล้าน?” ยศชัยถามออกไปเหมือนว่าเขายังคงไม่ตื่นดี

“ครับ ยี่สิบล้านครับ” เสียงสุภาพดังมาจากหนึ่งผู้เป็นเลขาคนสนิทของชายหนุ่ม

ท่ามกลางความเงียบของห้องทำงาน เจ้านายที่เพิ่งลุกจากเตียงไม่ถึงครึ่งชั่วโมงดี ผมเผ้ากระเซอะกระเซิง ขอบตาดำคล้ำบ่งบอกว่าเมื่อคืนคงแทบจะไม่ได้พักผ่อนเลย

เมื่อคืนยศชัยที่คิดว่ามันจะสักเท่าไหร่ที่เขาจะต้องเสีย แต่ตัวเลขที่ได้รู้ในตอนเช้านี้ทำเอาเขาตาสว่างจนอยากกลับไปนอนต่อ!

ชายหนุ่มใช้ตูดปากกาจิ้มคลึงที่ขมับตนเองเพราะรู้สึกอาการปวดหัวกำเริบ และดูท่ามันจะไม่หายปวดง่ายกะอีแค่กินยาแก้ปวดสองเม็ด!

“ยี่สิบล้าน…” ยศชัยผ่อนลมหายใจก่อนจะเงยหน้าขึ้น มองอีกฝ่ายด้วยแววตาที่ไม่สามารถอ่านอะไรออกได้เลย

“หึ!” เสียงนั้นไม่ได้ส่งมาให้หนึ่ง แต่ส่งไปหาอีกคนที่อยู่ห้องข้าง ๆ 

“ทางนั้นยินดีให้คุณยศถือหุ้นครึ่งหนึ่งครับ”

หนึ่งพูดต่อด้วยท่าทีสงบ แม้จะรู้คำตอบดีอยู่แล้วว่าเจ้านายคงไม่ได้สนใจในข้อเสนอนี้

“คุณหนึ่งอยากเหนื่อยเพิ่มหรือไง?” น้ำเสียงที่ออกมาจากปากเจ้านายเย็นเฉียบ แต่ริมฝีปากหยักลึกกลับมีรอยยิ้มประหนึ่งคนอารมณ์ดีเช่นเดิม

“แต่ผมไม่อยากเหนื่อยไงคุณหนึ่ง…” หนึ่งกำลังจะตอบว่าแล้วแต่เจ้านายแต่ก็ไม่ทัน 

“คุณอิ่มเอากาแฟขึ้นมาให้ผมหน่อย”

ยศชัยกดปุ่มอินเตอร์คอมบนโต๊ะทำงานเรียกหัวหน้าแม่บ้าน เสร็จแล้วจึงเอนหลังพิงพนักเก้าอี้สายตาเหม่อลอยออกไป

สำหรับยศชัยตอนนี้เหมือนไม่มีอะไรที่น่าสนใจพอให้เขาตื่นเต็มตา

“เรื่องนี้ผมแล้วแต่คุณยศครับ” หนึ่งตอบเสียงเรียบไม่หลุดจากมารยาทแม้แต่น้อย

“ผมไม่สนใจขยะ!” ยศชัยเปิดเอกสารต่อและพูดออกไป

“แต่ถ้าคุณยศไม่เข้าไปดู ผมคิดว่า…”

“ก็ให้มันเจ๊งไป”

หนึ่งค้อมศีรษะรับในคำสั่งนั้น ความเด็ดขาดของเจ้านายดับความหวังของใครหลายคนอย่างไม่มีเยื่อใย 

เจ้านายยอมทิ้งเงินยี่สิบล้านให้ภรรยา แต่จะไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวใด ๆ กับครอบครัวภรรยา เขาที่เป็นเลขาก็ได้แต่ทำตามเท่านั้น

ก๊อก ก๊อก

ก่อนที่ความเงียบจะถูกทำลายด้วยเสียงเคาะประตูเบา ๆ ไม่ทันที่ยศชัยจะเอ่ยคำอนุญาต ม่านตะวันก็มาปรากฏตัวตรงหน้า

“ม่านเอากาแฟมาส่งค่ะ” ยศชัยได้ยินหางตาก็กระตุกเล็กน้อย

“งั้นผมขอตัวนะครับ” หนึ่งเหลือบมองเจ้านายก่อนจะเอ่ยขึ้นอย่างระวัง

“ยังไม่ต้องไป มีอะไรคุณหนึ่งก็พูดมาตอนนี้ได้เลย”

หมายถึงพูดเรื่องที่เขาต้องเอามารายงานเจ้านายน่ะเหรอ

หนึ่งกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก สายตาเหลือบไปมองผู้หญิงที่เป็นภรรยาของเจ้านาย

ม่านตะวัน…ถึงจะพูดคุยกันนับครั้งได้ แต่หนึ่งก็ยังให้เกียรติเธอเสมอ เพราะในสายตาเขาเธอเป็นภรรยาเจ้านาย 

แม้จะรู้ว่า…ความสัมพันธ์ของคนทั้งคู่นั้นดูเปราะบางเหลือเกินก็ตามทีเถอะ

“บอกให้พูด!” เสียงของเจ้านายเริ่มดังขึ้น หนึ่งไม่ลังเลจึงตัดสินใจพูดออกไปตามความจริง 

อย่างไรเสียถ้าเจ้านายมารู้ทีหลังว่าเขาบิดเบือนคำพูดจะกลายเป็นหนึ่งเองที่ตกที่นั่งลำบาก

“คุณนเรศฝากบอกมาว่า ยินดีให้คุณนรดีมาทำงานกับคุณยศ หรือ...จะในฐานะอื่นก็ได้ครับ” 

มุมปากหยักของยศชัยยกยิ้มขึ้นอัตโนมัติ แต่หนึ่งกลับยิ้มไม่ออก!

“หรือจะในฐานะอื่น…ฐานะเลขาเหรอ?” น้ำเสียงของยศชัยติดเย้ยหยันคนที่ยืนนิ่งอยู่ข้างกายเขา

ในห้องนั้นไม่มีใครไม่เข้าใจว่าประโยคนี้แปลว่าอะไร แต่ยศชัยกลับแกล้งตีหน้าซื่อ โยนคำถามลอย ๆ เพียงเพื่อมองหาปฏิกิริยาบางอย่างจากคนที่ยืนอยู่ข้างตัว

ม่านตะวันทำตัวเหมือนเรื่องนี้ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเธอ ทั้ง ๆ ที่นี่มันก็เรื่องของครอบครัวเธอทั้งนั้น!

“ถ้าคุณยศเข้าไปบริหารนเรศ ลอว์เฟิร์ม ทางคุณนรดียินดีซัปพอร์ตคุณยศทุกด้านครับ”

หนึ่งรีบกล่าวต่อเพื่อให้เรื่องจบ แต่เหงื่อที่ซึมออกมาตรงไรผมกลับเป็นหลักฐานชัดเจนว่าตอนนี้เขาอยู่ตรงกลางสงครามเย็นของสามี-ภรรยาคู่หนึ่งอย่างแท้จริง!

ยินดีซัปพอร์ตทุกด้าน…ยศชัยนึกแล้วก็หลุดขำ บริษัทกฎหมายที่จะเจ๊งอยู่รอมร่อจะมีปัญญามาซัปพอร์ตอะไรเขา!

“อย่างนั้นเลยเหรอ…” เสียงยศชัยเหลือจะเชื่อกับสิ่งที่ได้ยิน ก่อนจะเหลือบไปมองใบหน้าสงบนิ่งของภรรยา

ม่านตะวันได้ยินทุกอย่าง แต่เธอก็ยังคงเงียบไม่ได้ออกอาการว่ารู้หรือไม่รู้เรื่องนี้มาก่อน 

“แล้วมีอะไรที่นรดีฝากมาถึงฉันแบบส่วนตัวไหม?” คำถามชี้ชัดแบบนี้หนึ่งก็ต้องยิ่งรายงานความจริง

“มีครับ คุณนรดียังฝากบอกว่าให้คุณยศตอบข้อความเธอด้วยครับ” หนึ่งพูดจบก็รีบก้มหน้า เพราะสายตาที่มองมาไม่ได้มีเพียงของเจ้านายแต่ภรรยาเจ้านายด้วย!

หนึ่งรู้ดีว่าถ้าเลือกพูดไม่หมดมันหมายถึงเขาเลือกข้าง และในฐานะลูกน้องหนึ่งไม่มีสิทธิ์เลือกฝั่งอื่นที่ไม่ใช่เจ้านายตัวเอง!

แม้คนคนนั้นจะได้ชื่อว่าเป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของเจ้านายก็ตาม!

ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง เงียบ…จนได้ยินเสียงยศชัยวางแก้วกาแฟในมือ 

ยศชัยกลับหันไปถามผู้หญิงที่ยืนข้าง ๆ ที่เป็นภรรยาด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่สามารถกดลึกลงไปในจิตใจเธอได้อย่างแน่นอน

“รู้เรื่องนี้หรือเปล่าม่าน ว่าลุงคุณจะยื่นข้อเสนอแบบนี้มา?”

เขาเอียงใบหน้าเล็กน้อยและเงยมองสบตาเธอ ที่ม่านตะวันยอมกลับมาหาเขาในครั้งนี้ก็ไม่พ้นเรื่องนี้!

แววตาของยศชัยไม่ได้ดุดันเอาความ แต่มันว่างเปล่าเกินกว่าที่ม่านตะวันจะนิ่งเฉย

“หรือว่า…คุณเป็นคนเสนอให้ลุงคุณทำแบบนี้” เธอมองเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและเจ็บลึก

“ถ้าไม่มีอะไรแล้วผมขอตัวนะครับ ช่วงบ่ายผมจะกลับมาเอาเอกสารเพราะต้องจัดการเรื่องให้เสร็จวันนี้…”

ราวกับหนึ่งลั่นระฆังเพื่อแยกตัวเองออกไป

ยศชัยยังคงรอคำตอบของคนเป็นภรรยา แต่ต่อให้ม่านตะวันจะตอบหรือไม่ตอบเขาก็ตัดสินเธอไปแล้วทุกอย่าง

“ถ้าไม่ตอบก็แสดงว่าใช่…” ยศชัยต้องการให้เธอศิโรราบ ไม่ดื้อดึงหรืออวดดีอะไรอีก เขาต้องการกดเธอให้ต่ำที่สุดเท่าที่จะต่ำได้ 

“ม่านไม่รู้เรื่องนี้…และไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ม่านไม่มีวันแนะนำสามีตัวเองให้กับผู้หญิงคนอื่น”

คำพูดของเธอเป็นความชัดเจนที่เจือไปด้วยบาดแผล

ม่านตะวัน…อ่อนโยนแต่ไม่อ่อนแอ

“คุณยศคะ เราไม่เคยคุยกันเรื่องของนรดี…” ม่านตะวันยอบกายนั่งลงข้างเขา มือบางจับพนักพิงแขนของเก้าอี้ทำงาน

นี่ไม่ใช่การออดอ้อน แต่เป็นการทวงสัญญาที่เขาให้กับเธอไว้ สัญญาบนเตียง!

“ทั้งที่รู้ว่าพี่สาวเธอจะเอาฉันทำผัว เธอก็ยังจะให้ฉันช่วยคนพวกนั้นอย่างงั้นเหรอ ครอบครัวของเธอมันโลภไม่มีที่สิ้นสุด!!”

ยศชัยไม่ใช่คนดี แต่เขาขยะแขยงความคิดของครอบครัวม่านตะวัน!

คนพวกนั้นยัดม่านตะวันมาให้เขาแล้วคนหนึ่ง นี่ยังจะยัดลูกพี่ลูกน้องของเธอมาให้เขาอีก! พี่น้องมีผัวคนเดียวกันได้เหรอวะ!

“ม่านไม่มีวันแบ่งคุณให้ใคร” ยศชัยตวัดสายตาหันมามองเธอทันทีที่ได้ยินคำพูดนั้น

“นรดีที่ว่าร้ายก็ยังร้ายไม่เท่าเธอเลยม่านตะวัน!”

ใบหน้าของเขามีความไม่พอใจเต็มเปี่ยม

“ถ้าการไม่ยอมแบ่งคุณให้ใคร...มันคือความร้าย”

“...”

“งั้นม่านก็คงร้ายจริง ๆ ค่ะ”