บทที่ 7

บทที่ 6

ความแหลมคมของดาบ หมายถึง สติปัญญาอันเฉียบแหลมของทหารจู่โจม สังหารข้าศึกได้อย่างเงียบกริบ รวดเร็ว

ในขณะที่โล่แสดงถึงการป้องกัน ดาบและโล่เป็นสัญลักษณ์ของ เทพีอาเธน่า ซึ่งเป็นเทพีแห่งความรู้ อำนาจ และการปกป้องของกรีกในตำนานโบราณ

ตอนล่างแถบขวา เป็นรูปพญาอินทรีย์ เป็นสัญลักษณ์ของการเป็นผู้นำ ความยิ่งใหญ่และสง่างามอย่างแท้จริง มีวิสัยทัศน์กว้างไกล มองการณ์ไกล ฉลาด มีสติปัญญา มีความแข็งแกร่งน่าเกรงขามและสง่างาม ความรวดเร็ว สามารถไปได้ทุกแห่งหน และมีสายตาอันคมกล้ามองเห็นได้ไกล

ตราประจำพระอิสริยยศของเจ้าชาย คือ เสือเขี้ยวดาบ หมาป่า ดาบและโล่ พญาอินทรีย์ ด้านบนรูปทั้งสี่เป็นมงกุฎประจำตำแหน่งเจ้าชายแห่งสไมโลดอน โดยด้านข้างมงกุฎทั้งสองฝั่งเป็นรูป ดอกซากุระซากุระ

ซึ่ง เป็นดอกไม้แห่งตัวแทนของสาวน้อยยูมิโกะที่เจ้าชายมีใจให้ เทิดทูนไว้เหนือสัญลักษณ์ทั้งสี่อย่าง เสือเขี้ยวดาบ หมาป่า ดาบและโล่ พญาอินทรีย์

โดย ดอกซากุระ เพิ่มเข้ามาในภายหลัง ปกติตราสัญลักษณ์จะมีสี่รูปคือ เสือเขี้ยวดาบ หมาป่า ดาบและโล่ พญาอินทรีย์ ไม่มีดอกซากุระซากุระ แต่ด้วยเจ้าชายอยากจะให้สาวน้อยยูมิโกะอยู่ข้างกายตลอดเวลา จึงเพิ่มดอกซากุระซากุระ ที่เป็นดอกไม้ที่สาวน้อยชื่นชอบ เลือกให้เป็นสัญลักษณ์ของเธอเข้ามา

เพื่อที่เจ้าชายจะได้รู้สึกว่ามีเธออยู่ข้างกายตลอดเวลา ยิ่งเวลาที่เจ้าชายไปทำงานในที่ไกลๆ เสด็จเยือนประเทศต่างๆ และประเทศในเครือจักรภพ เจ้าชายจะก้มมองดอกซากุระซากุระบนตราประจำพระอิสริยยศบนหน้าอกด้านซ้ายทุกครั้งที่รู้สึกเหนื่อยล้าหรือรู้สึกคิดถึงสาวน้อยซากุระซากุร

ส่วนเบื้องหลังความยิ่งใหญ่และสง่างามของเจ้าชาย ซ่อนความน่าสะพรึงกลัวเอาไว้อยู่มาก เพราะ เจ้าชายแห่งสไมโลดอนเป็นเจ้าพ่อมาเฟียและหัวหน้าใหญ่ขององค์กรนักฆ่า

และเจ้าชายแห่งสไมโลดอนได้รับการสืบทอดให้เป็นเจ้าของธนาคารที่ใหญ่ที่สุดในโลก เจ้าชายเป็นอภิมหาเศรษฐีที่ร่ำรวยที่สุดในโลกเป็นอันดับที่หนึ่ง เจ้าชายร่ำรวยแบบหาจุดสิ้นสุดไม่ได้

เบื้องหลังสมาชิกราชวงศ์ เจ้าชายแอบทำธุรกิจ เหมืองทองคำ พลังงาน ธุรกิจการบิน ธุรกิจเรือสำราญ สโมสรฟุตบอล เป็นผู้คุมบังเหียนของเศรษฐกิจโลก และเป็นผู้วางรากฐานระบบการเงินในยุโรปขึ้นมาใหม่ เป็นผู้ผลิตอาวุธสงครามรายใหญ่ที่สุดในโลก และอีกมากมายนับไม่ถ้วน

อีกทั้งยังเป็นผู้ผลิตสารเสพติดรายใหญ่ของโลก ธุรกิจทั้งหมดนี้ เบื้องหน้าเจ้าชายจะใช้ชื่อของคนที่ไว้ใจเป็นเจ้าของกิจการ โดยเบื้องหลังผู้ที่เป็นเจ้าของและผู้ควบคุมที่แท้จริงก็คือ เจ้าชายปาสคาล

การทำธุรกิจที่หลากหลายของเจ้าชายทำให้มูลค่าทรัพย์สินจริงของเจ้าชายนั้นมากเกินจะประเมินค่า มากกว่าที่ทั่วโลกรับรู้ ทรัพย์สินที่เปิดเผยให้ทั่วโลกรู้เป็นเพียงแค่ 50 เปอร์เซ็นต์ของทรัพย์สินทั้งหมด ทรัพย์สิน 50 เปอร์เซ็นต์ของเจ้าชายที่เปิดเผยแก่ทั่วโลกนับว่ามากมายมหาศาลจนเจ้าชายถูกขนานนามว่า

'เป็นผู้ชายที่ร่ำรวยที่สุดในโลก'

ทว่า แม้เจ้าชายแห่งสไมโลดอนจะร่ำรวยและสูงศักดิ์ น้อยคนนักที่จะรู้ว่าเจ้าชายแห่งสไมโลดอนเป็นพวกป่าเถื่อน และโหดเหี้ยมอำมหิตเกินมนุษย์ เจ้าชายแห่งสไมโลดอนแหกทุกกฎของการเป็นเจ้าชาย

สมาชิกราชวงศ์ไม่มีใครสักลายบนร่างกาย จะมีเพียงเจ้าชายแห่งสไมโลดอนที่สักลายรูปเสือเขี้ยวดาบคำรามขนาดใหญ่ที่แผ่นหลังแกร่งและต้นแขนข้างขวายาวลงไปถึงข้อศอก

“เจ้านายมึงอยู่ไหน” ซูสเดินเข้ามาภายในคฤหาสน์เอ่ยถามแอรอนที่กำลังเดินลงมาจากบันไดชั้นสอง ตามด้วยเดวิดเดินตามเข้ามาติดๆ

“อยู่ในห้องนอนครับ” แอรอนโค้งศีรษะเล็กน้อย “ชาไหมครับ”

“อัปแซ็งต์” ซูสตอบก่อนจะนั่งลงบนโซฟาห้องโถง แอรอนหยิบเหล้าอัปแซ็งต์ขึ้นมารินใส่แก้วเหล้าให้เพื่อนของเจ้านาย

“นอกจาก ขาว นมใหญ่ หน้าหวาน นิสัยเฟียช สเปกผู้หญิงของเจ้านายมึงมีนอกเหนือจากนี้อีกไหม?”

“มึงพูดขนาดนี้พูดชื่อเถอะ” เดวิดเอ่ยแทรกขึ้นกระแนะกระแหนเพื่อน ขาว นมใหญ่ หน้าหวาน นิสัยเฟียซ ที่ซูสกล่าวถึงเมืี่อครู่ ก็คือลักษณะรูปลักษณ์ภายนอกของสาวน้อยยูมิโกะ

ที่ทั้งสองคนมาในวันนี้ เพราะคำสั่งของพระราชา สั่งให้ทั้งสองคนช่วยโน้มน้าวให้เจ้าชายปาสคาลตัดใจจากสาวน้อยยูมิโกะและรีบกลับบ้าน

“วันนี้มาแปลกนะครับ”

“พวกมึงมาทำไม” น้ำเสียงหล่อ แต่ดุดัน น่าเกรงขาม ในเวลาเดียวกันเอ่ยถามทำให้ทุกคนเงยหน้าขึ้นไปมองที่ต้นทางของเสียง เจ้าชายปาสคาลผู้เป็นเจ้าของเสียงหล่อดุ เดินลงมาจากบันไดชั้นสองด้วยสีหน้าที่เย็นชาดุดันเหมือนทุกวัน

“มึงกับเด็กคนนั้น ช่วงนี้เป็นยังไงบ้าง” เป็นเดวิดที่เอ่ยถาม

“ไฮยีนาเยอะไปหน่อย มีแต่คนจีบ” เจ้าชายตอบด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูไม่พอใจพลางเดินเข้ามาหยิบขวดเหล้าแล้วยกขวดเหล้าดื่มรวดเดียวหมดขวด

ยิ่งยูมิโกะเป็นที่นิยมในหมู่ผู้ชายมากเท่าไหร่ เจ้าชายก็ยิ่งไม่พอใจ เวลามีผู้ชายตามจีบเธอ เจ้าชายหงุดหงิดทุกครั้ง ถ้าเขาไม่ใช่ว่าที่กษัตริย์ ป่านนี้เขาตรงเข้าไปซัดหน้าผู้ชายพวกนั้นซึ่งๆ หน้าไปแล้ว

“ก็นะ ได้รับการโหวตให้เป็นผู้หญิงที่ใบหน้าสวยอันดับหนึ่งของโลก ผู้ชายก็ต้องแย่งกันเป็นธรรมดา แต่ถึงอย่างนั้นผู้หญิงสวยๆ ก็มีให้เลือกอีกเยอะ บนโลกนี้ไม่ได้มีแค่ยัยเด็กเปี๊ยกนั่นคนเดียว ผู้หญิงที่สวยมากๆ มีนับไม่ถ้วน ถึงจะสวยไม่เท่าเด็กนั่นก็เถอะ แต่ก็นับว่ายังมีผู้หญิงสวยหลงเหลืออยู่อีกเยอะ”

“เออ ผู้หญิงสวยๆ มีเยอะแยะ เอาตีนเขี่ยก็เจอ ทำไมมึงถึงมองแค่ยัยคุณหนูขี้วีนนั่นคนเดียว”

“ทำไมมึงชอบลูกสาวบ้านนั้นจังวะ กูไม่เห็นเด็กคนนั้นจะมีอะไรน่าสนใจนอกจากความสวย”

“เพราะความขาวเหรอ?” ซูสเอ่ยถามสมทบ “มึงแพ้ความขาว เห็นขาวๆ แล้วอดใจไม่ไหว?”

“เด็กคนนั้นกูว่าเกินจริงไปหน่อย ขาวเหมือนไม่ใช่คน ขาวเวอร์เกินไป ขาวกว่าคนเป็นโรคผิวเผือก มองทีไรก็ขาวไปหมด ขาวจนน่าตกใจ บนโลกนี้เด็กนั่นน่าจะขาวที่สุดในโลกแล้วมั้ง”

เดวิดพยายามพูดให้เจ้าชายตัดใจจากยูมิโกะ พยายามยกข้อเสีย ยกความแปลกของยูมิโกะ มาทำให้เจ้าชายไม่ชอบ ทว่า ข้อเสียต่างๆ และความแปลกประหลาดที่ว่า เธอผิวขาวเกินไป ผิวขาวเกินจะเป็นมนุษย์ ผิวขาวกว่าคนที่เป็นโรคอัลบินิซึมหรือโรคผิวเผือก ดันเป็นข้อที่ดึงดูดเจ้าชายให้หลงรักเธอมากยิ่งขึ้น

เจ้าชายวางขวดเหล้าในมือลงบนโต๊ะอย่างแรง แสดงออกชัดเจนว่ากำลังหงุดหงิด ไม่ชอบที่สหายทั้งสองพยายามพูดถึงข้อด้อยของสาวน้อย ไม่ต้องถามเจ้าชายก็ดูออกว่าสองคนนี้ถูกพระบิดาของเจ้าชายส่งมา เจ้าชายเดินกลับขึ้นไปยังชั้นสองของบ้าน ซูสและเดวิดมองหน้ากันโดยไม่เอ่ยอะไร

“ฝ่าบาทจะเสด็จ...” แอรอนเดินตามเข้าไปภายในห้องนอนกล่าวถามทันทีที่เห็นเจ้าชายเปิดประตูห้องลับภายในห้องนอนที่ซ่อนอุปกรณ์ปลอมตัวเอาไว้

“นับตั้งแต่วันนี้ เวลาอยู่ในประเทศไทยห้ามใช้คำราชาศัพท์” เจ้าชายออกคำสั่งแล้วเดินเข้าไปภายในห้องลับทันที

“พ่ะย่ะค่ะ” แอรอนตอบรับคำสั่ง แต่ก็ต้องชะงัก เมื่อเผลอเอ่ยคำราชาศัพท์ออกไป แอรอนรีบเปลี่ยนสรรพนามทันทีที่รู้ตัว “เอ่อ...ท่านจะปลอมตัวออกไปไหนหรือครับ”