ตอนที่ 10 นี่มันอะไรกันแน่

          “ไม่เป็นไร”  ฟู่หรงซินดึงแขนเสื้อเขาไว้ “อาการของข้าเป็นเช่นนี้เอง...พี่หยางเซินออกไปเถิดให้สาวใช้เข้ามาปรนนิบัติข้า”

            แล้วดวงตาของแม่ทัพหญิงต้องเบิกกว้างเมื่อคนรักสะอาดอย่างอี้หยางเซินหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาซับเลือดที่มุมปากให้นาง! เป็นไปได้อย่างไร? ชาติก่อนนางบาดเจ็บหนักเขายังแค่ปรายตามองและให้หมอหญิงมาทำแผลให้เท่านั้น

            นี่มันอะไรกันแน่

          พ่อบ้านอู่รีบเข้ามาทันทีที่ได้ยินเสียงรัชทายาท  เขาสบตากับแม่ทัพน้อยที่ขยิบตาส่งสัญญาให้ ไม่ต้องเอ่ยวาจาก็เข้าใจความหมาย เขาผงกศีรษะรับแล้วเข้ามาเชิญรัชทายาทให้ออกไปก่อน

            “อย่างไรเสีย แม่ทัพน้อยก็เป็นสตรี ให้สาวใช้เข้ามาปรนนิบัติเถิดขอรับ” พ่อบ้านอู่เชิญให้กลับอย่างสุภาพ “ท่านหมอเองก็สั่งให้แม่ทัพน้อยพักผ่อนให้มาก หากรัชทายาทต้องการให้แม่ทัพน้อยหายดีเร็วขึ้นก็โปรดให้นางได้พักผ่อนเถิดขอรับ”

            พูดถึงขนาดนี้แล้ว แม้เขาหน้าหนาอย่างไรก็ไม่อาจฝืนรั้งอยู่ที่นี่ได้ จึงก้าวเท้าออกไป  อาจั่วรีบเข้าดันเสี่ยวสือเข้าไปแล้วยืนขวางไม่ให้ผู้อื่นเข้าไปด้านในอีก

            “ข้าจะส่งหมอหลวงมาตรวจอาการนางอีกครั้ง”

            “ขอรับ”  อาจั่วแสร้งนอบน้อมและรอจนรัชทายาทยอมกลับแล้วจึงถอนหายใจเบื่อหน่าย จากนั้นจึงส่งเสียงก่อนเข้าไปด้านใน  ก็พบว่าแม่ทัพน้อยดีดตัวนั่งบนเตียง โดยมีเสี่ยวสือยกน้ำมาให้บ้วนปาก สีหน้าของแม่ทัพน้อยหงุดหงิดจนเขารู้สึกเสียวสันหลังวาบ หากอยู่ในกองทัพอาจมีคนโดนซ้อมเป็นที่ระบายอารมณ์ไปแล้ว

            “แม่ทัพน้อย...ท่านเป็นอะไรหรือไม่”

            “ไม่เป็นอะไร”  นางโบกมือไปมาแล้วรับผ้าเช็ดหน้ามาซับมุมปาก หากหมอหลวงมาตรวจจริงก็เป็นคนของรัชทายาทเรื่องนางป่วยไม่จริงก็ต้องมีคนรู้แน่ อย่าให้ถูกจับได้เลย นางต้องเดินหน้าแผนต่อไป แต่สายตาและท่าทีที่เขามีนั้น ช่างแปลกประหลาดพิกล

            “แม่ทัพน้อยจะทำอย่างไรต่อไปขอรับ”  พ่อบ้านเอ่ยถาม

            “ข้าบอกท่านพ่อท่านแม่ว่าจะเข้าวัง ถ้าใครมาถามก็บอกว่าข้าอาการดีขึ้นแล้ว” นางตอบแล้วทิ้งตัวลงนอนแผ่หลาบนเตียง

            หากรัชทายาทไม่ยอมเลิกวุ่นวายกับนาง เห็นทีนางต้องเลือกบุรุษมาเป็นสามีคนใหม่เสียแล้ว

         

บนถนนมุ่งหน้ากลับตำหนักบูรพา รัชทายาทแห่งแคว้นเหลียนอวิ๋นควบอาชาสีขาวพิสุทธิ์  ชาวบ้านต่างชื่นชมความหล่อเหลางามสง่าของว่าที่ฮ่องเต้ และทุกคนย่อมรู้ว่าทีพระชายาคือแม่ทัพหญิงฟู่หรงซิน  ทว่าไม่มีผู้ใดรู้ว่า สิ่งที่เขาหวาดหวั่นที่สุดก็คือจิตใจของฟู่หรงซินเอง

นางคงไม่รู้ว่านางคือกุญแจสำคัญในการขึ้นครองบัลลังก์มังกร  ตำแหน่งรัชทายาทจะถูกปลดหรือสับเปลี่ยนเป็นผู้ใดก็ย่อมใด แต่ว่าที่ฮองเฮาแห่งแคว้นเหลียนอวิ๋นคือฟู่หรงซิน  แม้ผู้คนหวาดกลัวชื่อเสียงของนาง แต่ก็ยังมีองค์ชายอีกหลายคนที่หวังจะแย่งชิงตำแหน่งของเขาด้วยการยึดครองใจของฟู่หรงซิน

อี้หยางเซินลงจากหลังม้าแล้วเดินตรงไปยังตำหนักของตน  เขาชะงักไปทันทีที่พบเห็นสตรีผู้หนึ่งยืนรอเขาอยู่ก่อนแล้ว  ราวกับรับรู้ได้ถึงสายตาที่จับจ้องหลี่เมิ่งหยุนบุตรสาวเสนาบดีกรมคลัง  หญิงสาวบอบบางสวมชุดกระโปรงสีชมพูอ่อนหวานยิ่งทำให้นางดูราวกับดอกไม้ที่น่าทะนุถนอม ดวงตาคู่นั้นราวกับมีหยดน้ำเอ่อคลอกำลังจ้องมองเขาเปี่ยมความรักใคร่และเทิดทูน

“พี่หยางเซินกลับมาแล้ว”

อี้หยางเซินตื่นจากภวังค์ไปทันที เขากระแอมไอเล็กน้อยแล้วเอ่ยขึ้น “เจ้าไม่ควรเรียกข้าเช่นนี้”

“ทำไมเล่า...ข้าก็เรียกพี่หยางเซินมาตั้งหลายปี”  หลี่เมิ่งหยุนเอียงคอเล็กน้อย ใบหน้าอ่อนหวานไร้เดียงสาแสนน่ามอง นางขยับเท้าเข้าไปหาแต่อีกฝ่ายกลับเบี่ยงตัวหลบทำให้หลี่เมิ่งหยุนไม่เข้าใจว่าเหตุใดเขาทำเช่นนี้

“อยู่ข้างนอกอย่าเรียกข้าเช่นนี้อีก อย่างไรข้าก็เป็นรัชทายาทแล้ว เจ้าควรวางตัวให้ถูกต้อง”

หลี่เมิ่งหยุนงุนงง แต่กระนั้นก็ไม่แสดงท่าทีดื้อรั้นเอาแต่ใจ นางถอยหลังแล้วยอบกายถวายความเคารพ

“หม่อมฉันหลี่เมิ่งหยุนขอพบองค์รัชทายาทเพคะ”  

แม้วาจาเอ่ยอย่างนอบน้อมรู้ฐานะ แต่แววตาเป็นประกายซุกซนขี้เล่น หญิงสาวรู้จุดอ่อนของบุรุษผู้นี้ดี เมื่อนางทำเช่นนี้เขาก็มักจะรีบเข้ามาประคองไหล่นางแสดงความใส่ใจอย่างเปิดเผย

แต่ครั้งนี้กลับมีเพียงแววตาห่างเหินเย็นชา

“เจ้ามาพบข้าด้วยเรื่องใด”

“ข้า...หม่อมฉันเป็นห่วงองค์รัชทายาทเพคะ ได้ยินว่าหลายวันนี้ทรงงานหนักเรื่องน้ำท่วมทางแดนเหนือจึงนำน้ำแกงไก่ที่หม่อมฉันตุ๋นเองกับมือมาถวายพระองค์เพคะ”

“เรื่องนี้ไม่ต้องลำบากเจ้าหรอก”  เขาเอ่ยแล้วถอนหายใจเบาๆ จากนั้นจึงส่งเสียงออกไป “เด็กๆ รับน้ำแกงไก่จากคุณหนูหลี่แล้วไปส่งนางด้วย”

“เพคะ”  เสียงนางกำนัลที่รอรับใช้ดังขึ้นก่อนจะเดินเข้ามารับตะกร้าอาหารจากหลี่เมิ่นหยุน  แต่หญิงสาวยังมึนงงอยู่ ปกตินางนำน้ำแกงมาส่งให้ทีไร เขาต้องรั้งนางให้อยู่ดูเขากินจนหมดชามจึงจะได้กลับ แต่นี่...นางถูกไล่...ไล่? นางถูกไล่อย่างนั้นหรือ? เป็นไปได้อย่างไร

“คุณหนูหลี่ยังมีเรื่องใดอีกหรือไม่ ข้าเหนื่อยแล้วต้องการพักผ่อน”

“ไม่มีเพคะ”   หลี่เมิ่นหยุนไม่กล้าเซ้าซี้ ถูกขับไล่ขนาดนี้แล้ว นางต้องรีบถอยทัพไม่ทำตัวดื้อรั้นให้อีกฝ่ายหนักใจ หรือเพราะมีคนมอง เขาจึงทำตัวเช่นนี้  หลี่เมิ่นหยุนมีแต่คำถามไร้คำตอบแต่กระนั้นก็ยอมกลับไปได้แต่โดยดี

อี้หยางเซินปรายตามองตะกร้าอาหารแล้วเอ่ยวาจา

“พวกเจ้าเอาไปแบ่งกันกิน”

“เพคะ”

แม้แต่นางกำนัลยังงุนงง ปกติคุณหนูหลี่นำสิ่งใดมาให้ไม่เคยเหลือถึงท้องบ่าวไพร่เลยสักนิด แต่ผู้เป็นนายสั่งย่อมต้องทำตาม ไม่เช่นนั้น ชีวิตนางกำนัลน้อยๆ อาจไม่ได้อยู่ดีมีสุขในตำหนักบูรพาแห่งนี้