Home / รักโบราณ / ประกาศิตทรราช /  ตอนที่ 10 นี่มันอะไรกันแน่

Share

 ตอนที่ 10 นี่มันอะไรกันแน่

last update publish date: 2026-09-07 16:26:58

          “ไม่เป็นไร”  ฟู่หรงซินดึงแขนเสื้อเขาไว้ “อาการของข้าเป็นเช่นนี้เอง...พี่หยางเซินออกไปเถิดให้สาวใช้เข้ามาปรนนิบัติข้า”

            แล้วดวงตาของแม่ทัพหญิงต้องเบิกกว้างเมื่อคนรักสะอาดอย่างอี้หยางเซินหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาซับเลือดที่มุมปากให้นาง! เป็นไปได้อย่างไร? ชาติก่อนนางบาดเจ็บหนักเขายังแค่ปรายตามองและให้หมอหญิงมาทำแผลให้เท่านั้น

            นี่มันอะไรกันแน่

          พ่อบ้านอู่รีบเข้ามาทันทีที่ได้ยินเสียงรัชทายาท  เขาสบตากับแม่ทัพน้อยที่ขยิบตาส่งสัญญาให้ ไม่ต้องเอ่ยวาจาก็เข้าใจความหมาย เขาผงกศีรษะรับแล้วเข้ามาเชิญรัชทายาทให้ออกไปก่อน

            “อย่างไรเสีย แม่ทัพน้อยก็เป็นสตรี ให้สาวใช้เข้ามาปรนนิบัติเถิดขอรับ” พ่อบ้านอู่เชิญให้กลับอย่างสุภาพ “ท่านหมอเองก็สั่งให้แม่ทัพน้อยพักผ่อนให้มาก หากรัชทายาทต้องการให้แม่ทัพน้อยหายดีเร็วขึ้นก็โปรดให้นางได้พักผ่อนเถิดขอรับ”

            พูดถึงขนาดนี้แล้ว แม้เขาหน้าหนาอย่างไรก็ไม่อาจฝืนรั้งอยู่ที่นี่ได้ จึงก้าวเท้าออกไป  อาจั่วรีบเข้าดันเสี่ยวสือเข้าไปแล้วยืนขวางไม่ให้ผู้อื่นเข้าไปด้านในอีก

            “ข้าจะส่งหมอหลวงมาตรวจอาการนางอีกครั้ง”

            “ขอรับ”  อาจั่วแสร้งนอบน้อมและรอจนรัชทายาทยอมกลับแล้วจึงถอนหายใจเบื่อหน่าย จากนั้นจึงส่งเสียงก่อนเข้าไปด้านใน  ก็พบว่าแม่ทัพน้อยดีดตัวนั่งบนเตียง โดยมีเสี่ยวสือยกน้ำมาให้บ้วนปาก สีหน้าของแม่ทัพน้อยหงุดหงิดจนเขารู้สึกเสียวสันหลังวาบ หากอยู่ในกองทัพอาจมีคนโดนซ้อมเป็นที่ระบายอารมณ์ไปแล้ว

            “แม่ทัพน้อย...ท่านเป็นอะไรหรือไม่”

            “ไม่เป็นอะไร”  นางโบกมือไปมาแล้วรับผ้าเช็ดหน้ามาซับมุมปาก หากหมอหลวงมาตรวจจริงก็เป็นคนของรัชทายาทเรื่องนางป่วยไม่จริงก็ต้องมีคนรู้แน่ อย่าให้ถูกจับได้เลย นางต้องเดินหน้าแผนต่อไป แต่สายตาและท่าทีที่เขามีนั้น ช่างแปลกประหลาดพิกล

            “แม่ทัพน้อยจะทำอย่างไรต่อไปขอรับ”  พ่อบ้านเอ่ยถาม

            “ข้าบอกท่านพ่อท่านแม่ว่าจะเข้าวัง ถ้าใครมาถามก็บอกว่าข้าอาการดีขึ้นแล้ว” นางตอบแล้วทิ้งตัวลงนอนแผ่หลาบนเตียง

            หากรัชทายาทไม่ยอมเลิกวุ่นวายกับนาง เห็นทีนางต้องเลือกบุรุษมาเป็นสามีคนใหม่เสียแล้ว

         

บนถนนมุ่งหน้ากลับตำหนักบูรพา รัชทายาทแห่งแคว้นเหลียนอวิ๋นควบอาชาสีขาวพิสุทธิ์  ชาวบ้านต่างชื่นชมความหล่อเหลางามสง่าของว่าที่ฮ่องเต้ และทุกคนย่อมรู้ว่าทีพระชายาคือแม่ทัพหญิงฟู่หรงซิน  ทว่าไม่มีผู้ใดรู้ว่า สิ่งที่เขาหวาดหวั่นที่สุดก็คือจิตใจของฟู่หรงซินเอง

นางคงไม่รู้ว่านางคือกุญแจสำคัญในการขึ้นครองบัลลังก์มังกร  ตำแหน่งรัชทายาทจะถูกปลดหรือสับเปลี่ยนเป็นผู้ใดก็ย่อมใด แต่ว่าที่ฮองเฮาแห่งแคว้นเหลียนอวิ๋นคือฟู่หรงซิน  แม้ผู้คนหวาดกลัวชื่อเสียงของนาง แต่ก็ยังมีองค์ชายอีกหลายคนที่หวังจะแย่งชิงตำแหน่งของเขาด้วยการยึดครองใจของฟู่หรงซิน

อี้หยางเซินลงจากหลังม้าแล้วเดินตรงไปยังตำหนักของตน  เขาชะงักไปทันทีที่พบเห็นสตรีผู้หนึ่งยืนรอเขาอยู่ก่อนแล้ว  ราวกับรับรู้ได้ถึงสายตาที่จับจ้องหลี่เมิ่งหยุนบุตรสาวเสนาบดีกรมคลัง  หญิงสาวบอบบางสวมชุดกระโปรงสีชมพูอ่อนหวานยิ่งทำให้นางดูราวกับดอกไม้ที่น่าทะนุถนอม ดวงตาคู่นั้นราวกับมีหยดน้ำเอ่อคลอกำลังจ้องมองเขาเปี่ยมความรักใคร่และเทิดทูน

“พี่หยางเซินกลับมาแล้ว”

อี้หยางเซินตื่นจากภวังค์ไปทันที เขากระแอมไอเล็กน้อยแล้วเอ่ยขึ้น “เจ้าไม่ควรเรียกข้าเช่นนี้”

“ทำไมเล่า...ข้าก็เรียกพี่หยางเซินมาตั้งหลายปี”  หลี่เมิ่งหยุนเอียงคอเล็กน้อย ใบหน้าอ่อนหวานไร้เดียงสาแสนน่ามอง นางขยับเท้าเข้าไปหาแต่อีกฝ่ายกลับเบี่ยงตัวหลบทำให้หลี่เมิ่งหยุนไม่เข้าใจว่าเหตุใดเขาทำเช่นนี้

“อยู่ข้างนอกอย่าเรียกข้าเช่นนี้อีก อย่างไรข้าก็เป็นรัชทายาทแล้ว เจ้าควรวางตัวให้ถูกต้อง”

หลี่เมิ่งหยุนงุนงง แต่กระนั้นก็ไม่แสดงท่าทีดื้อรั้นเอาแต่ใจ นางถอยหลังแล้วยอบกายถวายความเคารพ

“หม่อมฉันหลี่เมิ่งหยุนขอพบองค์รัชทายาทเพคะ”  

แม้วาจาเอ่ยอย่างนอบน้อมรู้ฐานะ แต่แววตาเป็นประกายซุกซนขี้เล่น หญิงสาวรู้จุดอ่อนของบุรุษผู้นี้ดี เมื่อนางทำเช่นนี้เขาก็มักจะรีบเข้ามาประคองไหล่นางแสดงความใส่ใจอย่างเปิดเผย

แต่ครั้งนี้กลับมีเพียงแววตาห่างเหินเย็นชา

“เจ้ามาพบข้าด้วยเรื่องใด”

“ข้า...หม่อมฉันเป็นห่วงองค์รัชทายาทเพคะ ได้ยินว่าหลายวันนี้ทรงงานหนักเรื่องน้ำท่วมทางแดนเหนือจึงนำน้ำแกงไก่ที่หม่อมฉันตุ๋นเองกับมือมาถวายพระองค์เพคะ”

“เรื่องนี้ไม่ต้องลำบากเจ้าหรอก”  เขาเอ่ยแล้วถอนหายใจเบาๆ จากนั้นจึงส่งเสียงออกไป “เด็กๆ รับน้ำแกงไก่จากคุณหนูหลี่แล้วไปส่งนางด้วย”

“เพคะ”  เสียงนางกำนัลที่รอรับใช้ดังขึ้นก่อนจะเดินเข้ามารับตะกร้าอาหารจากหลี่เมิ่นหยุน  แต่หญิงสาวยังมึนงงอยู่ ปกตินางนำน้ำแกงมาส่งให้ทีไร เขาต้องรั้งนางให้อยู่ดูเขากินจนหมดชามจึงจะได้กลับ แต่นี่...นางถูกไล่...ไล่? นางถูกไล่อย่างนั้นหรือ? เป็นไปได้อย่างไร

“คุณหนูหลี่ยังมีเรื่องใดอีกหรือไม่ ข้าเหนื่อยแล้วต้องการพักผ่อน”

“ไม่มีเพคะ”   หลี่เมิ่นหยุนไม่กล้าเซ้าซี้ ถูกขับไล่ขนาดนี้แล้ว นางต้องรีบถอยทัพไม่ทำตัวดื้อรั้นให้อีกฝ่ายหนักใจ หรือเพราะมีคนมอง เขาจึงทำตัวเช่นนี้  หลี่เมิ่นหยุนมีแต่คำถามไร้คำตอบแต่กระนั้นก็ยอมกลับไปได้แต่โดยดี

อี้หยางเซินปรายตามองตะกร้าอาหารแล้วเอ่ยวาจา

“พวกเจ้าเอาไปแบ่งกันกิน”

“เพคะ”

แม้แต่นางกำนัลยังงุนงง ปกติคุณหนูหลี่นำสิ่งใดมาให้ไม่เคยเหลือถึงท้องบ่าวไพร่เลยสักนิด แต่ผู้เป็นนายสั่งย่อมต้องทำตาม ไม่เช่นนั้น ชีวิตนางกำนัลน้อยๆ อาจไม่ได้อยู่ดีมีสุขในตำหนักบูรพาแห่งนี้

           

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ประกาศิตทรราช    ตอนที่ 24 ข้าดูเป็นอย่างไร

    แต่ชาติก่อนนางละเลยไม่สนใจคำพูดของมารดา ซ้ำยังถูกหลันหวงกุ้ยเฟยเป่าหูให้รังเกียจมารดาของตนอีก เสื้อผ้าอาภรณ์รวมทั้งเครื่องประดับเหล่านี้ชาติก่อนนางไม่แตะด้วยซ้ำ ฟู่หรงซินถอนหายใจเบาๆ แล้วพูดกับเสี่ยวสือ “เจ้านำเสื้อผ้าเหล่านี้ไปเก็บ แล้วช่วยเตรียมเสื้อผ้าสำหรับเดินทางสักสามสี่ชุดให้ข้าด้วย” “เจ้าค่ะ” เสี่ยวสือไม่กล้าถามอะไรมาก แม่ทัพน้อยสั่งอะไรก็ทำตามนั้น ฟู่หรงซินพยักหน้าให้แล้วหันไปพูดกับเซี่ยหลิน “วันนี้ไม่มีอะไรแล้ว เจ้าไปพักผ่อนเถิด พรุ่งนี้ต้องเดินทางแต่เช้า” “ผู้น้อยทราบแล้ว” เซี่ยหลินเองก็ไม่ซักถามสิ่งใด เขาหมุนตัวเดินออกไปราวกับทหารที่รับคำสั่ง หญิงสาวมองแผ่นหลังกว้างของเขาแล้วก็อดคิดไม่ได้ว่า หากบุรุษผู้นี้ไม่ถูกส่งมาฐานะตัวประกัน เขาจะเป็นอย่างไร ท่าทางสูงส่งและความรู้ความเชี่ยวชาญในหลายด้าน หากไม่เพราะปัญหาภายในแคว้นก็คงไม่ต้องมาเป็นตัวประกันเช่นนี้ นางแค่รู้สึกมีบางอย่างผูกพันกับเซี่ยหลิน ทั้งที่ในชาติก่อนนางกับเขาแทบไม่เคยสนทนากันด้วยซ้ำ ทว่านางกลับรู้สึกว่าต้องช่วยเขาไม่ให้มีชีวิตตกต่ำในเช

  • ประกาศิตทรราช     ตอนที่ 23 ไม่เข้าใจ

    เมืองชิงอันอยู่ไม่ไกลควบม้าเร็วไม่เกินสองวันก็ถึง แต่ท่านอาสามไปด้วยต้องใช้รถม้าในการเดินทางอย่างน้อยก็สามวันก็ถึงที่หมาย หากนางล่วงหน้าไปก่อนก็เกรงว่าจะดูไม่ดีนัก จำเป็นต้องเดินทางไปพร้อมกับท่านอาสาม “เจ้ารีบร้อนถึงเพียงนี้” “ท่านอาสามก็รู้ ข้ามีเวลาสองเดือน หากยังเลือกบุรุษที่ถูกใจไม่ได้ก็ต้องแต่งเป็นชายาของรัชทายาทหยางเซิน” ฟู่เจ๋ออวี่โคลงศีรษะไปมา “อาไม่เข้าใจจริงๆ เจ้ามีเรื่องใดกันแน่ ทั้งที่แต่ก่อนนั้นเจ้าหลงใหลรัชทายาทมากนัก” “หลงใหล?” ฟู่หรงซินเลิกคิ้ว “เหตุใดข้าไม่รู้ตัวว่าหลงใหลคนผู้นั้น” เซี่ยหลินที่นั่งอยู่ตรงนั้นจึงได้ฟังการสนทนาของอา-หลาน แม้รู้ว่าเสียมารยาทแต่ไม่มีคำสั่งของแม่ทัพน้อย เขาจะลุกออกไปก็ไม่ได้ จึงจำเป็นต้องฟังเรื่องราวเหล่านี้ไปด้วย ฟู่เจ๋ออวี่มองหลานสาวแล้วก็ทอดถอนใจ นางอาจเก่งกาจในสนามรบ แต่เรื่องระหว่างชายหญิงนั้นไม่ประสีประสา แต่ด้วยนิสัยของนางหากเข้าไปอยู่ในวังหลังก็ไม่รู้ว่าจะรับมือกับเรื่องราวมากมายนั้นได้หรือไม่ มิใช่ว่าเขาดูแคลนฟู่หรงซิน แต่เพราะเขารู้นิสัยของนางดี

  • ประกาศิตทรราช     ตอนที่ 21 เจ้าเล่ห์

    “เมืองชิงอัน? เหตุต้องไปที่เมืองชิงอัน? นี่เจ้าเพิ่งกลับมาถึงเมืองหลวงไม่ถึงสิบวันก็หาเรื่องจะออกไปอีกแล้วรึ” ฟู่เจ๋ออวี่ เอ่ยถามทั้งที่มือยังถือเม็ดหมาก สายตามองอยู่ที่กระดานเบื้องหน้า คู่เดินหมากของเขาในวันนี้คือเซี่ยหลิน องค์ชายตัวประกันนาม บุรุษที่หลานสาวตัวดีฟู่หรงซิน ‘ขอ’ มาไว้ข้างกาย ส่วนตัวต้นเรื่องนั้นนั่งอยู่ด้านข้างและเคี้ยวเมล็ดแตงโมไปด้วย ฟู่เจ๋ออวี่กลับมาอยู่จวนโหวแล้วเขามีบ่าวรับใช้ข้างกาย ชื่ออิงหลานคอยดูแลเรื่องทั่วไป แต่ยามอยู่ค่ายทหาร เขาก็ใช้ทหารในค่ายช่วยทำสิ่งต่างๆ อิงหลานยืนอยู่ด้านข้างกับอาจั่ว ทั้งสองแม้เป็นบ่าวรับใช้แต่สถานะดีกว่าบ่าวทั่วไป ที่สำคัญยังมีวรยุทธ์อีกด้วย “มีเรื่องต้องไป” ฟู่หรงซินพูดสั้นๆ นางเดินหมากกระดานได้แต่ถ้าอาสามไม่ออมมือให้ นางก็พ่ายแพ้ทุกคราวไป อาสามชอบเดินหมากกระดานมากและเมื่อนางรู้ว่าเซี่ยหลินมีความสามารถด้านนี้ จึงลากเขามาประลองฝีมือกับอาสาม “เจ้านี่ช่างสรรหาแต่เรื่องจริงๆ สร้างเรื่องที่เมืองหลวงแล้วจะหนีไปเมืองชิงอันหรือ?” “อาสามก็กล่าวเกินไป ถ้าข้าหนีจะมาบอกอาสามห

  • ประกาศิตทรราช    ตอนที่ 21 ความลับ

    “ลูกรู้ว่าทำให้เสด็จแม่ลำบากมามาก แต่ต่อไปเราจะพึ่งพาผู้อื่นน้อยลง และเป็นผู้อื่นที่มาหวังพึ่งพาบารมีของเสด็จแม่ เมื่อถึงตอนนั้นคงทำมให้เสด็จต้องเหน็ดเหนื่อยเป็นแน่” “พูดอะไรอย่างนั้น เพื่อลูกแล้วแม่ไม่เหนื่อย แต่ลูกคิดจะทำสิ่งใดรึ?” หยางเซินอมยิ้มน้อยๆ แล้วลุกขึ้นรินน้ำชาให้มารดา “อีกสิบวันจะเกิดดินถล่มที่เมืองชิงอัน ชาวบ้านจะเดือดร้อนเป็นอย่างยิ่ง ลูกอยากขอยืมชื่อเสด็จแม่ในการตั้งโรงทานแจกจ่ายอาหาร รวมทั้งส่งหมอไปดูคนเจ็บป่วยที่นั้นพ่ะย่ะค่ะ” “เจ้ารู้ได้อย่างไร แล้วเรื่องเงิน...” “เรื่องเงินนั้นเสด็จแม่ไม่ต้องกังวล ลูกมีวิธีของลูก ส่วนรู้ได้อย่างไรนั้น ขอเสด็จแม่โปรดเชื่อใจลูก ลูกจะทำให้เสด็จพ่อเชื่อมั่นในตัวลูกและไม่ทำให้ฐานะรัชทายาทต้องสั่นคลอนแน่นอนพ่ะย่ะค่ะ” “พูดเช่นนี้ แม่ก็วางใจ อย่างไรเสียแม่ก็เชื่อใจและเชื่อมั่นในความสามารถของลูก” “เช่นนั้นลูกของตัวไปทำงานก่อนนะ เสด็จแม่อย่าน้อยใจที่ลูกไม่ได้มาหาบ่อยนะพ่ะย่ะค่ะ” “ไปเถอะๆ ไม่ต้องเป็นห่วงแม่” “พ่ะย่ะค่ะเสด็จแม่”

  • ประกาศิตทรราช     ตอนที่ 20 หลันหวงกุ้ยเฟย

    ทันทีที่รัชทายาทหยางเซินกลับถึงตำหนักบูรพา นางกำนัลที่รออยู่ก็รีบแจ้งข่าวทำให้ชายหนุ่มต้องไปพบหลันหวงกุ้ยเฟยที่ตำหนัก อาจเพราะอารมณ์ดีทำให้เขาเข้าไปพบพระมารดาด้วยสีหน้าเบิกบาน แม้แต่หลันถิงอวี้ยังประหลาดใจ “มีเรื่องดีอะไรที่ทำให้เจ้าเบิกบานถึงเพียงนี้” “เสด็จแม่ล้อลูกเล่นแล้ว” หยางเซินยิ้มน้อยๆ รอจนมารดาโบกมือไล่นางกำนัลออกไปหมดแล้ว จึงก้าวเข้าไปนั่งด้านข้าง หลันถิงอวี้คือมารดาของหยางเซิน นางครองตำแหน่งหวงกุ้ยเฟยเป็นรองเพียงฮองเฮา ทว่าโอรสของนางได้รัชทายาท เหตุเพราะฮองเฮามีแต่พระธิดาถึงสามพระองค์ ทว่าฮ่องเต้เองก็ทรงมีพระโอรสถึงเก้าพระองค์ หยางเซินของนางนั้นเป็นองค์ชายลำดับที่ห้า กว่าจะได้มาซึ่งตำแหน่งรัชทายาทนั้นก็ไม่ง่ายเลย แม้ยามนี้ถูกแต่งตั้งเป็นรัชทายาทแล้ว แต่ก็ยังไม่มั่นคงนัก ฮองเต้อาจเปลี่ยนใจได้ตลอดเวลา และตัวแปรสำคัญก็คือสตรีมากเรื่องฟู่หรงซินผู้นั้น “เสด็จแม่มีเรื่องดีอะไรหรือไม่ สีหน้าจึงแช่มชื่นเช่นนี้” “อ่อ...” นางตื่นจากภวังค์แล้วก็แย้มยิ้มให้บุตรชาย “เรื่องสนมมู่จินนั้น เป็นเช่นที่ลูกพูดไว้ทุกประ

  • ประกาศิตทรราช     ตอนที่ 19 ปล่อยข้า!

    ฟู่หรงซินพลิกข้อมือหวังให้หลุดจากการเกาะกุม ทว่ารัชทายาทหนุ่มกลับรู้ทันเขาหมุนข้อมือตามและยึดข้อมือนางไว้ได้ แม่ทัพหญิงเลิกคิ้วประหลาดใจ เท่าที่นางรู้นั้น อี้หยางเซินนั้นมีวรยุทธ์ก็จริงแต่อ่อนด้อยกว่านางมากนัก เขาเก่งบุ๋น นางเก่งบู๊ ในชาติก่อนนางคิดว่าเป็นสิ่งที่เหมาะสมลงตัวแล้ว เพราะนางอาศัยกำลังของตนปกป้องแคว้นส่วนเขานั้นบริหารบ้านเมือง แต่ที่เขาทำเมื่อครู่นี่...เห็นได้ชัดว่าเขาเป็นวรยุทธ์ พ่อบ้านอู่เห็นสองหนุ่มสาวที่ยืนจ้องตาส่วนมือก็ยื้อยุดกันอยู่จึงพยักหน้าให้คนอื่นๆ ออกจากห้องโถง ถึงอย่างไรก็เป็นคู่หมั้นคู่หมาย หากสองเดือนนี้แม่ทัพน้อยยังหาบุรุษที่ถูกใจไม่ได้ ก็ต้องเป็นชายารัชทายาท แม้เซี่ยหลินได้รับคำสั่งว่าให้ฟังคำสั่งเพียงแค่แม่ทัพน้อยเท่านั้น แต่ในสถานการณ์นี้ เขาเองก็ต้องทำตามที่พ่อบ้านอู่ส่งสัญญาณ ดูๆไป ความสัมพันธ์ของแม่ทัพน้อยกับรัชทายาทก็เหมือนคู่รักทั่วไป เขาเองก็ไม่เข้าใจว่านางจะปฎิเสธตำแหน่งชายารัชทายาทไปเพื่อสิ่งใด ฟู่หรงซินสนใจเพียงอี้หยางเซินจึงไม่ทันรู้ตัวว่าในห้องโถงเหลือเพียงนางกับเขาเท่านั้น แม่ทัพหญิงออกกระบวนท่าแต่อี้

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status