ตอนที่ 9 อี้หยางเซิน

            ทันทีที่ก้าวเท้าข้ามธรณีประตู จมูกสัมผัสกลิ่นสมุนไพรอบอวลไปทั่วห้อง อี้หยางเซินรู้สึกหน่วงในอกไม่น้อย  น้อยครั้งที่ฟู่หรงซินจะบาดเจ็บและข่าวล่าสุดที่เขาได้รับนั้นก็คือนางปลอดภัยดี แต่ไม่คิดว่าเมื่อนางกลับมาถึงเมืองหลวงกลับปิดประตูจวนไม่รับแขกและแจ้งว่าล้มป่วย   แคว้นเหลียนอวิ๋น ไม่ขาดแคลนแม่ทัพยอดฝีมือซึ่งแม่ทัพประจำเมืองนั้นมาจากบุรุษสกุลฟู่แทบทั้งสิ้น แต่ความสามารถของฟู่หรงซินนั้นไม่ด้อยกว่าผู้ใด นางจึงกลายเป็นแม่ทัพน้อยที่ผู้คนยอมรับแม้ยังเยาว์วัยอยู่ก็ตาม

            “ซินเอ๋อร์ ข้าเข้าไปแล้วนะ”  อี้หยางเซินสาวเท้าเข้าไปใกล้แล้วยื่นมือไปผลักม่านมุ้ง อย่างไรเสียนางก็คือคู่หมั้นคู่หมายของเขา เป็นว่าที่พระชายา เขาเป็นฝ่ายเข้ามาเยี่ยมนางถึงเตียงนอนก็ไม่ทำให้นางเสื่อมเสียชื่อเสียงนัก แต่...อย่างฟู่หรงซินนะหรือจะกลัวเรื่องพรรค์นี้  หากนางห่วงเรื่องเหล่านี้คงไม่ได้เข้ากองทัพกระมัง

            ขณะที่มือแกร่งยื่นมือไปผลักม่านมุ้งนั้น ร่างอรชนก็ยันกายขึ้นอย่างช้าๆ เป็นจังหวะที่ม่านมุ้งถูกเปิดออกเผยให้เห็นใบหน้าขาวซีดทว่าดวงตาสีดำนั้นยังคงเป็นประกาย เส้นผมสีดำราวแพรไหมล้อมกรอบใบหน้า   บนศีรษะไร้เครื่องประดับทว่ากลับชวนมองจนแทบลืมหายใจ สายตาของชายหนุ่มเลื่อนลงที่ริมฝีปากดุจกลีบดอกไม้  เขาบังคับสายตาให้หลุบตาลงกลับกลายเป็นไล้สายตามองลำคองามระหงระเรื่อไปยังกระดูกไหปลาร้านั้น  อาจเพราะนางเพิ่งลุกขึ้นเสื้อตัวนอกจึงไม่เข้าที่นัก เผยให้เห็นเนิ่นอกอิ่มชวนใจสั่น  อี้หยางเซินไม่นึกเลยว่าสตรีที่สังหารศัตรูนับไม่ถ้วนนั้น คือสตรีที่ดูบอบบางและเย้ายวนถึงเพียงนี้

          แท้จริงแล้ว ฟู่หรงซินเองกลับไม่รู้ตัวว่าทำเช่นนี้เผยความงามให้อีกฝ่ายเห็น นางคิดเพียงแค่ว่าใบหน้าที่ไร้เครื่องประทินโฉมและเรือนผมที่ยุ่งเหยิงรวมทั้งเสื้อผ้าที่ไม่เรียบร้อยนี้ จะทำให้อีกฝ่ายตัดใจจากนางได้ง่ายขึ้น

            อย่างไรเสีย นางต้องประคับประคองไม่ให้สกุลฟู่ต้องเดือดร้อนเพราะการตัดสินใจของนาง

          “พี่หยางเซิน...”  ดวงตางามกะพริบตาทำให้เห็นขนตางามงอนชัดเจนขึ้น   ขยับปากเรียกออกไปเช่นนั้นยังรู้สึกกระดากปาก แต่จะทำตัวห่างเหินทันทีก็ไม่อาจทำได้

            “ซินเอ๋อร์”  อี้หยางเซินบังคับสายตาจากเนินอกอิ่มสวยแล้วทรุดกายลงนั่งริมเตียง เขาจับมือที่หยาบกร้านเพราะจับกระบี่มาประคองไว้อย่างทะนุถนอม

            “เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง นั่งไหวหรือ อยากนอนหรือไม่”

            หญิงสาวส่ายหน้าไปมา “ข้านอนมากพอแล้ว แต่ยังรู้สึกมึนศีรษะอยู่”

            “เช่นนั้นเจ้าเอนหลังลงสักหน่อยเถิด”  อี้หยางเซินหยิบหมอนมาวางแล้วประคองให้นางเอนหลังพิงหัวเตียงทุกอย่างล้วนทำด้วยความใส่ใจ

ฟู่หรงซินลอบถอนใจเพราะเช่นนี้สินะ นางจึงหลงรักเขายิ่งนักเพราะสิ่งที่เขาทำนี้นางไม่เคยได้รับจากผู้ใด  ผู้อื่นหวาดกลัวนางแต่เขากลับเข้าใกล้และทะนุถนอมราวกับนางเป็นสิ่งเปราะบางแสนล้ำค่า

บุรุษวัยสิบเก้าเห็นสายตาหญิงสาวมองเขาอย่างเหม่อลอยก็อมยิ้มน้อยๆ ยกมือขึ้นใช้ปลายนิ้วเกลี่ยเส้นผมที่เคลียแก้มออกให้  ตั้งแต่เขาเกิดก็ได้ยินเรื่องที่อดีตฮ่องเต้ทรงให้คำมั่นสัญญากับสกุลฟู่ไว้ บุตรีสกุลฟู่จะได้อภิเษกกับรัชทายาทและเป็นฮองเฮา  ยามเยาว์วัยเขายังเป็นเพียงองค์ชายแต่กระนั้นก็รับรู้เรื่องของฟู่หรงซินไม่น้อย กระทั่งเขาถูกแต่งตั้งเป็นรัชทายาท ฟู่หรงซินไม่ค่อยได้อยู่เมืองหลวง นางกรำศึกตามหัวเมืองต่างๆ เสร็จจึงกลับเข้าเมืองสักครา เขาจึงมีโอกาสได้พบนางสักครั้ง  ที่พบกันครั้งล่าสุดน่าจะปีเศษ  ผู้อื่นหวาดกลัวฟู่หรงซิน ต่างแคว้นเรียกนางว่า ‘แม่ทัพปีศาจ’ แต่สำหรับเขาแล้ว นางคือสตรีที่เขาต้องแต่งงานด้วย ต่อให้นางเหลือแขนข้างเดียวหรือตามืดบอด เขาก็จำเป็นต้องทำตามสัญญาของบรรพชน

เจอกันครั้งนี้เขากลับรู้สึกว่านางแลดูงดงามเย้ายวนอย่างน่าประหลาดใจ

            “เจ้าไม่สบายตรงไหน หมอหลวงมาตรวจหรือยัง”  อี้หยางเซินเอ่ยถามแต่ไม่อาจถอนสายตาจากนางได้เลย

            ฟู่หรงซินหลุบตาลงซ่อนแววตาสับสน ชาติก่อนเขาก็ใส่ใจไยดีเช่นนี้ แม้น้ำเสียงอ่อนโยน แต่นางสัมผัสได้ถึงความร้อนแรงในแววตาที่ทอดมอง ชาติก่อนเขาไม่เคยมองนางเช่นนี้เลย หรือว่านางพลิกเปลี่ยนเส้นทางชีวิต  สิ่งรอบข้างจึงเปลี่ยนแปลงไปด้วย หึ! แต่เขามีรักแรกที่ฝังลึกถึงกระดูก ไม่มีทางที่จะมาหลงใหลนางอย่างแท้จริงแน่นอน

            “ร่างกายข้าบาดเจ็บเรื้อรัง และยังละเลยไม่ใส่ใจ ตอนนี้จึงมีสภาพไม่น่ามองเช่นนี้” หญิงสาวเอ่ยตอบน้ำเสียงแหบพร่า จากนั้นก็ไอโขลกๆ ออกมาอีกหลายครั้ง นางเบี่ยงตัวหลบไปอีกทางเพื่อไม่ให้เขาจับผิดได้ แต่ฝ่ามือใหญ่ยังลูบแผ่นหลังอย่างปลอบโยน

            “ซินเอ๋อร์ก็เป็นเช่นนี้ เห็นบ้านเมืองเป็นสิ่งสำคัญ แต่ร่างกายเจ้าก็มิใช่เหล็กกล้าอย่างไรก็ยังล้มเจ็บได้ ประเดี๋ยวข้าจะให้หมอหลวงมาตรวจอาการเจ้า หากต้องใช้สิ่งใดบำรุงร่างกาย ข้าจะนำมาให้เอง”

            “ไม่รบกวนพี่หยางเซิน ...หมอประจำตระกูลตรวจแล้ว ข้ายังต้องพักผ่อนให้มากไม่อาจพบหน้าผู้อื่นได้”

            “ข้าหาใช่ผู้อื่นแต่เป็นคู่หมั้นของเจ้า”  อี้หยางเซินยิ้มจนดวงตาหยีเล็กแล้วยกนิ้วแตะปลายจมูกโด่งรั้นอย่างหยอกล้อ “ทำเป็นคนอื่นคนไกลเช่นนี้ ข้าน้อยใจยิ่งนัก”

            “ทำให้พี่หยางเซินลำบากแล้ว”

            “ข้าไม่ลำบาก ข้าจะมาหาเจ้า มาดูแลเจ้าเอง”

            “ห๊ะ!”

            “หือ?”

            “เอ่อ...ไม่...ไม่มีอะไร ข้าแค่ดีใจมากไปหน่อย”  แม่ทัพหญิงเริ่มงุนงง  พลันนึกขึ้นได้แสร้งไออีกระลอกใหญ่แล้วกัดกระพุ้งแก้มตัวเอง เลือดสีสดจึงไหลออกมาจากมุมปาก

            “ซินเอ๋อร์!” สีหน้าของอี้หยางเซินซีดเผือดไปทันที “ใครอยู่ข้างนอก! ตามหมอเร็ว!”