ตอนที่ 15ประตูจ๋าหาทางออกไม่เจอ

ความรู้สึกที่ทั้งต่อต้านและอ่อนระทวยตีกันในใจของ ริสา เธอปฏิเสธเขาด้วยสมอง แต่ร่างกายกลับตอบสนองต่อสัมผัสรุ่มร้อนนั้นอย่างน่าอับอาย ธนา รู้ดีว่าเขาใกล้จะครอบครองเธอได้อีกครั้ง

​จูบของเขาเริ่มรุกหนักขึ้น แปรเปลี่ยนเป็นความต้องการที่ไม่ยับยั้ง ริสาถูกตรึงไว้ใต้อาณัติของเขา แรงกดทับจากร่างกายที่แข็งแกร่งทำให้เธอหายใจติดขัด ฤทธิ์แอลกอฮอล์ทำให้เธอรู้สึกคล้ายถูกกดลงไปในน้ำที่มืดมิด

​ลิ้นร้อนของธนา บดเบียด ล่อลวง และฉกฉวยเอาทุกอณูความต้านทานไปจนหมดสิ้น กลิ่นวอดก้าและมินต์ ผสมผสานกับกลิ่นกายอบอุ่นชื้นของเขาแทรกซึมเข้าสู่โสตประสาท มือหนา ไม่เพียงแต่สำรวจสัดส่วนของเธออย่างถือวิสาสะ แต่ยังสอดเข้าใต้เสื้ออย่างเร่าร้อน นิ้วหยาบกร้านบดคลึงไปบนผิวเนื้ออ่อนนุ่มที่เผยออกมา สัมผัสราวกับถูกไฟช็อตแล่นผ่านร่างจนริสาเผลอ คราง ในลำคออย่างไม่อาจควบคุมได้

"อื้ออส์...!"

".........! "

​ความรุ่มร้อนแผ่ซ่านไปทั่วร่าง จนริสารู้สึกเหมือนกำลังจะจมดิ่งสู่ห้วงปรารถนาที่อันตรายนี้ ความตื่นเต้นที่อันตราย ผุดขึ้นในอก คล้ายดอกไม้ไฟที่พร้อมจะระเบิดและเผาผลาญทุกอย่าง... ริมฝีปากของธนา ละจากปากของเธอ พรมจูบเลียลดต่ำลงมาตามสันกรามและซอกคออย่างเชื่องช้า ฟันคม ขบเม้มลงบนผิวอย่างยั่วยวน เขาซุกใบหน้าเข้าหาอย่างกระหาย ราวกับจะสูดกลืนทุกอย่างที่เป็นเธอเข้าไปในปอด มืออีกข้างของเขา กดสะโพกเธอให้แนบชิดกับความแข็งแกร่งที่กำลังเติบโตใต้กางเกง

​ร่างกายของริสาแอ่นโค้งเข้าหาเขาอย่างไม่ตั้งใจ ขณะที่ความเร่าร้อนพุ่งสูงจนเธอรู้สึกแสบผิวไปหมด... ไม่! ต้องไม่ใช่แบบนี้!

​ทันใดนั้นเอง สัญชาตญาณในการเอาชีวิตรอดก็พุ่งเข้าครอบงำสติสัมปชัญญะที่เหลืออยู่ทั้งหมด ความมึนเมาไม่ได้ทำให้ความเกลียดชังลดลง ความปรารถนาที่แลกมาด้วยความพ่ายแพ้นั้นมีราคาแพงเกินไป

​งับ!

​ริสาตัดสินใจใช้ฟันขบลงไปที่ใบหูของธนาอย่างแรงและรวดเร็ว ด้วยความตั้งใจที่จะทำให้เขาเจ็บที่สุด

​“อ๊ากกก!” ธนาร้องเสียงหลงด้วยความเจ็บปวดอย่างกะทันหัน ความรุ่มร้อนทั้งหมดมลายหายไปในพริบตา เขายกศีรษะออกจากซอกคอเธออย่างรวดเร็ว

​ยังไม่จบแค่นั้น! ริสาใช้จังหวะที่ธนาผงะออก ยกเข่าขึ้นถีบเข้าที่กลางลำตัวของเขาอย่างสุดแรง การถีบนั้นรุนแรงจนธนาร้อง 'อั่ก!' เสียงแหบต่ำ ร่างแกร่งของเขากลิ้งตกลงมาจากเตียงกระแทกพื้นอย่างแรง

ความโกลาหลในความมืด

​ธนาแน่นิ่งไปครู่หนึ่ง เขากุมหูที่กำลังปวดหนึบ และรู้สึกเหมือนกระดูกสันหลังถูกกระทุ้งจนจุก ความมึนเมาบวกความเจ็บปวดทำให้เขาแทบลืมไปชั่วขณะว่าเกิดอะไรขึ้น

​ในเสี้ยววินาทีแห่งความโกลาหลนั้น ริสาไม่ได้รอช้า! เธอรีบลุกขึ้นจากเตียงอย่างรวดเร็ว ความมึนเมาทำให้เธอมีสติไม่เต็มร้อย แต่เป้าหมายเดียวคือประตูห้อง เธอต้องการหนีออกไปจากนรกขุมนี้ให้เร็วที่สุด

​ห้องที่มืดสนิททำให้การเคลื่อนไหวเป็นไปอย่างทุลักทุเล ริสาวิ่งได้ไม่ถึงสามก้าว เท้าก็สะดุดเข้ากับขาเก้าอี้ที่ตั้งอยู่ข้างโต๊ะทำงาน!

'​ตุ้บ...!'

​ร่างของริสาล้มลงอย่างไม่เป็นท่า ศีรษะของเธอกระแทกเข้ากับมุมโต๊ะอย่างจัง! ความรู้สึกเจ็บปวดรุนแรงวิ่งเข้าสู่ก้านสมอง แต่ด้วยความเมา มันทำให้เธอรู้สึกมึนงงมากกว่าเจ็บ แล้วสติของเธอก็ดับวูบไปทันที ทำให้เธอจำเหตุการณ์ช่วงนี้ไม่ได้เลย

​ธนาที่กำลังพยายามลุกขึ้นจากพื้นอย่างทุลักทุเลเพราะยังจุกอยู่ ได้ยินเสียง ตุ้บ นั้นชัดเจน ความเจ็บที่หูและกลางตัวถูกแทนที่ด้วยความตกใจ!

​เขาพยายามลุกขึ้นวิ่งตามไปในความมืด แต่ทันทีที่ก้าวเท้าออกไป เขาก็สะดุดเข้ากับร่างของริสาที่นอนขวางอยู่บนพื้นอีกต่อหนึ่ง!

'​โครม...!'

"โอ๊ยย...!"

​ธนากลิ้งล้มทับร่างของเธออย่างจัง เขาสบถออกมาเสียงดังด้วยความหงุดหงิดระคนเจ็บปวดที่ซ้ำซ้อน นี่มันวุ่นวายที่สุดในชีวิตเขาแล้ว!

​“บ้าเอ๊ย! ล้มได้ล้มดีจริง ๆ!” ธนากัดฟัน แต่เมื่อรู้สึกว่าร่างกายของริสานิ่งผิดปกติ เขาเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่านี่เป็นแค่การเล่นตลก

​เขาคลำหาผนังอย่างรีบร้อนและตบสวิตช์ไฟอย่างแรง

'​แคว๊ก!'

​แสงสว่างจ้าสาดส่องไปทั่วห้อง ภาพที่ธนาเห็นทำให้หัวใจเขาตกไปอยู่ตาตุ่ม! ริสานอนนิ่งอยู่บนพื้น ข้างขมับมีเลือดสีแดงสดไหลซึมออกมา!

​ความโกรธและความปรารถนาทั้งหมดมลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความตื่นตระหนกอย่างแท้จริง!

​ธนารีบช้อนร่างของหญิงสาวขึ้นมาอย่างลนลาน เขาวางใบหน้าลงใกล้ปลายจมูกของเธออย่างรวดเร็ว “หายใจ... หายใจสิ!” เขากระซิบเสียงแหบพร่า เมื่อรู้สึกถึงลมหายใจอุ่น ๆ แผ่วเบาที่ลอดออกมาจากจมูกของเธอ เขาก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ราวกับเพิ่งขึ้นจากน้ำ

​“บ้าจริง! นี่มันวันซวยอะไรกันนักหนา!”

​ธนารีบวิ่งไปคว้าเสื้อเชิ้ตที่ถูกโยนทิ้งอย่างไม่ไยดีเมื่อครู่ เขาสวมมันอย่างรีบร้อน แต่ด้วยความตื่นเต้นทำให้เขาสอดแขนผิดข้าง เสื้อเชิ้ตจึงบิดเบี้ยวและกระดุมก็ติด ๆ ขัด ๆ ไปหมด เขากระชากกระดุมเม็ดบนออกอย่างหงุดหงิด

​ขณะที่กำลังพยายามใส่รองเท้าและคลำหากุญแจรถ ธนาทำโทรศัพท์มือถือหล่น! เขาก้มลงเก็บ แต่ก็ชนเข้ากับโคมไฟตั้งพื้น

​

โคมไฟล้มลงเสียงดังโครมคราม!

​“เงียบเดี๋ยวนี้!” ธนาตะคอกใส่โคมไฟด้วยความสับสน เขายัดโทรศัพท์และกระเป๋าสตางค์ใส่กระเป๋ากางเกงอย่างทุลักทุเล โดยไม่ลืมหยิบผ้าขนหนูผืนเล็กมาซับเลือดที่ศีรษะของริสาไว้

​เขาช้อนร่างของริสาขึ้นอุ้มแนบกับอก แล้วรีบวิ่งออกจากห้องอย่างเร่งรีบที่สุด ไม่สนใจแล้วว่าภาพที่เห็นจะดูเป็นอย่างไร ดูเหมือนพ่อบ้านอุ้มคุณหนูที่กำลังหัวแตกวิ่งหนีอะไรบางอย่างในสภาพใส่เสื้อเชิ้ตผิดข้าง

​“ตายไม่ได้นะริสา! ถ้าเธอตาย ฉันต้องติดคุกแน่! ฉันยังไม่ได้ทำอะไรเลยด้วยซ้ำ!” ธนาบ่นพึมพำกับตัวเองตลอดทางที่วิ่งไปที่ลิฟต์ ความรุนแรงของสถานการณ์ทำให้เขาไม่สนแล้วว่าจะต้องเจอกับ รปภ. อีกครั้ง

​ความเข้าใจผิดของ รปภ. กำลังจะเริ่มขึ้นอีกครั้ง และครั้งนี้อาจจะหนักกว่าเดิม...

ธนาอุ้มร่างริสาออกมาจากลิฟต์อย่างทุลักทุเลและเงอะงะ เขาต้องใช้ไหล่ข้างหนึ่งค้ำร่างเธอไว้ ส่วนอีกข้างก็พยายามยันประตูลิฟต์ไม่ให้หนีบ จนแทบจะกลิ้งออกมา ก็ปะทะเข้ากับ รปภ. สองคนที่ยืนคุยกันอยู่พอดี

​“อ้าว! คุณธนา! นั่นอะไรครับ! ให้ผมช่วยอะไรไหมครับ” รปภ. คนที่หนึ่งรีบวิ่งเข้ามาถามด้วยความกังวล พร้อมกับมองซ้ายมองขวาอย่างแปลกใจ

​ธนาไม่ตอบ ใบหน้าเครียดเหงื่อแตก เอาแต่ก้าวเท้าให้เร็วที่สุดเพื่อมุ่งหน้าไปยังรถ ท่าทางดูเหมือนคนกำลังหนีภัยพิบัติ รปภ. อีกคนก็รีบวิ่งตามไป “โห! เดี๋ยวผมช่วยเปิดประตูรถให้นะครับ! น้องเค้าเป็นอะไรไปครับเนี่ย!”

​หลังจากวางร่างริสาเข้าไปในรถอย่างเบามือ แต่ก็ยังกระแทกเบาะไปเล็กน้อย แล้ว ธนาก็หันมาพยักหน้าขอบคุณสั้น ๆ คล้ายคนหมดแรง ก่อนจะขึ้นรถและรีบขับออกไปอย่างบ้าคลั่ง แทบจะเหยียบมิด

​รปภ. สองคนเดินกลับมาประจำจุด และเมื่อสบตากันก็หัวเราะออกมาอย่างอดไม่ได้

​“โอ๊ย! ขำว่ะ! ดูท่าทางคุณเขาสิ! หน้าอย่างกับเจอผี!” รปภ. คนหนึ่งพูดด้วยความขำขันสุด ๆ ก่อนจะหัวเราะคิกคักกับเพื่อนอย่างออกรส

​“สุดยอดจริง ๆ ว่ะ ... ตอนเข้ามาก็แบกสาวจนเดินเซ ๆ เข้าไป ตอนออกก็แบกหลับออกมาอีก! สงสัยจะเล่นท่ายากจนสาวสลบไปอีกรอบ! ไอ้คนมีตังค์นี่มันกำลังเหลือเฟือจริง ๆ นะเมิง!” รปภ. อีกคนเสริมอย่างสนุกปาก พร้อมกับทำท่าทางเลียนแบบการอุ้มที่ดูทุลักทุเลของธนา...