บทที่ 16

"พี่สอง"

จี้เหลียงชวนทีฟื้นจากความตกใจรีบเรียกเขา แต่เขาไม่หันหน้ากลับเลย

หลินเจ๋อเฉินมองไปเงาด้านหลังของจี้ซืหาน และถามอย่างมีความหมายมากว่า "พี่สองของคุณเกิดอะไรขึ้น"

จี้เหลียงชวนยิ้มและพูด "เขาเป็นทายาทคนเดียวของตระกูลจี้ มีความกดดันสูงมาก บางทีก็อารมณ์แปลกๆบ้าง ขอให้คุณกับคุณหนูซูอย่าถือสา"

หลังจากอธิบายแบบประโยคหนึ่งง่ายๆแล้ว จี้เหลียงชวนยกแก้วไวน์ขึ้นขอโทษกับหลินเจ๋อเฉินและซูหว่าน "ผมลงโทษตัวเองหนึ่งแก้วแทนเขา"

ดื่มหมดคําเดียว จี้เหลียงชวนวางแก้วลง พูดอย่างอ่อนโยนว่า "พวกคุณเล่นก่อนเถอะ ผมจะกลับไปดูเขาหน่อย"

พฤติกรรมของเขามีมารยาทมาก คำพูดก็เกรงใจมาก หลินเจ๋อเฉินไม่มีเหตุผลที่ไม่ปล่อยเขาไป "งั้นไว้คราวหน้าเราค่อยนัดก็แล้วกัน"

จี้เหลียงชวนพยักหน้า สวมเสื้อเชิ้ต หยิบเสื้อสูทขึ้นมา แล้วก็รีบจากไป

อันเหยียนยังอยากเล่นต่ออีก แต่เห็นจี้เหลียงชวนจากไปแล้ว มีแต่ทิ้งไพ่ในมือและตามไปอย่างรวดเร็ว

พอกี่คนนี้จากไปแล้ว ในห้องส่วนตัวก็ว่างเปล่าไปไม่น้อย หลินเจ๋อเฉินนวดคิ้วอย่างหดหู่เล็กน้อย

ที่เดิมยังอยากรอให้จี้ซืหานเล่นจนดีใจแล้วค่อยคุยเรื่องโครงการ แต่นี่ยังไม่ถึงเอ่ยปากเลย คนก็จากไปแล้ว ดวงซวยมาก

หลินเจ๋อเฉินก็ไม่มีความสนใจเล่นแล้ว โบกมือไล่คนที่อยู่ห้องส่วนตัวออก

พอทุกคนไปหมด เขาหันหน้ามองไปที่ซูหว่าน สายตาเต็มไปด้วยความสงสัย "คุณรู้จักกับจี้ซืหานเหรอ"

จี้ซืหานมุ่งเป้าไปที่ซูหว่านตั้งแต่แรก โดยเฉพาะหลังจากที่ได้ยินว่าเขาเคยนอนกับเธอมา ก็ยิ่งลําบากใจมากขึ้น

นี้ก็หมายถึงว่าทั้งสองคนรู้จักกันและความสัมพันธ์ยังไม่ตื้นเขิน

ซูหว่านยังคงทำท่าทางเป็นคุกเข่า มีไวน์แดงหยดอยู่บนใบหน้าที่สวยงาม ทำให้ใบหน้าที่เล็กและขาวมีความงามที่แตกสลาย

เธอยกมือขึ้นอย่างช้าๆ ช็ดไวน์แดงบนใบหน้าของเธอ และตอบกลับอย่างเย็นชาว่า "รู้จัก"

ตามที่คาดไว้จริงๆ หลินเจ๋อเฉินก้มตัวลงเล็กน้อย มองซูหว่านแบบตรวจสอบ "รู้จักกันได้อย่างไร"

ซูหว่านรู้ว่าเขากำลังสงสัยอะไรอยู่ พูดอย่างใจเย็นว่า "ฉันรู้ว่าหน้าตาฉันเหมือนกับคุณหนูหนิง ก็เลยวางอะไรบางอย่างลงในแก้วของเขาเมื่อส่งเอกสารไปให้ประธานจี้ คิดว่าเมื่อรอเขานอนกับฉันแล้วฉันก็จะสามารถบินขึ้นกิ่งไม้และกลายเป็นนกฟีนิกซ์ได้ แต่ไม่คิดว่าเขาไม่เพียงไม่ถูกหลอกอีกทั้งยังไล่ฉันออก อาจก็เป็นเพราะอย่างนี้ จึงพูดว่าฉันต่ำต้อยและสกปรกมั้ง"

คำพูดของเธอทำให้หลินเจ๋อเฉินขจัดความสงสัยครึ่งหนึ่ง

เขาเดิมทียังคิดว่าจี้ซืหานกับซูหว่านมีความสัมพันธ์ระหว่างชายและหญิงอะไรบ้าง

ไม่ว่ายังไง ผู้ชายหนึ่งมุ่งเป้าไปที่ผู้หญิงหนึ่ง ย่อมเป็นเพราะความรัก

แต่ไม่คิดว่าซูหว่านอยากจะคบกับจี้ซืหานแต่ไม่สําเร็จ จึงรุกรานจีซือหานจึงถูกเขารังเกียจและแก้แค้น

แต่เขาก็ประหลาดใจบ้าง ไม่คิดเลยว่าซูหว่านอยากนอนกับจี้ซืหาน เธอไม่ใช่ไม่สนใจเรื่อเงินเหรอ

ซูหว่านดูเหมือนดูออกความสงสัยในใจลึกๆของเขา พูดอย่างเย็นชาว่า "แต่ก่อนเคยรักเขา"

ดวงตาของเธอเปล่งแสงที่มืดมน เป็นร่องรอยของความรัก ทําให้หลินเจ๋อเฉินเชื่อมาเล็กน้อย

"ที่เดิมเป็นแบบนี้"

หลังจากหลินเจ๋อเฉินหมดความสงสัย เขาก็ดึงซูหว่านขึ้นและกอดเธอให้นั่งลงบนขาของตัวเอง

นิ้วที่เย็นชาเช็ดไวน์แดงบนใบหน้าและลําคอของเธอ เช็ดไปพลางลูบไปตามไวน์แดงไปพลาง

"ที่รัก ไม่คิดเลยว่าคุณกล้าหาญขนาดนี้ กล้าขึ้นเตียงจี้ซืหาน"

จี้ซืหานซื่อบื้อ ถ้าเป็นเขา คงเอาเปรียบไปตั้งนาน

ซูหว่านแข็งกระด้างทั้งตัว ไม่กล้าขยับแม้แต่นิดเดียว

เธออดทนความคลื่นไส้ แสร้งทําเป็นใจเย็นแล้วพูดว่า "ประธานหลิน ถ้าสักวันฉันจะตกหลุมรักคุณแล้ว ก็จะกล้าหาญแบบนี้ด้วยค่ะ"

หลินเจ๋อเฉินใกล้ชิดหลังสวยเซ็กซี่ที่เปียกโชกไปด้วยไวน์แดงของเธอ จูบไปพลางพูดว่า "ผมรอไม่ทันแล้ว ที่รัก"

พูดจบเขาก็ยกชุดราตรีของซูหว่านออก

ซูหว่านตกใจจนหน้าซีด เธอดิ้นรนอย่างเต็มที่

แต่ไม่คิดว่ายิ่งกระตุ้นหลินเจ๋อเฉินมากขึ้น กอดเธอไว้ก็จูบอย่างบ้าคลั่ง

“林总！”

ซูหว่านถูกเขาอุ้มจากด้านหลังและทําได้แต่แบ็กแฮนด์กดหน้าอกของเขา

เธอมองกระเป๋าของตัวเองบนโซฟาฝั่งตรงข้าม ไม่สามารถเอื้อมได้เลย

ซูหว่านรีบร้อนจนฝ่ามือเต็มไปด้วยเงื่อเย็น แต่ต้องบังคับตัวเองให้สงบลง

"ประธานหลิน คุณอยากได้รับโครงการจากมือของประธานจี้ไม่ใช่เหรอ ฉันมีวิธีช่วยคุณได้ ตราบใดที่คุณปล่อยฉัน"

หลินเจ๋อเฉินกําลังเล่นชุดราตรีของเธออยู่ เมื่อได้ยินเธอพูดคําว่าโครงการ นิ้วมือของเขาชะงักไปสักพัก"คุณช่วยผมได้รับโครงการเหรอ"

เธอขุ่นเคืองจี้ซืหานแล้วเพื่อขึ้นเตียงเขา แล้วจะช่วยเขาได้รับโครงการได้อย่างไร

แต่ซูหว่านกลับพูดอย่างมั่นใจว่า "แม้ว่าการวางแผนครั้งที่แล้วไม่ได้สำเร็จ แต่มีช่วงเวลาหนึ่งที่เขาก็ยังคงคิดว่าฉันเป็นคุณหนูหนิง ฉันยังถ่ายวิดีโอไว้แล้ว ถ้าฉันใช้สิ่งนี้เป็นการขู่ว่าจะช่วยคุณขอโครงการนี้ เขาจะให้แน่นอน"