ตอนที่ 2 ผิดพลาด

"อื้อ~"

เหมยคราง กอดก่ายร่างใหญ่เอาไว้แนบแน่น จูบตอบฟาดลิ้นอย่างไม่ยอม ดูดเม้มริมฝีปากตามด้วยเรียวลิ้นร้อนที่มันซุกซนเสียจนคนเมาเริ่มหัวหมุน ทว่าสุดท้ายก็สามารถสยบมันได้ด้วยการเกี่ยวลิ้นรัดไว้

กลืนความหอมหวานจากฝันด้วยความเร่าร้อน ไม่บ่อยนักที่จะฝันว่าถูกประธานหนุ่มรุกคลอเคลียหนักขนาดนี้ สัมผัสร้อนร่า ความรู้สึกแปลบปลาบจากการดูดเม้ม ลมหายใจหอบกระชั้นใกล้ขนาดนี้ มันมักไม่มีมาบ่อย

ส่วนใหญ่จะเป็นการหยอกด้วยคำพูดนิ่งๆ ซึ่งมีเส้นบางๆ ระหว่างความจริงกับฝันอยากให้เป็นจริงกั้นไว้ จังหวะการรุก จังหวะการสัมผัส ทุกอย่างไม่เคยเกิดขึ้นในความฝันมาก่อน

"อ๊า!" 

แสงสลัวสาดกระทบซีกหน้าคมคายยามเขาผละขึ้นมามองหน้ากัน สายตาที่มันเต็มไปด้วยแรงปรารถนา มันแทบแผดเผาร่างปวกเปียกให้กลายเป็นจุณ 

ริมฝีปากครอบครองยอดถันสีหวานหลังจากการถลกดึงเนื้อผ้าลงมาใต้ราวนม แผ่นแปะจุกถูกกระชากเบาๆ โยนทิ้ง ลากลิ้นละเลงปาดเม็ดทับทิมจนแข็งชัน ดูดเบาๆ สลับมือบีบเคล้นก้อนเนื้ออิ่มอีกข้างไม่ให้น้อยหน้า ลมหายใจที่ถูกพ่นออกมามันร้อนจนผิวสาวสะท้านราวกับถูกเปลวไฟลนเผา

เหมยนอนรับสัมผัสวาบหวามและความรู้สึกซ่านเสียวอย่างไม่อิดออด ตอบรับด้วยการผลิตน้ำหวานออกมาชโลมกลีบดอกไม้จนชุ่มฉ่ำ สติเลือนรางสะลึมสะลือกึ่งหลับกึ่งตื่น แต่ทว่าความรู้สึกดีปนเจ็บจุกน้ำตาเล็ดก็ยังเป็นสิ่งที่รับรู้อยู่เนืองๆ เหมือนกัน

ไม่ว่าจะถูกยกอุ้มวางท่าไหนก็ไม่อิดออดแม้แต่น้อย ทั้งพาดทั้งเกี่ยวและแอ่นรับราวกับกลัวฝันนั้นมันจะหายไปหากว่าเผลอตัวตามใจตน 

เสียงหอบหนักๆ ข้างหู และลมหายใจผ่าวร้อนยังคงดังก้องในหู ก่อนเสียงวิ้งคล้ายสัญญาณขาดหายจะฉุดสติปลุกรั้งให้ตื่นขึ้นมาท่ามกลางไอเย็นจากเครื่องปรับอากาศที่ยังคงทำงานได้อย่างมีประสิทธิภาพตามดาวโรงแรมที่ตราอยู่บนชื่อ

"เฮ้อ..." สิ่งแรกที่เสียดายคือฝันหวานที่มันถูกขาดตอนจนหายวับไปกับตา สัมผัสต่อมาคือความปวดร้าวตามร่างกาย โดยเฉพาะจุดอ่อนไหวกลางกายที่มันแสนปวดราวกับถูกตอกตรึงไว้ด้วยตะปูลำใหญ่เท่าซุงค้างไว้

ขาสั่น สั่นจนขยับยกทีก็เล่นเอาใจหวิววาบหล่นเป็นว่าเล่น กลิ่นหอมคุ้นจมูก และอุณหภูมิร่างกายที่มันสูงผิดปกติทำให้เหมยได้แต่นอนนิ่งกะพริบตามองเพดานหลุมโรงแรมอยู่อย่างนั้น

จำได้ทุกอย่างตั้งแต่เริ่มเครื่องดื่มน่าลิ้มลองแก้วแรกหลังเจ้านายหนุ่มกลับไปแล้ว ตามมาด้วยแก้วที่สอง สาม สี่... และก็แก้วสุดท้าย ก่อนจะต้องรีบขึ้นมาเดินหาห้องพักอยู่นาน จำฝันวาบหวามแสนสยิวจั๊กจี้หัวใจคนโสดที่แอบชอบมานานได้ ฝันที่ไม่ค่อยบ่อยมากนัก

สัมผัสในฝัน เสียง จังหวะกระแทกเข้ามาจนจุกท้องน้อย ลมหายใจ และสีหน้าที่ไม่เคยเห็นมาก่อนของเขา ประธานภามผู้แสนสุภาพและนิ่งขรึม ใบหน้าที่เต็มไปด้วยอารมณ์กระสัน แววตาที่อัดแน่นไปด้วยไฟราคะ... 

"ซี๊ด~ ก็แค่ฝัน จำเป็นต้องเจ็บจริงด้วยหรือไง"

เหมยนิ่วหน้าเหยเก ขยับพลิกตัวเปลี่ยนท่านอน รู้สึกจุดอ่อนไหวมันชุ่มฉ่ำจนไม่สบายตัว แต่เพราะรู้สึกหนักอึ้งไปทั้งร่างเกินกว่าจะฝืนลุกไปล้างตัวในห้องน้ำไหว จึงทำเพียงเปลี่ยนท่านอนเท่านั้น

แสงสลัวจากโคมไฟอีกฟากเตียง ตำแหน่งที่มีใครบางคนนอนอยู่ทำให้ยิ้มที่เพิ่งหายไปจากใบหน้าเพราะความรู้สึกเจ็บชะงักกึก ดวงตากลมเบิกจ้องแผ่นหลังกว้างขาวนวลตรงหน้าพลางลมหายใจก็สะดุด 

หัวใจหยุดทำงานโดยฉับพลัน สวนทางกับสมองที่มันเริ่มทำงานอย่างหนัก นึกเค้นความทรงจำเลือนรางคล้ายฝันออกมา ยิ่งพยายามเค้นนึก ก็ยิ่งรู้สึกร้อนรุ่ม พร้อมกับคำพูดที่มันผุดขึ้นในหัวดังไม่หยุด

ฉิบหาย!

ทำใจกะพริบตาขับไล่ขบวนความจำ เลื่อนสายตามองตามแผ่นหลังเนียนกว้างใหญ่ และมีแต่กล้ามเนื้อแล้วกลืนน้ำลายลงคอ อยากจะแย้งว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเป็นเพียงฝันที่เธอจินตนาการขึ้นมาเอง เขา.. กลับกรุงเทพไปก่อนตั้งหลายชั่วโมง นี่อาจเป็นผู้ชายคนไหนสักคนในงานก็ได้ 

และหากมันเป็นแบบนั้นก็คงจะดีกว่า ไม่อยากอึดอัดเวลาต้องเจอหน้ากัน ไม่อยากเสียงานเพียงเพราะความผิดพลาดชั่วค่ำคืน แต่ทว่า.. ความจริงก็ตอกหน้าจนแทบปลอบใจตัวเองไม่ไหว

มือสั่นเทายื่นจับชายผ้าห่มค้างไว้ ในขณะที่ดวงตากลมสั่นระริกเลื่อนมองตามรอยสักไม้กางเขนครึ่งซีกกลางบั้นเอวซ้าย รอยสักไม้กางเขนที่ไม่สมบูรณ์ และเป็นลายเดียวกับที่เคยเห็นเมื่อหลายปีก่อน

มันเป็นหลักฐานว่าฝันที่คิดมาตลอด ไม่ใช่แค่ฝัน แต่คือความจริง ความจริงที่ว่าเธอ... เพิ่งจะนอนกับเจ้านายที่มีศักดิ์เป็นเพื่อนสนิทของรุ่นพี่สายรหัส แถมยังเป็นคนที่แอบชอบมานาน และยังคอยบอกตัวเองซ้ำๆ ว่าห้ามรักอีกต่างหาก

"บ้าไปแล้ว" บ้าจริงนั่นแหละ และคงจะบ้าได้มากกว่านี้หากว่าเขาตื่นมาโดยที่เธอยังอยู่บนเตียงนี้

เหมยสลัดทุกอย่างทุกความคิดทิ้งอย่างรวดเร็ว ไม่สงสัยว่าทำไมท่านประธานของเธอถึงได้มาอยู่ตรงนี้ได้ทั้งที่เขากลับกรุงเทพไปก่อนแล้ว ไม่สงสัยว่าเหตุใดห้องนี้ถึงมีคีย์การ์ดสองใบ มีคนพักสองคน และเขาเมาหรือเปล่า

แต่จากสภาพห้องที่เละ... กลิ่นเหล้าหึ่งจนเหมือนเราอาบกันมาหลายชั่วโมง เหมยจึงคิดไปเองว่าเขาก็คงจะเมาเหมือนกัน เมาจนเผลอโบ๊ะบ๊ะกันโดยไม่ตั้งใจ 

"ฝันจริงเจ็บจริงทำไมซวยอย่างนี้เนี่ยเหมย"

บ่นไปก็ก้มเก็บเสื้อผ้ากระจัดกระจายตามพื้นอย่างทุลักทุเลไป ตั้งแต่หน้าประตูยันปลายเตียง แล้วเธอก็ดันจำได้ว่าตัวเองเป็นคนถอดด้วยเนี่ยสิ

เวรกรรม! ขออย่าให้เขาจำได้เลย จะผู้หญิงคนไหนก็ได้สักคน แต่อย่าจำได้ว่าเป็นเธอก็แล้วกัน

จากสภาพที่หลับเป็นตายแล้ว คาดว่าเขาคงจะเมามากเหมือนกัน บ่นขนาดนี้ยังไม่ตื่น ขาอ่อนล้มพึ่บพับเป็นว่าเล่นยังไม่กระตุ้นให้ตื่นได้

...แต่จะให้ดี หรือจะทิ้งเงินไว้สักเล็กน้อยทำเหมือนซื้อบริการเขาดี เพื่อความชัวร์ว่าจะไม่ถูกจับได้

คิดแล้วก็เดินกลับมาพร้อมกับล้วงหาเงินในกระเป๋าคลัชใบสวย แต่เวรกรรมก็ยังคงทำงานอย่างต่อเนื่องไม่เว้นแม้แต่ช่วงเวลาเร่งด่วน ธนบัตรที่ล้วงออกมาได้มีเพียงธนบัตรสีเทาสามใบกับสีม่วงหนึ่งใบเท่านั้น

ค่าตัวสามพันจะดูน่าเกลียดไปหรือเปล่า?

"...ช่างเถอะๆ วางๆ ไปก่อน อย่าจำได้เลยนะคะท่านประธาน เหมยยังไม่อยากหางานใหม่ตอนนี้"

ยกมือสาธุไหว้วอนเทวดาสิ่งศักดิ์สิทธิ์ ก่อนจะหมุนตัวเดินถ่างขาออกจากห้อง

จำไม่ได้หรอกว่าเมื่อคืนเราผ่านมันไปด้วยกันกี่ชั่วโมง ขนาดลูกชายท่านประธานใหญ่ไซซ์ไหน จำได้แค่ความรู้สึกที่มันเจ็บจุกเท่านั้น และคงไม่น่าแปลกที่มันจะทำให้เธอเดินขาถ่างอย่างตอนนี้ได้

ระดับประธานภามคงต้องไม่ธรรมดาแน่ๆ