Share

9

Author: SHASHA
last update publish date: 2026-11-16 13:14:05

“ปล่อยนิ่มเถอะค่ะ”

“พี่ขอแค่กอดนิ่มได้ไหม”

คาสโนว่าเริ่มเดินหมากขั้นแรกด้วยการให้เหยื่อตายใจ

หญิงสาวผลักแขนของไทธัญออกพร้อมเบี่ยงตัวหลบ บอกปัดด้วยคำพูดจริงจังว่าไม่ยินยอม “พี่ธัญคะ อย่าค่ะ”

หนุ่มมากเล่ห์ยังคงพยายามตะล่อมอย่างใจเย็น

“แค่กอด พี่สัญญาว่าแค่กอด”

ชายหนุ่มพยายามระงับอารมณ์ตื่นตัวที่พลุ่งพล่าน เขาคว้าร่างของปราณปริยาเข้ามากอดเสียแนบแน่น พร้อมสูดดมผมของเธอไปด้วย หอมและปลุกกำหนัดไม่น้อยทีเดียวล่ะ ไม่ใช่กลิ่นแบบสาวๆ ที่เคยๆ มา กลิ่นของปราณปริยาเหมือนดอกไม้ในป่าลึก หายาก แต่หากได้ครอบครองคงสุขไม่น้อย นานจนคิดว่าไทธัญหลับไปแล้วหรือยัง ถึงรู้สึกได้ว่าไทธัญยอมคลายอ้อมกอดออก ชวนเสียงซึมๆ

“เข้าไปล้างหน้าในห้องก่อนได้ไหม พี่ง่วง ขับกลับกลัวจะหลับใน แล้วเดี๋ยวพี่ไปส่งนิ่มก่อน” ไทธัญบอกโดยไม่รอให้เธอยินยอม พาเดินเข้าไปด้านในทันที

ปราณปริยาไม่ได้ไว้ใจไทธัญแต่เพราะไม่อยากถูกทำร้ายร่างกาย เธอกลัวว่าแรงของตนจะสู้แรงของอีกฝ่ายไม่ได้ จึงยอมเดินตามเขาเข้าไปในห้องพักอย่างใจคอไม่ใคร่จะดีเท่าไรนัก

พอเปิดห้องเข้ามาได้ ชายมากเล่ห์ก็ว่าต่อ

“นั่งเป็นเพื่อนพี่ก่อนนะนิ่ม”

ปราณปริยาเงียบไปพูดอะไร คนชวนว่าขึ้นอีก

“นิ่มรอพี่ก่อนนะ นี่พี่ง่วงมากๆ เลย ได้กินอะไรร้อนๆ น่าจะดี”

บอกตามตรงว่าตอนนี้กลัวจับใจแต่ต้องทำนิ่งเอาไว้ ทำใจดีสู้เสือก่อน ภาพที่ยุทธนาคุกคามเธอวันก่อนยังติดอยู่ในหัว เลยต้องควบคุมความกลัว โอนอ่อนไปตามไทธัญ แล้วคิดว่าจะลองขอร้องเขาดีๆ

“ถ้าง่วงนอน พักที่นี่ก็ได้นี่คะ นิ่มกลับเองได้นะคะพี่ธัญ”

“ไม่ได้ พี่บอกว่าจะไปส่งก็ต้องไปส่งนิ่มสิ”

“พี่ธัญล้างหน้าให้สดชื่นสักหน่อยดีไหมคะ ดึกแล้วด้วย นิ่มกลัวว่าพี่จะง่วงมาก”

“เรานอนพักที่นี่ด้วยกันไหม พี่สัญญาว่าจะไม่ทำอะไรนิ่มเด็ดขาด...ถ้านิ่มไม่ยอม”

หนุ่มเจ้าชู้ละประโยคท้ายเอาไว้ในใจ เขามองผู้หญิงเป็นวัตถุทางเพศแบบเดียวกับที่ถูกบิดาสั่งสอนมา พวกมีเงิน มีอำนาจมากๆ บางคนมักมีความคิดนี้ฝังอยู่ในหัว และพร้อมจะกระจายความเชื่อของตนออกไปให้ลูกหลานด้วยเสมอ

นานกว่าที่ไทธัญจะยอมเข้าห้องน้ำไป จึงใช้จังหวะนี้เตรียมหลบออกมาจากห้อง ปราณปริยาเดินตรงลิ่วไปยังประตูแต่แล้วก็ถูกคว้าแขนเอาไว้ได้ทัน

“นิ่มทำแบบนี้ไม่ไว้ใจพี่ใช่ไหม”

“ไม่ใช่นะคะ” แม้คำตอบจะตรงกันข้ามก็ตามที

“แล้วนิ่มจะไปไหน”

“นิ่มแค่...” ปราณปริยาเม้มปากอย่างใช้ความคิดก่อนจะหาคำโกหกเจอ “นิ่มแค่จะดูว่าข้างนอกฝนตกหรือเปล่า ได้ยินเสียงซ่าๆ น่ะค่ะ”

“ฝนตกก็ไม่เห็นจะเป็นอะไร พี่ว่านิ่มเข้ามานั่งกินอะไรกับพี่ก่อนดีกว่า”

“แต่มันดึกมากแล้วนะคะ นิ่มอยากกลับบ้าน”

ไทธัญดึงแขนของเธอให้มานั่งลงตรงโซฟากลางห้องที่มีไฟสีเหลืองสลัวๆ ส่องอยู่ตรงนั้น

“พี่จะสั่งอะไรกินหน่อย นิ่มหิวไหม กินเป็นเพื่อนพี่นะ”

“ไม่หิวค่ะ” ตอบพร้อมส่ายหน้าหวือ

ไทธัญมองด้วยสายตายิ้มๆ แล้วเดินไปหยิบโทรศัพท์สั่งอาหารให้มา บริการที่ห้องนี้ นานราวยี่สิบนาทีกว่าอาหารจะมาถึง ไทธัญใช้เวลากินอีกราวๆ  ครึ่งชั่วโมงกว่าจะอิ่มหนำจนพอใจ

ขณะที่กำลังจะเริ่มตะล่อมเหยื่ออีกครั้ง เสียงข้อความเข้าดังกระหน่ำขึ้น ไทธัญหยิบมาเปิดอ่านอยู่ครู่ก็หน้าเสีย แล้วเรียกพนักงานจัดแจงชำระเงินแล้วจึงพาเธอกลับขึ้นรถไม่พูดอะไรต่อจากนั้นอีก

อยากร้องไห้แต่ก็ร้องไม่ออก ดีใจที่ไทธัญไม่ได้ทำอะไรอย่างเขาตั้งใจจะทำ พร้อมกับนึกในใจว่าเห็นทีเธอคงต้องห่างจากเขาเสียแล้วขณะรถแล่นออกจากโรงแรมม่านรูดแห่งนั้นไป

สุริวิภากัดผนังปากด้วยความชิงชัง เมื่อเห็นว่ารถของไทธัญขับออกมาในเวลาไล่เลี่ยกับที่ตนเข้ามาใช้บริการที่นี่กับผู้ใหญ่ท่านหนึ่งที่ถูกใจเธอในร้านของซ้อเสียง พร้อมก่นด่าสาปแช่งปราณปริยาในใจพลันความคิดชั่วร้ายในหัวที่คิดใช้เล่นงานปราณปริยาก็ฉายวาบขึ้น

หลังจากได้ร่วมหลับนอนกับไทธัญแล้ว ตนก็อยากได้ชายหนุ่มคนนี้เป็นสามีออกหน้าออกตา ว่าด้วยอายุ รูปร่างหน้าตา พื้นฐานครอบครัว มันเหมาะมันใช่เสียจนเธอปล่อยไทธัญให้ใครไปไม่ได้

และพร้อมจะเล่นงานทุกคนที่เป็นศัตรูหัวใจของเธอ

และที่ทางออกของโรงแรมม่านรูดแห่งนั้นเองยังมีรถยนต์อีกคันจอดนิ่งรออยู่ ทันทีที่รถของไทธัญขับผ่านหน้าไป คนที่นั่งอยู่หลังพวงมาลัยก็ออกปากขึ้น

“เสร็จโจรแล้วมังครับแบบนี้”

“คิดว่างั้นหรือ”

ตงลอบยิ้มทันที เมื่อจับน้ำเสียงของผู้เป็นนายได้ แต่รอยยิ้มของผู้เป็นนายดูมีอะไรๆ แฝงอยู่ในนั้นที่ตงไม่รู้ว่ามันคืออะไร

ยังนึกแปลกใจถึงวินาทีนี้ว่าทำไมนายของตนจึงลงมือช้าเช่นนี้ จนนี่เรียกว่าไม่ทันกินไปแล้วหรือเปล่า

คนเป็นนายยิ้มมุมปาก มองตามไฟท้ายรถคันข้างหน้าโดยไม่เอ่ยอะไรออกมา แล้วสั่งให้ตามรถคันที่มีปราณปริยาในนั้นไปห่างๆ จนถึงจุดหมายที่เป็นโรงพยาบาลที่นางปรียารักษาตัวอยู่ เห็นหญิงสาวลงรถไปแล้ว ตงจอดรถเดินตามไปจนอีกฝ่ายเข้าห้องพักบนหอผู้ป่วยไปแล้ว ค่อยกลับขึ้นรถ พานายออกไปส่งยังที่พักในเวลาต่อมา

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ปราณปริยา   ตอนจบ

    สัมผัสหนักสลับเบาเน้นที่ทรวงอิ่มนี่มันอะไรกันปราณปริยาปรือตามองเห็นมือหนาใหญ่ของคนหน้ามึนนวดเฟ้นอยู่ใต้เสื้อนอนเนื้อนุ่มของเธออยู่“นิ่มจ๋า ทูนหัว”พร้อมเสียงเรียกกระเส่า“อื้อ คนบ้า ทำอะไร” ตื่น หอบหายใจสยิว ครางแผ่วๆ เสียดซ่าน แบบนี้ยังไม่เคย มาแบบไม่ทันตั้งตัวแบบนี้ ปรานต์ไม่ค่อยเคยทำ ยิ่งเธอตั้งครรภ์เขายิ่งถนอม แล้วนี่เป็นบ้าอะไร ทำไมรุกเธอร้อนแรงแบบนี้“ผมนอนไม่หลับ” บอกพร้อมยกขาเธอกางขึ้น เขานอนซ้อนหลังเธออยู่ พร้อมจ่อแท่งเนื้ออุ่นจนร้อนแทบไหม้แทรกเข้ามาที่ภายในชนิดไม่ให้ได้ตั้งตัว“บ้านี่!”ตวาดว่าเขาเสียงพร่าสั่นไปทั้งตัว ปรานต์ดึงดันสาวเข้าออก ปากร้อนแนบเนาไปตามใบหูลากลิ้นเปียกชื้นมาที่พวงแก้ม พอเธอแหงนหน้าขึ้นก็ถูกเขาโน้มหน้ามาบดจูบหนักๆ ทั้งเบื้องล่างยังรุกล้ำเข้าหาไม่หยุด ต่อว่าเขาทั้งที่กายฉ่ำชื้นตอดรัดเขาหนักหน่วง จนแว่วเสียงคนบุกรุกยามดึกถามกระเส่า“ลูกจะรู้ไหมว่าผมกำลังทักทายอยู่”ส่ายหน้า เม้มปากแน่น เสียวซ่านก่อนเปิดปากหายใจ บอก “ฮื้อ รู้ อื๊อ ไม่รู้มั้งคะ”ปรานต์ทักทายลูกในท้องต่อเนื่องด้วยวิธีการของเขาคนเป็นแม่ไม่ยอมแพ้มือไขว้ไปด้านหลังสัมผัสให้เขาร้อนยิ่งกว่าร้อ

  • ปราณปริยา   91

    “จริงหรือคะ”“ผมไม่มีความจำเป็นต้องโกหกคุณนี่”ปรานต์ย้ำในสิ่งที่เธอเชื่อมั่นในตัวเขา ยิ้มก่อนบอกเรื่องของสุริวิภาที่เธออาจยังไม่รู้ พอฟังจบก็ถอนใจอย่างนึกห่วงทางนั้น แทนที่จะเป็นโกรธอย่างในคราแรกบ่ายของอีกสองวันถัดมา พอมีเวลาว่างจึงแวะมาที่อะพาร์ตเมนต์แห่งนี้ ขณะรีรออยู่ที่ด้านล่าง คนที่อยากพบหน้าก็ออกจากลิฟต์ด้วยเครื่องแต่งตัวผิดแปลกไปสุริวิภาป่วยด้วยโรคร้าย ผมยาวสลวยหลุดร่วงจนเกือบหมดศีรษะจึงต้องตัดออกแล้วสวมวิกแทน วันที่พบกันคงแต่งหน้าจัดมาก มาวันนี้ไม่ได้ไปไหนจึงเห็นใบหน้าซูบซีดทรุดโทรมอย่างชัดเจนคนถูกสำรวจหน้าตาและเรือนกายเดินหันหลังกลับเมื่อเห็นเธอ เลยร้องเรียกอีกฝ่ายเอาไว้“ภา เดี๋ยวก่อน”“มีอะไร” ถามทั้งที่ยืนหันหลังให้“ฉันรู้ว่าเธอไม่สบาย ไม่น่าให้บั้นปลายชีวิตแย่ไปกว่านี้นะ”เลยหันหน้ามามองจ้องหน้ากันอยู่ครู่ แล้วชวนให้ขึ้นไปบนห้องด้วยกันดีกว่าจะมายืนคุยแบบนี้ ให้คนที่ผ่านไปมาเอาไปนินทาสนุกปากสุริวิภายอมบอกความจริงแล้วว่าปรานต์ไม่ได้มีอะไรกับเธอ อย่างที่แอบอ้างไปในวันนั้น คืนที่พาปรานต์เข้าห้องได้ เพราะเขาเมามากจนทำอะไรไม่ไหวสักอย่าง แล้วเขายังเอาแต่เพ้อชื่อของเธออยู่ต

  • ปราณปริยา   90

    “ปริญญ์อยากเล่นน้ำฮะ”“ตง!” เรียกคนสนิทที่บอกให้ดูบุตรชาย เล่นกับบุตรชายในบ้านไปก่อน ขอเวลาพลอดรักกับแม่ของลูกสักครู่ มันยังปล่อยให้ปริญญ์วิ่งออกมาได้ ปริญญ์ก็กระไร ตั้งแต่ปราณปริยาตั้งครรภ์ ก็ดูหวงแม่เสียจนเหมือนกับจะแกล้ง พอเขาเข้าใกล้ เด็กชายก็จะทำทีมาแทรก มาเบียดออกอยู่เรื่อยเลย“ทำไมปล่อยน้องวิ่งออกมาแบบนี้วะ” บ่นพร้อมมองหาตงไปด้วย คุณแม่เลยขึงตาว่าเขา “ไม่เพราะเลย พูดวะเว๊อะทำไมคะ”รับคำแล้วเรียกหาคนสนิทที่หายไปไหนไม่รู้อีกที“ครับคุณแม่ ตงครับมึงมาพาน้องไปเล่นน้ำทีสิวะครับ”ส่ายหน้าให้คนพูดไม่เพราะ แต่แล้วเด็กชายก็อ้อนเอาอีก “ปริญญ์อยากเล่นน้ำกับคุณพ่อฮะ”“เออ ดี” ปรานต์กัดฟันกรอดๆ จะขอชื่นใจเมียหน่อยก็มีแต่คนคอยขัด พามาไกลถึงนี่แล้วก็ยังไม่วาย“คุณแม่บอกว่าคุณพ่อสอนว่ายน้ำเก่ง สอนปริญญ์หน่อยนะฮะ” พอได้ยินลูกอ้อนของปริญญ์ หัวใจคนเป็นพ่อก็แทบละลาย มองลูกตาเป็นประกายซึ้ง บอก“ได้เลย มาครับลูก”จับจูงกันลงทะเลไปแล้วภาพชายสองวัยที่ทรงท่าเดินแบบเดียวกันเด๊ะ เรียกรอยยิ้มบนใบหน้าของคนที่มองมาจากทางด้านหลังถอนใจยาว เมื่อบทพิสูจน์ที่สร้างขึ้นในใจ ปรานต์ผ่านมาได้ทั้งหมด ไม่คิดว่าเขาจะส

  • ปราณปริยา   89

    “ทำไม” สายตาละห้อยเชียวล่ะ ตอนที่ได้ยินเงื่อนไขของเธอ“ในเมื่ออยากเริ่มต้นใหม่ก็ต้องเริ่มใหม่แบบที่ฉันบอก คุณทำได้ไหมล่ะคะ ถ้าไม่ได้ก็กลับบ้านคุณไป ล้มเลิกเสียเถอะเรื่องที่คุณขอไว้น่ะ”“ใครจะยอม มาถึงขนาดนี้แล้ว”และปรานต์ก็ทำได้อย่างที่รับปากจริงๆเธอไม่ให้เขาแตะ เขาก็ไม่แตะเธอเธอไม่ให้เขากอด เขาก็ไม่กอดเธอเธอไม่ให้เขาหอม เขาก็ไม่หอมเธอจวบจนผ่านไปร่วมเดือน ก็ยังคงพฤติกรรมแบบนั้นได้ตลอดรอดฝั่ง ใจที่เคยบอกไว้ว่าให้แข็งใส่เขาก็ค่อยโอนอ่อนลง“นี่ยังไม่ได้แตะตัวยัยนิ่มอีกหรือ” ภพถามเมื่อคล้อยหลังปราณปริยาไปแล้ว ปรานต์เม้มปากแน่น ตอบรับ “ยังครับ”“ทนได้ยังไงวะคุณปรานต์”ไม่รู้จะสงสารหรือสมน้ำหน้าดี ส่วนกิจการภพขายทิ้งไปหมดแล้ว เงินรายได้ทั้งหมดมาจากหุ้นเด็ดดวงที่ปรานต์เผื่อแผ่มาให้ เขาไม่ได้ขายลูกสาวกินนะโว้ย แต่ผลประโยชน์ต่างตอบแทนมันต้องมีสิวะ ช่วยถึงขนาดนี้แล้วแล้วเลยนึกได้ บอก “ฝากดูแลบ้านด้วยนะ”“จะไปไหนคะป๋า” เสียงหวานถามมาก่อนตัว เดินย้อนเข้ามาในห้องรับประทานอาหาร นำหน้าเด็กที่ยกถาดอาหารมาวางตั้งโต๊ะให้“ว่าจะเข้าป่า” ภพบอกขณะจิ้มเอ็นไก่ทอดกรอบเข้าปาก เคี้ยวไปพลาง ปรานต์มุ่ยหน้

  • ปราณปริยา   88

    เสียงประตูห้องนอนถูกเปิดออก พร้อมบิดาที่เดินนำหน้าบริวารถือถาดอาหารและเครื่องดื่มเข้ามาด้วย“เป็นยังไงบ้างลูก หายเวียนหัวหรือยัง”“ดีขึ้นแล้วค่ะ”ขยับตัวลุกนั่ง ฝืนยิ้มให้ท่าน แม้อาการจะยังไม่ดีเท่าไรนัก“ป๋าห่วงหนูจัง นี่ป๋าก็แก่ลงทุกวันนะ ใจอยากดูแลหนูกับเจ้าปริญญ์ไปจนกว่าจะไม่ไหว แต่อย่างว่าคนเราก็ต้องไปตามสังขาร” แสร้งถอนใจบ่นเบาๆ “อยากให้มีใครมาดูแลหนูแทนป๋า”ยิ้มให้ท่าน ถาม “ใครละคะ”“ร็อบดีไหม”“หนูกับร็อบ เราเป็นแค่เพื่อนกันค่ะ”“แต่ร็อบชอบหนู” ภพแย้ง พอเห็นบุตรสาวหลบตาก็ทายไปตามที่รู้สึก “ไม่ได้ชอบสินะ”นั่งเงียบกันอึดใจก็ว่าขึ้นอีก “แล้วถ้าพ่อของปริญญ์ล่ะ”“ป๋าคะ”ทำท่าบ่ายเบี่ยงไม่อยากคุยต่อแล้ว ภพก็ชิงถาม“ลูกเคยรักเขาไหม”สบตาท่านแล้วพยักหน้ารับ “นิ่มเคยรักคุณปรานต์ค่ะ”“แล้วตอนนี้ล่ะ”“นิ่ม...” เธอสับสนในความรู้สึกไม่น้อย เพราะความกลัวแท้ทีเดียว กลัว เข็ดขยาด กับการที่จะต้องรู้สึกแบบนั้นกับใครอีกครั้ง“นิ่มกลัวค่ะป๋า”“กลัวอะไร ไหนเล่าให้ป๋าฟังบ้างสิ” ภพเข้ามานั่งด้วยบนเตียง ตั้งใจรอฟังคำตอบที่เป็นความรู้สึกที่แท้จริงของเธอ“นิ่มกลัวต้องเจ็บเหมือนคราวนั้น”“ที่เขาให้หนูไ

  • ปราณปริยา   87

    “เป็นห่วงผมหรือ”“ก็ห่วง ในฐานะที่เราเคย...รู้จักกัน”ปรานต์มองเธอด้วยสายตาท้อแท้สิ้นหวัง ก่อนยิ้มขืนๆ บอก“ขอบคุณมากนะที่มาให้ผมได้รู้จัก ได้ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน ผมยอมแล้ว ตอนนี้ผมไม่เหลืออะไรอีกแล้ว ขอให้คุณโชคดีนะ”มองเขาครู่เดียว ตัดสินใจกลับเพราะหมดธุระของตัวเอง แล้วอาการหน้ามืดก็เข้ามาโจมตีเธออีกครั้ง หลับตาแน่นๆ ครู่เดียว พยายามขืนตัวเดินออกมา ลงลิฟต์จนมาถึงด้านล่าง ฝืนเดินต่อถึงรถที่คนของเธอจอดรออยู่ก็ให้รู้สึกบ้านหมุน เวียนหัวเสียจนทรงตัวไม่อยู่อีกต่อไป ก่อนจะหมดสติ ทุกอย่างดับวูบเหมือนถูกชักปลั๊กออกอย่างไรอย่างนั้นปราณปริยาถูกพาตัวส่งโรงพยาบาลในทันทีปรานต์รู้ข่าวจากลูกน้องของตนเองจึงมาถึงทีหลัง เห็นภพนั่งหน้าเครียดอยู่กับร็อบที่ตรงห้องฉุกเฉินของโรงพยาบาลเอกชนมีชื่อแห่งหนึ่งยกมือไหว้ภพแล้วนั่งลงถามไถ่ด้วยสีหน้าเป็นห่วง“หมอว่ายังไงบ้างครับ”ภพหน้านิ่ง ไม่พูดอะไร ปรานต์ให้กระวนการะวายใจแต่ไม่รู้จะสอบถามจากใครได้อีก ครู่ใหญ่จากนั้นภพถึงได้เอ่ยปากขึ้น“ปรียาแม่ของนิ่มตายด้วยมะเร็งปากมดลูก”ภพกำลังจะบอกอะไรเขาอย่างนั้นหรือ ปรานต์ให้ใจแกว่งไกว หายใจไม่ออก ไม่อยากคิดล่วงหน้าไปก่อ

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status