Share

8

Author: SHASHA
last update publish date: 2026-11-16 13:13:36

“เมาแล้วอย่ามาเลื้อยแถวนี้”

สุริวิภาที่ดื่มไม่น้อยเหมือนกันหัวเราะยั่ว เข้ามากระซิบข้างหู

“พูดกับเมียแบบนี้ได้ไงคะพี่ธัญ”

“ใครเมีย เธอหรือไง” ชายหนุ่มเอียงตัวออกอย่างรังเกียจ แท้จริงกลัวว่าปราณปริยาจะเข้ามาเห็นความสนิทสนมจนเกินไปที่สุริวิภาแสดงนี่ต่างหาก

คราวนี้ไทธัญหันมามองหน้าสุริวิภาเต็มๆ ก่อนว่า

“ถ้าเอาแค่ไม่กี่ทีเป็นเมีย พี่คงมีเมียทั้งมหาลัยแล้วล่ะน้องหนู”

สุริวิภาชะงักก่อนเค้นเสียงเรียกอีกฝ่ายอย่างไม่พอใจ

“พี่ธัญ!”

ไทธัญลุกหนีไปอีกทางแล้ว จะตามก็พอดีเพื่อนที่โต๊ะเดินมากระซิบบอกบางอย่าง มีผู้ใหญ่ท่านหนึ่งให้ความสนใจในตัวของเธอ และแน่นอนว่าสุริวิภาต้องคว้าเงินเอาไว้ก่อนเพื่อความอยู่รอดในเมืองใหญ่แบบนี้จึงตัดใจผละไปอีกทาง

ตงมองผู้เป็นนายที่ยืนดูเหตุการณ์ด้านล่างอยู่เงียบๆ แน่นอนว่าเป็นหญิงสาวคนที่ปรานต์ตามดูอยู่ทุกระยะนั่นเองที่ตรึงสายตาของชายผู้นี้เอาไว้ได้ นายของเขาดูใจเย็นกับเหยื่อรายนี้มากกว่ารายอื่นๆ ที่ผ่านมา อาจเป็นได้ว่ารูปร่างหน้าตาถูกใจนายของเขาไม่น้อย และการบุ่มบ่ามเข้าหาเป้าหมายก็ไม่ใช่ผลดีเลยสักนิด

ตงมั่นใจในสายตาของตนเอง

ปราณปริยาแม้จะยังดูเด็กไม่ประสา แต่มีสัญชาตญาณการระแวดระวังภัยให้ตัวเองไม่น้อย แต่หากปล่อยไว้แบบนี้ต่อไปก็ไม่รู้จะรอดปากเหยี่ยวปากกาไปได้อีกนานแค่ไหน

นอกจากไทธัญที่ตามติดอยู่แบบนี้แล้ว ตงยังตามสืบจนรู้มาว่าพ่อเลี้ยงของปราณปริยาก็จ้องจะงาบเจ้าหล่อนเหมือนกัน นี่ยังไม่นับผู้ชายในร้านบางคนที่พอเห็นปราณปริยาเดินผ่านก็น้ำลายหกอยากชิมเธอกันทั้งนั้น

“เสน่ห์แรงแบบนี้ แล้วนายผมจะรุกยังไงดีครับ”

ตงเอ่ยทีเล่นทีจริงกับคนที่มองมาจากด้านบนของร้าน พบว่าอีกฝ่ายยังไม่ละสายตาจากเบื้องล่างไปทางไหน ไม่นานจากนั้นปรานต์ผละจากไปเมื่อมีสายเรียกเข้าพอดี

ปราณปริยาไม่ใคร่สบายใจเท่าไรนัก ที่พบว่าในร้านคืนนี้มีแต่คนรู้จักเธอ ไม่ใช่ว่าอับอายเรื่องที่ต้องมาทำงาน แต่เพราะไทธัญแสดงออกมากเกินไป ตอนนี้เขาเดินมายืนเฝ้าเธอที่ประตูเข้าออกของพนักงาน หากเธอยืนคุยกับโต๊ะไหนนานหน่อย ไทธัญจะตามมายืนขนาบข้างๆ จนคนอื่นมองมาด้วยสายตาสงสัยในความสัมพันธ์ของทั้งคู่

จึงตัดสินใจปดเขาออกไปเมื่อสบจังหวะ

“พี่ธัญไม่ต้องรอนิ่มก็ได้นะคะ ภาว่าจะแวะไปส่งตอนเลิกงานค่ะ”

“ภา หรือ ไอ้ต้ากันแน่จะไปส่ง”

ไทธัญที่ดื่มไปไม่น้อย พูดด้วยน้ำเสียงห้วนนิดๆ ที่พอฟังออกว่ามึนเมา มองอีกฝ่ายอย่างเป็นห่วง บอกเสียงอ่อน

“ขับรถไหวไหมคะ ให้นิ่มเรียกแท็กซี่ไหม”

“พี่ดื่มแค่แก้วเดียว แล้วก็ขับไหว แต่ถ้านิ่มคิดว่าจะปล่อยให้พี่รอจนเลิกงาน แล้วกลับไปกับคนอื่น ก็ได้นะ พี่ไม่ได้ว่าอะไร”

ไทธัญใช้คำพูดกดดันเธอ

ปราณปริยาได้แต่ถอนใจ เธอไม่เคยขอร้องให้เขาต้องมารับหรือมาส่งเธอเลยสักครั้ง ไทธัญทึกทักทำเองทั้งหมด แล้วเดินเข้าไปหลังร้านเพื่อทำงานต่อจนถึงเวลาเลิกงาน ไทธัญนั่งหน้าตึงที่หลังพวงมาลัยรถคันหรูของเขา เมื่อตอนที่เธอเลิกงานแล้ว ถามเสียงเครียด

“เจอมันบ่อยไหม”

“ใครคะ”

“ไอ้ต้านั่นไง”

“ไม่เคยเจอหรอกค่ะ เพิ่งเห็นกันวันนี้เอง”

ไทธัญเงียบไปแล้ว และเห็นว่าเขาดื่มไม่น้อย จึงชวนเขาคุยเรื่องอื่นเสียเพื่อจะได้ไม่ง่วงขณะขับรถ ขณะคุยกันเพลินอยู่นั่น ไทธัญหักพวงมาลัยรถเลี้ยวเข้าไปในโรงแรมม่านรูด ปราณปริยาหน้าตื่นแล้วพยายามรักษาอาการให้สงบถามขึ้น

“พี่ธัญเข้ามาทำอะไรในนี้คะ”

ไทธัญขับเข้ามาจอดหลังม่านที่พนักงานรูดเปิดรอรับและปิดลงแล้วถึงหันมาบอกด้วยสีหน้าเซ็งๆ

เขาเบื่อแล้วกับการต้องใจเย็น แล้วพอเห็นว่ามีผู้ชายอีกไม่น้อยที่จ้องปราณปริยาตาไม่กะพริบก็ยิ่งทนไม่ไหวอีกต่อไป คนอย่างไทธัญอยากได้อะไรก็ต้องได้ บางทีถ้าลองยื่นเงินให้หนามากพอ เขาก็อาจได้ปราณปริยาในค่ำคืนนี้

“อย่าเล่นตัวเลยนิ่ม พี่ไม่เอาเปรียบใครหรอก อยากได้เงินเท่าไรบอกพี่มา ทำแบบนี้ได้เงินมากกว่าที่ร้านเหล้านั่นอีกนะ”

ปราณปริยาเม้มปากตัวเองอย่างต้องการสะกดกลั้นอารมณ์ผิดหวังในตัวของอีกฝ่าย เธอรู้ว่าเขาเจ้าชู้ แต่ไม่คิดว่าไทธัญจะทำตัวอย่างนี้

“พี่ธัญพูดอะไรออกมารู้ตัวไหมคะ”

“รู้สิ พี่ไม่ได้เมานี่”

“ดีค่ะ” ปราณปริยาแค่นยิ้มก่อนว่าต่อ “งั้นความรู้สึกดีๆ ที่นิ่มมีให้พี่ก็ให้มันจบลงตรงนี้เลยแล้วกัน ถึงนิ่มจะอยากได้เงิน แต่นิ่มไม่ทำอย่างที่พี่ธัญบอกแน่”

เธอมองหน้าไทธัญอย่างเจ็บปวด เปิดรถออกไปแล้วก็ถูกอีกฝ่ายออกจากรถและตามมาคว้าแขนเอาไว้ทัน เธอเกร็งแขนพร้อมกับออกแรงดึงแต่สู้แรงอีกฝ่ายไม่ได้

“ปล่อยนิ่มนะ”

ไทธัญถอนใจอย่างเครียดๆ เมื่อสติกลับคืนมา เพราะความใจร้อนแท้ทีเดียวที่ทำให้ไก่ตื่นเช่นนี้

“พี่ขอโทษ” ชายลูกเศรษฐีบอกเสียงอ่อย มือจับแขนของปราณปริยาแน่นไม่ปล่อยง่ายๆ มองมาด้วยสายเว้าวอน เขาไม่อยากบังคับขืนใจสาวๆ แต่กับปราณปริยานี่เขาอดใจรออีกไม่ไหวแล้ว แม้หญิงสาวจะไม่ได้สวยระดับดาวมหาวิทยาลัย แต่มีคนอยากครอบครองเธอไม่น้อย ด้วยใบหน้าสวย ตาเศร้าแต่มันคงเซ็กซี่ไม่น้อยหากได้มานอนอยู่ใต้ร่าง ทั้งยังมีทรวดทรงเย้ายวนมากโขทีเดียว

พยายามไม่ให้ดูห้วนจนเกินไป ขอร้องเขาอีกครั้ง

“ปล่อยนิ่มเถอะค่ะ”

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ปราณปริยา   ตอนจบ

    สัมผัสหนักสลับเบาเน้นที่ทรวงอิ่มนี่มันอะไรกันปราณปริยาปรือตามองเห็นมือหนาใหญ่ของคนหน้ามึนนวดเฟ้นอยู่ใต้เสื้อนอนเนื้อนุ่มของเธออยู่“นิ่มจ๋า ทูนหัว”พร้อมเสียงเรียกกระเส่า“อื้อ คนบ้า ทำอะไร” ตื่น หอบหายใจสยิว ครางแผ่วๆ เสียดซ่าน แบบนี้ยังไม่เคย มาแบบไม่ทันตั้งตัวแบบนี้ ปรานต์ไม่ค่อยเคยทำ ยิ่งเธอตั้งครรภ์เขายิ่งถนอม แล้วนี่เป็นบ้าอะไร ทำไมรุกเธอร้อนแรงแบบนี้“ผมนอนไม่หลับ” บอกพร้อมยกขาเธอกางขึ้น เขานอนซ้อนหลังเธออยู่ พร้อมจ่อแท่งเนื้ออุ่นจนร้อนแทบไหม้แทรกเข้ามาที่ภายในชนิดไม่ให้ได้ตั้งตัว“บ้านี่!”ตวาดว่าเขาเสียงพร่าสั่นไปทั้งตัว ปรานต์ดึงดันสาวเข้าออก ปากร้อนแนบเนาไปตามใบหูลากลิ้นเปียกชื้นมาที่พวงแก้ม พอเธอแหงนหน้าขึ้นก็ถูกเขาโน้มหน้ามาบดจูบหนักๆ ทั้งเบื้องล่างยังรุกล้ำเข้าหาไม่หยุด ต่อว่าเขาทั้งที่กายฉ่ำชื้นตอดรัดเขาหนักหน่วง จนแว่วเสียงคนบุกรุกยามดึกถามกระเส่า“ลูกจะรู้ไหมว่าผมกำลังทักทายอยู่”ส่ายหน้า เม้มปากแน่น เสียวซ่านก่อนเปิดปากหายใจ บอก “ฮื้อ รู้ อื๊อ ไม่รู้มั้งคะ”ปรานต์ทักทายลูกในท้องต่อเนื่องด้วยวิธีการของเขาคนเป็นแม่ไม่ยอมแพ้มือไขว้ไปด้านหลังสัมผัสให้เขาร้อนยิ่งกว่าร้อ

  • ปราณปริยา   91

    “จริงหรือคะ”“ผมไม่มีความจำเป็นต้องโกหกคุณนี่”ปรานต์ย้ำในสิ่งที่เธอเชื่อมั่นในตัวเขา ยิ้มก่อนบอกเรื่องของสุริวิภาที่เธออาจยังไม่รู้ พอฟังจบก็ถอนใจอย่างนึกห่วงทางนั้น แทนที่จะเป็นโกรธอย่างในคราแรกบ่ายของอีกสองวันถัดมา พอมีเวลาว่างจึงแวะมาที่อะพาร์ตเมนต์แห่งนี้ ขณะรีรออยู่ที่ด้านล่าง คนที่อยากพบหน้าก็ออกจากลิฟต์ด้วยเครื่องแต่งตัวผิดแปลกไปสุริวิภาป่วยด้วยโรคร้าย ผมยาวสลวยหลุดร่วงจนเกือบหมดศีรษะจึงต้องตัดออกแล้วสวมวิกแทน วันที่พบกันคงแต่งหน้าจัดมาก มาวันนี้ไม่ได้ไปไหนจึงเห็นใบหน้าซูบซีดทรุดโทรมอย่างชัดเจนคนถูกสำรวจหน้าตาและเรือนกายเดินหันหลังกลับเมื่อเห็นเธอ เลยร้องเรียกอีกฝ่ายเอาไว้“ภา เดี๋ยวก่อน”“มีอะไร” ถามทั้งที่ยืนหันหลังให้“ฉันรู้ว่าเธอไม่สบาย ไม่น่าให้บั้นปลายชีวิตแย่ไปกว่านี้นะ”เลยหันหน้ามามองจ้องหน้ากันอยู่ครู่ แล้วชวนให้ขึ้นไปบนห้องด้วยกันดีกว่าจะมายืนคุยแบบนี้ ให้คนที่ผ่านไปมาเอาไปนินทาสนุกปากสุริวิภายอมบอกความจริงแล้วว่าปรานต์ไม่ได้มีอะไรกับเธอ อย่างที่แอบอ้างไปในวันนั้น คืนที่พาปรานต์เข้าห้องได้ เพราะเขาเมามากจนทำอะไรไม่ไหวสักอย่าง แล้วเขายังเอาแต่เพ้อชื่อของเธออยู่ต

  • ปราณปริยา   90

    “ปริญญ์อยากเล่นน้ำฮะ”“ตง!” เรียกคนสนิทที่บอกให้ดูบุตรชาย เล่นกับบุตรชายในบ้านไปก่อน ขอเวลาพลอดรักกับแม่ของลูกสักครู่ มันยังปล่อยให้ปริญญ์วิ่งออกมาได้ ปริญญ์ก็กระไร ตั้งแต่ปราณปริยาตั้งครรภ์ ก็ดูหวงแม่เสียจนเหมือนกับจะแกล้ง พอเขาเข้าใกล้ เด็กชายก็จะทำทีมาแทรก มาเบียดออกอยู่เรื่อยเลย“ทำไมปล่อยน้องวิ่งออกมาแบบนี้วะ” บ่นพร้อมมองหาตงไปด้วย คุณแม่เลยขึงตาว่าเขา “ไม่เพราะเลย พูดวะเว๊อะทำไมคะ”รับคำแล้วเรียกหาคนสนิทที่หายไปไหนไม่รู้อีกที“ครับคุณแม่ ตงครับมึงมาพาน้องไปเล่นน้ำทีสิวะครับ”ส่ายหน้าให้คนพูดไม่เพราะ แต่แล้วเด็กชายก็อ้อนเอาอีก “ปริญญ์อยากเล่นน้ำกับคุณพ่อฮะ”“เออ ดี” ปรานต์กัดฟันกรอดๆ จะขอชื่นใจเมียหน่อยก็มีแต่คนคอยขัด พามาไกลถึงนี่แล้วก็ยังไม่วาย“คุณแม่บอกว่าคุณพ่อสอนว่ายน้ำเก่ง สอนปริญญ์หน่อยนะฮะ” พอได้ยินลูกอ้อนของปริญญ์ หัวใจคนเป็นพ่อก็แทบละลาย มองลูกตาเป็นประกายซึ้ง บอก“ได้เลย มาครับลูก”จับจูงกันลงทะเลไปแล้วภาพชายสองวัยที่ทรงท่าเดินแบบเดียวกันเด๊ะ เรียกรอยยิ้มบนใบหน้าของคนที่มองมาจากทางด้านหลังถอนใจยาว เมื่อบทพิสูจน์ที่สร้างขึ้นในใจ ปรานต์ผ่านมาได้ทั้งหมด ไม่คิดว่าเขาจะส

  • ปราณปริยา   89

    “ทำไม” สายตาละห้อยเชียวล่ะ ตอนที่ได้ยินเงื่อนไขของเธอ“ในเมื่ออยากเริ่มต้นใหม่ก็ต้องเริ่มใหม่แบบที่ฉันบอก คุณทำได้ไหมล่ะคะ ถ้าไม่ได้ก็กลับบ้านคุณไป ล้มเลิกเสียเถอะเรื่องที่คุณขอไว้น่ะ”“ใครจะยอม มาถึงขนาดนี้แล้ว”และปรานต์ก็ทำได้อย่างที่รับปากจริงๆเธอไม่ให้เขาแตะ เขาก็ไม่แตะเธอเธอไม่ให้เขากอด เขาก็ไม่กอดเธอเธอไม่ให้เขาหอม เขาก็ไม่หอมเธอจวบจนผ่านไปร่วมเดือน ก็ยังคงพฤติกรรมแบบนั้นได้ตลอดรอดฝั่ง ใจที่เคยบอกไว้ว่าให้แข็งใส่เขาก็ค่อยโอนอ่อนลง“นี่ยังไม่ได้แตะตัวยัยนิ่มอีกหรือ” ภพถามเมื่อคล้อยหลังปราณปริยาไปแล้ว ปรานต์เม้มปากแน่น ตอบรับ “ยังครับ”“ทนได้ยังไงวะคุณปรานต์”ไม่รู้จะสงสารหรือสมน้ำหน้าดี ส่วนกิจการภพขายทิ้งไปหมดแล้ว เงินรายได้ทั้งหมดมาจากหุ้นเด็ดดวงที่ปรานต์เผื่อแผ่มาให้ เขาไม่ได้ขายลูกสาวกินนะโว้ย แต่ผลประโยชน์ต่างตอบแทนมันต้องมีสิวะ ช่วยถึงขนาดนี้แล้วแล้วเลยนึกได้ บอก “ฝากดูแลบ้านด้วยนะ”“จะไปไหนคะป๋า” เสียงหวานถามมาก่อนตัว เดินย้อนเข้ามาในห้องรับประทานอาหาร นำหน้าเด็กที่ยกถาดอาหารมาวางตั้งโต๊ะให้“ว่าจะเข้าป่า” ภพบอกขณะจิ้มเอ็นไก่ทอดกรอบเข้าปาก เคี้ยวไปพลาง ปรานต์มุ่ยหน้

  • ปราณปริยา   88

    เสียงประตูห้องนอนถูกเปิดออก พร้อมบิดาที่เดินนำหน้าบริวารถือถาดอาหารและเครื่องดื่มเข้ามาด้วย“เป็นยังไงบ้างลูก หายเวียนหัวหรือยัง”“ดีขึ้นแล้วค่ะ”ขยับตัวลุกนั่ง ฝืนยิ้มให้ท่าน แม้อาการจะยังไม่ดีเท่าไรนัก“ป๋าห่วงหนูจัง นี่ป๋าก็แก่ลงทุกวันนะ ใจอยากดูแลหนูกับเจ้าปริญญ์ไปจนกว่าจะไม่ไหว แต่อย่างว่าคนเราก็ต้องไปตามสังขาร” แสร้งถอนใจบ่นเบาๆ “อยากให้มีใครมาดูแลหนูแทนป๋า”ยิ้มให้ท่าน ถาม “ใครละคะ”“ร็อบดีไหม”“หนูกับร็อบ เราเป็นแค่เพื่อนกันค่ะ”“แต่ร็อบชอบหนู” ภพแย้ง พอเห็นบุตรสาวหลบตาก็ทายไปตามที่รู้สึก “ไม่ได้ชอบสินะ”นั่งเงียบกันอึดใจก็ว่าขึ้นอีก “แล้วถ้าพ่อของปริญญ์ล่ะ”“ป๋าคะ”ทำท่าบ่ายเบี่ยงไม่อยากคุยต่อแล้ว ภพก็ชิงถาม“ลูกเคยรักเขาไหม”สบตาท่านแล้วพยักหน้ารับ “นิ่มเคยรักคุณปรานต์ค่ะ”“แล้วตอนนี้ล่ะ”“นิ่ม...” เธอสับสนในความรู้สึกไม่น้อย เพราะความกลัวแท้ทีเดียว กลัว เข็ดขยาด กับการที่จะต้องรู้สึกแบบนั้นกับใครอีกครั้ง“นิ่มกลัวค่ะป๋า”“กลัวอะไร ไหนเล่าให้ป๋าฟังบ้างสิ” ภพเข้ามานั่งด้วยบนเตียง ตั้งใจรอฟังคำตอบที่เป็นความรู้สึกที่แท้จริงของเธอ“นิ่มกลัวต้องเจ็บเหมือนคราวนั้น”“ที่เขาให้หนูไ

  • ปราณปริยา   87

    “เป็นห่วงผมหรือ”“ก็ห่วง ในฐานะที่เราเคย...รู้จักกัน”ปรานต์มองเธอด้วยสายตาท้อแท้สิ้นหวัง ก่อนยิ้มขืนๆ บอก“ขอบคุณมากนะที่มาให้ผมได้รู้จัก ได้ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน ผมยอมแล้ว ตอนนี้ผมไม่เหลืออะไรอีกแล้ว ขอให้คุณโชคดีนะ”มองเขาครู่เดียว ตัดสินใจกลับเพราะหมดธุระของตัวเอง แล้วอาการหน้ามืดก็เข้ามาโจมตีเธออีกครั้ง หลับตาแน่นๆ ครู่เดียว พยายามขืนตัวเดินออกมา ลงลิฟต์จนมาถึงด้านล่าง ฝืนเดินต่อถึงรถที่คนของเธอจอดรออยู่ก็ให้รู้สึกบ้านหมุน เวียนหัวเสียจนทรงตัวไม่อยู่อีกต่อไป ก่อนจะหมดสติ ทุกอย่างดับวูบเหมือนถูกชักปลั๊กออกอย่างไรอย่างนั้นปราณปริยาถูกพาตัวส่งโรงพยาบาลในทันทีปรานต์รู้ข่าวจากลูกน้องของตนเองจึงมาถึงทีหลัง เห็นภพนั่งหน้าเครียดอยู่กับร็อบที่ตรงห้องฉุกเฉินของโรงพยาบาลเอกชนมีชื่อแห่งหนึ่งยกมือไหว้ภพแล้วนั่งลงถามไถ่ด้วยสีหน้าเป็นห่วง“หมอว่ายังไงบ้างครับ”ภพหน้านิ่ง ไม่พูดอะไร ปรานต์ให้กระวนการะวายใจแต่ไม่รู้จะสอบถามจากใครได้อีก ครู่ใหญ่จากนั้นภพถึงได้เอ่ยปากขึ้น“ปรียาแม่ของนิ่มตายด้วยมะเร็งปากมดลูก”ภพกำลังจะบอกอะไรเขาอย่างนั้นหรือ ปรานต์ให้ใจแกว่งไกว หายใจไม่ออก ไม่อยากคิดล่วงหน้าไปก่อ

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status