ความรู้สึกกลัวเท่านั้นที่ฉันมีให้คุณ

“เพราะฉัน…ไม่ชอบให้ใครมาแตะต้องของของฉันไงล่ะ…เกวลิน”

“อื้ม!!” สิ้นเสียงพูดของเขา คุณคิมหันต์ก็โน้มหน้าลงมาประกบริมฝีปากของตัวเองเข้ากับริมฝีปากบางของฉันอย่างรวดเร็ว

ฉันที่ถูกฉวยโอกาสโดยไม่ทันได้ตั้งตัวเผลอเผยอปากออกมาด้วยความตกใจ แต่นั่นกลับกลายเป็นการเปิดโอกาสให้เรียวลิ้นของคนตัวสูงตรงหน้าบุกรุกเข้ามาในปากของฉันซะได้

วินาทีที่เรียวลิ้นของเขาบุกรุกเข้ามา กลิ่นที่เหม็นที่ชวนขมคอจากควันบุหรี่ที่เขาสูบมันก่อนหน้านี้ มันลอยคละคลุ้งไปทั่วทั้งปากฉันไปหมด แต่ถึงอย่างนั้นก็ดูเหมือนว่าจะมีแค่ฉันที่ได้กลิ่นเหม็นนั่นอยู่คนเดียวสินะ

เพราะถึงแม้ว่ากลิ่นควันบุหรี่จะลอยคละคลุ้งไปทั่วทั้งปาก แต่เขาก็ยังคงตวัดเรียวลิ้นของตัวเองช่วงชิมริมฝีปากของฉันอย่างเอาแต่ใจ รสจูบของเขา…มันไม่มีความอ่อนโยนเลย แต่มันทั้งรุนแรงและหนักหน่วงจนทำฉันหายใจไม่ทัน เขาไม่ยอมปล่อยให้ฉันได้มีเวลาพักหายใจเลยสักนิด

แม้แขนทั้งสองข้างของฉันจะเป็นอิสระจากเขาแล้ว แต่ฉันกลับอ่อนแรงเกินกว่าจะผลักเขาออกไปจากตัวได้ สิ่งที่ฉันทำได้ในตอนนี้มีแค่หลับตายอมรับการฉกฉวยจากเขาอย่างไม่เต็มใจเท่านั้น

“จุ๊บๆ…อื้อ!!” ดูเหมือนว่าคนตัวสูงไม่คิดจะปล่อยให้ฉันได้พักเลยจริงๆสินะ แต่ในทางกลับกันเขายิ่งเพิ่มความรุนแรงของรสจูบมากขึ้นกว่าเดิมซะอีก ฉันเริ่มจะหายใจไม่ออกขึ้นมาจริงๆจนต้องส่งเสียงประท้องในลำคอออกมาเพื่อเตือนสติคนตรงหน้า

หมับ!! 0_0!! ฉันเบิกตาโพลงขึ้นมาด้วยความตกใจอีกครั้ง เพราะนอกจากคนตรงหน้าจะไม่ยอมปล่อยฉันให้เป็นอิสระแล้ว เขายังยกมืออีกข้างขึ้นมาบีบแก้มฉันแน่นขึ้นเพื่อหวังให้ฉันเผยอปากกว้างกว่าเดิม ก่อนที่เขาจะยิ่งยัดเยียดเรียวลิ้นของตัวเองเข้ามาในปากฉันลึกกว่าเดิม ลึกจนเกือบถึงคอหอยเลยด้วยซ้ำ และนั่นก็ทำให้ฉันแทบจะอ้วกออกมาให้ได้เลย

“อื้อ!! อ่อก!”

พลั่ก!! ฉันทนไม่ไหวจนต้องพลิกตัวกลับมาแล้วใช้แขนผลักคนตัวสูงให้ออกไปจากอย่างไว ก่อนที๋ฉันจะได้อ้วกออกมาจริงๆ

“แค่กๆๆ!! แฮ่กๆๆๆ!!” ฉันแค่นเสียงสำลักออกมาทันทีที่ปากของตัวเองเป็นอิสระ ก่อนจะหอบหายใจแรงเพื่อเอาอากาศเข้าปอดให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้

“หึๆๆ!” เสียงแค่นหัวเราะในลำคอดังออกมาจากคนตัวสูงที่นั่งอยู่ตรงหน้า

“0_0!!” ทันทีที่ฉันเงยหน้าขึ้นไปมองคนตรงหน้า ลมหายใจของฉันมันก็เริ่มติดขัดขึ้นมาอีกครั้ง เมื่อมองเห็นมุมปากที่ยกยิ้มขึ้นมาอย่างน่าขนลุกของคุณคิมหันต์ รอยยิ้มที่ปรากฎขึ้นมาพร้อมกับใบหน้าที่เรียบนิ่งของเขา มันน่าขนลุกจนฉันไม่กล้าขยับตัวไปไหนเลยด้วยซ้ำ แววตาเยือกเย็นที่กำลังจ้องมองออกไปนอกเรือนกระจกของเขา มันเป็นแววตาที่ไม่น่าไว้ใจเลยสักนิด

แววตาแบบนั้นมันเหมือนแววตาของคนที่ไม่มีสติเลย ฉันรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดียังไงไม่รู้ รู้สึกเหมือนว่าตัวเอง…กำลังจะเจอกับโชคร้ายยังไงยังงั้นเลย

ฟุ่บ!! ผ่านไปไม่นานเสียงหัวเราะที่เคยดังก่อนหน้านี้ก็เงียบหายไป เหลือไว้เพียงแต่ใบหน้าที่เรียบนิ่งของเขาเท่านั้น คนตัวสูงตรงหน้ายังคงไม่หันกลับมามองหน้าฉัน แต่เขากลับก้มลงไปหยิบซองบุหรี่ที่วางอยู่บนโต๊ะตรงหน้าขึ้นมาซะงั้น

กริ๊ก!! คุณคิมหันต์หยิบบุหรี่มวนหนึ่งออกมาจากซอง ก่อนจะหยิบไฟแช็กที่วางอยู่ข้างกันขึ้นมาจุด แล้วคีบบุหรี่มวนนั้นขึ้นมาสูบอีกครั้ง ก่อนจะหันไปนั่งไขว่ห้าง แล้วเอนตัวลงไปพิงกับโซฟา พร้อมกับยื่นแขนข้างหนึ่งมาพักไว้บนขอบโซฟา

ฉันที่นั่งมองดูทุกๆการกระทำของเขา ก็ได้แต่สงสัยและงงงวยในทุกกริยาของคนตรงหน้า เขา…กำลังทำอะไรอยู่กันแน่!? ฉันไม่เข้าใจเลยจริงๆ

“ฟู่วววว!!” ควันบุหรี่กลุ่มใหญ่ถูกพ่นออกมาจากคนตรงหน้า เป็นอีกครั้งที่ฉันรู้สึกแสบคอไปกับกลิ่นเหม็นของมัน และดูเหมือนว่าคราวนี้กลิ่นของมันยังเหม็นจนทำฉันเวียนหัวไปหมดเลย บวกกับบรรยากาศที่น่าอึดอัดที่เกิดขึ้นรอบๆตัวฉันตอนนี้ มันยิ่งทำให้ท้องไส้ฉันปั่นป่วน คลื่นไส้จนแทบอยากจะอ้วกออกมาให้ได้เลยอย่างงั้นแหละ

ถ้ายังเป็นแบบนี้ต่อไป ฉันต้องรับมือกับมันไม่ไหวแน่ๆ

“คุณคิมหันต์…”

“ดูเหมือนว่าเธอ…จะไม่ชอบฉันจริงๆสินะ!”

“0_0!!” อะไรกัน? ทำไมจู่ๆเขาก็พูดเรื่องนี้ขึ้นมาอีกแล้วล่ะ? แถมยังพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาราวกับสิ้นหวังอย่างงั้นแหละ แบบนี้มัน…หมายความว่ายังไงกันแน่!?

“ถ้าเธอไม่ชอบฉัน…ฉันก็จะเกลียดเธอต่อไป…”

ขวับ!! ทันทีที่พูดจบคนตรงหน้าก็หันกลับมามองฉันอีกครั้ง ฉันก็ถึงกับเบิกตาโพลงขึ้นมาอีกครั้งด้วยความกลัว เพราะแววตาที่กำลังจ้องมองมาที่ฉันของคุณคิมหันต์ มันทั้งเรียบนิ่ง ทั้งเยือกเย็นจนน่าขนลุกไปหมด

ฟึ่บ!! ฉันที่นั่งตัวแข็งทื่อก็เกิดอาการสะดุ้งขึ้นมา เมื่อรู้สึกได้ถึงมือเรียวของคนตรงหน้า กำลังลูบไล้ไปตามใบหน้าของฉันอย่างอ่อนโยน

“…แต่ถ้าเธอชอบฉัน แค่เธอพูดออกมาว่าเธอชอบฉัน…ฉันจะไม่โกรธ ไม่เกลียดเธอ…อย่างที่เธอต้องการไงเกว…”

“0_0!!” เป็นอีกครั้งที่ฉันต้องเบิกตาโพลงออกมาด้วยความตกใจปนสับสนกับท่าทีและสีหน้าแววตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงของคนตรงหน้า

เมื่อกี้เขายังมองฉันด้วยแววตาที่น่ากลัวอยู่เลย แต่ทันทีที่พูดจบเท่านั้นแหละ สีหน้าแววตาของเขามันที่จ้องมองมาทางฉัน กลับดูอ่อนโยนขึ้นมาอย่างน่าตกใจ เขาเปลี่ยนท่าทีและสีหน้าของตัวเองได้เร็วราวกับสับสวิตช์ยังไงยังงั้นเลย

ท่าทีที่กลับไปกลับมาของเขา…มันไม่ได้ทำให้ฉันรู้สึกดีเลยสักนิด แต่มันกลับยิ่งน่าขนลุกมากกว่าเดิมซะอีก ไหนจะคำพูดที่ว่าจะไม่เกลียดฉันนั่นอีก เมื่อคืนเขาก็เพิ่งพูดคำนี้กับฉันไปนี่นา เขารับปากฉันว่าจะไม่มองฉันด้วยสายตาที่น่ากลัวอย่างนั้นอีก แต่สุดท้ายเขาก็ทำมัน สุดท้ายเขาก็ยังคงมองฉันด้วยสายตาที่น่ากลัวอย่างเดิมอีกจนได้

แล้วแบบนี้…จะให้ฉันเชื่อคำพูดนี้ของเขาอีกได้ยังไงกัน?

“ฮึกๆ! ทำไมคุณต้องทำกับเกวแบบนี้ด้วย!? ฮึก…ทำไม…ทำไมคุณต้องเกลียดเกวด้วย!!” ยิ่งมองเข้าไปในดวงตาที่กำลังของเขา ฉันก็ยิ่งรู้สึกหน่วงขึ้นมาที่หน้าอกข้างซ้าย ยิ่งคิดว่าแววตาอ่อนโยนที่เขากำลังมองฉันในตอนนี้ มันไม่ได้สื่อออกมาจากความรู้สึกที่แท้จริงของเขา มันก็ยิ่งเจ็บใจ เจ็บจนฉันไม่สามารถกลั้นน้ำตาเอาไว้ได้อีกแล้ว

“ฉันบอกแล้วไง…ว่าฉันจะไม่เกลียดเธอ แค่เธอพูดออกมาว่าเธอ…ชอบฉัน!!” เขาคิดว่าคำพูดนั้นมันพูดออกมาได้ง่ายนักรึไง? ถึงได้เอาแต่บอกให้ฉันพูดแบบนั้นอยู่เรื่อยเลย

ความจริงตอนนี้ฉันก็พูดออกมาได้ไม่เต็มปาก…ว่าฉันเกลียดเขา แต่ฉันก็ไม่คิดว่าความรู้สึกที่ฉันมีให้เขามันจะเป็นความรู้สึกชอบเลยสักนิด ความรู้สึกเดียวที่ฉันมั่นใจว่าฉันมีให้เขาแน่ๆคือ…ความกลัว! ฉันกลัวคุณคิมหันต์!! ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นแค่ลูกไก่ที่อยู่ในกำมือเขาเท่านั้น ทุกครั้งที่ฉันขัดคำสั่งของเขา ฉันกลัวว่าตัวเองจะถูกเขาขยี้จนเละเข้าสักวัน

เพราะฉะนั้น…ความรู้สึกที่ฉันมีให้เขามันไม่ใช่ความชอบ แต่เพราะความกลัวต่างหาก

“ไม่ค่ะ! เกว…ไม่ได้ชอบคุณ!!”

“หึ! ฮ่ะๆ! เอาใหม่เกวลิน ฉัน…จะให้โอกาสเธอพูดใหม่อีกครั้ง!!” คราวนี้สีหน้าแววตาของเขามันกลับมาน่ากลัวเหมือนเดิมอีกแล้ว แววตาของเขามันทำฉันกลัวจนน้ำตาไหลพรากออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ซะได้

“ฮึกๆ! กะ…เกว…ไม่ได้ชอบคุณ!!”

ตุบ!! สิ้นเสียงตอบของฉัน ร่างทั้งร่างของฉันก็ถูกคนตัวสูงกดลงไปนอนราบเข้ากับโซฟา ก่อนที่คุณคิมหันต์จะตามขึ้นมาคร่อมร่างฉันไว้ พร้อมกับกดแขนแกร่งของตัวเองลงบนไหล่ของฉันอย่างสุดแรง จนฉันขยับตัวไปไหนไม่ได้เลย

“โอ๊ย! คุณคิมหันต์! เกวเจ็บ!” แรงกดที่ไหล่ของฉันมันเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆจนฉันเผลอร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด

“คิดดีแล้วใช่มั้ย…ที่พูดแบบนั้นออกมา!?”

“…” แววตาที่น่ากลัวของคนตัวสูงบนร่างมันทำฉันตัวแข็งไปทั้งตัว แถมยังพูดอะไรไม่ออกเลย ท่าทีโกรธเกรี้ยวของเขากำลังส่งสัญญานบอกกับฉันว่าฉัน…กำลังจะซวยแล้วแน่ๆ

“ถ้าแค่พูดคำง่ายๆพวกนั้นออกมาไม่ได้ งั้นเธอ…ก็ต้องรับมือกับบทลงโทษที่ฉันเตรียมไว้ให้ดีก็แล้วกัน เกวลิน!”

“0_0!! คุณจะทำอะระ…”

แควกกก!! ยังไม่ทันที่ฉันจะพูดจบ คนตัวสูงตรงหน้าก็ใช้มือฉีกชุดชั้นในที่ปกปิดส่วนเกินของร่างกายทิ้งออกไปอย่างง่ายดาย เมื่อปราการชิ้นสุดท้ายที่ปกปิดร่างกายฉันเอาไว้ถูกฉีกทิ้งไป เนินเนื้อนูนที่ถูกปกปิดเอาไว้ก่อนหน้านี้ก็ปรากฎเด่นหราออกมาต่อหน้าคนตัวสูง

หมับ!! มือของฉันที่กำลังจะยกขึ้นมาปิดส่วนที่เด่นหราของตัวเองเอาไว้ กลับถูกคนตัวสูงช่วงชิงไปได้ซะก่อน เขาคว้าข้อมือฉันทั้งสองข้างเอาไว้อย่างรวดเร็ว ก่อนจะรวบมันไว้ในมือเดียวและยกแขนทั้งสองข้างของฉันขึ้นไปไว้เหนือหัวภายในเวลาที่รวดเร็ว

“ฮึก! คุณคิมหันต์…อย่าทำแบบนี้เลย!”

“มันสายเกินไปที่จะอ้อนวอนฉันแล้วล่ะ ฉันให้โอกาสเธอแล้ว แต่เธอก็เป็นคนทิ้งโอกาสนั้นไปเองนะ…เกวลิน!!”