ของของฉัน

ณ เรือนกระจก

ซ่าาา!!! เสียงฝนยังคงกระหน่ำตกลงมาอย่างไม่หยุดไม่หย่อน ความเย็นจากน้ำฝนที่ตกลงมากระทบกับร่างฉันมันหนาว…หนาวจนทำฉันสั่นไปทั้งตัว

แต่มันก็คงสั่นไม่เท่ากับใจของฉันตอนนี้หรอก

ตึกตักๆๆ!! ตอนนี้ใจของฉันมันเต้นรัวขึ้นมาไม่พักเลย ตั้งแต่ได้รับคำขู่ที่น่ากลัวนั่น ใจฉันมันก็สั่นด้วยความกลัวจนแทบจะหายใจไม่ออกอยูแล้ว

หลังจากได้รับคำขู่ที่น่ากลัวนั่น ฉันก็ไม่รอช้าที่จะวิ่งเข้ามาในบ้านเพื่อตรงดิ่งไปหาคุณคิมหันต์ทันที ฉันวิ่งตามหาเขาทั่วทั้งบ้าน…แต่ก็ไม่เจอเขาเลย แต่มีอยู่ที่หนึ่งที่ฉันยังไม่ได้ไปเช็คดู และฉันคิดว่าเขา…ต้องอยูที่นี่แน่ๆ ที่ที่ฉันพูดถึงก็คือ…เรือนกระจกหลังบ้านยังไงล่ะ?

หมับ!! ฉันยกมือที่สั่นจนควบคุมไม่ได้ของตัวเองขึ้นมาจับประตูบานใหญ่ของเรือนกระจก…ด้วยใจที่สั่นไหวเพราะความกลัวอย่างสุดขีด

ฉัน…ไม่อยากเข้าไปเจอเขาเลย ฉันกลัว! กลัวว่าเข้าไปแล้วฉันจะต้องเจอกับสายตาที่น่ากลัวนั่นของเขาอีก แต่ถ้าไม่เข้าไปหาเขาตามคำสั่ง…มันก็คงจะน่ากลัวไม่ต่างกันเลยสินะ

“เฮ้อออ!!”

แอ๊ดดด!! ฉันถอนหายใจเฮือกใหญ่ออกมา เพื่อรวบรวมสติของตัวเอง ก่อนจะตัดสินใจผลักประตูเข้าไปในเรือนกระจกด้วยใจและร่างที่สั่นไหวอย่างห้ามไม่อยู่

แม้วันนี้จะไม่มีแสงจันทร์ที่ส่องสะท้อนเข้ามาในเรือนกระจก แต่ก็ยังมีแสงไฟที่ส่องสว่างอยู่รอบๆเรือนกระจก และแสงไฟที่ส่องสว่างอยู่นั้นก็ทำให้ฉันมองเห็นสิ่งที่อยู่ตรงหน้าอย่างชัดเจน

ดอกกุหลาบสีแดงที่เบ่งบานออกมาอย่างเต็มที่ปรากฎขึ้นต่อหน้าฉัน ดอกกุหลาบพวกนี้ทำให้ฉันหวนนึกถึงความทรงจำอันน่าขนลุกที่เคยเกิดขึ้นเมื่อไม่นานมานี้ ภาพเหตุการณ์ในวันนั้นมันยังคงติดอยู่ในหัวฉันอย่างชัดเจนไม่หายไปไหน

ตึกๆๆ!! ทุกครั้งที่ฉันก้าวเท้าเดินลึกเข้าไปในเรือนกระจก ขาฉันมันก็เริ่มอ่อนแรงลงเรื่อยๆ ผิดกับใจที่เต้นโครมครามด้วยความกลัวจนทำฉันอึดอัดไปหมด

กึก!! ขาที่อ่อนแรงของฉันก่อนหน้านี้กลับแข็งตัวจนต้องหยุดชะงักลงทันที เมื่อในที่สุด…ฉันได้มาเจอกับคนที่ไม่อยากเจอที่สุดอยู่ตรงหน้าจนได้

ร่างของชายที่คุ้นเคยในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวแขนยาวที่ถูกพับขึ้นมาครึ่งแขน กำลังนั่งแผ่อยู่บนโซฟาในท่าไขว่ห้าง เขากำลังนั่งจ้องมองตรงมาที่ฉันอย่างไม่ลดละสายตา พร้อมกับคีบมวนบุหรี่ที่ถูกจุดไฟไว้ในมือข้างขวา ก่อนที่เขาจะยกมันขึ้นไปสูบสิ่งที่อยู่ในมือซะเต็มปอด

“ฟู่วววว!!!” ควันบุหรี่จำนวนมากถูกพ่นออกมาปากของคนตรงหน้า

นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันเห็นเขาสูบบุหรี่เลยก็ว่าได้ ฉันไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าเขาสูบบุหรี่ด้วย แต่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะบุหรี่รึเปล่านะ? ฉันถึงได้รู้สึกว่าท่าทีของเขาและบรรยากาศรอบๆตัวเขาตอนนี้ถึงได้ดูน่ากลัวมากขึ้นไปหลายเท่าตัวเล

“เธอมาสายนะ…เกวลิน” เสียงที่เรียบนิ่งของคุณคิมหันต์ทำฉันตัวแข็งทื่อจนไม่กล้าขยับตัวไปไหน ไม่กล้าแม้แต่จะพ่นลมหายใจของตัวเองออกมาเลยด้วยซ้ำ โดยเฉพาะแววตาเรียบนิ่ง เยือกเย็น ที่กำลังจับจ้องมาที่ฉันอย่างคาดโทษคู่นั้น ยิ่งทำให้ฉันกลัวจนหายใจไม่ออกเลย

“…”

ฟุ่บ!! เพราะความกลัวฉันเลยได้แต่ยืนนิ่งอยู่อย่างนั้น ขยับไปไหนไม่ได้เลย จนกระทั่งในที่สุดก็เป็นเขาซะเองที่เป็นฝ่ายลุกขึ้นมาจากโซฟา และก้าวเท้ามุ่งตรงมาหาฉันอย่างเชื่องช้า

วินาทีที่เขาเดินเข้ามาใกล้ฉันเรื่อยๆ ฉันรู้สึกเหมือนว่าใจฉัน…มันเริ่มหดเล็กลงไปเรื่อยๆด้วยเหมือนกัน ตอนนี้ฉันไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าไปมองหน้าเขาเลยด้วยซ้ำ ฉันไม่อยากเผชิญหน้ากับเขาเลยจริงๆ

แต่ในความเป็นจริงฉันหลีกเลี่ยงเขาไม่ได้เลย สุดท้ายแล้ว…เขาก็มายืนอยู่ตรงหน้าฉันจนได้

“ฟู่ววว!!” ควันบุหรี่จำนวนมากถูกพ่นออกมาจากคนตัวสูงที่ยืนอยู่ในระยะประชิดตรงหน้าฉันอีกครั้ง ควันพวกนั้นมันถูกพ่นลงมาเต็มหน้าฉัน กลิ่นของมันที่ฉันเผลอสูดเข้าไปในปอด มันเหม็นและแสบคอจนทำฉันสำลักออกมาอย่างห้ามไม่อยู่

“แค่กๆๆ!!”

หมับ!! ฉันยังไม่หายจากอาการสำลักควันบุหรี่ดีเลยด้วยซ้ำ แต่แล้วมือหนาของคุณคิมหันต์ก็ยกขึ้นมาบีบคางฉันไว้แน่น ก่อนที่เขาจะบังคับให้ฉันเงยหน้าขึ้นไปมองหน้าของเขาอย่างเอาแต่ใจ

"ฉัน...จะทำยังไงกับเธอดีเกวลิน?" น้ำเสียงที่เปล่งออกมาอย่างเรียบนิ่ง บวกกับแววตาที่ก้มลงมามองฉันของเขา...มันทั้งเรียบนิ่ง ทั้งเยือกเย็น ไม่มีแววตาของความอ่อนโยนเลยสักนิด

ฉันเกลียดมันจริงๆ ฉันเกลียดสายตาที่น่ากลัวของเขาแบบนี้จริงๆ

"ทำไมคะ…ทำไมคุณต้องโกรธเกวด้วย??" ฉันถามออกไปด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ พร้อมกับจ้องมองกลับเข้าไปในดวงตาของเขาด้วยแววตาที่สั่นไหว

"เพราะเธอ...ไม่เชื่อฟังฉันไง…เกวลิน"

"..." ฉันไม่เข้าใจสิ่งที่เขาพูดเลยสักนิด ฉันรู้ว่าเขาโกรธฉันเพราะทิวเขาแน่ๆ แต่ทำไมล่ะ? ทำไมเขาต้องโกรธด้วย ทั้งๆที่ความจริงแล้ว…มันก็ไม่เกี่ยวกับเขาเลยสักนิด

ตึกๆๆ!! คุณคิมหันต์จ้องมองมาที่ฉันก่อนจะละสายตาออกไป แล้วค่อยๆก้าวเท้าเดินอ้อมไปยืนอยู่ข้างหลังฉันในระยะประชิด ฉันรู้สึกได้ว่าเขายืนอยู่ใกล้ฉันมาก ใกล้มากจนฉันได้ยินเสียงลมหายใจของเขาที่ดังรดอยู่ใกล้ใบหูอย่างชัดเจน

“ฟู่วววว!!” ควันบุหรี่ถูกพ่นออกมาจากข้างหลังของฉันอีกแล้ว กลิ่นของมันยังคงเหม็นและชวนแสบคอจนฉันต้องคอยกลั้นหายใจ เพื่อไม่ให้ตัวเองสูดเอาควันพวกนี้เข้าไปในปอด

ฟึ่บ!! แต่หลังจากที่เขาพ่นควันบุหรี่ออกมาแล้ว คุณคิมหันต์ก็ทิ้งก้นบุหรี่ที่เหลือลงพื้น ก่อนจะใช้เท้าของตัวเองเหยียบลงไปซะเต็มแรง

“ฉันจะลงโทษเธอยังไงดีเกวลิน?”

ฟึ่บ!! สิ้นเสียงพูด ฉันรู้สึกได้ถึงมือหนาทั้งสองข้างของเขากำลังเลื่อนขึ้นมาสัมผัสเข้ากับแผ่นหลังของฉันผ่านเสื้อนักศึกษาที่เปียกปอนไปด้วยน้ำฝนของตัวเอง และดูเหมือนว่าตำแหน่งที่มือเขาเลื่อนผ่านมันจะเริ่มสูงขึ้นเรื่อยๆ จนมาหยุดอยู่ที่ไหล่ทั้งสองข้างของฉัน

“คุณคิมหันต์! คุณจะทำอะไรของคุณน่ะ?!” ฉันร้องลั่นออกมาเสียงดังเมื่อจู่ๆคุณคิมหันต์ก็เอื้อมมือตัวเองลงมาปลดกระดุมเสื้อนักศึกษาของฉันอย่างว่องไว

หมับ!! ความคิดที่ฉันจะผลักมือของเขาออกไปของฉัน สุดท้ายมันก็ช้ากว่าคนตัวสูงที่ยืนอยู่ข้างหลังจนได้ เมื่อเห็นว่าฉันเริ่มดิ้นหนี คุณคิมหันต์ก็รีบเอามือข้างหนึ่งของตัวเองคว้าเอวฉันเข้าหาตัวเขา ก่อนจะกระชับแขนที่กอดเอวฉันไว้ซะแน่นจนฉันแทบจะดิ้นไปไหนไม่ได้เลย

“ชู่ววว!! นิ่งๆไว้สิเกวลิน นิ่งเหมือนตอนที่เธอยืนนิ่งๆให้ไอ้เด็กนั่นจูบก่อนหน้านี้ไง!!” เป็นอีกครั้งที่ฉันรู้สึกขนลุกไปทั่วทั้งตัว เพราะเสียงกระซิบอันแหบพร่าและเยือกเย็นของเขาที่ดังขึ้นมาอยู่ข้างหูฉันในตอนนี้

“มันไม่ใช่อย่างที่คุณคิดซะหน่อย!”

“ฉันไม่สนหรอกว่ามันจะเป็นมายังไง ฉันรู้แค่ว่าเธอ…จูบกับผู้ชายคนอื่น…ที่หน้าบ้านของฉัน…และต่อหน้าฉัน…”

กึด!! เขายังคงพูดความคิดของตัวเองออกมา ในขณะที่มืออีกข้างก็ยังคงไล่ปลดกระดุมเสื้อนักศึกษาของฉันออกไปเรื่อยๆ จนตอนนี้กระดุมเสื้อมันถูกปลดออกไปหมด จนเผยให้เห็นชุดชั้นในที่ซ่อนตัวอยู่ภายใต้เสื้อนักศึกษา และบางสิ่งที่มันแทบจะล้นออกมาจากชุดชั้นในก็ปรากฎตัวออกมาซะเด่นหรา

ทั้งๆที่มันน่าอายแต่ฉันก็ทำอะไรไม่ได้เลย ฉันขยับตัวห้ามการกระทำที่ล่วงเกินของเขาไม่ได้เลยสักนิด

“ปล่อยเกวนะ!!”

“เธอควรจะอ้อนวอนขอให้ฉันยกโทษให้มากกว่านะเกวลิน เหมือนที่เธอทำก่อนหน้านี้ไง” คำพูดของคุณคิมหันต์ทำให้ฉันนึกถึงคำพูดที่ฉันเคยพูดกับเขาก่อนหน้านี้ คำพูดอ้อนวอนร้องขอไม่ให้เขาโกรธฉัน ตอนนั้นเพราะความกลัวฉันเลยเผลอพูดอะไรที่ไร้เหตุผลแบบนั้นออกไป แต่ตอนนี้ฉันได้สติขึ้นมาแล้วล่ะ ฉันรู้ตัวแล้วว่าฉันไม่ควรพูดคำนั้นออกมาเลย

เพราะฉันไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย มันไม่มีเหตุผลอะไรให้ฉันต้องขอโทษหรือร้องขอการอภัยอะไรจากเขาเลยสักนิดอ่ะ

“แต่เกว…ไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย!!” ฉันพูดพลางพยายามดิ้นรนให้รอดพ้นจากอ้อมแขนแกร่งของเขา

“หึ! ดูเหมือนว่าเธอจะยังไม่รู้ตัวสินะว่าตัวเองทำอะไรผิด…” น้ำเสียงของเขามันฟังดูสั่นเครือเล็กน้อย มันฟังดูเหมือนคนที่กำลังกัดฟันพูดออกมาด้วยความโกรธยังไงยังงั้นเลย เพราะน้ำเสียงที่น่ากลัวนี่รึเปล่านะ? ใจฉันมันถึงได้หวิวๆขึ้นมาราวกับรับรู้ได้ว่ามันกำลังจะมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นต่อจากนี้เลย

“ปล่อยเกวนะคุณคิม!! ฮึกๆ” ฉันพยายามดิ้นให้แรงขึ้นเพื่อหวังจะหลุดพ้นจากอ้อมแขนแกร่งของเขาสักที แต่ดูเหมือนว่าความพยายามของฉันมันสูญเปล่าไปหมด แรงอันน้อยนิดของฉัน ทำอะไรเขาไม่ได้เลยสักนิด และเพราะแบบนั้นน้ำตาที่ฉันพยายามอดกลั้นมาก่อนหน้านี้มันก็ดันไหลพรากออกมาเป็นสายอย่างห้ามไม่อยู่

ตุบ!! สิ่งที่เขาทำกับฉันต่อจากนั้นคือการผลักร่างของฉันลงมาบนโซฟาอย่างแรง จนฉันล้มหน้าคว่ำลงไปกองอยู่บนโซฟา

“0_0!!”

หมับ!! ยังไม่ทันที่ฉันจะได้ตั้งสติดีเลย แต่แล้วฉันกลับต้องเบิกตาโพลงขึ้นมาด้วยความตกใจ เมื่อจู่ๆคุณคิมหันต์ตามลงมาประชิดตัวฉันอย่างไว ก่อนจะเอื้อมมือตัวเองจากข้างหลังมาจับหน้าฉันไว้ แล้วบังคับให้ฉันหันกลับไปมองเขาที่นั่งประชิดตัวอยู่ข้างหลังไม่ห่าง

“เพราะฉัน…ไม่ชอบให้ใครมาแตะต้องของของฉันไงล่ะ…เกวลิน”