พังไม่เป็นท่า

ซ่าาา!! ฉันปล่อยให้สายน้ำจากฝักบัวไหลรดผ่านใบหน้าและลำตัวไปอย่างช้าๆ พลางใช้เวลาระหว่างนี้นึกถึงคำพูดของท่านประธานที่พูดกับฉันก่อนหน้านี้

‘พรุ่งนี้เธอเตรียมตัวย้ายออกจากบ้านใหญ่ไปบ้านเจ้าคิมหันต์มันซะนะ เกวลิน’

‘หมายความว่ายังไงคะ?’

‘ฉันตกลงกับเจ้าคิมหันต์มันแล้ว ว่าจะยกเธอให้มัน’

‘ท่านประธานช่วยฟังเรื่องที่เกวจะขอก่อนได้มั้ยคะ?’

‘เฮ้อ…เธอว่ามาสิ’

‘ความจริงวันนี้…เกวตั้งใจจะมาขออนุญาติท่านประธาน…ให้เกวออกไปจากตระกูลได้มั้ยคะ?’

‘เฮ้อออ!! ฉันรับฟังเธอนะ แต่ตอนนี้…ฉันไม่มีสิทธิ์ในตัวเธอแล้ว ฉันยกเธอให้คิมหันต์ไปแล้ว เพราะฉะนั้น…คนที่เธอจะต้องไปขออนุญาติคือเจ้าคิมหันต์ ไม่ใช่ฉันอีกแล้ว’

‘อ่าา เข้าใจแล้วค่ะ’

เฮอะ! ฟังดูน่าขำชะมัดว่ามั้ย? สุดท้ายแล้ว…ความหวังที่จะเป็นอิสระของฉันมันก็เป็นเพียงแค่ความหวังลมๆแล้วๆที่ไม่มีทางเป็นไปได้ตั้งแต่แรกอยู่แล้ว ความสัมพันธ์ของเจ้านายกับลูกน้อง ผู้มีบุญคุณกับผู้ตอบแทนบุญคุณ มันตัดกันง่ายๆไม่ได้สินะ

เฮ้อออ…คนเป็นเจ้านายคงจะทำอะไรกับลูกน้องอย่างฉันก็ได้สินะ จะรับมาเลี้ยงตอนไหนก็ได้ จะยกให้ใครง่ายๆเหมือนสิ่งของก็คงไม่ใช่เรื่องยากเลย แล้วยิ่งเจ้านายคนใหม่ของฉันยังเป็นคนที่ฉันเกลียดที่สุดอีกด้วย ความหวังที่จะได้ออกไปมีอิสระเป็นของตัวเอง คงจะจบลงแล้วล่ะ เกว…

เพล้งงง!! เสียงเหมือนของบางอย่างตกแตกดังขึ้นมาจากข้างนอกห้องน้ำ ทำเอาฉันสะดุ้งจนต้องรีบคว้าผ้าขนหนูมาพันตัวไว้ลวกๆ

“ใครคะ?” ฉันร้องตะโกนถามจากในห้องน้ำ แต่ก็ไร้เสียงตอบกลับมา “ป้าออนเหรอคะ?”

แอ๊ดดด!! เพราะไม่มีเสียงอะไรตอบกลับมาเลย ฉันเลยตัดสินใจเดินออกจากห้องน้ำ เพื่อไปดูต้นตอของเสียงดังที่เกิดขึ้น

“คุณคิมหันต์!!”แต่เมื่อเดินมาจากห้องน้ำแล้ว ฉันกลับต้องตกใจมากกว่าเดิม เมื่อเห็นเศษแก้วน้ำตกแตกกระจายอยู่เต็มพื้นห้อง โดยฝีมือของคนตัวสูงที่ยืนทำหน้าตาเรียบนิ่งไม่รู้สึกอะไรในห้องคนอื่น “คุณเข้ามาในห้องฉันได้ยังไง?”

ตึก!ตึก!ตึก! คนตัวสูงไม่ตอบแต่กลับค่อยเดินเข้ามาใกล้ฉันเรื่อยๆก่อนจะมาหยุดอยู่ตรงหน้าฉันซึ่งห่างกันเพียงแค่คืบเดียวเท่านั้น พลางใช้สายตาอันเยือกเย็นนั่นไล่มองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า และตอนนั้นเองแหละที่ฉันเริ่มจะรู้ตัวขึ้นมา ว่าตอนนี้ตัวเองอยู่ในสภาพที่ล่อแหลมเกินไป มีเพียงแค่ผ้าขนหนูผืนเล็กที่พันตัวเองไว้เท่านั้น

หมับ!! ฉันรีบยกมือขึ้นมาปิดส่วนที่มันเกินออกมาจากผ้าขนหนู แม้ว่ามันจะปิดได้ไม่มิดแต่ก็ดีกว่าปล่อยให้มันเด่นหราอยู่ตามเดิม

“คุณออกไปจากห้องฉันเดี๋ยวนี้เลยนะคะคุณคิมหันต์!!” ฉันร้องตะโกนไล่ให้ผู้บุกรุกออกไปจากห้องของฉัน

หมับ!! สิ่งที่เขาตอบโต้กลับมามันไม่ใช่การเดินออกไปจากห้องฉันง่ายๆ แต่กลับยื่นมือมาคว้าเอวฉันเข้าไปใกล้

“โอ้ย! คุณคิมหันต์ คุณจะทำอะไร? ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะคะ!”

“นี่มันบ้านฉัน…ฉันจะไปที่ไหนมันก็เรื่องของฉัน เธอไม่มีสิทธ์มาไล่!”

“ถึงบ้านนี้จะเป็นของคุณ แต่ตอนนี้ห้องนี้เป็นของฉัน แล้วสิ่งที่คุณทำอยู่ในตอนนี้มันคือการละเมิดสิทธิส่วนบุคคลอยู่นะคะ ปล่อยฉันแล้วก็ออกไปจากห้องฉันเดี๋ยวนี้นะ คุณคิมหันต์” ฉันเริ่มดิ้นรนเพื่อให้ตัวเองหลุดพ้นจากอ้อมแขนแกร่งของคนตัวสูง แต่เหมือนยิ่งดิ้นเขาก็ยิ่งรัดตัวฉันเอาไว้แน่นกว่าเดิมเรื่อยๆ

“หึ! พูดเก่งแบบนี้สินะ พ่อฉันถึงอยากจะเก็บเธอไว้ใกล้ตัว”

“คุณพูดอะไรของคุณ ปล่อยฉันนะ!”

“หึ! โตขึ้นเยอะเลยนะ เกวลิน” นอกจากจะพูดจาไม่ให้เกียรติกันแล้ว สายตาของคนตัวสูงยังไล่ต่ำลงมองสิ่งที่เอ่อล้นออกมาจากผ้าขนหนู และกำลังแนบชิดอยู่กับตัวของของคนตรงหน้า สายตาแบบนี้! น่ารังเกียจที่สุด!

“ปล่อยฉันนะคุณคิม! ทำแบบนี้มันมากเกินไปแล้วนะคะ” ฉันยังคงดีดดิ้นเพื่อให้ตัวเองรอดพ้นจากอ้อมแขนของคนตัวสูง

“หึ!” คนตัวสูงยังคงจ้องมองมาที่ฉันด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ เป็นสายตาเหมือนที่เสือกำลังมองเหยื่อของตัวเอง ยิ่งเขายกยิ้มมุมปากขึ้นมาแบบนั้น ฉันรับรู้ได้ในทันทีเลยว่าฉัน…กำลังจะซวยแน่ๆ

ฟุ่บ! แล้วหลังจากนั้น จู่ๆคนตัวสูงปล่อยมือที่กอดเอวฉันเอาไว้แน่นในตอนแรกโดยทันที

พรึ่บ!! แต่เพราะผลจากการที่ฉันพยายามดีดดิ้นเพื่อหลุดจากพันธนาการของคนตัวสูง กลับทำให้ปมผ้าขนหนูที่ถูกผูกไว้ลวกๆในตอนแรกคลายออก เมื่อคนตัวสูงปล่อยมือออกกะทันหัน ผ้าขนหนูที่พันตัวฉันเอาไว้ก็ร่วงลงไปบนพื้นห้องในที่สุด

“กรี๊ดดดด!!” ฉันกรีดร้องออกมาด้วยความตกใจ เพราะตอนนี้ร่างกายของฉันมันเปลือยเปล่าอยู่ต่อหน้าคนตัวสูงซะได้

พรึ่บ!! เมื่อตั้งสติได้ก็ไม่รอช้าที่จะก้มลงไปหยิบผ้าขนหนูขึ้นมาพันร่างของตัวเองเอาไว้ทันที

“หึ! พรุ่งนี้อย่าสายล่ะ! คงยังไม่ลืมใช่มั้ยว่าต่อไปนี้ เธอเป็นของฉัน!!” ฉันเกลียดเขาที่สุด! เกลียดสายตานั่นที่สุด! สายตาที่ดูสนุกเวลาที่เห็นฉันตกอยู่ในสถานการณ์ที่ไม่มีทางสู้ สายตาที่มองมาด้วยความดูถูกเหมือนเจ้าของที่กำลังมองดูสัตว์เลี้ยงของตัวเอง

ฉันเกลียดผู้ชายคนนี้ที่สุดเลย!!!