กลัวจนแทบหยุดหายใจ

ณ บ้านคิมหันต์

ตอนนี้ฉันกำลังยืนอยูในบ้านของคุณคิมหันต์ บ้านเล็กที่ใหญ่โตโอ่อ่าไม่แพ้บ้านใหญ่ของท่านประธาน ในที่สุดฉันก็ถูกย้ายให้มาอยู่ที่นี่จนได้

“คุณคิมไม่ได้บอกให้ป้าเตรียมห้องไว้ ยังไงคืนนี้หนูนอนในห้องนี้ไปก่อนล่ะกันนะ แล้วเดี๋ยวพรุ่งนี้ป้าทำความสะอาดห้องให้หนูเสร็จแล้ว ค่อยย้ายไปอีกห้อง” ป้ากานเป็นแม่บ้านที่บ้านของคุณคิมหันต์ ป้ากานเป็นคนที่คอยแนะนำฉันทันทีที่ฉันมาถึงที่นี่ และยังเป็นคนพาฉันมาที่ห้องพักอีกด้วย

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ห้องไหนหนูก็อยู่ได้ทั้งนั้นแหละ”

“ถ้างั้น…เดี๋ยวเก็บของเสร็จแล้ว ก็อย่าลืมขึ้นไปหาคุณคิมที่ห้องด้วยนะ”

“ได้ค่ะ ขอบคุณมากนะคะ” สิ้นเสียงของฉันป้ากานก็หันหลังเดินออกไปจากห้อง

ตุบ!! ทันทีที่ป้ากานเดินออกไปจากห้อง ฉันรีบเดินเข้ามาทิ้งตัวลงไปนอนบนเตียงอย่างเหนื่อยหน่าย

“เฮ้อออ! เหนื่อยชะมัด” ฉันเดินทางมาที่นี่พร้อมกับคุณคิมหันต์ แค่สองคน! ตลอดระยะเวลาเกือบสามชั่วโมงที่ฉันต้องนั่งรถมากับเขา รู้สึกอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก แค่เห็นหน้าเขา ไม่สิ! แค่ได้ยินชื่อเขาแค่นั้น มันก็ทำให้ฉันหวนนึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อคืนอยู่ตลอดเวลา

ความรู้สึกทั้งโกรธ ทั้งเกลียด ทั้งอายมันวนเวียนอยู่ในใจไปมาไม่หยุด แต่สิ่งที่ทำให้น่าหงุดหงิดใจอยู่ตลอดก็คือ…ผู้ชายคนนั้น

ไอ้ตัวต้นเหตุนั่น เขาทำเหมือนเมื่อคืนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย ยังคงทำสีหน้าเรียบนิ่ง แววตาเยือกเย็นใส่ฉันเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน ยิ่งเห็นแบบนั้นฉันก็ยิ่งหงุดหงิด

ทั้งๆที่ฉันเป็นผู้เสียหายแท้ๆ แต่กลับรู้สึกเหมือน…มีแค่ฉันที่เดือดเนื้อร้อนใจกับการกระทำแย่ๆของเขาคนเดียว

เฮ้อออ! ฉันจะอยู่ที่นี่กับคนที่ฉันเกลียดให้รอดได้ยังไงนะ?

หรือ…จะลองเสี่ยงขออนุญาติจากคุณคิมหันต์ดูดีมั้ย?

คนใจร้ายแบบนั้น…จะยอมปล่อยให้ฉันไปเป็นอิสระได้จริงๆเหรอ?

ณ ห้องคิมหันต์

หลังจากที่เก็บสัมภาระ เตรียมตัวเตรียมใจอะไรเรียบร้อยแล้ว ฉันก็ขึ้นมาหาคุณคิมหันต์ที่ห้องตามคำสั่งของเขา

ความจริง…ฉันยังไม่พร้อมจะเจอเขาเลยด้วยซ้ำ แต่ถึงอย่างนั้นฉันไม่มีทางเลี่ยงคำสั่งของเจ้านายได้อยู่แล้วล่ะ

ก๊อก! ก๊อก! ฉันรวบรวมความกล้าของตัวเองยกมือขึ้นไปเคาะประตูห้องอย่างใจเย็น

ทำไมความรู้สึกตอนนี้มันเหมือนกับว่า…ฉันกำลังจะเข้าห้องเชือดยังไงอย่างงั้นเลย

“เข้ามา” เสียงเยือกเย็นของเจ้าของห้องที่ดังเล็ดลอดผ่านประตูออกมา ทำฉันตัวเย็นวาบและขนลุกซู่ไปทั้งตัว

แอ๊ดดด!! ฉันค่อยๆผลักประตูเข้าไปในห้องอย่างช้าๆ ทันทีที่ก้าวขาเข้ามาในห้อง ไอ้อาการเย็นวาบจนขนลุกซู่มันหนักขึ้นจนฉันตัวแข็งทื่อจนก้าวขาไม่ออก

ทั้งอุณหภูมิห้องที่เปิดต่ำอย่างกับอยู่ท่ามกลางพายุหิมะ ไหนจะสายตาเยือกเย็นราวกับน้ำแข็งขั้วโลกเหนือของเจ้าของห้องที่กำลังยืนกอดอกพิงโต๊ะทำงานจับจ้องมาทางฉัน ล้วนแล้วแต่เป็นสาเหตุให้ฉันยืนตัวแข็งทื่อไม่ขยับเขยื้อนทั้งนั้น

“คุณคิมหันต์…มีธุระอะไรกับฉันรึเปล่าคะ?” ฉันถามออกไปในระยะห่างที่ไกลจากเจ้าของห้อง แต่ใกล้กับประตูห้องที่สุด เผื่อว่ามีอะไรฉุกเฉินจะได้หนีออกไปได้ทัน

“หึ! ทำไมตัวสั่นอย่างนั้นล่ะเกวลิน? เข้ามาใกล้ๆสิ” รอยยิ้มแบบนั้นอีกแล้ว รอยยิ้มที่ดูสนุกเวลาที่ฉันแสดงท่าทีว่ากลัวเขา

ไม่ได้สิเกว! ยิ่งแสดงว่ากลัวเขามากเท่าไร เขาก็ยิ่งชอบใจมากเท่านั้น

ตึก!ตึก!ตึก! ฉันค่อยๆก้าวเท้าเดินเข้าไปหาคนตัวสูงอย่างช้าๆ และพยายามเลี่ยงสายตาเยือกเย็นของคนตรงหน้าอย่างถึงที่สุด

“รู้ใช่มั้ยว่าพ่อยกเธอให้ฉันแล้ว” สายตาดูถูกเหยียดหยามจากคนตรงหน้า มันทำให้ฉันโกรธจนต้องกำหมัดระงับอารมณ์ไว้แน่น

“รู้ค่ะ” แต่ถึงแม้จะโกรธมากแค่ไหน ฉันก็คงทำได้แค่ตอบรับสิ่งที่เขาพูดเท่านั้น

ฟึ่บ!! คนตัวสูงเดินเข้ามาใกล้ฉันเรื่อยๆจนระยะห่างระหว่างเราตอนนี้ห่างกันเพียงไม่ถึงคืบ เขาเดินเข้ามาใกล้ก่อนจะยกมือขึ้นมาปัดเส้นผมที่ปรกหน้าฉันอย่างเชื่องช้า

…ทุกการกระทำของเขามันเยือกเย็น จนทำให้ฉันแทบจะหยุดหายใจลงไปซะตรงนี้ให้ได้เลย

“หึ! อยู่กับฉันน่ะ เธอก็ต้องเชื่อฟังฉันคนเดียวเท่านั้น เข้าใจมั้ย?:)” แม้ปากจะยกยิ้มขึ้นมา แต่นั่นเป็นรอยยิ้มที่น่ากลัวที่สุดในชีวิตฉันเลย

“ฉะ…ฉัน…” จู่ๆฉันก็รู้สึกแน่นหน้าอก จนหายใจไม่ออกขึ้นมา ทั้งสีหน้าทั้งคำพูดและรอยยิ้มที่เยือกเย็นนั่น มันทำให้ฉันอึดอัดจนแทบจะหยุดหายใจ

“แล้วก็…เลิกคิดถึงอิสระที่เธอตามหามาตลอดด้วย เพราะตราบใดที่เธอเป็นของฉัน…เธอจะไม่มีวันได้สิ่งนั้นแน่นอน” เสียงกระซิบที่ดังอยู่ข้างหูของฉันในตอนนี้ มันเหมือนกับแก้วน้ำที่วางครอบเทียนเอาไว้มิด จนทำให้เปลวไฟที่ติดอยู่…ดับไปในที่สุด!!

ตุบ!! และนั่นก็เป็นเสียงสุดท้ายที่ฉันได้ยินก่อนที่สติของฉันมันจะดับวูบหายไปในที่สุด