บทนำ

ชีวิตของคนปกติทั่วไปอาจจะถูกขับเคลื่อนด้วยปัจจัยยังชีพที่แตกต่างกันไป

บางคนอาจจะมีชีวิตอยู่เพื่อการทำงาน บางคนอาจจะเป็นเพราะความรัก

แต่สำหรับชีวิตของฉัน…มันถูกขับเคลื่อนด้วยคำว่าหนี้บุญคุณแค่นั้น

ฉันมีชีวิตอยู่ทุกวันนี้เพราะหนี้บุญคุณ และไอ้คำว่าหนี้บุญคุณเนี่ยแหละ ที่พรากหลายสิ่งหลายอย่างไปจากฉัน

ทั้งความรัก ทั้งเพื่อน ทั้งเงิน โดยเฉพาะ…อิสระ

ตลอดเวลาที่อยู่ในบ้านหลังนี้ ในตระกูลยิ่งใหญ่ที่อันตรายแบบนี้ สิ่งเดียวฉันเฝ้าคอยมาตลอดก็คือ…อิสระ

แม้ท่านประธานจะเป็นคนที่มีบุญคุณกับฉันมากๆ แต่ตลอดระยะเวลากว่าเจ็ดปีที่ฉันอยู่ที่นี่ ฉันจงรักษ์ภักดีต่อท่านประธาน และตระกูลมาเสมอ จนเมื่อถึงตอนนี้…ตอนที่ฉันบรรลุนิติภาวะแล้ว ฉันอยากจะออกไปใช้ชีวิตที่อิสระของตัวเองสักที

ฉันอยากจะออกไปใช้ชีวิตเหมือนคนธรรมดาทั่วๆไปบ้าง

“ฮู่ววว!!” ฉันถอนหายใจออกมาเพื่อเตรียมความพร้อม พลางกระชับแก้วน้ำชาที่อยู่ในมือให้แน่นไม่ให้มันสั่นไหว เพราะตอนนี้ฉันกำลังจะไปทำสิ่งที่สำคัญต่อชีวิตของฉันที่สุด

นั่นก็คือ…การร้องขออิสระจากผู้มีพระคุณของฉันนั่นเอง

ก๊อกๆๆ! ฉันค่อยๆยกมือขึ้นไปเคาะประตูห้องท่านประธานสามครั้งตามปกติ

“เข้ามา!”

แอ๊ดดด!! เมื่อได้รับอนุญาตจากเจ้าของห้องแล้ว ฉันก็ไม่รอช้าที่จะเปิดประตูเข้าไปข้างใน

กึก! แต่ทันทีที่ก้าวเท้าเข้ามาในห้องได้เพียงแค่สองก้าว ฉันกลับตัวแข็งทื่อจนต้องหยุดชะงัก เมื่อสายตาดันไปสบเข้ากับสายตาอันเยือกเย็นของคุณคิมหันต์ ลูกชายคนกลางของท่านประธาน และเป็นคนที่ฉันเกลียดและกลัวที่สุดในตระกูลเลยด้วย

“เอ้า! เกวลิน เข้ามาสิ” ฮู่ววว!! ตั้งสติไว้เกวลิน เกลียดเขาก็ไม่ต้องมองเขา ถ้ากลัวก็คิดซะว่า…เขาก็เป็นคนไม่ต่างจากเราหรอก ฮู่ววว!! อย่ากลัวๆ

“เกว…มีเรื่องอยากจะคุยกับท่านประธานค่ะ” ฉันค่อยๆบังคับขาให้ก้าวเดินเข้าไปในห้องให้ได้ แม้ว่าตอนนี้ขามันจะอ่อนแรงจวนจะล้มก็ตาม แต่ฉันยังล้มไม่ได้ แข็งใจไว้ เกวลิน

กริ๊ก!! เมื่อเดินเข้ามาถึงโต๊ะท่านประธานแล้ว ฉันก็ค่อยๆบรรจงวางแก้วน้ำชาลงอย่างเบามือ

“มีเรื่องอะไรว่ามาสิ”

“คือ…” ไอ้อาการเหมือนมีก้อนหินก้อนใหญ่ติดอยู่ตรงคอนี่มันเริ่มอีกแล้ว เมื่อสายตาฉันเหลือบไปเห็นคนตัวสูงที่นั่งจ้องมาที่ฉันด้วยสายตาเยือกเย็นคู่นั้นอย่างไม่วางตา

ฮู่ววว! ใจเย็นๆ เกว อย่าไปสนใจคนแบบนั้นเลย นึกถึงอนาคตอันสดใสไว้

“ผมนึกออกแล้วครับ” ในตอนที่ฉันรวบรวมความกล้าทั้งหมดจนพร้อมแล้ว และกำลังจะโพล่งสิ่งที่เตรียมไว้ในใจออกไป กลับต้องชะงักลง เมื่อจู่ๆคนตัวสูงผู้ซึ่งเป็นลูกชายคนกลางของท่านประธานดันเอ่ยแทรกขึ้นมาซะก่อน

“แกว่าไงนะ? คิมหันต์”

“ของขวัญวันเกิดของผมที่พ่อบอกว่าจะให้น่ะครับ ผมนึกออกแล้ว…ว่าผมอยากได้อะไร” แม้ว่าคนตรงหน้าจะพูดอยู่กับคนเป็นพ่อ แต่สายตาที่เยือกเย็นและเรียบนิ่งนั่นกลับจ้องเขม็งมาที่ฉันอย่างไม่วางตา ทำเอาฉันอึดอัดจนแทบจะหายใจไม่ออกอยู่แล้ว

“งั้นเหรอ? แล้วแกอยากได้อะไรล่ะ?”

“เด็กคนนี้…เอามาให้ผมซะ!”

เพล้งงง! ฉันรู้สึกเหมือนกำลังได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองแตกเป็นเสี่ยงๆ บอกฉันทีว่าเขา…กำลังล้อฉันเล่นอยู่ใช่มั้ย?

“คือ…ท่านประธานค่ะ ฉันอยากขอออก…”

“เธอออกไปก่อน เกวลิน” น้ำเสียงที่นุ่มทุ้มของท่านประธานใสตอนแรก แปรเปลี่ยนไปเป็นน้ำเสียงที่เรียบนิ่งจนขนลุก บ่งบอกว่าตอนนี้ท่านประธานกำลังไม่พอใจในอะไรบางอย่างอยู่แน่ๆ ถ้าฉันยังดึงดันพูดต่ออาจจะทำให้ฉันซวยมากกว่านี้แน่ๆ

“ค่ะ” ฉันเดินถอยหลังออกมาด้วยความรู้สึกสิ้นหวังอีกครั้ง เพราะผู้ชายคนนั้นแท้ๆ ความตั้งใจของฉันมันถึงได้พังไม่เป็นท่าแบบนี้ แถมยังต้องมารู้สึกกังวลกับสิ่งที่คนๆนั้นพูดออกมาเมื่อกี้อีก

ที่ผ่านมาฉันพยายามเลี่ยงที่จะไม่เจอกับคนๆนั้นตลอด แล้วฉันก็ทำมาได้ดีแล้วแท้ๆ จนกระทั่งวันนี้

เฮ้อออ! ท่านประธานคงไม่มีทางยกฉันให้เขาไปหรอกใช่มั้ยนะ?