Mag-log in“อิงดาว” เด็กสาวบ้านจนจากต่างจังหวัด ที่ต้องดิ้นรนทำงานสารพัดอย่างเพื่อหาเงินส่งเสียตัวเองเรียน และหาเงินค่ารักษาพยาบาลให้น้องชายไม่เคยสนใจความรัก เพราะชีวิตเธอยุ่งกับการทำงาน เรียน และดูแลน้องแต่วันหนึ่ง ชีวิตเธอเปลี่ยนไป…เมือเธอตอบตกลงยอมนอนกับสองแฝด “สายฟ้า”— “พายุ”—ฝาแฝดสุดฮอต เจ้าของผับอายุ23 “สายฟ้า”มีนิสัยขี้เล่น ปากไว หึงแรง และโมโหง่าย “พายุ”ใจเย็น สุภาพ นิ่งขรึมแต่แฝงความร้ายลึก
view moreค่ำคืนวันศุกร์กลางใจเมืองหลวง
ผับหรูหราที่ขึ้นชื่อว่า “แพงที่สุดและเถื่อนที่สุด” อย่าง VENOM เต็มไปด้วยแสงไฟ เสียงเบสกระหึ่ม และผู้คนมากมาย เครื่องดื่มแก้วแล้วแก้วเล่าถูกเสิร์ฟไม่ขาดสาย อิงดาว เด็กสาววัย 20ปี นักศึกษาเรียนคณะบัญชี ปี 2 รูปร่างบอบบาง ผิวขาวอมชมพูแบบสาวเหนือ ผยาวมสีนํ้าตานยาวตรงแค่กลางหลัง ดวงตากลมใสแบบไร้เดียงสา จมูกโด่งเล็ก ๆ กับริมฝีปากที่แดงระเรื่อโดยธรรมชาติ แม้จะไม่ได้แต่งหน้าแม้แต่นิดเดียว ในมือเธอมีถาดเครื่องดื่มที่หนักอึ้ง รองเท้าคัทชูราคาถูกกัดเท้าเธอจนมีเลือดซึม และเสื้อยูนิฟอร์มรัดรูปที่โชว์ทรวดทรงเกินกว่าจะเรียกว่าปลอดภัย “น้องใหม่ รีบไปส่งเครื่องดื่มที่ห้อง VVIP เร็ว ลูกค้ากำลังอารมณ์ดีเลย” เสียงพนักงานรุ่นพี่สั่ง เธอพยักหน้าเงียบ ๆ รับถาดไว้ ประตูห้อง VVIP ชั้นบนสุดถูกเปิดออก แสงไฟนีออนสะท้อนลงบนโซฟาหนังแท้ และเสียงหัวเราะเบา ๆ ของหญิงสาวหลายคนที่นั่งแนบชิดอยู่สองข้าง สายฟ้า & พายุ — ฝาแฝด นักศึกษา ปี 3 คณะบริหาร หนุ่มเจ้าของผับสุดฮอต หล่อรวย เจ้าชู้ เปลี่ยนคู่นอนเหมือนเปลี่ยนเสื้อผ้า ทั้งคู่หล่อคนละแบบจนแยกสายตาไม่ได้ สายฟ้า แฝดคนพี่หล่อคมเข้ม มีรอยสักแมงป่องสีดำใต้ต้นคอ สายตาคมกริบเหมือนเสือรอเหยื่อ พายุ แฝดคนน้องหล่อเจ้าเสน่ห์ สายตาละมุนแต่รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ราวกับรู้ทุกความคิดในหัวเธอ ทั้งคู่กำลังเอนหลังปล่อยให้หญิงสาวนั่งเบียดแทรกบนตัก เสียงจูบ เสียงหัวเราะ เสียงมือที่ลูบไล้ร่างพวกเธอในจังหวะเดียวกับดนตรี อิงดาวยืนนิ่ง หัวใจเธอเต้นแรง…ไม่ใช่เพราะเขินอาย แต่เพราะความรู้สึกแปลก ๆ ที่ซ่อนอยู่ในใจ เธอพยายามไม่สบตาใคร รีบเสิร์ฟ อย่างเงียบเงียบ “เด็กใหม่เหรอ?”เสียงทุ้มต่ำของสายฟ้าพูดขึ้นทันทีที่เห็นเธอเดินเข้ามา พายุเงยหน้าขึ้นจากแก้วเหล้า ดวงตาคมเข้มเหลือบตามองเธออย่างพิจารณา ริมฝีปากยกยิ้มบางเหมือนคนรู้ทัน “น่ารักดีนะ…ไม่เหมือนใครดี” สาว ๆ บนตักของพวกเขาพลันหันไปมองอย่างหมั่นไส้ แต่สองแฝดไม่สนใจ เพราะตอนนี้สายตาพวกเขามีไว้จับเหยื่อเพียงคนเดียว “ชื่ออะไร?” สายฟ้าถาม “อิงดาว…ค่ะ” “ชื่อก็น่ารัก” พายุตอบก่อนยกแก้วจิบ แล้วจ้องเธอด้วยสายตาลึกจนแทบหายใจไม่ออก อิงดาวเงยหน้าอย่างรวดเร็ว พบกับสายตาคมของผู้ชายที่นั่งกอดสาวไว้บนตัก แต่ยังกำลังยิ้มให้เธอ สายฟ้า จ้องตรง ไม่ละสายตาไปจากเธอเลย อิงดาวไม่ตอบอะไรเมื่อเสิร์ฟเครื่องดื่มเสร็จเธอก็เดินออกมาจากห้องนั้นทันที พายุมองตาม ก่อนพูดเสียงนิ่ง“เด็กใหม่นี่…แปลกดีเนอะ” เขาพูดพร้อมยิ้มกวน ๆ “คืนนี้หน้าเบื่อจังว่ะ” สายฟ้าหัวเราะขณะมีสาวนั่งคร่อมตัก เขากำลังจูบเธอเล่น ๆ “คนนี้เหมือนกับคนเมื่อคืนก่อนเลย…เปลี่ยนใหม่ดีมั้ยพี่?”พายุพูดขึ้นพร้อมจิบเครื่องดื่มเงียบ ๆ ดวงตาคมมองลงไปชั้นล่างผ่านกระจกสีชา “อยากได้เด็กเสิร์ฟ คนนั้น…” พายุพูดขึ้นเสียงเรียบ “ไม่ใช่สเปกเรานี่?” สายฟ้าขมวดคิ้ว “ไม่ใช่…แต่มองแล้วรู้สึกอยากลอง” [กลางดึกวันเดียวกัน] ตีสองกว่า เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นกลางความเงียบของห้องพักราคาถูก “คุณอิงดาวใช่ไหมคะ…น้องชายของคุณมีภาวะแทรกซ้อน ต้องรักษาโดยด่วนค่ะ…” “เราจำเป็นต้องมัดจำค่ารักษาอย่างน้อย 90,000 บาทในวัน พรุ่งนี้ ไม่อย่างนั้นจะเริ่มขั้นตอนต่อไปไม่ได้…” มือของอิงดาวสั่น ใจเธอร่วงวูบภาพของน้องชายที่นอนอยู่ในห้องปลอดเชื้อซ้อนทับขึ้นมาอย่างรุนแรง เธอรีบวิ่งออกจากห้องพักโดยไม่สนว่าเป็นเวลาอะไร เรียกวินไปโรงพยาบาลทันทีในมือนั้นถือเงินไม่ถึงพันบาท กับสมุดบัญชีที่มีเหลือเพียงเศษเงินไม่ถึงห้าร้อย เธอยืนมองน้องชายผ่านกระจกในห้องปลอดเชื้อ เด็กผู้ชายตัวเล็กที่เป็นครอบครัวเพียงคนเดียวของเธอ…กำลังต้องการโอกาสมีชีวิตต่อ “พี่จะไม่ปล่อยให้แกตายแน่นอน…” เธอกัดริมฝีปากแน่น พยาบาลยื่นใบแจ้งค่าใช้จ่ายให้เธอพร้อมคำขอโทษ — ถ้าไม่มีเงินมัดจำ คงเริ่มการรักษาไม่ได้ หลังจากกลับจากโรงพยาบาล อิงดาวนั่งกอดเข่าบนเตียงเก่า ๆ น้ำตาไหลเงียบ ๆ ไม่หยุด เธอคิดวนอยู่แค่ประโยคเดียว “ถ้าฉันไม่มีเงิน…น้องต้องตายแน่ ๆ” แล้วภาพของฝาแฝดก็ลอยเข้ามาในหัว—พวกเขามีเงิน มีอิทธิพล และ…มีสายตาที่มองเธอเหมือนว่ากำลังสนใจในตัวเธอสนใจในตัวเธอ “ฉันจะยอมเอาตัวเข้าแลก”เธอลุกขึ้นแต่งตัวเรียบร้อย แล้วกลับไปที่ผับอีกครั้ง แม้มันจะปิดไปแล้ว… [ห้องทำงานเจ้าของผับ] “ขอเข้าไปคุยด้วยหน่อยค่ะ…”เสียงของอิงดาวเบาแต่ชัด สายฟ้าเปิดประตูให้ พายุยกคิ้วนิด ๆ เห็นเธอในชุดเดิมจากกะทำงาน ใบหน้าของเธอบ่งบอกถึงความเครียดจนทั้งสองแฝดรู้ได้ทันทีว่าเรื่องนี้ไม่ใช่แค่เรื่องเล่น ๆ “ฉัน…อยากยืมเงิน หนึ่งแสนบาท” “เหอะ เธอคิดว่าเราเป็นธนาคารหรือไง” สายฟ้าหัวเราะ “น้องชายของฉัน…เขากำลังจะตาย ฉันไม่มีใครแล้ว ฉัน…แค่อยากให้เขาได้มีโอกาสรอด” ห้องเงียบลง… พายุมองเธอด้วยสายตาที่ต่างไปจากเดิม สายฟ้าเอนหลังบนโซฟา มือกดโอนบัญชีบนมือถือ แล้วพูดเสียงเย็น “เราจะให้…แต่มีเงื่อนไข” อิงดาวไม่พูดอะไร เธอรู้คำตอบดีอยู่แล้ว “เธอต้องนอนกับเรา — ทั้งสองคน คืนนี้” … “ตกลงค่ะ” ————————————————————- ซีวิดนางเอกของฉันทำไมหน้าสงสารแบบนี้ ฝากคอมเม้นต์เป็นกำลังใจให้ด้วยนะคะแกร๊ก…ประตูถูกเปิดออกอย่างช้า ๆ สองหนุ่มฝาแฝดก้าวเข้ามาด้วยท่าทีเงียบเชียบ ราวกับไม่อยากให้เสียงใดรบกวนคนที่กำลังนั่งกอดเข่าอยู่บนเตียงอิงดาวยังคงอยู่ในท่าเดิม… กอดเข่าชิดอก สายตาหลุบต่ำไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมองพวกเขา รอยช้ำจาง ๆ ที่แก้มกับดวงตาแดงก่ำนั้น ทำให้หัวใจทั้งสายฟ้าและพายุปวดหนึบไปหมด“อิงดาว…”เสียงทุ้มของสายฟ้าเรียกเบา ๆ เหมือนกลัวว่าเธอจะหายไปหากพูดเสียงดังเกินไป“เราขอโทษ…” พายุพูดต่อทันที เดินมานั่งลงข้างเตียงช้า ๆ ดวงตาของเขาจ้องมองเธออย่างสำนึกผิดที่สุดในชีวิตหญิงสาวไม่ได้พูดอะไรสักคำ เธอยังคงกอดตัวเองแน่น แต่เสียงของเธอก็ดังขึ้นในห้องที่เงียบสนิทนั้น“ไม่ต้องขอโทษหรอกค่ะ… อิงดาวไม่มีสิทธิ์โกรธพวกคุณอยู่แล้ว”คำพูดนั้นเจือจางด้วยความเจ็บปวดจนทั้งสองต้องสบตากันอย่างกังวล“อย่าพูดแบบนั้นสิ!” สายฟ้าก้าวเข้ามาอีกก้าวก่อนนั่งลงอีกฝั่งของเตียง “เธอมีสิทธิ์โกรธ ”“อิงดาว…” พายุกุมมือเล็กของเธอเบา ๆ “เราสองคนเลิกกับผู้หญิงทุกคนแล้ว ไม่มีใครอีก ไม่มีใครทั้งนั้น นอกจากเธอ”“ใช่” สายฟ้าพยักหน้าแรง “เราจริงจังกับเธอ อยากให้เธอเป็นแฟนของเรา เป็นคนสำคัญที่สุด… เราจะพาเธอไปเจอพ่อกับแม่
เสียงกริ่งหน้าห้องดังขึ้นเบา ๆ ในช่วงเย็นของวัน สายฟ้าเดินออกมาจากห้องนั่งเล่น ก่อนจะรีบเปิดประตูทันทีอิงดาวเธอยืนอยู่ตรงหน้า ใบหน้าไร้รอยยิ้ม แววตานิ่งเฉยไม่เหมือนคนที่เคยยิ้มหวานให้พวกเขาในทุกครั้งที่พบกันแต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของสายฟ้าหล่นวูบลงไปคือ รอยช้ำจาง ๆ ที่แก้มซ้ายของเธอ“อิงดาว! แก้มเธอ…” พายุที่ตามออกมาเอ่ยเสียงดังด้วยความตกใจทันที“ใครทำ?” สายฟ้าก้าวเข้ามาใกล้ พยายามจะยกมือแตะหน้าเธออย่างอ่อนโยน แต่หญิงสาวเบี่ยงหน้าหนี“มันไม่สำคัญหรอกค่ะ…ฉันโอเค”เธอพูดเรียบ ๆ แล้วเดินเบี่ยงเข้าไปในห้องโดยไม่สบตาพวกเขาแม้แต่น้อย ท่าทางแข็งกระด้างและเงียบเฉียบผิดปกติ ทำเอาทั้งสองชายหนุ่มได้แต่ยืนมองด้วยความสับสน“อิงดาว ใครทำเธอ?” พายุเดินตามเข้าไปถามเสียงเข้ม“ผู้หญิงพวกพี่…ไง”คำตอบนั้นทำเอาทั้งสายฟ้าและพายุชะงักค้าง“หมายความว่าไง?” พายุขมวดคิ้ว“ก็สาว ๆ ที่คอยมาตามหาพี่สายฟ้า พี่พายุไงคะ… หรือฉันควรจะชินกับผู้หญิงที่วิ่งมาตบหน้าเพราะคิดว่าฉันแย่งผู้ชายของเขา?”“อิงดาว—”“ไม่ต้องอธิบายค่ะ” เธอยิ้มเยาะออกมาเล็กน้อย น้ำเสียงประชดประชัน “พวกพี่จะมีผู้หญิงอีกกี่คนก็ได้ ดาวรู้ตัวดี ว่าอยู
แสงแดดยามเช้าส่องลอดผ้าม่านลงบนผิวขาวเนียน ร่างบางในชุดคลุมหลวม ๆ พลิกตัวเบา ๆ ดวงตาเรียวยาวค่อย ๆ ลืมขึ้นก่อนจะเบิกกว้างทันที“วันนี้มีสอบ…”เธอพึมพำออกมาเบา ๆ หัวใจเต้นแรงรัวขึ้นทันทีเมื่อสติเริ่มกลับมาเต็มที่ ภาพของหนังสือกองโตที่ไม่ได้แตะมานาน ภาพตารางสอบ และคำเตือนจากอาจารย์ลอยขึ้นมาในหัว“สองอาทิตย์แล้ว…เราไม่ได้เข้าเรียนเลย…”เธอสะบัดผ้าห่มออกจากตัวอย่างลืมความปวดเมื่อยตามร่างกาย รีบหันไปมองรอบข้างสายฟ้าและพายุยังคงนอนหลับสนิท เสียงลมหายใจสม่ำเสมอของพวกเขาดังอยู่ข้างหู แต่อิงดาวไม่มีเวลาเธอรีบคว้าชุดนักศึกษาที่พับเก็บไว้ในกระเป๋า เปิดตู้หาเสื้อในกางเกงในอย่างรีบร้อน แล้ววิ่งเข้าห้องน้ำไปเสียงน้ำไหลไม่ถึงห้านาที เธอก็ออกมาพร้อมชุดนักศึกษาครบชุด กระโปรงพีทเข้ารูป เสื้อเชิ้ตขาวสะอาดถูกติดกระดุมเรียบร้อย แม้ใบหน้าจะซีดเล็กน้อย แต่แววตาของเธอเต็มไปด้วยความตั้งใจเธอเหลือบมองฝาแฝดที่ยังคงหลับอยู่ ท่ามกลางบรรยากาศสงบเงียบในห้อง ก่อนจะเอื้อมมือไปดึงผ้าห่มขึ้นคลุมตัวพวกเขาให้ดี“ขอโทษนะคะ…ขอบคุณสำหรับทุกอย่าง แต่วันนี้ฉันต้องไปให้ทัน…”เธอพูดเบา ๆ กับพวกเขาทั้งที่รู้ว่าคงไม่ได้ยิน จ
“ถึงตาพี่แล้วนะ…คนสวยของพี่”เสียงทุ้มต่ำของพายุดังมาจากด้านหลัง พร้อมกับการเคลื่อนไหวที่แนบแน่นไม่ต่างจากคำพูดนั้น เขาขยับเข้ามาแทนที่สายฟ้า นิ้วหนาจับแก่นกายที่แข็งขึงแน่นของตัวเอง สะบัดเบา ๆ ก่อนจะคุกเข่าลงข้างหลังร่างบางที่ยังคงหอบถี่จากแรงรักของแฝดคนพี่“พะ…พี่พายุ…หนู…ยัง…”เสียงหวานที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยหอบและอารมณ์ที่ยังคงคุกรุ่นเอ่ยขึ้นเบา ๆ พร้อมกับมือบางที่ยันกับเตียงไว้แน่น“ยังไม่พอหรอก…ใช่มั้ย หื้ม?”พายุก้มลงกระซิบข้างหูเธอ กลิ่นกายชายชัดเจนและเร่าร้อนไม่แพ้สายฟ้า ปลายลิ้นลากไล้แนบต้นคอจนเธอสั่นสะท้านพายุใช้มือหนาจับสะโพกเธอไว้แน่น ก่อนจะกดปลายลำเข้าง่ามขาแล้วถูไถช้า ๆ กับร่องสาวที่ยังฉ่ำเยิ้ม“อิงดาว…ยังอุ่นขนาดนี้เลยเหรอ หื้ม? แบบนี้ก็พร้อมรับพี่แล้วล่ะสิ”“อ๊ะ…พี่พายุ…ยังไม่ไหว…หนู…”เสียงครางสั่นไหวหลุดจากลำคอพร้อมกับความร้อนวาบที่แล่นผ่านทั้งร่างจากนั้นปลายหัวของแก่นกายใหญ่ก็จรดแนบกับร่องสาวที่ยังเปียกฉ่ำ เขาค่อย ๆ ดันตัวตนเข้าไปทีละน้อย ความใหญ่ ความยาวของพายุไม่ต่างจากพี่ชาย “อืออออ…พี่พายุ…แน่นอีกแล้ว…”เธอครางเสียงสั่น ร่างบางแอ่นขึ้นโดยอัตโนมัติ เมื่อพายุเริ






Rebyu