โชคร้ายซ้ำซ้อน

“คุณคิมหันต์!”

“ฉันถามว่าเธอเข้ามาที่นี่ได้ยังไง!!?” คนตัวสูงตรงหน้าตะคอกขึ้นมาอีกครั้งจนฉันสะดุ้งด้วยความตกใจ สีหน้าของคนตรงหน้าตอนนี้ดูน่ากลัวกว่าครั้งไหนๆเลย ดวงตาที่แข็งกร้าวจ้องมองมาทางฉันแทบจะทะลุออกมาอยู่แล้ว ไหนจะคิ้วที่ผูกกันเป็นปมนั่นอีก แค่นี้ฉันก็รู้ได้ทันทีว่าตอนนี้คนตรงหน้าคงจะกำลังโกรธฉันมากแน่ๆ!!

“ฉะ…ฉัน…แค่มาเดินเล่นแล้ว…โอ้ย!!”

หมับ!! ยังไม่ทันที่ฉันจะพูดจบ คุณคิมหันต์ก็ก้าวเท้าเดินเข้ามากระชากแขนข้างซ้ายของฉันซะแรง จนฉันต้องร้องออกมาด้วยความเจ็บ

“ฉันบอกแล้วใช่มั้ย?! ว่าให้อยู่ในที่ของเธอซะ! อย่าคิดที่จะมาล้ำเส้น!” ล้ำเส้นเหรอ? แค่ฉันออกมาเดินเล่นเพราะนอนไม่หลับแค่นี้มันเป็นการล้ำเส้นงั้นเหรอ?

“ฉันขอโทษค่ะ! ฉันไม่ได้ตั้งใจ!! ฉันแค่มาเดินเล่นแล้วเห็นว่ามันมีเรือนกระจกอยู่ ก็เลยแค่จะเข้ามาดูก็เท่านั้น! ไม่ได้คิดจะทำอะไรที่มันล้ำเส้นอย่างที่คุณว่าเลยนะคะ!”

“ก็ไอ้ที่เธอทำอยู่นี่ไงล่ะ? ที่เรียกว่าล้ำเส้น!!” คนตัวสูงยังคงมองมาที่ฉันอย่างแข็งกร้าว ทั้งยังเพิ่มแรงบีบที่แขนของฉันจนปวดไปหมดทั้งแขน

“โอ้ย! คุณคิมหันต์ ฉันเจ็บ ปล่อยฉันนะ!” ฉันพยายามใช้มืออีกข้างของตัวเองแกะมือที่บีบแขนฉันอยู่ แต่มันแทบจะไม่ได้ผลเลยสักนิด

“คิดว่าฉันเอาเธอมาอยู่ที่นี่ในฐานะอะไรกันฮ่ะ? เธอถึงได้กล้าเดินไปไหนมาไหนในบ้านฉันตามใจตัวเองแบบนี้!!” สายตาแข็งกร้าวที่แฝงแววตาดูถูกของคนตัวสูง ไหนจะคำพูดที่ตอกย้ำนั่นอีก มันทำให้ฉันโกรธจนแทบจะกัดลิ้นตัวเองตายอยู่แล้ว

“ฉันรู้ค่ะว่าฉันมันเป็นแค่คนใช้ ฉันขอโทษที่ฉันเข้ามาที่นี่ตามใจตัวเอง แล้วก็ขอโทษที่ทำดอกกุหลาบของคุณเสียหายด้วย คุณจะให้ฉันรับผิดชอบยังไงฉันก็ยอม! ปล่อยฉันได้รึยังคะ?”

“หึ! รับผิดชอบงั้นเหรอ? ดอกกุหลาบดอกนั้นมันมีค่ามากกว่าเธอซะอีกรู้มั้ย?”

พลั่ก!! คนตัวสูงพูดจาดูถูกฉันด้วยความโกรธ อีกทั้งยังผลักฉันซะเต็มแรงจนฉันล้มลงไปนั่งอยู่กับพื้น

ตุบ!! โชคร้ายซ้ำซ้อน ฉันดันล้มลงไปบนกองกระถางต้นไม้ที่แตกไปเมื่อกี้ จนโดนเศษกระถางต้นไม้บาดเข้าที่ฝ่ามือข้างซ้ายจนเลือดไหลออกมาเต็มมือ

“โอ้ย!!”

ติ๋งๆ! ฉันร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดพลางมองไปยังเลือดที่กำลังหยดลงไปบนพื้นไม่หยุด เจ็บชะมัด! แม้ฉันจะรู้สึกเจ็บแผลบนมือตัวเองมาก แต่มันก็เจ็บไม่เท่ากับแผลที่ใจหรอก ฉันเจ็บใจที่โดนคนๆนี้ดูถูกอีกแล้ว! ฉันรู้ว่าฉันผิดที่ทำกระถางดอกกุหลาบของเขาพัง แต่ที่บอกว่าดอกไม้นั่นมันมีค่ามากกว่าชีวิตฉัน มันมากเกินไป!! เขาดูถูดเหยียดหยามฉันมากเกินไปแล้ว

“มันไม่มากเกินไปหน่อยเหรอคะ?” ฉันไม่สามารถอดกลั้นความโกรธที่อยู่ในใจเอาไว้ได้อีกแล้ว อีกทั้งน้ำตาก็ด้วย! น้ำตาฉันมันไหลออกมาพร้อมกับความโกรธที่กลั้นไว้ไม่อยู่แล้วจริงๆ

“…” ฉันไม่ได้ยินเสียงตอบรับจากคนตัวสูงหรอก และไม่คิดที่จะอยากได้คำตอบอะไรจากเขาด้วย

ฟึ่บ!! ฉันยันตัวเองให้ลุกขึ้นไปเผชิญหน้ากับคนตัวสูง สายตาของเขายังคงเรียบนิ่งไม่สั่นไหวเลยสักนิด

“ฉันรู้ว่าฉันมันก็แค่คนใช้ ฉันรู้เรื่องนี้ดีอยู่ตลอด สำหรับคุณฉันอาจจะเป็นแค่คนต่ำต้อยที่คุณเกลียดแค่นั้น แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะ ฮึก! ยังไงชีวิตฉัน…ก็มีค่าไม่แพ้ดอกกุหลาบของคุณหรอกนะ!!” ฉันตะโกนพูดออกไปพลางพยายามกลั้นน้ำตาจนเกิดเสียงสะอึกสะอื้นน่าอายออกมา

“ออกไปซะ ฉันไม่อยากเห็นหน้าเธอ!!” แววตาเรียบนิ่ง เยือกเย็นนั่นไม่สะทกสะท้านกับคำพูดของฉันเลยสักนิด

“ถ้าคุณเกลียดฉันมากขนาดนั้น…ก็ปล่อยฉันไปสิคะ!” แม้ฉันจะแอบกลัวท่าทีของคนตัวสูงในตอนนี้ แต่ความรู้สึกโกรธมันมีมากกว่า จนเผลอพูดสิ่งที่อยู่ในใจออกไปจนหมด “ปล่อยให้ฉันเป็นอิสระ ปล่อยให้ฉันได้ออกไปจากที่นี่ ถึงตอนนั้น…ฉันจะไม่กลับเข้ามายุ่งกับคุณและตระกูลของคุณอีก”

ตึก! ตึก! ตึก! สิ้นคำพูดของฉันคนตัวสูงตรงหน้าค่อยๆเดินเข้ามาใกล้ฉันเรื่อยๆ แสงจันทร์ที่ส่องกระทบใบหน้าของเขาทำให้ฉันเห็นสีหน้าของคนที่กำลังเดินเข้ามาใกล้ฉันตอนนี้อย่างชัดเจน นัยย์ตาสีน้ำตาลเข้มจ้องมองมาทางฉันด้วยแววตาที่เยือกเย็นจนแทบขนลุก สีหน้าแบบนี้อีกแล้ว สีหน้า…ที่ทำให้ฉันแทบจะหยุดหายใจได้ในชั่วพริบตา

ฟึ่บ!! ระยะห่างระหว่างฉันกับเขาตอนนี้ห่างกันเพียงไม่ถึงคืบ สายตาคู่นั้นที่ฉันกำลังจ้องมองลงมา มันทำให้ใจฉันกระตุกวูบ อีกทั้งมือเย็นๆนั่นที่ยกขึ้นมาลูบไล้ไปตามใบหน้าเรียวของฉัน มันก็ยังน่าอึดอัดจนฉันแทบจะหายใจไม่ออก

“ฉันบอกแล้วไง…เธอไม่คู่ควรกับคำว่าอิสระหรอก…เกวลิน”

หมับ!! คนตรงหน้าก้มลงมากระซิบที่ข้างหูฉันด้วยน้ำเสียงที่เยือกเย็น ก่อนจะดึงรั้งท้ายทอยฉันเข้าหาตัว และทำในสิ่งที่ฉันแทบจะช็อคจนหยุดหายใจ

“อื้มมม!!” สิ่งที่คนบ้าตรงหน้าฉันทำคือการก้มลงมาประกบปากหนาของตัวเองเข้ากับริมฝีปากบางของฉันอย่างรุนแรง เขาใช้ปากของตัวเองบดขยี้ริมฝีปากของฉันจนรู้สึกแสบไปหมด

ตุบๆๆ!! ฉันพยายามทุบอกคนตัวสูงอย่างแรงเพื่อหวังให้เขาหยุดการกระทำที่เห็นแก่ตัวของตัวเองลงซะ แต่ก็ไม่เป็นไปอย่างที่หวังเลย แรงอันน้อยนิดของฉัน ไม่ได้ทำให้เขาสะทกสะท้านเลยสักนิด ซ้ำเป็นฉันซะมากกว่าที่ร้อนรนจวนจะช็อกตาย เมื่อสัมผัสได้ถึงเรียวลิ้นอันน่าขยะแขยงของเขาที่พยายามบุกรุกเข้ามาในปากของฉันอย่างไม่ทันตั้งตัว

“อื้อ! อื้ออ! อ่อย(ปล่อย)!!” ฉันพยายามขัดขืนอย่างถึงที่สุดแล้ว แต่คนตัวสูงกลับยิ่งดันท้ายทอยฉันให้เข้าหาเขามากยิ่งขึ้น ก่อนจะบีบเค้นสุดแรงสร้างความเจ็บปวดจนฉันเผลอเผยอปากออก เพื่อให้เขาสอดใส่เรียวลิ้นเข้ามาตามใจตัวเองจนได้ ฮึก! ทำไมฉันถึงสู้เขาไม่ได้เลยนะ? ทำไมเขาถึงได้ดูถูกฉันมากถึงขนาดนี้!?

“แฮ่กๆ ฮึกๆ!” ทันทีที่น้ำตาของฉันมันไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ คนตัวสูงก็ยอมผละจากริมฝีปากฉันได้ซะที ฉันทั้งหอบหายใจทั้งสะอึกสะอื้นสลับกันไปทันทีที่ปากเป็นอิสระ

“จำไว้ด้วยว่าเธอ…เป็นของฉัน!” เสียงกระซิบของเขาดังขึ้นมาข้างหูฉันอีกครั้ง ด้วยแววตาเรียบนิ่งน่าเกลียดนั่นอีกแล้ว!!

“คุณมันน่าเกลียดที่สุด! ฮึก! ฉันเกลียดคุณ!” ต่อไปนี้…ไม่ว่าจะด้วยวิธีไหนฉันก็จะหาทางออกไปจากชีวิตของคนน่ารังเกียจอย่างคุณให้ได้! ฉันจะไม่ยอมทนอยู่ให้เขาดูถูกเหยียดหยามมากไปกว่านี้อีก…